woensdag 15 augustus 2018

‘Kwaad Licht – Mikaela Bley


 
Genre: literaire thriller
Uitgever: A.W. Bruna
ISBN: 978-94-005-1011-1
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 402
Uitgave: 26-6-2018

Hartelijk dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

‘Kwaad Licht’ is de derde thriller in de serie rondom misdaadverslaggever Ellen Tamm. In dit deel krijgt ze te maken met de minister van Justitie Louise Bohman. Louise wordt door de pers genadeloos afgemaakt, nadat haar persvoorlichter Anders Heed dood is aangetroffen. In eerste instantie lijkt het om zelfmoord te gaan, maar algauw gaan de geruchten rond dat Louise Bohman betrokken is bij zijn dood. Ellen ergert zich dat Bohman door zo’n beetje elke media-outlet zwart gemaakt wordt, zonder ook maar met de minister van Justitie zelf gesproken te hebben. Ellen krijgt toestemming om een reportage te maken over Louise Bohmans leven. Naarmate ze meer contact met haar heeft, begint ze zelf een onderzoek naar de dood van Anders Heed.

Mikaela Bley vertelt het verhaal aan de hand van zowel het perspectief van Ellen Tamm als van Louise Bohman. In korte afwisselende hoofdstukken schetst ze het beeld van een gedreven journaliste en een minister van Justitie die op het punt van breken staat door de hetze van de media. De schrijfstijl van Bley is eenvoudig. Ze gebruikt korte zinnen, waardoor er vaart in het verhaal zit en het boek makkelijk leesbaar is. Het gekozen onderwerp past heel goed in het huidige tijdsbeeld. De snelle maatschappij met zijn snelle conclusies, nauwelijks onderbouwde verhalen en artikelen. Alles om snel te scoren. Sneller te zijn dan de concurrent. Bley weet dit beeld goed over te brengen en probeert een tegengeluid te laten horen met het personage Ellen Tamm. 

Ellen is een prijswinnende documentairemaakster en ook in deze zaak zoekt ze de diepgang als tegenwicht voor het vlugge nieuws. Jammer is dat de personages zelf toch vrij oppervlakkig blijven. Ondanks het inkijkje dat Mikaela Bley verschaft in de levens van zowel Ellen als Louise. Het kan zijn dat in Ellen Tamms geval de verdieping al wat meer plaats heeft gevonden in de eerste twee delen van deze serie rondom haar persoon, maar ik heb deze delen niet gelezen. Daarentegen heeft de auteur de wereld van het nieuws en de politiek wel treffend weten over te brengen. De spelletjes die er gespeeld worden om vooral zelf goed voor de dag te komen, zijn goed beschreven. Wat wel weer tegenvalt is de ontknoping van het verhaal. Gedurende het ontvouwen van de plot kun je als lezer al aardig inschatten welke kant het verhaal uiteindelijk uitgaat. Er worden net iets te veel stukjes informatie vrijgegeven om het einde verrassend te houden. Bij een thriller is dat toch wel een minpunt. Al met al leest “Kwaad Licht” makkelijk weg, maar ontbeert het echte spanning. Dit boek krijgt van mij 2.5 sterren.

Lisette Woest-Appeldoorn – recensent De Perfecte Buren


dinsdag 14 augustus 2018

‘George’ - Alex Gino



Genre: kinderboek
Uitgever: Kluitman
ISBN: 9789020674460
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 223
Uitgave: mei 2016

Mijn hartelijke dank aan uitgeverij Kluitman voor dit recensie-exemplaar.

Flaptekst
George is een jongen. Om te zien tenminste. Want George weet zelf dat ze een meisje is.
Ze houdt dit voor iedereen geheim. Totdat ze met de klas een toneelstuk van haar lievelingsboek gaan opvoeren. George wil supergraag de hoofdrol van Charlotte spelen. Maar ze mag van de juf niet eens auditie doen... omdat ze een jongen is.
Samen met haar beste vriendin Kelly bedenkt George een plan. Zodat ze niet alleen Charlotte kan zijn - maar vooral zichzelf, voor eens en altijd.

Het verhaal
George heeft het moeilijk. Ze is lichamelijk een jongen, maar ze voelt zich een meisje. Op school wordt een toneelstuk opgevoerd. George is enorm verdrietig als ze hoort dat zij geen auditie mag doen voor de hoofdrol, omdat het een rol voor een meisje is. Dan heeft haar beste vriendin een plan. Een plan waardoor George zichzelf kan zijn.

Conclusie
Kan iemand mij alsjeblieft opvegen? Of ten minste wat tissues aangeven? Dit boek zou verplicht moeten worden op scholen.
Het was mijn bedoeling dit boek te lezen om het feit dat het vorige maand Pride Month was. Ik wilde mijn steentje bijdragen aan de acceptatie van homoseksuelen, transgenders en dergelijken. Uit ervaring weet ik dat het moeilijk kan zijn voor deze groepen mensen. En mijn passie is lezen en schrijven, dus ik wilde graag tijdens Pride Month een ‘regenboogboek’ lezen. 

Alex Gino heeft met George een volstrekt origineel boek geschreven. Naar mijn weten één van de enige boeken over een transgenderkind. Het is een kinderboek. De taal is makkelijk en moeilijke termen worden waar kan vermeden en anders uitgelegd. Precies hoe een kinderboek moet zijn. Mooi is het dat je tussen de regels door de worsteling van George voelt en leest. Ze zit in het verkeerde lichaam en niemand die dat merkt. Ze is bang. Ze kan het goede moment niet vinden om het te vertellen. 

Gino heeft een origineel, emotioneel en prachtig boek geschreven dat enorm bijdraagt aan de acceptatie van lhbt’ers. Chapeau! Ik geef George 5 welverdiende, fonkelende sterren

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren



maandag 13 augustus 2018

‘Schittering van de zon’ – Nora Roberts


 
Genre: roman
Uitgeverij: Harper Collins
ISBN 9789402701739
Aantal pagina’s: 319
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: juni 2018 (eerste uitgave augustus 2013)

Met dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

Schittering van de zon is het eerste deel van de trilogie De Gallaghers van Ardmore. In dit eerste deel leren we het mooie dorpje Ardmore kennen. Het is gelegen aan de kust van Ierland, het gebied van prachtige legendes. Het levendige middelpunt van het dorp is Gallagher’s Pub, een pub die gerund wordt door Aidan, Shawn en Darcy Gallagher.

De psychologe Jude Frances Murray komt vanuit het verre Chicago naar Ierland voor een sabbatical. Ze heeft genoeg van haar leven in Amerika en wil proberen uit te vinden wat ze nou werkelijk met haar leven wil. Ze heeft altijd maar gedaan wat er van haar verwacht werd, zonder er ooit bij stil te staan wat haar eigen keuze zou zijn.

Zo is ze beland in een voorspelbaar huwelijk met William, elke week zag er hetzelfde uit. Totdat William haar voor een ander aan de kant zette. Ook in haar werk als docente vond ze geen voldoening. Haar Ierse oma zet haar uiteindelijk aan om voor zes maanden naar Ardmore te gaan, om zichzelf terug te vinden. In Ardmore gaat ze wonen in het huisje van nicht Maud, die kort daarvoor is overleden. Maud was wat ze in Ierland ’een wijze vrouw’ noemen, ze stond in contact met geesten maar ook het ‘andere’ volk, de elfen.

Wanneer Jude in Ardmore aankomt wordt ze ontvangen door Brenna O’Toole, een buurvrouw die haar wegwijs maakt in het kleine huisje. Maar Jude ziet ook nog een andere vrouw achter een raam, de vrouw maakt een verdrietige indruk. Wanneer Jude het navraagt, meent iedereen in Ardmore dat het om lady Gwen gaat, een geest van een vrouw die driehonderd jaar geleden leefde. Geesten bestaan niet zegt Jude dan, maar is dat wel zo? In Ardmore denken ze daar beslist anders over. Jude raakt geïnteresseerd en vindt zo een onderwerp om in die zes maanden aan te werken: een essay over de vele sagen en legenden die Ierland rijk is. Ze wordt daarbij geholpen door Aidan Gallagher.

Jude sluit ook vriendschap met Darcy Gallagher en Brenna O’Toole. Voor het eerst in haar leven heeft ze echte vriendinnen, daar geniet ze met volle teugen van. En dan ontmoet ze ook nog eens een elfenprins, Carrick. Dat is degene om wie lady Gwen nog steeds treurt. Blijkbaar moet Jude een rol spelen om de vloek rondom lady Gwen en Carrick op te heffen, maar welke?
  
Conclusie
Schittering van de zon is een heerlijk boek en een veelbelovende start van een trilogie. Nora Roberts is er weer perfect in geslaagd om een mysterieus verhaal te vertellen (lady Gwen en de elfenprins Carrick), waarin de hulp van stervelingen zoals Jude onontbeerlijk is om het verhaal tot een goed einde te brengen. Natuurlijk heeft Nora Roberts ook weer de nodige romantiek in het verhaal verwerkt. Dat maakt het verhaal prettig leesbaar, het smaakt naar meer. Vier sterren voor dit mooie begin van ‘De Gallaghers van Ardmore’.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

‘Het geluk van Cavendon Hall’ – Barbara Taylor Bradford



Genre: roman
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 9789402701630 
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 514
Uitgave: juni 2018

Met dank aan uitgeverij HarperCollins voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Yorkshire, 1938. Het landgoed Cavendon Hall heeft in de loop der eeuwen al heel wat stormen getrotseerd. De bewoners, de aristocratische Inghams en de Swanns, die voor hen werken, zijn al met elkaar verbonden sinds de eerste steen werd gelegd. Het leven is altijd goed voor de twee families geweest, maar de onzekere tijden die er nu aan komen, lijken daar een einde aan te maken. Hitler dreigt met oorlog, en de mannen worden opgeroepen voor militaire dienst. Het is aan de vrouwen van Cavendon Hall om, onder leiding van Daphne Ingham en Cecily Swann, de grootste dreiging ooit het hoofd te bieden.

Doorgaans heb ik het in mijn recensies zelden over de cover van een boek. Bij Het geluk van Cavendon Hall kan ik hier echter niet aan voorbijgaan. Niet alleen de voorkant van het boek springt eruit door de vrouw in stijl en het prachtige landhuis op de achtergrond, ook de rug van het boek heeft de nodige aandacht gekregen. De opmaak, het lettertype, de stijl, alles maakt dat je zo snel mogelijk in het boek wilt beginnen. Ook de kwaliteit van het papier en het gegeven dat het boek is uitgebracht als hardcover verdienen een compliment, dat zijn goede keuzes geweest.

Pas na het ontvangen van dit boek kwam ik erachter dat dit het laatste deel van een trilogie is. Ik werd een beetje bang dat het boek hierdoor minder aan zou spreken omdat ik eerdere situaties en misschien personages heb gemist. Gelukkig bleek Het geluk van Cavendon Hall goed op zichzelf te lezen. Wel zijn de personages wellicht beter te volgen, wanneer je de eerdere delen ook hebt gelezen. Het boek begint bij een uitgebreide beschrijving van de personages. Hier heb ik nog vaak naar terug gebladerd. Er komen zoveel personages in het boek voor, waarvan sommigen kortstondig, dat ik het regelmatig moeilijk vond om iemand in het verhaal te plaatsen. Dan vroeg ik mij af wie het was en eerlijk gezegd moest ik zo vaak terug bladeren dat ik op een gegeven moment mijn onwetendheid voor lief nam.

Bradford weet de periode (1938-1944) heel mooi neer te zetten. Het is goed te merken dat zij zich erg heeft verdiept in deze periode en de sfeer weet zij knap te verwoorden waardoor je mee wordt genomen in die tijd. Vooral het eerste deel van het boek las vlot, ondanks de vele personages. De schrijfstijl was passend, niet te ingewikkeld maar ook niet te simpel. In dit eerste deel lees je voornamelijk over de vier zussen (Daphne, Deidre, DeLacy en Dulcie) en hun schoonzus Cecily. Hoewel het verhaal rustig voortkabbelt, leer je deze personages wel beter kennen waardoor het gebrek aan gebeurtenissen niet storend is. In het tweede deel van het boek gebeurt er iets meer, dan is de oorlog losgebarsten en is het spannend afwachten hoe het iedereen zal vergaan. Wat opvallend is, is dat Bradford in dat tweede deel veel meer van de hak op de tak springt. Door het hele boek heen zijn af en toe losse eindjes en worden er soms onduidelijke sprongen in de tijd gemaakt, maar in het tweede deel voelt het schrijven van Bradford zelfs enigszins slordig aan. Gebeurtenissen worden kort aangestipt en vervolgens snel weer losgelaten, waar in het eerste deel juist de tijd werd genomen om het verhaal te vertellen. Ik kan weinig onthullen over de gebeurtenissen omdat dit teveel van het verhaal zou verklappen, maar ik had voor bepaalde episodes meer aandacht verwacht. Ook de losse eindjes en het hak op de tak springen kwam naar mijn idee in dit deel van het boek veel meer voor.

Terwijl ik de eerste helft van het boek voortkabbelend maar onderhoudend vond, viel het tweede deel dus duidelijk tegen. De vluchtigheid, losse eindjes en de enorme hoeveelheid personages zijn hiervan de oorzaak. 
Zelfs een aantal dagen na het uit lezen van dit boek, was ik in mijn hoofd nog bezig met Daphne, Deidre, DeLacy, Dulcie en Cecily. Pas na enige tijd realiseerde ik me dan dat ik het tweede deel van het boek ook al had gelezen en dus voor een groot deel wist hoe het hen vergaan was. Aan de ene kant is dit het teken dat ik echt in het boek zat en mij betrokken voelde bij de hoofdfiguren, maar aan de andere kant maakt dit voor mij ook duidelijk dat het tweede deel zo chaotisch is geschreven dat ‘het boek mij toen is kwijtgeraakt’. Dit tweede deel is nauwelijks blijven hangen en dit is echt zonde!

Het geluk van Cavendon Hall leest prima weg en neemt je mee terug in de tijd. Toch zijn er een aantal punten, die mijn plezier in het boek af en toe in de weg stonden. Van mij krijgt dit derde deel van de Cavendon trilogie 3 sterren.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren

vrijdag 10 augustus 2018

Suzanna Esther .... Verveling






In principe is het woord verveling voor veel mensen negatief. ‘Ik verveel me,’ drukt een soort lamlendigheid en ledigheid uit, die de meesten onder ons schuwen.

Toch is verveling de basis voor heel veel mooie nieuwe impulsen. Bij mij is verveling een beginpunt van iets nieuws. Op het moment dat ik écht denk ‘ik verveel me’, dan is dat al een tijdje in ontwikkeling. Verveling komt nooit van het één op het andere moment, maar sluipt ons systeem binnen naarmate activiteiten tot stilstand komen, en er geen nieuwe activiteit in aanmaak is. Als er niet zo snel een activiteitsimpuls komt, dan ga ik mij op een bepaald moment vervelen.

Vervelen deed ik al op school. Man, wat heb ik mij daar een partij verveeld. Aangezien ik toen nog niet inzag dat verveling een doel diende, liep ik ervoor weg. Letterlijk. Ik stond erom bekend, dat ik halverwege de les gewoon de klas uitliep, om mij liever te gaan vervelen in het zwembad, of ergens in de natuur; tenzij het regende, dan ging ik thuis een boek lezen of een stukje schrijven …
Verveling is een geniale status. De mens is eigenlijk continu op zoek naar een moment van rust; een moment waar alles even stilstaat. Tijdens ‘verveling ‘ zijn op hol geslagen gedachten tot een halt geroepen, er is zelfs geen piekerdrang. De totale absentie van activiteit in lichaam en geest, voelt als een leegte. Toch is die grote lege uitgestrekte vlakte juist het beginpunt van iets nieuws.
Alleen vanuit het niets, kan iets totaal nieuws ontstaan.





Denk maar eens al jullie verveelmomenten? Wat ging je uiteindelijk doen? Waarschijnlijk iets wat je al heel lang had uitgesteld, of iets waar je de moed niet voor kon opbrengen?

Verveling is het beste wat jou en mij kan overkomen. Het leidt tot nieuwe, verrassende impulsen; omdat we niet in die staat van lamlendigheid en ledigheid willen blijven hangen, stappen we er liefst zo snel mogelijk uit door willekeurig iets te gaan doen.

Willekeurig is dat niet. Het speelde waarschijnlijk allang; een wensgedachte waar je de tijd en aandacht niet voor kon vinden. Juist als ik mij verveel komen de gekste dingen naar boven, die ik dan ook nog ga uitvoeren.
Zo ging ik dus een boek schrijven. Daarna nog één. Kunst maken. Het huis van boven tot onder schrobben. Die ene vriendin opbellen die ik al heel lang niet had gesproken. Wii dansen in mijn eentje. De keuken schilderen. Het hondje nieuwe kunstjes leren. Met de vader van mijn kinderen meerijden naar Italië, omdat ik zelf de reis niet kan betalen. Deze column schrijven. Mijn tropische spin handtam maken… etc.

Wat heb jij voor bijzonders gedaan nadat je je enorm verveelde?

Groetjes,

Ana Soof (Suzanna Esther)


De Kronieken van Magie: “De Corruptie trilogie” - boek 1 De Geestenwereld - Ian Laverman


 
Genre: fantasy
Uitgever: Zilverbron
ISBN: 9789463080859
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 333
Uitgave: april 2017

Met dank aan Ian Laverman voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal

Marko Mó, geestengids in opleiding, is aan het mediteren als hij gestoord wordt door een roep om hulp. Aangezien zijn mentor zich al een tijdlang in de geestenwereld bevindt en niet bereikbaar is, gaat Mó zelf op zoek naar de oorsprong van de stemmen. Hij komt tot de conclusie dat het geesten zijn die hem om hulp roepen. Het eiland waar Mó zich bevindt staat bekend om de geesten die iedereen en alles lastig vallen. Maar na het hulpgeroep lijkt het eiland verlaten. Als Mó het gehele eiland heeft afgezocht en hij op geen enkele manier met welke geest dan ook contact kan maken, besluit Mó via een portaal de geestenwereld te betreden om daar naar antwoorden te zoeken.

Eenmaal aangekomen in de geestenwereld valt een geur van verrotting hem direct op. Het geestenwereld-bos is ziek, iets heeft het vergiftigd. Mó komt tot de ontdekking dat de geestenwereld besmet is met corruptie. Die dreigt de geestenwereld te vernietigen. Alles wat in aanraking komt met de corruptie verandert, zowel de omgeving als de geesten zelf. Mó besluit de strijd aan te gaan met de corruptie om de geestenwereld en zijn bewoners te beschermen.

Conclusie

Het verhaal begint direct spannend, als blijkt dat alle geesten van het eiland verdwenen zijn. De schrijver trekt je met zijn manier van schrijven direct in het verhaal en laat je niet meer los. Ian Laverman heeft een prettige schrijfstijl. Je ziet de wereld die hij heeft geschapen zo voor je. Vooral de corruptie zelf en hoe die de geestenwereld opslokt is zeer mooi en beeldend beschreven. Ook de emoties van de magiër Mó zijn goed weergegeven, je leeft met hem mee als hij ontdekt dat de geestenwereld in gevaar is. De verwikkelingen van het verhaal eisen alle aandacht op. De corruptie blijkt een gevaarlijke tegenstander te zijn en de spanning is soms om te snijden.

Als Mó beseft dat hij corruptie niet alleen kan bestrijden, roept hij via magie zijn oude vrienden naar het eiland voor hulp. Het zijn allemaal magiërs die Marko Mó nog kent van de academie voordat hij in de leer ging bij zijn mentor Aiodh. Samen gaan ze de strijd aan tegen de corruptie. De personages zijn duidelijk afgelijnd en hebben elk een goed uitgewerkt karakter. De dialogen onderling tussen deze personages bevatten regelmatig lichte humor en sarcasme waardoor het verhaal heerlijk leest. Mijn favoriete personage is zonder twijfel Kaya Kavan met haar huisdier Mavis, een feeëndraak. Kaya heeft een vrolijk en sprankelend karakter.

Ook de verschillende soorten geesten zijn fascinerend. Elke geest heeft een bijzonder uiterlijk en karakter en elke geest heeft een specifieke kracht. Onder de geesten zelf heerst er ook een strijd tussen degenen die besmet zijn met corruptie en de geesten die nog gezond zijn. Vele nog gezonde geesten moeten vluchten en krijgen veel te verduren.

Je beleeft het avontuur vanuit het perspectief van de verschillende personages. De hoofdstukken zijn niet genummerd, maar bevatten de naam van het personage vanuit wiens perspectief je het verhaal leest. Heel af en toe is er een wisseling gedurende een hoofdstuk, en ook dan wordt dat duidelijk aangegeven met de naam van het desbetreffende personage.

Af en toe komt de schrijver met informatie die je op dat moment niet direct kunt plaatsen, bijvoorbeeld als er in het begin gesproken wordt over de lenteoorlog of over Talehot. Gelukkig krijg je tijdens het lezen steeds meer achtergrondinformatie over het verleden van de groep, hun opleiding aan de academie en de vreselijke oorlog die zij hebben meegemaakt en valt alles op zijn plek.

Tegen het einde krijgt het verhaal meer tempo en is het razend spannend. Je moet gewoon weten hoe het afloopt. De groep magiërs krijgt te maken met een hoop problemen en geweld. En dan het einde! Indrukwekkend, ik wilde meer, dus de volgende delen ga ik zeker lezen!

Je kunt dit boek los lezen van de eerste trilogie van de boekenreeks "De Kronieken van Magie" die er aan vooraf gaat. Ik ga deze trilogie zelf ook absoluut nog lezen. De wereld die Ian Laverman heeft opgeroepen is dermate boeiend en "De Geestenwereld - boek 1" van "De corruptie trilogie" heeft mij dermate aangenaam verrast, dat ik de wereld die de schrijver gecreëerd heeft graag in zijn geheel wil gaan verkennen.

Inmiddels is het deel twee van de serie verschenen: "De corrupte trilogie 2 - De geestenkoning”. Tijdens Castlefest dat in augustus plaatsvindt, verschijnt het afsluitende deel van deze trilogie. Ik geef De Corruptie trilogie - boek 1 De Geestenwereld graag 3,5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - Recensente De Perfecte Buren




donderdag 9 augustus 2018

In gesprek met ... Isa Maron






Roelant drinkt koffie met Isa Maron

We kennen Isa Maron allemaal van haar serie De Noordzeemoorden. Onze vliegende reporter ging in gesprek met haar. Lees je mee?


“Toen ik aan mijn serie De Noordzeemoorden begon, was mijn doel dat zelfs mijn zonen, die niet van lezen houden, het toch leuke boeken zouden vinden als ze die zouden gaan lezen. Als iemand die niet van lezen houdt mijn boeken toch met plezier leest, heb ik het goed gedaan. Ik heb vier zonen waarvan er drie erg met sport bezig zijn. Voetballen met name. Ik woon in Amsterdam, maar kom oorspronkelijk uit Utrecht. Mijn ouders hadden daar een sportzaak. Zelf hield ik helemaal niet zo van sport als kind. Heb nog even op turnen gezeten, maar toen zo’n coach aan me begon te zitten, ben ik daar mee gestopt. Zo’n evenwichtsbalk is niks voor mij. Ik ben ook geen ballet-type. Stoere dingen vond ik wel leuk. Basketbal bijvoorbeeld. Een buurjongen coachte ons toen. Geweldige groep jongeren bij elkaar. Was super. Maar toen kreeg die jongen een betaalde trainersbaan (bij een voetbalteam) en moest ik bij een club gaan spelen. Die meiden van de basketbalclub hadden het alleen maar over hun permanent en zo; toen haakte ik af. [gelach alom] In mijn tijd bestond vrouwenvoetbal nog nauwelijks, helaas, want ik denk dat ik dat wel heel erg leuk zou hebben gevonden.”

Isa is een begenadigd spreker en dat blijkt ook in ons interview. Ze praat boeiend en gemakkelijk. Enige tijd terug bij de introductie van het laatste boek van Sophie Hannah gaf Isa daar een lezing over vrouwen op de schaal van het kwaad. Uit het hoofd vertelde ze daar een bijzonder interessant verhaal waar ik als nietsvermoedende toehoorder zeer van onder de indruk was.
De locatie waar we koffie drinken is door Isa zorgvuldig uitgekozen: het café bij de pont in Amsterdam-Noord waar het eerste boek van De Noordzeemoorden begint. Voor de specifieke lantaarnpaal waar het lijk ontdekt wordt, maken we een foto. 






Isa: “Nadat ik eerst twee zonen had gekregen, was ik zwanger van een dochtertje. Dat bleek na de geboorte niet levensvatbaar te zijn en stierf kort daarna. Mijn man en ik wilden toch nog heel graag een derde. Toen die er eenmaal was, zagen we hoe goed de twee oudsten met elkaar op konden schieten. Dan zit daar zo’n gat en dan komt dat kleintje. Ik dacht mmmm, moeten we dan toch niet misschien eentje daarachter; dan kunnen die twee ook samen… Nou ja, een optimistische gedachte. Maar zo redeneer je dan. En voordat ik het wist, kwam dat kind er al weer aan. [gelach alom] Het heeft goed uitgepakt. Zo’n groot gezin is heerlijk. Zelf ben ik alleen met één broer opgegroeid. Drukke winkelstraat in Utrecht waar je niet kon buiten spelen. Dat heb ik wel gemist als kind. Wel veel vriendinnen. Op school ging het goed en dus belandde ik op het gymnasium. In een heel oud pand met allerlei Griekse mythologische beelden erin. De leraren daar waren typische, bijzondere mensen. Was wel hard werken. Dat zie ik mijn eigen kinderen niet doen, hahaha. Als ik uit school kwam, was het eerst een uur Latijnse woordjes leren voordat ik iets anders ging doen. Mijn jongens doen dat heel anders. Die komen thuis, gooien al hun spullen in de woonkamer en zijn weg. Dat is wel een verschil met mijn eigen schooltijd. [gelach alom] en als ik dan roep: jongens zouden jullie niet…. maar dan zijn ze al weg. Dan denk ik, laat maar. Zal wel goed komen.”

“Na mijn middelbare schooltijd heb ik eerst een jaar gewerkt en daarna ging ik economie studeren, in Amsterdam. Daar ben ik eigenlijk niet meer vandaan gegaan. Hele fijne stad. Veel oude, historische dingen hier. Daar hou ik erg van. Tijdens mijn studietijd heb ik mijn man leren kennen. Ik deed toen aan karate. Hé, ik blijk toch sportiever dan ik eerst gedacht had. Op karate heb ik hem leren kennen. We zijn al heel lang samen, zo’n 30 jaar.’

Roelant: “Op Facebook dook pasgeleden nog het bericht op: relatie van Isa Maron is veranderd in ‘ingewikkeld’. Dat roept vragen op.”

Isa: “Daar bedoelde ik helemaal niet zo veel mee. Ik was even in een mindere bui en zat te kijken naar mijn facebook profiel. Als je een relatie van 30 jaar hebt, is het niet altijd even gemakkelijk. Helemaal omdat hij de laatste tijd wel erg op mij leunde en ik steeds ‘de sterke’ moest zijn. Dat is niet altijd leuk en dan noem ik mijn relatie, in een opwelling, ingewikkeld. Ik heb er ook gewoon een hekel aan als iedereen alleen maar die mooie wereld laat zien. Elk dingetje wordt weggepoetst. Maar ik nam het zelf kennelijk een stuk minder ernstig dan andere mensen. [lacht hard]. Geen idee dat dat meteen op je tijdlijn komt te staan. Iedereen reageerde er op. Mijn moeder hing meteen aan de telefoon.”

Roelant: “In jouw cv staat ook vermeld: voetbalmakelaar.”

Isa: “Onze oudste zoon, Bas, heeft zijn jeugdopleiding bij Ajax gehad vanaf zijn achtste. Toen hij vijftien was werd hij achtervolgd door een schare voetbalmakelaars. Op dat moment vonden wij, als ouders, de meerwaarde daarvan heel beperkt. Bas zei toen tegen al die mensen die iets wilden van hem: ga maar naar mijn moeder. [gelach alom] Maar uiteindelijk heeft zo’n makelaar veel meer ingangen bij al die clubs. Dus toen Bas 19 was zijn we in zee gegaan met Rob Jansen [bekende voetbalmakelaar]. Een tijd lang hebben we dat samen gedaan. Ik grapte toen dat ik een duobaan had met Rob Jansen (Wesserman bedrijf). Erg aardige man trouwens. Vriendelijk, betrokken, kundig, gedreven; wat wil je nog meer! Want in de voetbalwereld moet je gewoon oppassen. Het is een harde, snelle wereld. Er lopen heel veel cowboys rond. Als iets te mooi is om waar te zijn, dan weet je al dat het niet klopt. Loyaliteit is in de voetbalwereld heel belangrijk. Niet alleen op het veld is het een teamsport, maar ook bij de leiding. Als de loyaliteit vanuit de top niet meer gevoeld wordt bij de spelers dan krijg je in het team problemen. Wie vandaag de dag belangrijk is, hoeft dat volgende week of volgend jaar niet meer te zijn. Inmiddels zijn we weg bij Wesserman; het was tijd voor nieuwe energie, verandering. Maar ondanks alles vind ik het wel een leuke wereld. Mijn jongste twee zonen voetballen ook. Ik sjouw wat af langs al die velden, hahaha.”

Roelant: “Je hebt nu negen boeken geschreven. Maar het is al een tijd geleden dat jouw laatste boek is verschenen, Eindspel, deel vier van De Noordzeemoorden. Vanwaar deze pauze?”

Isa: “Ik ben druk geweest met het schrijven van een verhaal voor storytel. Een verhaal speciaal geschreven als luisterboek. Dat was erg leuk om te doen. Ik heb het ook zelf ingesproken. Voor een luisterboek gelden iets andere wetten. Het moet wat eenduidiger. Iets minder personages met wat meer dialoog. Minder lange zinnen. Af en toe iets herhalen. Het gaat een heel klein beetje richting scenario. Het is voor een luisteraar niet leuk als je eindeloze omschrijvingen hebt over hoe het licht viel of hoe de lucht eruit zag, hoe het waaide of hoe het rook. Als lezer heb je daar iets meer geduld voor. Als toehoorder is het fijner als er wat sneller actie is. Handelingen, dialogen, meer dynamiek. Op het moment dat je een luisterboek gaat schrijven, kun je daar rekening mee houden. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het format is tien afleveringen van een uur. Dat zijn grofweg tien keer 9000 woorden. Ik heb van tevoren goed nagedacht: hoe verdeel ik de aandacht over die tien hoofdstukken. Welke informatie stop ik waar? Het liefst eindig je zo’n hoofdstuk met een cliffhanger. In het kort gaat het verhaal over een jonge moeder die denkt dat ze heel gelukkig getrouwd is en bij een heel bijzondere schoonfamilie woont. En dat is ook zo totdat haar man zijn jeugdliefde weer tegenkomt en dan loopt alles in het honderd; niet een beetje, maar heel erg. Het begint ermee, dat zij opgepakt is langs de snelweg met een wagen vol drugs erin waarvan zij niet wist dat dat in haar auto zat. Het verhaal opent als zij in de gevangenis zit. Vandaaruit gaat ze terugdenken wat is hier aan de hand? Dan leren we die hele voorgeschiedenis kennen, die romantiek, dat huwelijk, hoe dat fout liep. Halverwege komt ze uit de cel en dan gaat ze los. Het verhaal heet niet voor niets Wraakengel. [ze lacht hartelijk] Dat vond ik heel leuk om te schrijven. In het begin van het verhaal is zij een beetje argeloos poppetje en aan het eind van het boek is ze een andere vrouw.”





Roelant: “Jij houdt van sterke vrouwen.”

Isa: “Ja. Zowel om over te schrijven als in het dagelijks leven. Tussen al die mannen in mijn gezin moet dat ook wel. Ik richt me momenteel uitsluitend op het schrijven. Dat is waar mijn hart ligt; dat vind ik het leukst. Alleen als mijn man me af en toe nodig heeft in ons bedrijf, spring ik bij. Mijn storytel-verhaal kan nu beluisterd worden. En in het najaar verschijnt er een nieuw boek, een thriller natuurlijk. Ik moet er nog over nadenken hoe ik dit verhaal moet pitchen {noot Roelant: pitchen is in een paar zinnen duidelijk maken waar het verhaal over gaat om de nieuwsgierigheid van de lezer te prikkelen}. De voorkant van een boek moet ervoor zorgen dat mensen je boek oppakken; de achterflaptekst moet ervoor zorgen dat ze je boek kopen. Maar je moet ook niet te veel weggeven zoals in trailers van films veel te vaak gedaan wordt. Dat is nog even puzzelen, maar er is nog tijd genoeg.”

Dank je wel, Isa, voor dit gezellige en openhartige interview.

Roelant de By - vliegende reporter voor ‘De Perfecte Buren’.



woensdag 8 augustus 2018

‘Follow’ – Gaby Rasters



Genre: feelgoodroman
Uitgever: Zomer & Keuning
ISBN: 9789401907927
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 256
Uitgave:15 juni 2016

Dank aan Gaby Rasters voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar. 

Mila heeft ogenschijnlijk alles voor elkaar. Getrouwd met Lucien, een mooi gezin met twee kinderen, een goedlopend advocatenkantoor. En toch is dat niet genoeg om gelukkig te zijn. Mila heeft de afgelopen jaren de ruimte gehad zich te ontwikkelen en nu vindt Lucien dat het zijn tijd is om zijn carrière prioriteit te geven. Mila doet met liefde een stap opzij en dus grijpen ze de kans met twee handen aan wanneer Lucien een baan in de regio van Nice krijgt aangeboden. Mila doet haar succesvolle praktijk van de hand en gaat voor de nieuwe uitdaging. Stilzitten en afwachten zit niet in haar aard dus plannen genoeg. 'Van succesvol advocate naar succesvolle huisvrouw' staat er op haar profiel op social media, iets waar ze veel tijd op doorbrengt en haar contacten onderhoudt. De stap om te emigreren is groot, ze mist haar vrienden en Nederland. De kinderen lijken zich wel te redden en Lucien is gericht op zijn werk in de hoop het project tot een succes te maken. Een vreemde soort eenzaamheid dringt zich aan Mila op. Van de gedroomde romantiek onder de Franse zon lijkt geen sprake. Mila zoekt haar troost online.

Via Facebook vind ze haar jeugdliefde Chris terug. Hun contact is meteen weer als vanouds en dat doet Mila's gemoedstoestand geen goed, ze raakt totaal in de war. Vooral omdat Lucien alleen maar aan het werk is en weinig tijd aan haar en hun gezin besteedt. Maar het is niet alleen het heden waardoor hun relatie niet soepel loopt. Lucien en Mila hebben al het een en ander meegemaakt de afgelopen jaren. Maar in plaats van dichter naar elkaar te zijn gegroeid, lijkt dat tussen hen in te zijn gaan staan. Ze verwerken ieder op hun eigen manier de zaken die op hun pad zijn gekomen en daarmee worden hun verschillen soms pijnlijk duidelijk.

Mila komt tijdens de gesprekken met Chris erachter, dat hij alleenstaande vader is en ook veel heeft meegemaakt. Hij is gepassioneerd in zijn werk en privé een toegewijd vader. Hij is Mila echter nooit vergeten maar door schade en schande wél stukken voorzichtiger. Nu Mila opnieuw z'n pad kruist lossen zijn remmingen op als sneeuw voor de zon. Er volgen intense whatsapp- en skypegesprekken. Ze merken het allebei.....de vonk is er nog steeds. Het is alsof er niets is veranderd. Alleen zit hij in Nederland en zij in Frankrijk. Misschien wel beter?

In Frankrijk leert Mila de Nederlander Sebastiaan kennen. Ze hebben duidelijk een klik en veel overeenkomsten, ze kunnen goed praten en dat is precies wat ze missen in hun eigen relatie. Dit alles maakt het alleen nog maar complexer. Wat is er toch met Mila aan de hand? Is ze zo ongelukkig en alleen en de weg kwijt dat iedere vorm van aandacht haar omver blaast? Of is het het gemis naar echte vriendschap? Mila heeft heel wat om over na te denken. Intussen lijkt Lucien verder van haar verwijderd dan ooit. 

Follow is het eerste deel in een trilogie. Rasters beschikt over een (h)eerlijke, ongecompliceerde laagdrempelige schrijfstijl met herkenbare menselijke trekjes. Twijfels, teleurstelling en romantiek in combinatie met leuke, grappige en interessante dialogen maken dat dit verhaal moeilijk weg te leggen is. Een geweldige feelgood die niet voor iedereen goed afloopt. Heerlijk dit! Je wilt heel graag dat het verhaal een bepaalde kant uitgaat maar daar heeft Rasters andere ideeën over gehad. Het is dan ook nog eens met vlagen verrassend. Mila is een ongeremd, ongeduldig en soms impulsief persoon. Ze wil weten wat ze moet doen, maar zijzelf is de enige die voor antwoorden kan zorgen. Een en al openheid typeert haar persoonlijkheid en ze is dan ook een charmante, opvallende verschijning die je ook als lezer snel in je hart sluit. Ze zou zomaar je vriendin kunnen zijn, een heerlijk ongeleid projectiel soms.

Verwacht van Follow geen diepzinnige, zware dialogen. Het is heerlijk lezen, gemakkelijk en herkenbaar boek en het lijkt op momenten zo uit het leven gegrepen. Wat vooral ook leuk is gedaan, is dat de app's en berichten in tekstballonnen staan. De bladspiegel oogt daarmee erg vrolijk en toegankelijk. Héél origineel en het zorgt voor een hoog leestempo. Deze vorm van communiceren maakt dat de personages daardoor dichtbij de lezer komen, want iedereen appt tegenwoordig wel en dus komt dat héél realistisch en menselijk over. Geen gekunsteld of gemaakt gedoe. Gewoon dagelijks en herkenbaar. Wat vooral aansprak was de warme en intense band met de kinderen en de behoefte aan een luisterend oor. Mila heeft altijd alles voor haar gezin over gehad. En de vraag is of het nu tijd is om eens aan zichzelf te denken. Gaat ze haar kostbare energie steken in wat ze dreigt te verliezen of kiest ze juist voor nieuwe kansen vol onzekerheden? De verwijzing naar een van de mooiste liefdesverhalen ooit vond ik erg aangrijpend. 

Rasters heeft een laagdrempelige, lekkere schrijfstijl. Eenvoudig maar ongecompliceerd en daarmee is zij een auteur voor een groot leespubliek. Met haar semi-thriller Muurbloem en de roman Nooit meer bang heeft ze haar veelzijdigheid als auteur verder heel verdienstelijk uitgebouwd. Sinds dit Follow is zij duidelijk gegroeid als auteur en gaat ze geen schrijfuitdaging uit de weg. De nieuwsgierigheid naar Like en Share, de volgende twee delen van deze trilogie is dan ook groot. Heerlijk zomers leesvoer dit, een aanrader voor alle feelgoodfans. 3 heerlijke sterren 

Patrice van Trigt – Team De Perfecte Buren 



dinsdag 7 augustus 2018

Rudy's wereld ... Hitte en klimaat





Hitte en klimaat

Het is me de zomer wel. Ongewoon hoge temperaturen en extreme droogte, en dat gedurende een ongewoon lange tijd. Parken, akkers, bossen, sportvelden, tuintjes, de natuur om ons heen maakt het ons duidelijk genoeg: dit valt niet meer binnen de klassieke grenzen van wat we als ‘normale’ uitersten van het klimaat kunnen omschrijven. De vraag of dit de voorbode vormt van wat ons de komende decennia te wachten staat, is echter een nutteloze vraag. Het is namelijk geen vraag naar feiten. Die staan best wel vast. Het is een vraag naar verwachtingen, naar perceptie - naar wat ieder van ons in zijn hoogstpersoonlijke glazen bol denkt te kunnen zien. Wat geloven wij als het over klimaatopwarming gaat? Is dit het begin van de Grote Rampspoed die men voorspelt? Of is dit gewoon een - zoveelste - uitzondering? Ieder van ons heeft daar zo zijn eigen mening over, opinies die je in enkele grote categorieën kan onderverdelen. 

Er zijn er die zeggen dat dit inderdaad de voorbode is van de Grote Rampspoed. Wat men al twintig jaar voorspelt, hittegolven, overstromingen, verhoging van de gemiddelde temperatuur, extreme droogte, massale verschuiving van insectenbiotopen en ziektes en ga zo maar door, dat alles is al een tijdje bezig is. Zo traag echter, dat we als de klassieke kikkers blijven zitten in de bokaal met water dat langzaam aan de kook wordt gebracht. We reageren gewoon niet. Samengevat: dit is het inderdaad, en vanaf nu zal het alleen maar erger worden.

Een tweede groep zegt dan uiteraard het tegenovergestelde. Helemaal niet. Dit is gewoon een zoveelste jaartje extreem zomerweer, meer niet. Hebben we vroeger ook al gehad. Net als extreem winterweer. Waarom al die somberte, al dat doemdenken? Sensatiezucht? Er is niks aan de hand. Hier en daar een jaartje een afwijking, meer niet. Ze proberen ons bang te maken, want bange mensen zijn makkelijker te manipuleren. Het zal zo’n vaart niet lopen.




Dan is er de groep die zegt: ik denk het wel. Ik denk inderdaad dat de opwarming van de aarde al een tijdje bezig is, en dat dit een van de eerste keren is dat we het min of meer ècht voelen. Dat dit een voorbode is van wat er waarschijnlijk zit aan te komen. Mààr... wat kan ik daar in ’s hemelsnaam aan doen? Niks toch? Als de Hoge Heren en Dames Politici alleen maar akkoorden sluiten waarin wel doelstellingen staan maar geen concrete maatregelen, en die al helemaal geen echte verplichtingen bevatten voor de ondertekenaars, wie ben ik dan? Als alle multinationals zich alleen maar zorgen maken over hun kwartaalresultaten en als enige slogan ‘het zal onze tijd nog wel duren’ in het achterhoofd hebben, wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? Hoe zou ik dat hoe dan ook kunnen? Vandaar... Als we dan toch naar de verdoemenis gaan, en ik daaraan toch niks kan veranderen, wens ik de tijd die ik hier nog heb niet te laten verkloten door allerlei doemgedachten, ook al zijn die dan correct. Ik kies ervoor een gelukkige lemming te zijn. Zoiets. 

Dan is er ook nog een kleinere groep die zegt: ik weet het niet. Het zou misschien wel eens eventueel mogelijk zijn. Ik ben daar niet slim genoeg voor. Wat weet ik daarvan? Niks. Er zijn immers ongeveer evenveel wetenschappelijke studies die beide stellingen onderschrijven. Er zijn sites genoeg online met artikels die wetenschappelijk(!) aantonen dat er helemaal niets aan de hand is, net als er genoeg sites zijn die het tegenovergestelde propageren met wetenschappelijk argumenten. (Inderdaad, drie keer het woord ‘wetenschappelijk’ in één paragraaf. Het is dan ook het meest misbruikte woord van deze eeuw tot nu toe. Tegenwoordig kan de handtekening van een universitair immers eenvoudigweg gekocht worden. Wat kan er mislopen? Als drie kwart van de ‘wetenschappelijke’ conclusies gebeurt op basis van onderzoeksresultaten aangeleverd door de betrokken industrie/producent, resultaten uit de eigen labo’s dus, resultaten die niet daarna onafhankelijk gecheckt worden, tja...)  Dus laat me met rust, zegt die groep dan. Bij etentjes of een bijeenkomst van vrienden is bij ons het item ‘klimaatopwarming’ net zo taboe als ‘politiek’ en ‘religie’. Om ruzie te voorkomen. 

Dan is er ook nog de groep die zich geen zorgen maakt. Die zegt: ja hoor, er zal wel wat aan de hand zijn, maar ik heb het volste vertrouwen in de menselijke soort. De mens vindt namelijk altijd oplossingen voor probleemsituaties. Heeft dat altijd al gedaan. Waarom zou hij dat dan nu ineens niet meer kunnen? Het komt wel in orde. Zolang we maar positief blijven. De mens lost het wel op. Je kunt de toekomst toch niet voorspellen. Waarom dat dan proberen?






Er is ook nog de groep die vlakaf zegt: zwijg erover. Ik *wil* het niet weten. Ik wil geen stress, ik wil me niet ongerust maken over de toekomst van mijn kinderen, ik wil het gewoon niet horen. Nergens, van niemand, nooit. Wat ik niet hoor, wat ik niet zie, is er niet. Hoe zegt u? Struisvogelpolitiek? Ja. En dan? Waarom zou dat slecht zijn? Ga meer eens na hoe lang struisvogels het met deze reflex al uithouden op aarde.
Ongetwijfeld zijn er nog andere groepen met nog heel andere reacties, groepen die verschillende eerder genoemde reacties combineren. Aarzel niet om hieronder de niet vermelde groep waar u toe behoort te omschrijven. 

Wat valt er me wel op? Dat de media in deze uitzonderlijk warme droogteperiode zèèr voorzichtig omspringt met verwijzingen naar de klimaatopwarming. Wil men niemand tegen zich in het harnas jagen? Het is nochtans een uitgelezen moment om een paar mensen wakker te schudden. Misschien is het net dàt wat men wil vermijden. Als je de kikker in de bokaal erop wijst dat het water zo stilaan echt wel heet wordt, dan reageert die misschien wel. En dat willen we helemaal niet. Paniek is het laatste wat we nodig hebben. Laten we het maar op festivals, sport en diverse houden.

Wat de oplossingen betreft die de menselijke soort toch altijd vindt. Zo is er al een. Ze wordt op wetenschappelijk(!) niveau bestudeerd, en iemand heeft al een eerste praktische toepassing gemaakt. De ultieme oplossing voor het probleem van de opwarming van de aarde? Zwavel *en masse* in de atmosfeer spuiten. Op die manier wordt dan een deel van de zonnestralen tegengehouden en/of weerkaatst. Beetje hetzelfde als wat er gebeurt bij een massieve vulkaanuitbarsting. Zie je wel, hoor ik er al sommigen zeggen. Alleen... Het probleem van de bijwerkingen, zure regen, bijvoorbeeld, hebben ze nog niet opgelost. Evenmin het feit dat zwavel in de lucht een blauwe hemel onmogelijk maakt. Een mistig, vuil Los Angeles-kleurtje, verder komen we niet meer zodra er massaal zwavel in de lucht wordt gespoten. Oh ja, en er moet dan wel permanent zwavel worden gespoten. Het beperken tot enkele jaartjes zal niet volstaan. Zo snel krijg je de temperatuur ook weer niet omlaag. Zodra de zwavel verdwenen is, herneemt de opwarming van de aarde dan namelijk met nog grotere heftigheid. 






Ja maar, zegt er dan ineens iemand. Wij kunnen er niks aan doen. Maar gaan de machtigen, de superrijken, degenen die de touwtjes echt in handen hebben, niet met hetzelfde probleem geconfronteerd worden? Zijn die dan niet verplicht om het voor iedereen op te lossen?  Ik heb zo vaag het gevoel dat deze groep bevoorrechten tegen dan wel in artificieel beschermde ‘compounds’ zal wonen, onder een koepel van kunststof, met alle technologie om lucht en water zuiver te houden en gezond eten te produceren, en met één groot beeldscherm boven het hoofd dat permanent blauwe lucht suggereert. En zeker ook met voldoende gewapende, waarschijnlijk robotachtige, bewaking aan de buitenkant, zodat de massa hen niet kan raken. De rest van ons zal zich moeten behelpen...

Mijns inziens zijn er fundamenteel twee problemen die een leefbare oplossing beletten, en dat zullen blijven doen. Allereerst het feit dat het om een globaal probleem gaat. Een probleem waarmee de hele aarde geconfronteerd wordt. Dat houdt in dat we op globale schaal zouden moeten samenwerken willen we een kans maken. Samenwerken op een gigantische schaal dus. Als je ziet hoe moeilijk het al is om twee naast elkaar gelegen dorpjes te laten samenwerken, waar halen we dan het geloof dat we dat op wereldschaal wel zouden kunnen? Ten tweede is er het feit dat de huidige economische basisfilosofie die grosso modo de hele wereld bestiert, het ongecontroleerd kapitalisme, dat die dan ook nog eens diametraal tegenover samenwerken staat. Die filosofie is namelijk gebaseerd op competitie, op winnen, op steeds meer winst maken. Die filosofie zorgt dan ook logischerwijze telkens voor winners en verliezers. En tenzij je de negenennegentig percent verliezers in de toekomst niet *manu militari* dwingt om slavenarbeid te verrichten, zullen die niet geneigd zijn om met die ene percent profiteurs te blijven ‘samenwerken’. 

Een dystopie? Natuurlijk. En natuurlijk worden we daar niet vrolijker van. Jammer? Ja, hoor. En dat dan nog in de zomer. Maar ja... Het wàs wel heet en droog. Toch? Zelfs de struisvogels onder jullie die zes weken met hun kop in het zand hebben gestaan zullen de zon gevoeld hebben. Weze het natuurlijk niet op hun schedel. :-) 

Welk van de twee heeft overigens de grootste kans om ooit werkelijkheid te worden als de mens erbij betrokken is? Een utopie of een dystopie?
Zullen we blijven dromen, of hebben we toch wel een beetje nood aan realisme?


'Drie Uur' - Anders Roslund


Genre: Thriller
Uitgever: De Geus
ISBN: 978 90 445 4011 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 422 
Uitgave: 08 mei 2018

Gaarne wil ik uitgeverij de Geus bedanken voor het recensie-exemplaar.

De ervaren rechercheur Ewert Grens treft in de haven van Stockholm 73 lichamen aan – en de vingerafdrukken van ex-infiltrant Piet Hoffman. Deze blijkt zijn zinnen te hebben gezet op een regelmatig leven als beveiliger van VN-voedseltransporten. Maar daar komt snel een einde aan als Ewert hem dwingt tot de meest risicovolle infiltratie van zijn leven…

Anders Roslund schreef eerder samen met Börge Hellström al zeven boeken met commissaris Ewert Grens in de hoofdrol. Van alle gemankeerde politiemensen die we in boeken tegenkomen, is hij wel een van de meest tragische. Jaren geleden heeft hij per ongeluk zijn eigen vrouw aangereden, waardoor deze in een soort coma geraakt is waar ze nooit meer uit kwam. Zelfs toen ze uiteindelijk was overleden, bleef Grens naar het verzorgingshuis komen waar ze had verbleven. Vervuld van schuldgevoel heeft hij niets meer te verliezen. Dat maakt hem tot de perfecte, onkreukbare speurder die nooit opgeeft en een verbeten jacht op onrecht maakt.

Als het boek begint, wordt er in een mortuarium een extra lijk gevonden. Als zich zoiets voordoet op een dergelijke plek die hermetisch afgesloten is en waar alles in documenten wordt vastgelegd, wordt meteen de politie verwittigd. Dan blijkt het in diverse andere mortuaria ook het geval te zijn. Allemaal jonge, onbekende Afrikaanse mensen. Ewert Grens bijt zich in de zaak vast om uit te zoeken wie die mensen zijn en hoe ze daar gekomen zijn. Het spoor leidt hem naar een container waar ze die 73 lichamen vinden. In de kleren van een van hen zit een kleine telefoon genaaid met de vingerafdrukken van Piet Hoffman erop. In twee voorafgaande delen met deze infiltrant, Drie Seconden en Drie Minuten, hadden de wegen van Grens en Hoffman zich al gekruist. Ze komen de bende mensensmokkelaars op het spoor die voor deze massamoord verantwoordelijk is. Piet Hoffman moet nu infiltreren in die groep om zo de leiders te kunnen opsporen. Een bijzonder spannend verhaal volgt, vol actie, maar waar ook voortdurend stil gestaan wordt bij de persoonlijke levens van de hoofdpersonen. De tragiek van de mensonterende situaties wordt duidelijk beschreven. Stuitend is het om te lezen hoe de voedseltransporten in Afrika overvallen en vernietigd worden om zo de honger en uitzichtloosheid te vergroten, opdat maar meer mensen zullen besluiten om naar Europa te vluchten. Zo komen ze in handen van de nietsontziende mensensmokkelaars.

Roslund en Hellström zijn in mijn ogen de ware opvolgers van Sjöwal en Wahloo. Auteurs van bijzonder maatschappijkritische boeken, met veel mededogen geschreven. Nu is Roslund alleen verder gegaan. Gelukkig maar, want Drie Uur is een fantastisch boek. Prachtig beschreven is ook de ultieme eenzaamheid van Grens die eigenlijk op het politiebureau woont. Hij slaapt op een krakkemikkige sofa en heeft nauwelijks een privéleven meer. Roslund schetst hem onder meer als volgt:

‘Ze legde haar hand even op de zijne, lang genoeg om hem eraan te herinneren hoe het voelt om aangeraakt te worden.’

Dergelijke zinnen staan er meer in dit beeldschone, en toch heftig realistische boek. Vier en een halve ster.

Roelant De By – recensent De Perfecte Buren


maandag 6 augustus 2018

WIN actie !!! 'De dood bedriegt in Napels' van Maurizio de Giovanni






Vakantiemaand = Winmaand


Dankzij Uitgeverij Xander mogen wij maar liefst 2 exemplaren van De dood bedriegt in Napels van Maurizio de Giovanni weggeven.


Het verhaal:

Napels, jaren dertig. De excentrieke commissaris Ricciardi onderzoekt de zaak van de oude tarotkaartlezer Carmela Calise, die in haar appartement is doodgeslagen. Maar wanneer hij op de plaats delict aankomt, willen de buren niets loslaten. Stukje bij beetje komen de feiten toch naar buiten: Carmela ontving haar cliënten in haar aftandse appartementje, onder wie de rijksten en machtigsten van de stad, die ze een misleidende toekomst voorspelde. Met haar vele vijanden zijn er verdachten in overvloed… Dankzij Ricciardi’s onverklaarbare gave lijkt hij meer te weten dan alle anderen, maar de moordzaak blijft een mysterieuze kwestie.

Wil jij dit boek winnen?

Ga dan als de bliksem naar onze BESLOTEN Facebookgroep en vertel ons waarom we dit boek jouw richting ‘moeten’ sturen.
Simpel toch?
  
Let op:

- Reageer voor 19 augustus middernacht in onze BESLOTEN groep
- Enkel daar ding je mee
- Nog geen lid bij ons? Das gefikst in een KLIK