vrijdag 31 augustus 2018

‘Penitenza’ - Karin Kallenberg & Dimitri van Hove



Genre: thriller 
Uitgever: Ellessy
ISBN
: 9789086603558
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 282
Uitgave: juni 2018

  
Achterflap
Penitenza is een beroemd schilderij, het pronkstuk van de basiliek in Florella. Als Johan Jagers gevraagd wordt samen met een internationaal team deze kerk te restaureren, vertrekken hij en zijn vrouw Merel voor een jaar naar de Italiaanse kunststad. Het verblijf verloopt al snel totaal anders dan ze zich hadden voorgesteld. En als er op een dag een gruwelijk misdrijf plaats vindt, komen Merel en Johan in een ware nachtmerrie terecht.

Bij de proloog vallen we meteen midden in het verhaal. Johan staat voor de rechtbank en wordt tot verbijstering van zijn vrouw veroordeeld. Daarna gaat het verhaal enkele maanden terug in de tijd om te laten zien wat er aan die proloog scene vooraf is gegaan. Lekker vlot wordt beschreven hoe Johan en zijn vrouw Merel naar Florella gaan en in huis gaan wonen bij Daniël en zijn Italiaanse vrouw, Loredana. Deze Daniël is een echte playboy en valt ook meteen als een blok voor de knappe Merel. De ouders van Loredana blijken behoorlijk diep in de georganiseerde misdaad te zitten. Haar vader, vroeger een beruchte baas met de bijnaam Pugno (vuist), is zwak en ziek. De leiding is nu in handen van Loredana’s moeder, Maria Grazia genaamd. Zij heeft de prachtige bijnaam La Statua (het standbeeld). De schrijvers maken een mooie typering van haar personage: aan de ene kant de lieve zorgzame echtgenote en moeder, maar aan de andere kant de harde zakenvrouw. Erg leuk zijn de typische Italiaans-Nederlandse verschillen in mentaliteit die in het boek tot uiting komen. Waar Johan zich verbaast, is Daniël juist opgetogen van de mogelijkheden die dat biedt. Maria Grazia vergelijkt Daniël met een Piovra, een octopus die zich kan verschuilen in allerlei spelonken om dan vanuit het niets opeens toe te slaan. Kortom, een van hun. Johan daarentegen is veel te rechtschapen en rechtlijnig om zich neer te leggen bij de Italiaanse mentaliteit.

‘Het betekent dat je eigen gewin op de eerste plaats komt, zonder gehinderd te worden door morele bezwaren. Voor de meeste integere Nederlanders maar moeilijk te begrijpen.’

Plotseling gebeurt er iets vreselijks en valt er een dode. Johan krijgt de schuld en wordt veroordeeld. Ik moest meteen aan de rechtszaak van de Amerikaanse studente Amanda Knox denken uit Perugia van enkele jaren geleden. Op gammele bewijsvoering is zij veroordeeld tot moord van een medestudente en heeft jaren in een Italiaanse cel gezeten tot zij in hoger beroep vrijkwam. (Meteen daarna is zij teruggevlogen naar de USA; in cassatie is zij bij verstek alsnog opnieuw veroordeeld voor die moord, maar dit terzijde.)

Qua sfeer en vertelling is Penitenza een totaal ander boek dan het eerdere gepubliceerde werk van Karin & Dimitri, B.B. Dat is een schitterend maar bizar en absurdistisch boek met een mismaakte hoofdpersoon; vol humor. In Penitenza draait het om mooie mensen die zich al dan niet aanpassen in een wereld met een totaal ander ethisch en moraal besef. Het boek leest lekker weg, is prettig geschreven en kan je ook af en toe aan het denken zetten:

‘Doe je iets goeds om iemand gelukkig te maken, of omdat je er zelf gelukkig van wordt?’

Kortom, Penitenza is een heerlijk boek dat ik met veel plezier gelezen heb. Drie-en-een-halve ster.

Roelant de By – recensent De Perfecte Buren



Blogtour 'Drägan Duma 4, Een onbreekbare band' - Patty van Delft






Genre: fantasy
Uitgever: Celtica Publishing
ISBN: 9789491300868
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 480
Uitgave: 23 juli 2018

Met dank aan Patty van Delft voor het recensie-exemplaar.


Het verhaal
Feniksa Drakena is van hoge afkomst, ze is de eerstgeborene van haar bloedlijn en krijgt daardoor de leiding en verantwoording over Slot Silvervang, zodra haar ouders zouden besluiten om zich terug te trekken als heer en vrouwe van het slot. Feniksa wordt om deze reden uitgehuwelijkt aan iemand voor wie ze echter geen gevoelens heeft. Haar toekomstige echtgenoot zal haar titel krijgen nadat het huwelijk is voltrokken. Feniksa wil niet trouwen, ze wil vrij zijn en reizen. Hier droomt ze al van kinds af aan van. Naarmate de trouwdatum nadert begint Feniksa steeds meer te beseffen dat zo’n leven niet voor haar is weggelegd.

Als Feniksa met haar moeder en enkele bewakers onderweg is naar Slot Silvervang, ziet zij een Drägannymarai, een drakenridder, en een dräga, zijn draak. Voordat iemand kan reageren, springt Feniksa uit het rijtuig om de draak te bewonderen. Feniksa is vanaf dat moment gefascineerd door de drägan. Deze drägan zijn jaren eerder gevlucht naar uit de Buitenwereld naar Xydoyla, de wereld van Feniksa, om te kunnen overleven. Maar ook op Xydoyla dreigt er gevaar. De Morbiden, een moordlustig volk, vormen een bedreiging voor zowel de mensen als draken. De draken zijn daarom een verbond aangegaan met de mensen om gezamenlijk de strijd aan te gaan tegen de Morbiden.

Tot haar grote verbazing en verrassing wordt Feniksa uitverkozen als kandidaat om zich te binden met een dräga. De binding met de groene draak Danaleth is succesvol. Vanaf dat moment verandert alles voor Feniksa. Ze moet afscheid nemen van haar oude leven, haar familie, haar vrienden. Ze wordt opgeleid tot een drakenridder. Het wordt haar levenstaak om mensen te beschermen tegen de aanvallen van de Morbiden.

Conclusie
Dit is mijn eerste kennismaking met Drägan Duma en ik moet zeggen mij dit zeer goed bevallen is. Patty van Delft heeft een prachtige wereld geschapen waarin je kunt wegdromen. De manier van schrijven is geweldig en je kunt gewoon nauwelijks stoppen met lezen. Het is beeldend, af en toe grappig, aangrijpend, boeiend, kortom het verhaal laat je gewoonweg niet los.

Er zijn twee verhaallijnen: het heden en gebeurtenissen van acht jaar geleden. Deze verhaallijnen wisselen elkaar af. Deze manier van schrijven zorgt ervoor dat je aandacht goed bij het verhaal blijft. Ook worden op deze manier een aantal zaken duidelijk gemaakt, zoals bijvoorbeeld wat ervoor heeft gezorgd dat de drägan ervoor hebben gekozen om een verbond met de mensen (tweebeners) te smeden. Ik vond het zeer boeiend om te lezen hoe de samenwerking tussen de draken en de mensen tot stand is gekomen.

De personages zijn goed uitgewerkt en een aantal sluit je direct in je hart, zoals Dam (bewaker op Slot Silvervang), Trench (een Drägannymarai die mijn hart heeft gestolen) en uiteraard het hoofdpersonage zelf, Feniksa. Wat heeft de schrijfster een krachtig en sterk hoofdpersonage neergezet met Feniksa. Feniksa is een heerlijk personage, waar je wel van moet houden. Ze is eigenwijs, zegt wat ze denkt en is avontuurlijk. Je leeft met haar mee tijdens de avonturen die zij beleeft en de moeilijke keuzes die zij moet maken. Toen Feniksa kennis maakte met haar dräga was ik verkocht. Patty van Delft heeft de verbintenis tussen Feniksa en de dräga Danaleth zo mooi en ontroerend beschreven, je zou bijna zelf een dräga willen hebben.

Sinds de drägan zijn aangekomen op de wereld van Feniksa en een verbond met de mensen hebben gesloten om de vijandige Morbiden te verslaan, spreken de mensen net als de draken Buitenwerelds en wordt de Oorspronkelijke Taal nog maar weinig gebruikt. Achterin het boek bevindt zich een index. Daarin kun je (indien gewenst, ik vond het niet nodig) terugbladeren. Je vindt daar o.a. een lijst met de personages uit het verhaal, maar ook een verklarende woordenlijst met de vertalingen van Oorspronkelijke Taal naar Buitenwerelds. Het is echter niet noodzakelijk om deze vertaling op te zoeken, de schrijfster zorgt ervoor dat het direct duidelijk is wat er gezegd wordt en wel op zo'n manier dat dit het lezen niet belemmert.

Een onbreekbare band is dan wel het vierde boek in de serie, maar dit deel is goed los te lezen van de andere drie delen, die een trilogie vormen. Dit verhaal speelt zich 330 jaar voor de Drägan Duma trilogie af. Het is niet nodig om eerst de trilogie te hebben gelezen. Voor mij was dit boek de eerste kennismaking met Drägan Duma. Na het lezen van Een onbreekbare band ben ik heel benieuwd naar de eerste drie delen, die ik inmiddels heb gekocht en binnenkort ga lezen.

Patty van Delft is een fantastische schrijfster die je meeneemt in een geweldige en avontuurlijke wereld vol draken, magie, loyaliteit, liefde, vijandigheid, strijd, hoop en nog zoveel meer. Het lezen van dit boek was een ware belevenis en ik geef het dan ook graag 5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - Recensent De Perfecte Buren




donderdag 30 augustus 2018

In gesprek met ... Anita Terpstra





‘Ik ben geboren en getogen in Hallum. Een klein lintdorpje dat ligt in het noorden van Friesland, op de weg naar Ameland. In Zwolle heb ik de school voor journalistiek gedaan. Daarna nog kort in Amsterdam gewoond, stage gelopen bij een vrouwenweekblad. Daarna wou ik verder studeren. Kunstgeschiedenis. Ik dacht: als ik Amsterdam nou heel leuk vind, dan blijf ik hier. Maar het was me net iets te groot en te druk. Ik stapte altijd in de verkeerde tram bijvoorbeeld. Ik had geen fiets daar, dus dat was weleens onhandig. Er was ook heel veel keuze; zoveel mogelijkheden om iets te doen en te ondernemen dat ik gewoon in het aanbod verzoop en prompt nergens naar toe ging.’

Roelant: ’Keuzes maken vind je moeilijk?’

Anita: [lachend]’Tja, toen ben ik naar Groningen gegaan en heb daar jarenlang gewoond en kunstgeschiedenis gestudeerd. Tijdens die studietijd kon ik mijzelf onderhouden. Ik heb freelance werk gedaan voor de Viva en werkte in de bibliotheek. Toen kwam ik mijn huidige partner tegen, ook een Fries, en zijn we gaan samenwonen in Leeuwarden.’

Leeuwarden is ook de locatie waar ik Anita tref. Een grand café in het centrum waar de bediening een apart, rustig hoekje voor ons heeft vrijgemaakt. De achtergrondmuziek is zelfs uitgezet voor ons. We bestellen iets uit de lunchkaart. Op mijn vraag of zij zich een echte Fries voelt, reageert ze laconiek.

Anita: ‘Ach, wat is dat nou, een echte Fries? Voel jij je een echte Amsterdammer? Oh ja? En wat is dat dan?’

Als ik in mijn antwoord dingen noem als gezelligheid, directheid en een grote mond, voelt Anita zich daar meteen op aangesproken.

Anita: [lachend] ‘Oh dan ben ik ook een Amsterdammer! En je hebt drie dochters! Oh, ja; respect! [we lachen hartelijk] Ik heb een broer die ook drie dochters heeft. Ik heb zelf twee zoons samen met mijn geregistreerde partner. We zijn niet getrouwd, dus noem ik hem zo. Vinden mensen vaak grappig of afstandelijk, maar het omschrijft wel precies wie hij is. We zijn inmiddels 15 jaar samen. We hebben ervoor gekozen om naar een, voor ons beide, nieuwe stad te verhuizen. In het begin moest ik een beetje wennen in Leeuwarden, maar inmiddels ben ik hier erg blij. Heel mooie stad is het. Culturele hoofdstad dit jaar, dat helpt ook. De afgelopen jaren zijn er zoveel leuke restaurants en cafés bijgekomen; zoals deze. Momenteel draait hier een expositie over Escher. Schitterend gewoon.’

Roelant: ‘Tussen al je thrillers door heb je Een huis vol geschreven, een roman.”

Anita: ‘Dat is het verhaal van mijn familie. Grote familie van protestantse huize. Beide opa’s waren koppige mensen. Toen zij excuses tegenover de kerk moesten maken, deden ze dat niet. Toen ze 36 was, is de vrouw van een van mijn opa’s overleden (hersentumor). Hij kreeg toen nul komma nul steun van de kerk. Toen dacht hij: barst dan maar. Hij was er helemaal klaar mee. Ik ben zelf wel gereformeerd opgevoed. Maar die kerk is meer bedacht door mannen die de vrouwen in een bepaalde hoek hebben gedrukt. Daar heb ik helemaal niks mee.’

Roelant: ‘Voel je je feministe?’

Anita: ‘Ja, zeker. Absoluut. Als je in mijn boek Een huis vol kijkt, dan zie je dat pas 60 jaar geleden de wilsonbekwaamheid van vrouwen is afgeschaft. Vrouwen konden toen niet eens naar de bank om geld op te nemen. De Man was hoofd van het gezin. Onvoorstelbaar gewoon dat een vrouw als minder wezen werd gezien, die de leiding van een man nodig had.’

Roelant: ‘Hoe was je jeugd?’

Anita: [tikkeltje verbijsterd] ‘Tja, gewoon. Klein dorp; op de fiets naar school. Leuke tijd gehad. In die tijd werd er gewoon goed voor kinderen gezorgd. Mijn ouders waren warm en liefdevol. Maar er werd niet gepraat. Nu zien mijn ouders, dat onze manier van met de kinderen omgaan heel anders is dan hoe zij het vroeger deden. Mijn moeder is op haar 14e van school gehaald om thuis te helpen. Mijn eigen kinderen kunnen zich dat niet voorstellen. Door het schrijven van dat boek kwam ik erachter, dat er ook een emotionele kant zit aan het opvoeden. Vroeger moest je gewoon doen wat je ouders zeiden; nu probeer ik meer de dialoog aan te gaan. En ook te vragen hoe hun dag is geweest enzovoorts. Maar je moet wel oppassen dat je niet doorslaat daarin. Dan krijg je het gevaar van curling-ouders.’






Roelant: ‘Curling-ouders? Nog nooit van gehoord.’

Anita: ‘Ouders die alle oneffenheden voor de kinderen wegpoetsen. Tegen de tijd dat die kinderen uit huis gaan, kunnen ze totaal niet omgaan met tegenslag. Toen ik Een huis vol schreef merkte ik pas hoe zelfstandig mijn moeder was op haar 14e. Zij runde een heel huishouden. Dan denk ik van mijn eigen kinderen: “nou die kunnen hun handjes wel wat meer laten wapperen”. Gisteren kwam mijn jongste thuis van training en smeet zijn tas in een hoek. Toen ik zei dat hij dat moest opruimen, greep hij de inhoud als een knoedel bij elkaar en gooide dat op het wasrekje. Dan moet ik er echt bij gaan staan en een voor een alles netjes laten ophangen. Dan sputtert hij dat hij er niet bij kan. Dan zeg ik: “verzin maar hoe je er wel bij kan”. Echt, ze zijn zo makkelijk. Ik kan daar de hele dag achteraan om op te ruimen. Echt geen zin in.
Ik ben fulltime schrijver. Hoe ik tegenover e-books sta? Prima, kost minder boompjes. Als mensen maar niet illegaal gaan kopiëren, verdienen schrijvers daar ook aan. Het is niet tegen te houden. Ik heb er zelf ook net een gekocht. Hij zit nog in de verpakking, hahaha. Maar ik heb daar allemaal geen invloed op. Misschien ben ik heel naïef, maar ik denk dan vooral: als mensen maar lezen. Dan ben ik blij. En als alles bij elkaar wordt geveegd en ik kan daar uiteindelijk van bestaan: helemaal prima. Als feministe kan ik natuurlijk niet afhankelijk zijn van het inkomen van mijn partner. [we lachen uitgebreid]. Zo’n tien jaar geleden ben ik via een literair agent bij Cargo terecht gekomen. Toentertijd had je niet al die social media. Ik had geen idee wat er zich achter die muren van zo’n uitgeverij bevond. Tegenwoordig zijn de drempels wat lager lijkt het.’

‘Mijn nieuwste boek heet Vonk. Het gaat over een echtpaar dat danst bij het Nationale Ballet. Zowel op als naast het podium zijn ze een stel. Het lijkt allemaal heel mooi en perfect tot hun huis in brand vliegt. Dan blijkt dat die brand is aangestoken en ze beschuldigen elkaar daarvan. Vervolgens gaat de hele beerput open. Ik heb twee perspectieven gebruikt: dat van hem en dat van haar. Ze liggen allebei zwaargewond in het brandwondencentrum. Kunnen niet met elkaar communiceren, weten ook niet van elkaar wat er gezegd wordt. Daartussen beweegt zich een rechercheur. De lezers moeten maar uitvogelen welke van de twee ze geloven. Het speelt zich allemaal af in de balletwereld. Ik hou erg van ballet, maar heb het nooit zelf gedaan. Ik kom uit een dorpje; daar was geen balletschool. Onlangs heb ik de balletten ‘Ode aan de Meester’ en ‘Sarcasmen’ van Hans van Maanen voor het eerst live gezien. Prachtig. Die balletten spelen beide een rol in mijn boek, met name die laatste want dat gaat eigenlijk over mijn twee hoofdpersonen, Mischa en Nikolai. Dat is waar het om draait: elkaar zien, elkaar niet zien; aantrekken, afstoten. Dat komt allemaal in dat ballet samen. En dus nu in mijn boek. Sinds Anders [boek van Anita Terpstra uit 2015] heb ik wel het gevoel dat ik mijn eigen specifieke stijl heb gevonden. In die zin dat ik graag de psychologische kant van het verhaal wil vertellen. Wat beweegt mensen; waarom doen ze wat ze doen? Gewone mensen die net een verkeerde afslag hebben genomen. Dat boeit me enorm.’

Dank je wel, Anita, voor dit ontzettend gezellige interview.

Roelant de By voor de Perfecte Buren.  






Lees hier ook de RECENSIE van 'Vonk'


‘Vonk’ - Anita Terpstra


 
Genre: thriller
Uitgeverij: Cargo – De Bezige Bij
ISBN: 978 94 031 1880 2
Aantal pagina’s: 284
Uitvoering: paperback
Uitgave: juni 2018

Hartelijk dank aan de uitgeverij voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Achterflap
Wanneer een wereldberoemd danspaar gewond raakt door een vreselijke brand, beschuldigen ze elkaar van brandstichting en poging tot moord…. Wie van de twee spreekt de waarheid? En wie liegt?

De prachtige cover van een paar spitzen met in goudreliëf de titel erdoor vertelt meteen waar het in dit boek over gaat: ballet. De Nederlandse Mischa en de Russische Nikolaj zijn een beroemd danspaar. Wanneer het boek begint, liggen ze beide zwaargewond in het ziekenhuis. Het verhaal wordt in de hoofdstukken beurtelings verteld door de twee hoofdpersonen, beide in de ik-vorm. In flashbacks schakelt de auteur naar elf, tien, maar ook naar twee jaar geleden, of enkele weken. Telkens wordt er een klein stukje blootgelegd van het verleden. Maar dan van een verleden zoals de betreffende hoofdpersoon het heeft beleefd. Spannend en subtiel opgebouwd. Het decor is de balletwereld. Prachtig beschreven hoe de dansers echt bezeten zijn van maar één ding: dansen. De opoffering, de pijn en het zweet maakt de auteur ons goed duidelijk.

“Ballet was keihard. Doorgaan, hoe erg de pijn ook is. De choreograaf kwam niet bij je vragen hoe het met je ging, of je je goed voelde, of je pijn had. Alleen de voorstelling telde.”


De ongelijkheid tussen mannelijke en vrouwelijke dansers laat ze zien door teksten als deze:

“Als je een kind wilde, dan was het afgelopen met je danscarrière. Tenminste als vrouw. Daar was simpelweg geen tijd voor, geen energie. Bovendien vormde de zwangerschap een grote aanslag op het lichaam van een ballerina. Het was de vraag of je ooit weer je oude niveau bereikte. Ik had willen laten zien dat het wel kon”

Na hun aanvankelijke opleiding en professionele debuut in Amsterdam zijn Mischa en Nikolaj naar Londen gegaan om daar te dansen. Mischa bevalt daar van een tweeling en knokt keihard om haar danscarrière voort te zetten. Een tragische gebeurtenis zet alles op losse schroeven. Wanneer ze dan de uitnodiging krijgen om terug naar Amsterdam te komen bij het Nationale ballet, doen ze dat.

Heel grappig is het om te zien hoe de choreograaf in het boek, John, overeenkomsten vertoont met Hans van Maanen, onze beroemdste choreograaf. Zo vlecht de auteur werkelijke feiten, zoals het beroemde balletstuk ‘Sarcasmen’, samen met haar fictie: John heeft het speciaal voor Mischa en Nikolaj gemaakt. Ook andere echte stukken komen langs: ‘Ode aan de Meester’ en ‘Vijf Tango’s’. De locatie waar hun leven zich afspeelt is het Muziektheater in Amsterdam. Heerlijk om die beschrijvingen in je op te nemen.

Terwijl de beide echtelieden langzaam herstellen in het ziekenhuis, pendelt er een politieman tussen hun beider kamers, zoekend naar de waarheid. Met al die tegenstrijdige verklaringen blijkt dat niet eenvoudig. Ambitie en egoïsme maken hun verklaringen allesbehalve betrouwbaar. Stukje bij beetje wordt het verleden bloot gelegd. Zo komt Eliza in beeld, collega ballerina, vriendin van Mischa en ex van Nikolaj, die op mysterieuze wijze om het leven is gekomen. We hebben de moeder van Mischa die secretaresse is van Kai, de grote baas bij het ballet. Deze Kai, hoe integer is hij? En wat te denken van de choreograaf John, die maar al te graag de nieuwe bewegingen en passen voordoet bij Mischa en Nikolaj. Al gaandeweg in het boek komen er meer vragen dan antwoorden tot er op het eind een verrassende ontknoping komt, waardoor alles op zijn plaats valt.

Kortom, Vonk is een prachtig en spannend boek van Anita Terpstra. Met bijzonder originele insteek. Het geeft je ook een inkijkje in het leven van top balletdansers. Nu ben ik zelf helemaal niet zo’n fanatieke balletbezoeker moet ik toegeven, maar als het eerste gevoel dat bij je opkomt na het lezen van dit boek, er een is van: ik wil zo snel mogelijk weer naar een balletvoorstelling toe! dan lijkt me dat een duidelijk compliment voor de schrijfster. Bravo Anita Terpstra voor dit schitterende boek. 4 hele dikke sterren.

Roelant de By – recensent De Perfecte Buren

woensdag 29 augustus 2018

Jackie's lampje 3 ... hoe boeken beoordeeld worden





Lampje 3


Ik zou graag eens een blog schrijven over een bloedgevaarlijk onderwerp. Namelijk: over hoe boeken beoordeeld worden. Ik realiseer me terdege dat dat zou kunnen betekenen dat ik straks met honderden woedende boekenbloggers zit, die van de weeromstuit dure eden zweren dat ze nooit van hun leven ook nog maar een enkel woord over mijn boeken zullen willen bloggen, maar ik denk toch maar dat ik het erop ga wagen. Want ik denk in al mijn eigenwijze wijsheid, dat ik misschien wel iets zou kunnen zeggen waar een beoordelaar iets aan heeft.

Ik zie namelijk nogal een discrepantie. Een gat, een kloof, een schisma, tussen wat veel mensen aangrijpen als punten om een boek op te beoordelen, en dat wat ook echt moeilijk is om te schrijven. Ik heb dus een beetje het gevoel dat boeken vrij regelmatig -- en nou komt het, ik teken hier mijn doodvonnis -- Op Het Verkeerde Beoordeeld Worden. En ik dacht zo: misschien kan ik wat handreikingen doen, als ik mijn best doe uit te leggen wat er eigenlijk moeilijk is aan het schrijven van fictie, en waarom dat dan zo moeilijk is. En nu ik mijn hoofd dan toch in de strop heb gestoken, laat ik dan zelf ook maar meteen die strop dichttrekken en zeggen waarom een aantal beoordelingscriteria die ik steeds maar terug zie komen in online boekenbeoordelingen volgens mij veel minder zeggen over de kwaliteit van een boek dan je op het eerste gezicht zou denken.

1. Emotionele ontwikkeling
Ik denk dat veel mensen op de middelbare school leren dat je bij een roman moet kijken naar de emotionele ontwikkeling die een personage doormaakt; ik zie in ieder geval de zin ‘de hoofdpersoon maakt geen ontwikkeling door’ of een variant daarop met enige regelmaat opduiken als negatief commentaar. Nou is het natuurlijk leuk als een hoofdpersoon onderweg in het boek tot een of ander besef komt, vooral als dat het verhaal vooruit helpt, maar wat bijna iedereen vergeet daarbij mee te wegen is de duur van het verhaal. Zo zijn er mensen die mopperen op Dan Brown dat hij zijn hoofdpersoon Robert Langdon geen emotionele ontwikkeling door laat maken, maar zo’n boek speelt zich af binnen vierentwintig uur. Hoeveel ruimte voor emotionele ontwikkeling heb je in een dag, en al helemaal als je door een historisch stadscentrum draaft met een mysterieus artefact onder je arm terwijl je op de hielen gezeten wordt door een nog mysterieuzer geheim genootschap met moordneigingen? Het ideale moment om eens op je gemak uit de kast te komen? I think not.

En nog los van hoeveel tijd het verhaal de hoofdpersoon geeft om een emotionele of andere soort van ontwikkeling door te maken: hoe belangrijk is zo’n ontwikkeling voor de voortgang van het verhaal? Soms is het verhaal vooral gebaat bij een hoofdpersoon die IS, en die DOET, in plaats van het een of ander te ontwikkelen.

Wat hier nou met name moeilijk is voor de schrijver is om de personages precies dat te laten doen wat het verhaal nodig heeft. Heeft het verhaal vaart nodig, dan geen lange dialogen met gevoelsuitwijdingen, hoe aanlokkelijk het ook kan zijn om die te schrijven. En als er emotioneel ontwikkeld moet worden, dan moet je natuurlijk niet een lijk in de sloot leggen waarnaast de hoofdpersoon loopt te wandelen tijdens zijn of haar emotionele ontwikkeling, want dan neemt het verhaal ineens een heel andere wending. Kortom, wat hier eigenlijk beoordeeld zou moeten worden, denk ik, wil je de schrijver recht doen, is of alle onderdelen in het verhaal goed gedoseerd zijn. Zelfs al maakt een personage de emotionele ontwikkeling van een sprinkhaan door, dan nog is dat niet verkeerd, als dat maar precies passend is in het verhaal.

2. Het taalgebruik
Ik kom nogal eens tegen dat er iets gezegd wordt over het taalgebruik van de schrijver. Soms wordt van een boek gezegd dat het makkelijk leest, en meestal wordt dat als een negatieve kwalificatie meegegeven: een ‘makkelijk’ boek. Blijkbaar hebben toch veel mensen het idee dat een boek pas echt belangrijk of goed is als je geweldig je best moet doen om de zinnen die erin staan te snappen; als de zinnen lang zijn en de woorden moeilijk, als je je als het ware door de taal heen moet vechten. Als je het zo wegleest, dan is het waarschijnlijk ook zo weggeschreven, en dus is het minder waardevol / belangrijk / goed / literair / noem maar op.

Niets is minder waar! Het is echt heel lastig om zinnen te componeren die zo je ogen binnenglijden dat je voordat je het weet, bij hoofdstuk zes bent. En of er nu weinig of veel moeilijke woorden in staan, dat doet er dan eigenlijk niet zoveel toe, want een goede schrijver kan ook een moeilijk woord op zo’n manier in een zin plaatsen dat je er niet aan blijft hangen terwijl je leest, en dat je, zelfs al weet je niet precies tot in detail wat het betekent, toch de algemene bedoeling meekrijgt. Het is overigens ook behoorlijk moeilijk om heel lange, meanderende zinnen te schrijven, vol met woorden waarvoor je het liefst meteen naar de Dikke Van Dale zou grijpen, maar wat ik eigenlijk wil zeggen: de leeservaring zegt helemaal niets over de moeite die de schrijver zich heeft moeten getroosten om die ervaring te bewerkstelligen.

En dan is er nog iets wat me opvalt: in boekbesprekingen lijkt het vaak alsof het idee bestaat dat het boek de schrijver min of meer is overkomen. Alsof de hoofdpersoon per ongeluk een rare naam heeft, alsof de dialogen per abuis op een bepaalde manier zijn vormgegeven, alsof de hele tekst op een bepaalde manier leest omdat de schrijver niet anders kon. En meestal zit er dan natuurlijk een kleur aan van: omdat de schrijver niet béter kon. Nou ken ik wel wat mensen die boeken schrijven, of het nu literaire romans zijn, of gedichten, of non-fictieboeken over van alles en nog wat, en dan heb je het zo af en toe bij een kop koffie wel eens met elkaar over het schrijven. Heel leerzaam en interessant, en we hebben allemaal ongeveer dezelfde ervaring. Ik durf dan ook met de nodige kracht het volgende te beweren: er is eigenlijk niets wat je zomaar overkomt, als je zit te schrijven. Alles is een keuze, en die keuze wordt door schrijvers welbewust gemaakt. Hoe je het opschrijft, wat voor indeling je maakt, hoe je iets noemt, het maakt niet uit: je zit tegen een wit vlak aan te koekeloeren op je computerscherm, totdat je een keuze hebt gemaakt. Anders kun je niet eens beginnen. Goed, het wil nog wel eens gebeuren dat, bij fictie, het verhaal onder je handen een andere wending neemt dan je eerst misschien gedacht had, maar dat betekent dan dat je een nieuw idee hebt gekregen, en dat je ervoor kiest om het te gebruiken. Schrijven is géén automatic writing, het is voornamelijk een ambacht waar je flink hard op moet oefenen en waar je ontzettend je hoofd bij moet houden. Dus gun de schrijver de eer die hem of haar toekomt in het maken van de keuzes die hij of zij gemaakt heeft bij de totstandkoming van een boek, want het is over het algemeen niet het maximaal haalbare voor de bewuste schrijver, het is dat waar de schrijver voor gekozen heeft. Dat mag je leuk vinden of niet, dat is persoonlijk. Maar op geen enkel punt komt er onmacht aan te pas.

3. Voorspelbaarheid
Vooral bij mijn eigen boeken wordt vaak genoemd dat ze dan misschien wel leuk zijn op z’n tijd, maar wél voorspelbaar: blijkbaar is onvoorspelbaarheid ook een criterium waarvan veel mensen denken dat het de kwaliteit van een boek aanduidt. Maar neem nou bijvoorbeeld een thriller. Met een gruwelijke moord erin. Ik heb vroeger thrillers uitgegeven, en als gevolg daarvan heb ik er een ontzettende berg gelezen: niet allemaal hebben ze een moord. Maar voor dit voorbeeld nemen we er een met een moord, want dan heb je namelijk ook een moordenaar nodig, en een thriller met een moord draait over het algemeen om het oplossen van wie die moord gepleegd heeft. Op zich is dat hele basisgegeven natuurlijk al extreem voorspelbaar, maar gek genoeg zie ik nou nooit eens iemand klagen over de algehele voorspelbaarheid van bijvoorbeeld politiethrillers. Hoe dan ook: bij de uitwerking van dit basisgegeven kan de schrijver verschillende kanten op: je kunt bijvoorbeeld de lezer tot het eind in onzekerheid houden en dus verrassen met de oplossing, maar je kunt ook de lezer alvast laten weten hoe het zit, en het personage dat in het verhaal de moord moet oplossen het uit laten zoeken terwijl de lezer op het puntje van zijn of haar stoel zit en het liefste tegen het boek zou willen roepen: ‘Néé, de aanwijzing waar je naar zoekt ligt in de groentela van de ijskast!!’ In beide gevallen is het oerspannend, maar alleen als de schrijver het goed verteld heeft.

En dat is eigenlijk het hele punt van voorspelbaarheid: het zegt helemaal niets over hoe slecht het boek geschreven is. Het is eerder andersom. Voorspelbaarheid is een stuk gereedschap in de handen van de schrijver, dat onder andere gebruikt kan worden om de spanningsboog in het verhaal te reguleren. Goede schrijvers doen iets heel knaps: ze spelen ongemerkt door het hele boek heen met wie wat weet. Soms weet de lezer meer dan de personages (of één van de personages), soms weten de personages meer dan de lezer, soms weet één personage meer dan iedereen, en bij heel avontuurlijke schrijvers weet een personage zelfs wel eens meer dan de schrijver zelf. Dit effect maakt dat je als lezer erbij blijft, dat je verder wilt lezen, dat je wilt zien of je verwachtingen worden ingelost of niet. De schrijver doet dit door het zorgvuldig doseren van informatie, en dus voorspelbaarheid, en het is echt ontzéttend moeilijk om dit goed te doen. Áls het goed gelukt is, dan blijf je geboeid doorlezen tot het eind, zelfs al heb je al op bladzijde twee al kunnen voorspellen wat dat eind gaat zijn. Als je er desondanks van hebt gesmuld, dan is het erg goed geschreven, niet erg slecht.

Ik hoop dat, als je dit stukje ook geboeid tot het einde hebt uitgelezen (ik hoop het maar) je bij het eerstvolgende boek er nog eens aan denkt. En misschien zie je dat boek dan wel in een heel ander licht… Laat het me weten, je kunt me altijd vinden op Facebook!

Jackie van Laren

‘De handen van…’ – Huizer Schrijversgilde



Genre: verhalenbundel
Uitgeverij: Lieve Hart
ISBN 9789082480344
Aantal pagina’s: 136
Uitvoering: paperback (ik heb het als pdf gelezen)
Verschijningsdatum: juli 2018

Met dank aan Uitgeverij Lieve Hart voor het recensie-exemplaar (pdf-bestand)

Deze bundel is geschreven door leden van het Huizer Schrijversgilde en is ontstaan vanuit een schrijfopdracht.
De opdracht was als volgt: Schrijf een gedicht, een column van 200, 300 of 800 woorden of een kort verhaal van maximaal 2000 woorden waarvan de eerste zin begint met “De handen van…”
Deze schrijfopdracht heeft een leuke verhalenbundel opgeleverd met in totaal 20 verschillende verhalen, columns en gedichten. Het Huizer Schrijversgilde is in het najaar van 2017 opgericht. De (aspirant)schrijvers komen uit Huizen en omstreken.

Het centrale thema in deze verhalenbundel is “De handen van…”. De auteurs hebben daar hun eigen fantasie bij kunnen gebruiken. Soms zijn het de handen van een vader, bijvoorbeeld in het verhaal van Dick Schaap: “Zijn handen”.
Soms zijn het de poten van een hond, heel fantasierijk, in het verhaal van Nico Voskamp: “Nieuwe schoenen” of van een kat in “Arlimaz en Horlimaz” van Alexander Jansen. 
De ene keer is de toon van het verhaal filosofisch zoals in: “De handen van” door Jaap Teuwissen, de andere keer ontroerend als in “De ontmoeting van het melkmeisje” door Dirk Smits.
De ene schrijver kiest een sprookje als vertelvorm, de ander vertelt een historisch verhaal. Soms zitten er wat horrorachtige trekjes in, in “De handen van de schipper” van Henk Wiesenekker zelfs wat fantasy.

Ik heb een heerlijke verhalenbundel gelezen, wisselend van genre en structuur en uiteraard ook van schrijverservaring. Mijn favoriete verhaal is “Spa” van Janine van der Hulst-Veerman, een ontroerend verhaal dat met weinig woorden toch heel sterk is neergezet.


Mijn mening
Een heel leuk boek om op een warme zomerdag te lezen. Een leuk initiatief om vanuit een schrijfopdracht te beginnen. Mocht je als lezer ook een poging willen  wagen, dan ben je door het Huizer Schrijversgilde van harte uitgenodigd om je bijdrage naar hen op te sturen: info@huizerschrijversgilde.nl. Uit de inzendingen wordt een verhaal gekozen dat op de website geplaatst wordt.

Ik heb een leuke verhalenbundel gelezen, het niveau van de verhalen was wisselend, vandaar drie sterren, maar het is zeker de moeite waard om deze verhalenbundel te lezen!

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

dinsdag 28 augustus 2018

‘Terug naar Villa Rosa’ - Nicky Pellegrino



Genre: Roman
Uitgever: de Fontein
ISBN:
9789026145490
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 336
Uitgave: mei 2018

Dank aan uitgeverij de Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Als de vrouw voor wie Stella 25 jaar lang heeft gewerkt plotseling overlijdt, ontdekt ze dat ze zonder haar werk weinig heeft dat haar in Londen houdt. Ze gaat een huizenruil aan met een Italiaanse man, die zijn villa in de zon voor een paar maanden aanbiedt.
Terwijl Stella geniet van het heerlijke eten en de Italiaanse gastvrijheid, wordt ze steeds nieuwsgieriger naar de eigenaar van deze Villa Rosa. Maar kun je wel een goed beeld van iemand krijgen alleen door zijn spullen?

De boeken van Nicky Pellegrino staan al heel lang op mijn “nog-te-lezen-lijstje”, maar doordat er zo ontzettend veel leuke boeken zijn, was ik er nog niet aan toe gekomen om iets van haar te lezen. Toen ik dus de gelegenheid kreeg om dit nieuwe boek van haar te lezen en te recenseren stond ik ook te popelen om te beginnen.

Het boek zelf begint in Londen en ondanks dat deze stad zeer geliefd is bij mij, is het nou niet echt het perfecte decor om van te genieten met de huidige temperaturen die al wekenlang boven ons land hangen. Gelukkig speelde de rest van het verhaal zich af in zuid-Italië en vanaf dat moment kwam ik helemaal in de vakantiesferen. Het gehele dorp wordt zo uitbundig beschreven dat ik helemaal in het verhaal werd gezogen.

Ook de personages die voorkomen in het boek worden erg goed neergezet. Zowel de hoofpersonages als de nevenpersonages, die slechts een kleine rol spelen, zijn gedetailleerd beschreven, zonder dat het te langdradig wordt. Hierdoor krijg je als lezer het gevoel dat het dorpje en zijn inwoners echt bestaat. Je krijgt spontaan zin om je koffers te pakken en die richting op te gaan. Zelfs de maaltijden die beschreven worden doen je hunkeren naar Italië.

Misschien dat het weer ook een belangrijk aandeel heeft gehad in mijn mening over het boek, maar ik heb echt van elke bladzijden genoten. Ik waande me even op vakantie en kon bijna de bloemen ruiken en het Italiaanse eten proeven. Toch verwacht ik dat dit boek ook een topper is om te lezen op een koude winterdag bij de kachel. Misschien nog wel meer, omdat je dan echt verlangt naar de zon. Ik raad dit boek in ieder geval iedereen die van romans houdt aan, ongeacht of het nu dertig graden is of vriest. Terug naar villa Rosa krijgt van mij dan ook 4,5 ster.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

‘Feliciteer hém maar, want ik vind er tot nu toe geen reet aan’ – Vera van Zelm


 
Genre: zwangerschapsboek
Uitgever: Pepper books
ISBN: 9789020608663
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 162
Uitgave: juni 2018

Met dank aan uitgeverij Pepper books voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Toen Vera van Zelm (gewenst) zwanger raakte, was ze verbijsterd over het wereldje waarin ze terechtkwam. Vera: "Waarom hangt er altijd zo'n zinderende blijheid om alles wat met zwangerschap te maken heeft? En hoe komt het dat niemand het erover heeft dat het eigenlijk heel oneerlijk is dat de vrouw het allemaal moet doen? En waarom is het taboe om hier eerlijk over te zijn? "Zwanger zijn voelde voor mij als balanceren op het randje van de gekte.'
'Feliciteer hém maar, want ik vind er tot nu toe geen reet aan' is een grappige, en tegelijkertijd taboedoorbrekende zwangerschapsgids voor iedereen die zich niet herkent in het standaardbeeld. Het is de vrouwelijke tegenhanger van Kluuns 'Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt'.
'Horror, scifi, romcom, film noir, porno, thriller, mockumentary, exploitatiefilm. Maar het is voornamelijk comedy.' - Hans Sibbel
'Tijdens mijn zwangerschap heb ik heel veel aan dit boek gehad.'- Raoul Heertje.

Open is Van Zelm zeker in haar boek, hulde! Vrouwen zijn zo goed in (ver)oordelen en iedereen heeft wel een mening over hoe je iets moet doen of wat je ergens van moet vinden (dat jij ook een eigen mening hebt schijnt niet er niet toe te doen).

Ik ben nu zelf voor de tweede keer zwanger en hoe bijzonder ik het ook vind, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Daarnaast ben ik vrij nuchter (hoewel je daar door de emo-buien soms aan kunt twijfelen, fijn al die hormonen!) en hierdoor is zo’n zwangerschapsboek waarin alles mooi en prachtig is en waarin jou even wordt gezegd wat goed is en wat niet, niet aan mij besteed.

De tekeningetjes aan het begin van het boek vond ik weinig toevoegen en ook had ik een enkele keer moeite met het taalgebruik van Van Zelm. Schrijven of je kind misschien een verstandelijk gehandicaptje is, schiet bij mij een beetje verkeerd, net zoals een ander uitmaken voor mongool. Het voegt niks toe en deze zaken zijn makkelijk anders te verwoorden. Misschien vindt een ander mij hierin overgevoelig, maar doordat mijn broer gehandicapt is denk ik hier minder licht over.

Dat gezegd hebbende ga ik weer positief verder. In Feliciteer hém maar, want ik vind er tot nu toe geen reet aan weet Van Zelm op een luchtige en vlotte manier over haar ervaringen van een zwangerschap te vertellen. Ook is ze open over haar depressiviteit waarvoor ze medicatie neemt. Ze stelt zich kwetsbaar op en daar is lef voor nodig. Ik denk dat ze daarnaast gedachten durft te verwoorden die genoeg vrouwen ook denken, maar niet uitspreken. Eigenlijk is dat jammer want dit boek bewijst maar weer eens dat je een hoop lol kunt hebben naar aanleiding van minder vrolijke ideeën, gevoelens etc.

Ik ben vóór het serieus nemen van een zwangerschap maar laten we eens stoppen met mooi weer spelen, het perfecte plaatje willen neerzetten en het verzanden in allerlei regeltjes. Iedere vrouw en iedere zwangerschap is anders. Naast de logische dingen zoals niet roken, geen alcohol en geen rauw vlees lijkt het mij vooral goed om je op je eigen lijf, baby en zwangerschap te richten. Kijk naar wat voor jou werkt. Met humor weet Van Zelm dit goed duidelijk te maken.

Van Zelm heeft verder verschillende tips en websites genoemd in haar boek genoemd welke je regelmatig met een korrel zout moet nemen. Tegelijk geeft ze ook toe dat ze veel gebruik maakte van Google om meer te weten te komen over bijvoorbeeld wat er in haar buik gebeurde. Heel herkenbaar maar ook erg prettig om de nuchterheid, het sarcasme en de humor daarbij te lezen. In deze tijd is het fijn dat we Google hebben, maar je moet opletten dat je niet gek gemaakt wordt. Een prettig, eerlijk, grappig en vlot te lezen boek zonder moeilijk gedoe. 4 sterren!

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren



maandag 27 augustus 2018

‘Zoen me tot ik zwicht’ – Helen Hoang


 
Genre: roman
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044353853 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 304
Uitgave: augustus 2018

Met dank aan uitgeverij The House of Books voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Daten is al moeilijk genoeg - laat staan als je Asperger hebt. Stella, dertig, is briljant in wiskunde maar sociaal onhandig. Haar moeder vindt het hoog tijd dat ze gaat trouwen. Stella heeft geen flauw idee met wie. Ze haat seks; zo gênant. Praktijkervaring opdoen dan maar. Met een professional. De charmante escort Michael is bereid Stella de fijne kneepjes bij te brengen, van voorspel tot méér dan de missionarispositie. Hoe langer ze samen zijn, hoe moeilijker Michael het vindt om zich aan de gemaakte afspraken te houden. Stella ontdekt ondertussen dat de ware liefde alle logica tart.

Zoet en sexy, dat is Zoen me tot ik zwicht. Inspiratie voor Hoang waren de film Pretty woman en zijzelf. Hoang werd in 2016 gediagnosticeerd met een autisme spectrum stoornis waardoor dingen op hun plek vielen. Stella is onder andere  gebaseerd op eigen ervaringen, wat het boek misschien nog wel wat persoonlijker maakt.
Hoewel het verhaal van Zoen me tot ik zwicht voorspelbaar is en weinig verrassingen brengt, is het toch een heerlijk verhaal. Ik werd zelf een beetje verliefd op de personages. De onzekerheid van Stella, de manier waarop Michael met haar omgaat. Het tedere en lieve tegenover de hete momenten die zij beleven. Deze scènes zorgen er tevens voor dat je vaak met rode oren leest en het boek niet heel geschikt is voor al te jeugdige lezers.

De schrijfstijl van Hoang is erg fijn. Het boek leest makkelijk en juist doordat Stella anders is dan de doorsnee vrouw, is dit boek net even anders dan anderen in zijn soort. Escort Michael is ook niet doorsnee. Door zijn personage te verdiepen zorgt Hoang ervoor dat ook hij je raakt met zijn eigen verhaal.

Zoen me tot ik zwicht heeft wel wat weg van een modern sprookje. In de jongere jaren zwijmel je over een knappe prins, tijdens het lezen van dit boek droom je over een man zoals Michael. Gelukkig is ook Stella een personage om in je hart te sluiten. Ze heeft het niet makkelijk met de verwachtingen van haar ouders en het ervaren dat ze anders is dan anderen. Waar zij al bereid is genoegen te nemen met minder, leert Michael haar dat zij net zoveel waard is als ieder ander.

Het enige kleine nadeel en de reden waarom ik het boek niet de volle vijf sterren geef, is dat in het midden van het verhaal een gevoel komt bovendrijven van herhaling. In het begin worden de sexy momenten tussen Stella en Michael mooi opgebouwd waardoor er een hele intieme sfeer wordt gecreëerd. Hierdoor zijn al die scènes naast zwoel en teder ook verschillend. Wanneer Stella eenmaal losser komt, zijn deze scènes nog altijd fijn, maar bekruipt je ook een gevoel van ‘daar gaan we weer’. Verder is voor de lezer heel duidelijk waar het verhaal naartoe gaat en is het een beetje irritant hoe lang Stella en Michael om hun gevoelens heen blijven draaien.

Toch heb ik erg genoten van dit boek, wat ook nog eens het debuut is van Hoang! Ik kijk zeker uit naar haar tweede boek. Zoen me tot ik zwicht krijgt 4,5 ster.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren



‘Hart van de zee’, 3e deel ‘De Gallaghers van Ardmore’ – Nora Roberts



Genre: roman
Uitgeverij: Harper Collins
ISBN 9789402701753
Aantal pagina’s: 319
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: juni 2018 (eerste uitgave augustus 2013)

Met dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar

Hart van de zee is het derde deel van de trilogie ‘De Gallaghers van Ardmore’. Het levendige middelpunt van Ardmore is Gallagher’s Pub, de pub die gerund wordt door Aidan, Shawn en Darcy Gallagher. Nu ook Shawn getrouwd is met haar lieve vriendin Brenna, voelt Darcy zich niet langer gelukkig, wat is er mis met haar? Aidan en Shawn hebben de liefde gevonden maar zij kan er nog steeds alleen maar van dromen. Gelukkig kan ze een weekje op vakantie naar Parijs.

Tijdens haar afwezigheid neemt Trevor Magee zijn intrek in het feeërieke huisje 
dat Jude heeft geërfd van haar oudtante Maud. Trevor heeft plannen om een muziektheater te verbinden aan Gallagher’s Pub. Hij heeft de ontwerpen van Brenna, de kersverse vrouw van Shawn, grotendeels hiervoor gebruikt en ziet nu zelf toe op de bouw van dit theater. Trevor heeft Ierse wortels, zijn opa en oma komen oorspronkelijk uit Ardmore maar zijn geëmigreerd naar Amerika om daar hun geluk te beproeven. Dat is hen gelukt, er is een machtig bouwimperium ontstaan, dat de vader van Trevor en ook Trevor zelf verder hebben uitgebouwd. Trevor is rijk en machtig maar heeft ook geleerd om op de bouw zijn mannetje te staan en dat doet hij in Ardmore.

Wanneer Darcy terugkeert van haar vakantie, is er een enorme bouwput ontstaan onder haar raam. Wanner ze ’s-morgens uit het raam kijkt, trekt een van de arbeiders haar aandacht. Het blijkt Trevor te zijn, de baas van de bouwput, maar dat weet Darcy dan nog niet. Darcy en Trevor zijn allebei nog nooit echt verliefd geweest, dat zijn ze nu ook echt niet van plan. Ze voelen zich wel tot elkaar aangetrokken maar begeerte is toch echt iets anders dan liefde. Echte, onbaatzuchtige liefde is echter wat de elfenprins Carrick nodig heeft om de eeuwenoude vloek op te heffen en hem te herenigen met zijn verloren liefde Gwen.

Maar Trevor en Darcy lijken zich niet te lenen voor het magische spel van Carrick. Ze amuseren elkaar, maar laten de liefde niet toe. Trevor wil Darcy een platencontract aanbieden en haar een beroemde zangeres maken. De wereld zal aan haar voeten liggen, ze zal voortdurend reizen en baden in weelde. Precies wat Darcy altijd wilde, toch?

Maar Darcy ziet dan de schoonheid van haar eigen Ardmore in het prachtige Ierland, het huis waar ze altijd naar terug zal gaan. Wat ze van Trevor nodig heeft, is niet die weelde maar de onbaatzuchtige liefde. Maar Trevor weet niet wat dat is…
  
Conclusie
Hart van de zee is een heerlijk boek en een prima slot van deze trilogie. Nora Roberts vervolgt haar verhaal van de elfenprins Carrick en zijn verloren liefde Gwen. Carrick die van frustratie niet anders weet dan een enorme storm te ontketenen boven Ardmore. Een storm die zijn gelijke niet kent, daarin kan heel veel fout gaan. Maar gelukkig grijpt Gwen, zijn verloren liefde, op tijd in waardoor alles nog netjes op zijn pootjes terecht komt. Wederom vier sterren voor een prachtig, magisch liefdesverhaal.
  
Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren.

Lees hier de RECENSIE van deel 1 'Schittering van de zon'
Lees hier de RECENSIE van deel 2 'Tranen van de maan'