dinsdag 3 april 2018

Leesclub 'P.I.D.' - Bronja Hoffschlag





Leesclub P.I.D. - Bronja Hoffschlag

Roman

Met dank aan Bronja voor het beschikbaar stellen van deze exemplaren voor de leesclub.

Lezen mee: Elsa Bakker - Liane Baltus - Jolanda Kalkman-de Klerk Wolters.


Vorig jaar juli verscheen ‘P.I.D.’ van Bronja Hoffschlag. Een ontroerende en volstrekt originele roman over verschillende vormen van eenzaamheid en de kracht van onwaarschijnlijke vriendschappen, waarin feiten naadloos worden verweven met fictie

 Let op: kan spoilers bevatten!


Hoe overtuigend vindt de leesclub de theorie van Thomas rond Paul?

Elsa: Behoorlijk overtuigend in het verhaal zelf! Is goed uiteengezet en aan veel facetten gedacht, waardoor het geloofwaardig overkomt. Het is allemaal behoorlijk gedetailleerd.

Jolanda: Deze vraag houd me al een aantal dagen bezig! Ik ben tijdens het lezen al op internet na gaan lezen wat er wel en niet waar zou zijn van deze theorie. Als Bronja inderdaad de echte Tom heeft gesproken, en hij de waarheid heeft gesproken, en zijn leven is gelopen zoals dat van 'onze' Tom, tja, dan zou het toch wel zo kunnen zijn. Op YouTube heb ik een documentaire zitten kijken over de hoes van Sergeant Pepper's Lonely hearts Club Band. Dan zie je alle tekenen er inderdaad in terug. Dus ik denk dat dat met de foto's van Paul ook zo is. Maar toch, als het echt zo zou zijn, dan lijkt het me niet dat je als band zo ontzettend veel hints weg gaat geven wanneer je het niet bekend wilt maken. Wel jammer dat we nooit achter de waarheid kunnen komen. Of misschien op de dag dat Paul echt dood gaat, dat er dan een soort van officieel document te voorschijn komt met de waarheid. Hihi, dat zou wel een stunt zijn!

Liane: Behoorlijk overtuigend in dit verhaal. In het echte leven geloof ik het niet. Daarvoor zit het te ingewikkeld in elkaar om stil te houden. Wat ik wel echt heel knap vond is hoe Bronja het bestaande gerucht handen en voeten heeft gegeven in het verhaal en dat ze het aan het verhaal van Charlie heeft gekoppeld. Uit de reactie van Jolanda begrijp ik dat Bronja heeft gezegd dat ze Tom echt heef gesproken? Dat vind ik dan wel interessant om meer over te horen. Misschien heroverweeg ik mijn mening in het echte leven dan ook.


Riepen Dennis Wilson van de Beach Boys en Charlie herinneringen op, of waren die vóór het lezen onbekend?

Elsa: Ja!!! Al zo ontzettend veel overgelezen en gezien. Mij heeft dit onderwerp en alles eromheen altijd al heel erg getrokken. Grappig is dat ik op voorhand niet wist dat dit in het verhaal voor zou komen en ik was toen ook zeer aangenaam verrast.

Liane: Het verhaal van Charles Manson hoorde ik als kind. Dat vond ik toen echt heel eng. En ik ben oud genoeg om de muziek te kennen, hoewel mijn moeder volgens mij meer van de leeftijd van deze muziek is. Sinds ik verplicht op de middelbare school liedjes van The Beatles moest zingen, omdat de docent fan was, was ik het niet meer. Maar de Beach Boys ken ik natuurlijk. Wie niet (en ja, dan kan ik gelijk het antwoord op deze vraag geven: mijn tieners kennen ze niet!).

Jolanda: Mijn moeder luisterde veel naar deze muziek. Ik ben zeer slecht in het onthouden van namen, bij de naam Dennis Wilson gaat er dan ook zo niet direct een belletje rinkelen, maar dat heb ik met namen van mensen in mijn directe omgeving ook. Het is bij mij altijd z'n 'o ja' moment. Maar ik ben zeker bekend met de muziek. Het verhaal van Charles Manson kende ik ook. Ik heb ook ooit de film gezien. En het beeld met het hakenkruis op zijn voorhoofd is er een om niet snel te vergeten.


Voor welk personage had je de meeste sympathie en waarom?

Elsa: Voor Syd. Hij zorgt voor zijn moeder, zusje, Beth en later zijn vriendinnetje. Blijft in alles redelijk rustig en goed nadenkend, waardoor hij beslissingen kan nemen en voor zichzelf ook nog eens kan zorgen. Dat zijn gitaar zijn rustpunt is vind ik ook fantastisch. Absoluut my kind of guy!

Liane: Syd. Hoewel ik hem wel wat erg volwassen voor zijn leeftijd vond, terwijl ik tegelijk denk dat dat ook wel klopt, juist omdat hij zoveel meegemaakt heeft. Heel treffend vond ik dat hij zijn voorliefde voor muziek (en zijn gitaar!) van zijn vader heeft en zich dat niet bewust was. En ik vond Sadie heel schattig. Die Judith heeft twee superleuke kinderen.


Jolanda: Syd! Heel knap hoe rustig en koel hij onder alle omstandigheden weet te blijven. En hoe hij de vader- en moedertaak voor zijn zusje op zijn schouders heeft weten te nemen. Ik zag hem ook steeds voor me, zo zittend met zijn gitaar op zijn veranda. Ik denk dat het een ontzettend knappe jongen is! Ook Sadie is heel schattig! En ondanks haar 'bijrol' is ook zij heel goed neergezet.

Lees hier het VERSLAG van deel 1 leesclub 'P.I.D.'

Geen opmerkingen: