vrijdag 20 april 2018

‘Het lied van de feniks’ – Katie Ganshert



Genre: roman
Uitgever: Voorhoeve (imprint Kok Uitgeverij)
ISBN: 9789029727013
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 368
Uitgave: september 2017

Bij een terroristische aanslag in een trein bij Chicago komen 22 mensen om het leven. Autumn overleeft als enige van haar coupé de explosie en worstelt na haar herstel met schuldgevoelens. Waarom die trein? Waarom deze mensen? En waarom zij niet? Een jaar later vindt ze de 12-jarige Reese voor haar deur, die de dochter van een van de omgekomen reizigers blijkt te zijn. Haar vader, Paul, wil zijn overleden vrouw het liefst zo snel mogelijk vergeten en probeert Reese een zo normaal mogelijk leven te geven. Zou de onverwachte vriendschap tussen Autumn en Reese een nieuwe start voor hen alle drie kunnen zijn? 

Het is een jaar na dato. Een rampzalige dag die niet alleen voor de slachtoffers maar zeker ook voor de nabestaanden grote gevolgen heeft. Autumn is als enige overlevende zwaar getraumatiseerd en probeert een manier te vinden om haar leven op te pakken. Paul is sinds die dag weduwnaar en is met zijn twee kinderen aangewezen op een leven zonder Vivian. Het is voor geen van allen gemakkelijk en eenieder worstelt met vragen en/of demonen. Omdat het een jaar geleden is wil men een herdenkingsdienst houden. Vooral Reese, dochter van Paul en Vivian, heeft daar zo haar ideeën over en benadert Autumn. Dit tegen de wens van Paul omdat het voor hem om diverse redenen té confronterend is haar te zien. Maar Reese is een meisje met een sterke wil, iets dat zowel Paul als Autumn onderschatten.

De proloog van ‘Het lied van de feniks’ kun je gerust een knallende opening noemen. De nachtmerries van Autumn die daaruit voortvloeien zijn levendig en vol angst. Dit is ook precies de reden dat ze niet aanwezig wil zijn bij de herdenkingsdienst. Paul is therapeut en heeft het zwaar. Nu komt daar de sterke wil van zijn eigenzinnige dochter nog eens bovenop en hij weet niet hoe daar mee om te gaan. Haar handelen is te verklaren, sinds het verlies van hun moeder hebben beide kinderen veel moeten verwerken. Reese doet dat door brieven te schrijven maar de gevolgen daarvan wil Paul niet onder ogen komen.

Wanneer de paden van Paul en Autumn elkaar kruisen zijn ze zich meteen bewust van wat hen bindt. Een afschuwelijke gebeurtenis die zowel aangrijpend als onvoorstelbaar is maar hun leven voor altijd heeft veranderd. Hoe dan ook zullen ze allemaal een manier moeten vinden hier een weg in te vinden. De auteur heeft zich duidelijk verdiept in deze materie. Ze is namelijk zeer gedetailleerd en zorgvuldig in de sfeersetting maar daarbij met vlagen ook onnodig omslachtig. Door het gebruik van veel bijzinnen en namen is het soms best veel en neigt het iets langdradig te worden, jammer want op zich heeft de auteur wel een prettige penvoering en weet ze alles goed te verwoorden. Schuldgevoel, angst, kleine dingen die onoverkomelijk lijken maar ook de grote problemen die worden aangepakt komen geloofwaardig over. Maar dat niet alleen. Ook de relativiteit van het leven op zich, rouwverwerking voor jong en oud, het geloof – wel of niet in iets te moeten geloven nadat je een geliefde bent verloren- en vooral het oppakken van je leven na een dergelijke heftige gebeurtenis zijn integer en mooi beschreven.

Reese is een sterk personage, wijs voor haar leeftijd en vastbesloten. Haar boosheid en frustratie uit ze in een hulpvraag die Paul niet goed inschat waardoor hij de grip verliest. Daarmee geconfronteerd worden, en daarmee met zijn eigen tekortkomingen is heel menselijk en herkenbaar. Broertje Tate komt nauwelijks aan bod, het verhaal gaat niet over hem.
De kinderlijke onbevangenheid die Reese door haar verdriet laat zien zorgt voor een mooi en geloofwaardig accent in het verhaal. De combinatie tussen Reese en Autumn maakt dit verhaal aannemelijk en heel fijn om te lezen.

Centraal staat de vraag: hoe vind je de weg terug wanneer deze onder je voeten is weggeslagen? Hoe hervind je jezelf, hoe geef je alles een plek en vooral, hoe stel je je weer open voor emoties? Vooral omdat deze ondraaglijk verdoofd lijken te zijn en iedere vorm van confrontatie uit de weg wordt gegaan. Want niets is meer hetzelfde. Wat voorheen normaal was behoort nu tot een vorig leven, ver weg en onaantastbaar. Het nieuwe nu is moeilijk en verwarrend. Grenzen verleggen en maken van een nieuwe start klinken gemakkelijk maar dat is het niet. Geloof houden in je eigen oordeel en kunnen. Geloven in iets dat sterker is dan jijzelf is de onderliggende boodschap in ‘Het lied van de feniks’.

Een mooi verhaal met personages die heel oprecht en authentiek aandoen. 3 stevige sterren, dat geeft aan dat dit boek een welgemeende aanrader is.

Patrice – Team De Perfecte Buren

 

Geen opmerkingen: