dinsdag 8 mei 2018

Leesclub 'Nooit meer bang' - Gaby Rasters






Leesclub 'Nooit meer bang' - Gaby Rasters

Roman

Met dank aan Gaby voor het beschikbaar stellen van deze exemplaren voor de leesclub.

Lezen mee: Heleen van der Velde - Nancy van de Water - Suzan Van de Vendel en Annelien Kruithof voor DPB

Samenvatting: Karin Teirlynck - DPB



Waar gaat het boek over?

Op zomaar een ochtend op het vliegveld van Brussel vinden er twee bijzondere ontmoetingen plaats. Vlak nadat Maud heeft ontdekt dat haar vriend een ander heeft, vindt ze gehoor bij de lieve Victor. En Louise, die vanwege haar borstkanker een muur om zich heen heeft gebouwd waar geen man doorheen kan, merkt dat ze zich toch ineens aangetrokken voelt tot Lennard, die ze ontmoet in de ontbijtzaal van haar hotel.

Later op zomaar die ochtend vindt er in de vertrekhal een vreselijke aanslag plaats. De twee vrouwen bevinden zich niet meer op het vliegveld, maar Victor en Lennard wel. De zoektocht brengt Maud en Louise bij elkaar in deze prachtige roman over liefde en verlies, en over de ongekende kracht van mensen.

'Nooit meer bang' is Gaby Rasters' eerste standalone, na de trilogie 'FOLLOW', 'LIKE' en 'SHARE'.





De schrijfstijl:

Heleen: Ik zat meteen in het boek, dus ben positief over de schrijfstijl. Vond het heerlijk lezen, goed te volgen, niet ingewikkeld en kreeg meteen sympathie voor de personages. Ik vind het ook mooi afgewisseld met dialogen, beschrijvingen en met mooie brieven.

Nancy: Gaby heeft een fijne schrijfstijl. Daardoor leest het boek heerlijk weg. Ze beschrijft de personages altijd heel duidelijk en dat wekt sympathie op en dan wil je graag verder lezen om te weten hoe het degene vergaat in het verhaal.

Suzan: Ik vond het boek goed geschreven. Ontroerend, grappig en makkelijk te lezen. Eenmaal aan het lezen moest hij uit! Ondanks dat het om de aanslag in Brussel ging vond ik het boek nergens 'zwaar' aandoen.

Annelien: Ik vind het een prettige schrijfstijl. Het verhaal is vlot geschreven waardoor je snel doorleest. Ook weet Gaby de personages zo persoonlijk neer te zetten waardoor je helemaal meeleeft, vind ik ook knap en dat zorgt ervoor dat ik het boek snel weer oppakte om verder te lezen.


Is er iets in het boek/verhaal dat je ergerde?

Heleen: Leuke vraag. Daar moet ik even voor terugzoeken. Ik ben namelijk zo positief gestemd over dit boek dat ik moest omdenken. Maar toen ik het boek opendeed wist ik het weer. Het voorwoord ergerde me. Alsof het een boek voor positivo's was. Ik was het liefst meteen en blanco in het boek begonnen. Tip voor de schrijfster: verwerk het in je nawoord.
Nancy: Nee er was niets wat me ergerde. Ik vind het voorwoord mooi en alle vrouwen waar het boek aan opgedragen wordt. Ze hebben allemaal hun eigen rugzakje om mee te dealen in het leven...

Suzan: Nee, er was niets wat me stoorde. Ik Hou niet zo van seks in boeken, maar zelfs de korte scenes vond ik leuk om te lezen. Juist heel goed te doen ....

Annelien: Echt ergeren niet. Ik wil geen spoilers plaatsen maar Gaby weet dat ik bij de gebeurtenis in het begin met betrekking tot Victor echt dacht: 'Neeeeee!'. Ik begrijp zeker waarom ze dit zo geschreven heeft en dat je zo meeleeft, is juist een van de krachten van het boek. Het personage Olaf vond ik niet volledig tot zijn recht komen maar dat komt ook door de rol die hij toebedeeld heeft gekregen en het hangt samen met die gebeurtenis die ik net noemde.


Spraken de personages Maud en Louise je aan? Waarom wel/niet?

Heleen: Ja, allebei eigenlijk. Ik heb enorm genoten van Louise met haar stoere uitstraling, ontwapenende gedachten en uitspraken, de zelfspot, maar voelde ook mee met haar angst en kwetsbaarheid en de manier waarop zij zichzelf eigenlijk overschreeuwt. Maud lijkt wat nuchterder, wordt in de steek gelaten en gaat ver in haar streven om het verhaal van Victor en oma recht te doen. Ik vind haar trouw en krachtig. Mooie mensen.

Nancy: Ja, beide personages spraken me aan en mooi hoe ze elk op hun eigen wijze met tegenslag en verdriet omgaan en daar toch sterker uit komen.

Suzan: Zowel Maud als Louise vond ik leuke personages. Vooral goed gevonden hoe ze beiden een manier vinden om met verdriet om te gaan. 

Annelien: Ook ik voelde me erg betrokken bij Louise en Maud. Een hele fijne humor, maar ook realistisch en af en toe iets geks doen. Ik herkende mij er wel in en het hadden vriendinnen van me kunnen zijn. Juist het realistisch neerzetten van de personages zorgen voor de connectie tussen de lezer en het verhaal.




Geen opmerkingen: