dinsdag 10 oktober 2017

Leesclub 'De zaak Magritte' - Toni Coppers


Leesclub 'De zaak Magritte' - Toni Coppers


 Misdaadroman


Met dank aan Uitgeverij Manteau/WPG Uitgevers België voor het beschikbaar stellen van deze
recensie-exemplaren t.b.v. deze leesclub


Lezen mee in deze leesclub:
Viviane Gerits, Marina Binck, Silke Wimme, Peggy Van Aert en Karin Teirlynck


***

Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende, literaire thriller waarin een bizar spoor wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: ‘Ceci n’est pas un suicide’…



Waar gaat het verhaal over:
November 2017. Het leven van Alex Berger, een Brusselse rechercheur, staat in de wacht sinds zijn vrouw Camille overleed bij de terroristische aanslagen in Parijs, bijna twee jaar geleden. Ze werd neergeschoten op het terras van Le Carillon, waar ze met vriendinnen aan het aperitieven was. Sinds die dag is Berger een emotioneel wrak. Een man zonder hoop die te veel drinkt en om weinig of niets geeft. Zijn dromen zijn gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin zijn vrouw hem telkens smekend komt vragen waarom hij haar niet gered heeft. 

Wat vond de leesclub van de schrijfstijl van Toni Coppers?

Viviane: Ik heb genoten van de vlotte schrijfstijl van Toni Coppers. Kleurrijke, bijna plastische beschrijvingen van situaties en sferen, zodat je je er als lezer een goede voorstelling bij kan maken en je gemakkelijk in het verhaal kan inleven. Ook houd ik van de manier hoe hij Berger vol mededogen in the picture zet, zonder oordeel. Coppers schrijft in een zeer vlotte, natuurlijke taal dialogen waarbij je nooit het gevoel hebt dat ze geforceerd zijn. 



Marina: Wat een heerlijke schrijfstijl heeft Coppers toch. Ik zit "boink" ineens in het verhaal! De personages zijn zo levendig beschreven dat je ze voor je ziet ...


Silke: De schrijfstijl is zeer goed, vooral de beschrijving van de personages. Ik zag ze zo voor mij me. Af en toe omschreef hij ook de omgeving, zoals bepaalde locaties in Brussel. Door zijn manier van schrijven kreeg ik zin die plaatsen op te zoeken, om ze met mijn eigen ogen te zien.


Peggy: Ik heb genoten van mijn eerste kennismaking met Toni Coppers. Hoewel ik dit verhaal niet kan vergelijken met eerdere boeken van Toni Coppers, vind ik hem een zeer aangename en toegankelijke schrijfstijl hebben. Personages worden gedetailleerd beschreven, ieder met hun eigen karaktertrekken. Vooral Berger zelf wordt zeer mooi beschreven, je voelt en leeft met hem mee. 


Karin: Net als in zijn vorige thrillers is Coppers’ schrijfstijl zeer toegankelijk. Geen ingewikkelde zinnen of moeilijke woorden. Het verhaal leest daardoor vlot met de juist gedoseerde spanning op de juiste momenten. Je wordt ondergedompeld in zijn detail voor sfeerbeelden en mede daardoor is ook dit boek weer filmisch neergezet. Hij weet waarover hij het heeft, heeft kennis van zaken en dat maakt dat het boek geloofwaardig overkomt, net als zijn personages. 

'De zaak Magritte'. Vind je dat de titel klopt met het verhaal?

Viviane: Ja, de link naar schilderijen van Magritte is duidelijk in het verhaal. Er wordt ook duiding gegeven bij bepaalde schilderijen; ‘De pijp die in het echt geen pijp is’, de zelfmoorden die geen zelfmoord zijn. De titel suggereert een 'zaak'... Een politiezaak die met Magritte te maken heeft. Dus een gepaste titel!


Marina: Het klopt zeker! De link naar de schilderijen van Magritte, maar ook de andere info over Magritte, zoals het bezoek aan het museum, de begraafplaats, was een interessante aanvulling op het verhaal!


Silke: Dit klopt. Er is een duidelijke verwijzing naar de werken van Magritte en ik kan mij zo voorstellen dat de politiemensen die aan de zaak werken, wel de titel zouden gebruiken om ernaar te verwijzen.


Peggy: Klopt helemaal bij het verhaal! Ik was al een Magritte-fan voor dit boek, maar nu wil ik zeker zijn graf eens gaan bezoeken.


Karin: De titel dekt de lading in dit geval. Coppers verwerkt de werken van Magritte dusdanig in het verhaal dat alles verwijst naar Magritte. En net daardoor krijgt bij de recherche deze zaak ook deze titel mee: 'De zaak Magritte'! 

Hoe vonden wij de opbouw van het verhaal?

Viviane: Telkens kwam er iets meer info vrij en begon je te vermoeden dat de moordenaar een goede reden had om te doen wat hij deed. De opbouw is goed. Het blijft spannend tot op het laatst. Een mooi en spannend plot.


Marina: Ik voelde dat er nog iets ging komen en daar was het dan: heel onverwachts en verrassend! Een goed opgebouwd verhaal met een spannend en verrassend slot. Sterk gedaan van Toni Coppers!


Silke: Ik had het einde niet zien aankomen. Het plot was zeker origineel en niet zo voorspelbaar. Het klopt met gans het verhaal.


Peggy: Zeer mooie opbouw van het verhaal. Stapsgewijs met telkens extra info en elementen. Spannend tot op het einde. Mooi hoe het verlies en het verwerken daarvan verweven is met moorden. Je leeft met allebei enorm mee.


Karin: Het leuke bij Coppers’ boeken is dat je gelijk mee in het verhaal zit. Ook nu is dat niet anders. De opbouw naar de plot toe is zowel subliem als subtiel. Beetje bij beetje kom je meer te weten over hoe alles in elkaar zit, hoe het schuldgevoel aan Berger vreet en hoe hij op een gegeven moment 'vrede' heeft met dit gevoel en een beslissing neemt. De plot is verrassend, zeer verrassend. Op geen enkel moment in het verhaal zie je dit aankomen. Chapeau!

Morgen het derde deel van deze leesclub, hier op de blog!

Geen opmerkingen: