maandag 19 februari 2018

In gesprek met ... Garvin Pouw




Ik (Marc-Jan) sprak na de boeklancering van boek10 op 9 december 2017 eveneens Garvin Pouw en stelde hem enkele vragen voor De Perfecte Buren.

Hoe zou je jezelf in het kort omschrijven?
Een gedreven, gedisciplineerd fantasyschrijver. Een romanticus die het schrijven gebruikt om de dagelijkse werkelijkheid te ontvluchten en die graag wegdroomt in een andere wereld met andere mogelijkheden.

Wat kunnen we, kort samengevat, in je boek lezen?
In ‘Schaduwkoningin’ volg je een klopjacht op twee nimfen door een betoverd woud, waarbij het middel van hun redding langzaamaan hun lot in zijn greep neemt. Dit alles neemt plaats in het heetst van een epische strijd tussen lichte en duistere krachten, waarin twijfel, moed, beheksing en doorzettingsvermogen nodig zijn om het hoofd boven water te houden. Het is een droomtocht door een nachtmerriewereld.

Heb je altijd al geschreven? En wat is je grootste motivatie om te (blijven) schrijven?
Ik ben gaan schrijven omstreeks mijn zestiende, tot die tijd maakte ik lange stripverhalen, maar het schrijven is met mij van het tekenen weggelopen. Mijn motivatie tot schrijven komt vooral voort uit mijn behoefte om in een andere wereld te vertoeven. Ik heb ooit mezelf beloofd de verhalen van Valtada zover mogelijk op te schrijven en zie dat (los van publicatie) als mijn levensdoel.

Heb je het verhaal gebaseerd op een bepaalde omgeving of is het pure fantasie?
Pure fantasie. Ik ga niet zeggen dat ik me nergens door laat inspireren, maar het Valta gebied, waar ‘Schaduwkoningin’ zich in af speelt, heb ik in mijn hoofd vormgegeven en niet ge├»mporteerd uit de realiteit of de fictie van iemand anders. Ik zie soms een mooi plaatje in een film of schilderij en kruip daar dan als het ware ‘in’, maar het leeuwendeel van de beelden roep ik in mijzelf op. Muziek is daarbij vaak wel een muze.

Op de site van Godijn staat dat Schaduwkoningin ook elementen bevat van een psychologische thriller. Heb je de intentie om ooit een losstaande thriller te schrijven of blijf je bij fantasy?
Ik heb geen enkele behoefte om iets anders te schrijven dan wat ik schrijf. Verhalen uit de werkelijke wereld boeien mij niet.

Vond je het lastig om de wereld en het verhaal dat in je hoofd zat op papier te krijgen? Waarom wel of niet?
Hier heb ik eerlijk waar nog nooit moeite mee gehad. Mijn enige obstakel bij schrijven is het vrij maken van tijd ervoor. Een plan komt in een flits in mij op, maar wanneer ik ga schrijven werkt het proces vooral organisch. Het verhaal groeit rondom een vastgelegd skelet, maar het vlees en de organen maken min of meer zichzelf. Het hele proces van schrijven is voor mij vooral een beleving, iets dat mij verrast, in de problemen brengt en uitdaagt om oplossingen te vinden, maar alles schuift altijd vloeiend op zijn plaats. Ik heb in schrijven alleen maar plezier.

Komen er meer boeken die zich afspelen in dit gebied? In de Valta?  
Hier moet ik even een onderscheid maken tussen Valtada, de wereld waarin dit verhaal afspeelt en de Valta, de benaming van de streek/het woud. Al mijn tot nu toe vastgelegde manuscripten spelen zich af op de wereld Valtada en dat gaat nooit veranderen. ‘Schaduwkoningin’ is echter mijn eerste boek in het sprookjeswoud van de Valta, maar ook voor dat boek staan hier vervolgen op de plank. Ik ben op dit moment druk bezig om andere manuscripten klaar te stomen voor publicatie, maar welk Valtada-verhaal het eerstvolgende zal zijn en waar op Valtada het zich af gaat spelen? Dat houd ik nog even onder de pet.

Marc-Jan Van Dam voor De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van de leesclub 'Schaduwkoningin' van Garvin Pouw

Geen opmerkingen: