donderdag 5 april 2018

Leesclub 'P.I.D.' - Bronja Hoffschlag - Eindconclusie





Leesclub P.I.D. - Bronja Hoffschlag

Roman

Met dank aan Bronja voor het beschikbaar stellen van de exemplaren voor de leesclub.

Lezen mee: Elsa Bakker - Liane Baltus - Jolanda Kalkman-de Klerk Wolters.
Samenvatting: Karin Teirlynck - DPB


Vorig jaar juli verscheen ‘P.I.D.’ van Bronja Hoffschlag. Een ontroerende en volstrekt originele roman over verschillende vormen van eenzaamheid en de kracht van onwaarschijnlijke vriendschappen, waarin feiten naadloos worden verweven met fictie


Let op: kan spoilers bevatten!


1967 - Nadat de achttienjarige Thomas Fremont een nieuwe foto van de Beatles ziet, raakt hij ervan overtuigd dat Paul McCartney om het leven is gekomen en vervangen door een bedrieger. Met ieder album dat verschijnt stapelen de aanwijzingen die hij ontdekt in de covers en liedteksten zich op, maar niemand hoort of ziet wat voor Thomas zo overduidelijk is. Hij besluit de waarheid aan het licht te brengen, een keuze met verstrekkende gevolgen.

1999 - Beth denkt nog vaak terug aan de nacht, waarop haar enige zoon verdween. Thomas kwam nooit meer thuis. Dertig jaar heeft ze berust in het feit dat ze hem nooit meer zal zien, totdat ze in een kastje van haar man, Robert, een stapel documenten vindt en ontdekt wat Robert al die jaren angstvallig voor haar heeft verzwegen. Beth neemt een beslissing: ze moet en zal haar zoon terugzien. Hoe dan ook. (bron: achterkant boek)


Het verdict. 
De eindconclusie van de leesclub.


Elsa: Toen ik begin maart bij de boekenblog De Perfecte Buren voorbij zag komen dat er een leesclub georganiseerd zou worden rondom het nieuwste boek van Bronja Hoffschlag aarzelde ik geen moment en heb ik mij gelijk ingeschreven. Alleen al de gave okergele cover met opvallende blauwe kever springt gelijk in het oog, maar ook als je verder kijkt zie je op de achtergrond beeltenissen verschijnen die nieuwsgierigheid opwekken en er bij mij voor zorgen dat ik het verhaal wil gaan lezen.

Jolanda: De titel P.I.D. zal vooral bij oudere lezers een belletje doen rinkelen. Maar wees gerust als het je niet direct iets zegt, alles zal duidelijk worden, het enige wat je hiervoor hoeft te doen is dit fantastische boek lezen. Je zal dan vanaf de eerste bladzijde meegezogen worden in een uniek verhaal, waarin fictie en feiten door elkaar heen lopen en na het lezen niks meer hetzelfde zal zijn.

Liane: Bronja Hoffschlag heeft een fijne schrijfstijl. De lezer wordt een verhaal ingezogen dat geen thriller is, maar wel voldoende spanning geeft voor een ouderwetse whodunit. Want is Paul nu echt dood? Heeft Thomas het bij het rechte eind met zijn beschuldiging? En wat is er in 1967 gebeurd wat Thomas’ opsluiting in de kliniek rechtvaardigde? Hoe zit het met de zwarte auto’s en waarom is en blijft het gevaarlijk voor mensen om over P.I.D. te praten? 

Elsa: Wat mij betreft is P.I.D. echt een volstrekt uniek verhaal verweven met feitelijke geschiedenismomenten. Het zal mij dan ook nog lang bijblijven en altijd een aanrader zijn voor mijn mede-leesliefhebbers.  Juist doordat er waargebeurde stukken in zitten betreffende Charles Manson, muziek uit de jaren 60 & 70 enzovoort, komt het geheel nogal realistisch over. 

Jolanda: Het onderwerp is heel origineel. Alleen hierdoor is het al geen standaard werk geworden. Je merkt dat Bronja ontzettend veel research heeft gedaan. 
Toen ik halverwege het boek was, had ik echt de behoefte om zelf ook meer achtergrondinformatie op het internet te gaan zoeken. En dan 'klopt' alles wat je hebt gelezen. Hierdoor raakte ik zelf wel steeds meer 'in de war'. Want wat is nu waar en wat niet? Ik kan je wel vertellen dat wanneer je het boek uit hebt, het verhaal je niet zomaar los laat.

Liane: De verschillende personages zijn voldoende uitgewerkt om geloofwaardig te zijn. De lezer kan niet anders dan Beth’s buurjongen Syd in zijn hart sluiten. Hij heeft niet alleen voor zichzelf de moederrol overgenomen van zijn moeder Judith, maar ook voor zijn zusje Sadie. Syd is absoluut het personage dat het meest bijblijft, zodra je het boek dichtslaat. Ook de rol van Kirstie wordt gedurende het verhaal steeds groter, misschien wel groter en crucialer dan die van Beth, terwijl alleen Beth in de covertekst wordt genoemd. 

Elsa: De gedachtegang en psychologische ontwikkeling van de karakters, met name die van Syd, zijn wonderwel goed te volgen, geeft het verhaal lading en gelaagdheid. De karakters zijn zo beschreven dat je hun meerdere eigenschappen kan toedelen en hun reacties aan ziet komen. Je hoeft je als lezer geen moment te vervelen en dat verklaart ook waarom ik het binnen twee dagen uit had. Alles te danken aan de schrijfstijl van Hoffschlag, die indringende maar soepel verlopende bewoordingen gebruikt en het mogelijk maakt om mee te voelen met de personages. 

Jolanda: Ik ben van de personages gaan houden. Ik had grote bewondering voor alles wat Syd voor zijn Sadie en Beth heeft gedaan. Ik vond het mooi te lezen met hoeveel passie en gevoel Kirstie haar werk deed. De stilte van Sam, de vastberadenheid en het geloof van Tom, de romantiek, het verdriet en verlies, de woordgrapjes die me lieten glimlachen en de spanning die tot op de laatste bladzijde voelbaar was, het zat er allemaal in. 

Liane: In P.I.D. vervult Syd een sleutelpositie waardoor Beth haar wens om haar zoon Thomas terug te kunnen zien in vervulling ziet gaan. En dat is het enige punt(je) waar ik de roman niet helemaal overtuigend vind, wat net de halve ster scheelt. Enerzijds is Syd 'oud' voor zijn leeftijd. Zijn verstandige gedrag staat echter haaks op wat hij onbewust Beth verschaft (het drugszakje met smiley), waarmee Beth komt tot een daad die v├ęrstrekkende gevolgen heeft. Nergens gedurende het verhaal zie ik Syds behoefte aan drugs terugkomen. Ik zie wel Syds verstandige zelf en waar dat vandaan komt. Dit laatste is zeer overtuigend uitgewerkt door Hoffschlag. Wat ontbreekt, is zijn rebellerende zelf, die er gezien het vermeende drugsgebruik ook moet zijn. Het had Syd meer in evenwicht gebracht als de lezer daar ook kennis mee gemaakt had. Nu kwamen de drugs eerder over als handig bedacht.

Elsa: Ik vond het verrassend fijn om dit boek te mogen lezen en heb er oprecht van genoten. Het was mijn kennismaking met werk van deze schrijfster maar ben hierdoor absoluut nog nieuwsgieriger geworden naar haar eerder uitgebrachte boeken. Die overigens sowieso al op mijn wensenlijst stonden voordat ik de kans kreeg om P.I.D. te lezen. Ik geef dit boek 5 sterren.

Jolanda: Met de muziek van de Beatles nog in mijn hoofd, als gevolg van een fantastisch optreden van een Nederlandse coverband waar ik heel toevallig naar toe was geweest, begon ik aan deze bijzondere leesclub van De Perfecte Buren. Graag wil ik De Perfecte Buren, Bronja Hoffschlag en Uitgeverij Agemo heel hartelijk bedanken voor het toegezonden boek en deze leesclubervaring. Kortom, ik ben reuze enthousiast over dit unieke boek. En ik kan dan ook niets anders dan 5 dikke sterren geven. 

Liane: P.I.D. ontstijgt ruimschoots het niveau van 'alleen leuk voor fans van The Beatles'. Ook voor niet-fans is de mengeling van feit en fictie die verweven zit in dit verhaal interessant. Google op de vraag; 'Is Paul dead?' en je komt uitgebreide complottheorie├źn tegen. Google op Charles Manson en je ziet meteen dat het klopt wat Hoffschlag op volstrekt originele wijze opvoert in P.I.D. Dus is Paul nu echt dood? Geen idee, in de wereld van dit boek wordt de vraag tot in het nawoord uitgebreid en origineel beantwoord. Voor mij is dat voldoende. Ik zou P.I.D. dan ook aan iedereen aanraden die een intrigerend verhaal wil lezen. 4,5 ster.


***

De dames zijn het eens dat dit een unieke leeservaring was en zijn enthousiast over P.I.D. Dat resulteert in de sterren. Nieuwsgierig naar hun volledige mening? Vanaf morgen - vrijdag 6 april - kun je die lezen op gekende sociale media.




Geen opmerkingen: