dinsdag 24 april 2018

‘De sekte herrijst’ – Mariette Lindstein


Genre: thriller
Uitgever: A.W. Bruna
ISBN: 9789400508453
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 336
Uitgave: februari 2018

Dank aan A.W. Bruna voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Lindstein heeft ‘De sekte’ en ‘De sekte herrijst’ gebaseerd op haar eigen ervaringen als jarenlang lid van de Scientology kerk. De boeken zijn geromantiseerd maar bevatten wel degelijk scenario’s die zijzelf heeft meegemaakt, vertelt zij in diverse interviews. In het eerste boek is dat ook heel aannemelijk verwerkt, dat verhaal is met vlagen schokkend te noemen. Je bent verbaasd om te lezen wat waar zou kunnen zijn, het is moeilijk te onderscheiden wat fictie is of wat niet. In ‘De sekte herrijst’ gaat dat laatste stukken minder op.

Het verhaal gaat verder nadat Sofia en Sebastiaan de sekte van leider Franz Oswald zijn ontvlucht. Dankzij de getuigenis van Sofia zit hij nu voor twee jaar achter de tralies maar zijn invloed op de volgers en op het eiland is onmiskenbaar. Sofia wordt getergd door nachtmerries en is ook nog eens het doelwit van haatacties die duidelijk wijzen op betrokkenheid van Via Terra, de sekte van Oswald. Er lijkt op den duur dan ook geen andere uitweg dan verdwijnen. Sofia is echter niet voor een gat te vangen en in eerste instantie totaal niet van plan de strijd op te geven. Ze begint een onthullende blog op het internet maar wanneer een ander slachtoffer van Franz zich toch weer aan hem overgeeft gooit ook Sofia de handdoek in de ring en vertrekt naar de VS. De vraag is echter of het mogelijk is om ooit écht onder de wraakvoornemens van de sekte te ontsnappen.

Simon is, nadat Franz in de gevangenis terecht is gekomen, wel op het eiland gebleven maar heeft geen banden meer met de sekte. Zijn ontsnapping heeft hem als persoon doen groeien en hij is door zijn vriendschap met Sofia zelfs strijdlustig geworden. Simon is voornemens de hernieuwde activiteiten op het landgoed in de gaten te houden en schrikt van wat hij daar ontdekt. Via Terra lijkt als herrezen. Franz heeft vanuit de gevangenis een charmeoffensief opgezet en weet velen voor zijn karretje te spannen. Dat maakt het voor de voormalige leden ook zo moeilijk in te schatten wat ze kunnen verwachten. Franz Oswald heeft overal zijn mensen zitten, op iedere niveau, op onverwachte plekken. Niemand is veilig wanneer Oswald zijn zinnen op je heeft gezet.

Tijdens het lezen van dit tweede boek van Lindstein valt meteen op dat het lang niet zo fascineert als het eerste. Achteraf kan ik concluderen dat dat meerdere redenen heeft. In het eerste boek zijn zaken nog aannemelijk en te vertalen naar een (soort van) realiteit. Zou dit echt zo kunnen? Die vraag werd toen menigmaal met een ‘ja’ of ‘misschien wel’ beantwoord. Nu is dat niet het geval. Lindstein heeft heel veel toevalligheden gebruikt om het verhaal kloppend te krijgen waardoor het totaal niet realistisch lijkt. Sommige zaken natuurlijk wel maar op het moment dat ze probeert iets meer verdieping aan het geheel te geven, wordt het alleen maar meer voorspelbaar en zijn er zelfs momenten dat er irritatie optreedt ten aanzien van de invulling van bijvoorbeeld Sofia. Als je uit een sekte bent ontsnapt en weet hoe een dergelijke organisatie werkt dan is haar naïviteit totaal niet aannemelijk, komt het met vlagen zelfs heel dom over. En zo zijn er meer zaken te noemen.

Persoonlijk lagen de verwachtingen van dit vervolg veel hoger want het blijft niet bij één ding dat niet klopt. Richting de plot maakt Lindstein een sprong in het verhaal en gebeurt er weer iets heel voorspelbaars, de afloop daarvan laat zich ook raden want er is maar weinig fantasie voor nodig om het verhaal af te ronden. In het achterhoofd zit echter de ervaring van Lindstein zelf als sektelid en daarom is het teleurstellend dat ze zich mijns inziens heeft laten meeslepen in het romantiseren en ongeloofwaardig uitbreiden van het verhaal. Dit terwijl de basis en de in het verhaal genoemde familiekronieken wél heel goed gevonden zijn. Jammer dus dat Lindstein niet meer bij de kern van het verhaal is gebleven, ik denk namelijk dat dat veel authentieker zou overkomen. Laat duidelijk zijn dat dit mijn interpretatie is en niet per se een gegeven. Lees het boek vooral zelf en trek je eigen conclusies. De schrijfstijl is bijzonder prettig en daar is dus niets mis mee. Dit vervolg mist naar mijn mening gewoon het waarheidsgetrouwe gevoel dat het eerste deel wel had. Het derde deel gaat verder met de kinderen van Oswald, de proloog die in dit boek is vermeld noemt dat niet expliciet, maar de afkortingen van de namen laten dat duidelijk doorschemeren. Ditmaal is de nieuwsgierigheid echter stukken getemperd. 2 sterren, een matige herrijzenis. Jammer.

Patrice – Team De Perfecte Buren

Lees hier de RECENSIE van 'De sekte' 
Lees hier het INTERVIEW met Mariette Lindstein

Geen opmerkingen: