vrijdag 17 augustus 2018

Duorecensie 'Mij zie je niet' - Loes den Hollander


Genre: thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461093011
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 17 augustus 2018

Dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren.

Charles: Loes den Hollander is zonder enige twijfel de ongekroonde koningin van de Nederlandse thrillerschrijvers. Zij geeft blijk van een ongeëvenaarde productiviteit in combinatie met een constant hoge kwaliteit. Het vandaag verschenen “Mij zie je niet” is de drieëntwintigste (!) thriller van haar hand. Een bijna onwerkelijke serie, geschreven in een tijdsbestek van slechts ruim twaalf jaar. Daarin verschenen onder meer ook nog drie uitstekende bundels met korte verhalen van Den Hollander.

Patrice: Een kind verliezen is het meest afschuwelijke dat je als ouder kan overkomen. Wanneer dat verlies doordrenkt is van schuldgevoelens, omdat je als moeder denkt dat jij dit allemaal had kunnen voorkomen, is het nog heftiger. De persoon ‘Ik’ spreekt jou als lezer rechtstreeks aan over haar verdriet en de pijn, je hebt te maken met een moeder die probeert staande te blijven en nog maar voor één ding leeft. Een vrouw die zich voedt met haat, gevoelens die intens rauw maar wél oprecht zijn. Je wordt als lezer meegenomen in haar leven, dat wat er nog van over is, en deelgenoot gemaakt van haar plannen. Ze zal haar kind wreken en daarbij gaat ze nietsontziend te werk.

Charles: “Mij zie je niet” is geschreven in 85 korte hoofdstukken. Die hebben ofwel de ik-figuur als “verteller” ofwel als centrale persoon Jeantine van Dis. Reeds de eerste zin van het boek zet de lezer op scherp:


“Je kind begraven is het ergste dat je kan overkomen.”

Die zin komt uit de gedachtewereld van een moeder wier dochter op dertienjarige leeftijd uit het leven is gestapt omdat ze op school voortdurend gepest werd. Haar moeder is vervuld van wraakgedachten en geeft de lezer voortdurend nieuwe, soms versluierde inkijkjes in haar plannen om wraak te nemen op mensen die zij verantwoordelijk acht voor haar leed rond de zelfdoding van haar dochter.


“Het leek of leraren en directies nog nooit hadden gehoord van pestgedrag en vooral niet wisten wat dit kon aanrichten. De een na de ander beweerde steil achterovergevallen te zijn toen ze het verschrikkelijke nieuws over een van hun leerlingen hoorden. Pesterijen werden afgedaan als onderdeel van persoonlijke ontwikkeling en in die zin consequent gebagatelliseerd.”

Onthutsende dagboekfragmenten van de dochter komen daarbij voorbij. De wraakzuchtige richt haar pijlen vooral op Jeantine van Dis. Deze vrouw heeft een vrij gecompliceerd leven, zowel in het heden als in haar recente verleden. Voor de lezer is het overigens helemaal niet ingewikkeld, het wel en wee van Jeantine en haar man Jerome wordt glashelder weergegeven.

Patrice: De flaptekst is al onheilspellend, opvallend kort en geeft weinig van het verhaal prijs. Dat is niet voor niets zo. Loes den Hollander heeft met ‘Mij zie je niet’ een meesterlijke thriller geschreven. Haar schrijfstijl is altijd al subliem maar opvallend zijn nu de snelle perspectiefwisselingen tussen de hoofdpersonages ‘Ik’ en Jeantine. Niet eerder in haar boeken lag het leestempo zó hoog. Door het toepassen van korte zinnen en dito hoofdstukken heeft Loes de Hollander zichzelf van een andere kant laten zien. In dit boek is ze vol overtuiging in haar personage gekropen en ‘Ik’ is degene die hard en vastberaden uithaalt naar een ieder die op haar pad komt. Afstandelijk, haast apathisch, vertelt ze je over haar intenties. Opgekropt verdriet maakt dat zij aan alles en iedereen voorbijgaat en maar aan één ding kan denken: het wreken van de dood van haar kind. Overtuigend, sterk en vastberaden. Laat je meevoeren in een onwaarschijnlijk hard scenario dat je blijft verbazen.

Charles: Pesten, huwelijksproblemen, insluipingen, bedreigingen, nare incidenten, lastige tot bijna onhandelbare buren, onvervulde kinderwensen, roddelcircuits, bemoeizieke buurvrouwen, valse beweringen, manipulatie, het zijn voorbeelden van wat er zoal in het intrigerende verhaal aan de orde komt. Het spoilergevaar is levensgroot, méér kan er over het verhaal hier dan ook nauwelijks worden gezegd.

Patrice: Het verhaal dat ‘Ik’ vertelt, aangevuld met de passages uit een dagboek, maakt dat je zelfs begrip en compassie krijgt voor wat haar drijft. Onbegrijpelijk dat je dat als auteur voor elkaar weet te krijgen. Want de afloop van het verhaal is allesbehalve iets dat empathie zou moeten opwekken én toch gebeurt dat wel. Bizar…
De meest prominente emotie die het andere personage, Jeantine, ervaart is machteloosheid. Haar leven staat volledig op de kop, niets is meer zoals het was en alles dat vandaag de dag op haar pad komt maakt dat gevoel alleen nóg maar heftiger. Haar leven lijkt gedoemd te mislukken en die overtuiging maakt het voor haar nog moeilijker een heldere blik op alles te houden. Betreffende haar werk, huwelijk, sociale contacten en zelfs het nieuwe huis, het lukt haar maar niet om de broodnodige rust te vinden zodat ze verder kan. Onder de loep liggen bij een buurman die bekend staat als de dorpsidioot helpt daar ook niet bij. Het wordt Jeantine allemaal teveel.

Charles: Het is al vaker gezegd, Loes den Hollander heeft een pen van ongekende souplesse. Haar taalgebruik is even eenvoudig als doeltreffend. Met korte kernachtige zinnen zonder complex taalgebruik schept zij razendsnel de intrigerende sfeer waarin de lezer verdrinkt in spanning en leesgenoegen. De schrijfstijl van Loes is onovertroffen en weinig geëvenaard. Het lijkt wel alsof het verhaal uit de losse pols is geschreven maar bij aandachtige lezing blijkt het tegendeel waar. Alles is haarfijn op elkaar afgestemd, en de schrijfster heeft op knappe wijze een web van gevarieerde intriges gesponnen waarin de lezer van meet af aan gevangen raakt.

Patrice: ‘Mij zie je niet’ is zowel spannend, intrigerend en fascinerend als rauw, cynisch en keihard. Loes den Hollander past al deze elementen ogenschijnlijk zonder moeite toe in een emotioneel verhaal dat doordrongen is van verdriet, verbittering en wraakgevoelens. Hoe het haar lukt om keer op keer een thriller te schrijven van hoge kwaliteit is al bijzonder te noemen maar deze ’Mij zie je niet’ is gevoelsmatig de meest intense tot nu toe. De moederrol, en alles wat daarbij komt kijken, staat centraal in dit verhaal. Maar Loes den Hollander gaat verder dan dat. Ze tergt en test het menselijk incasseringsvermogen van haar hoofdpersonages maar óók dat van jou als lezer. Hierdoor blijf je gefascineerd en is wegleggen van het boek écht geen optie. De spanning loopt subtiel maar voelbaar op. Op een bepaald moment, ongeveer halverwege, denk je wel te weten hoe het zit maar al snel kom je tot de conclusie dat je voorbarig was en feitelijk weet je nog helemaal niets. Het enige dat duidelijk is, én dat als rode draad door het verhaal loopt, is wraak. De klap moet dus nog komen.

Charles: De ontknoping is zelfs voor de meest doorgewinterde thrillerlezer een complete verrassing. En de slotscène is behoorlijk aangrijpend …
Loes den Hollander heeft met haar nieuwe boek een absolute topprestatie geleverd. “Mij zie je niet” is een geweldig boek dat de allerhoogste waardering verdient. Vijf heldere sterren derhalve voor dit boek !

Patrice: De ramkoers die Loes den Hollander hanteert, zorgt dat ‘Mij zie je niet’ een regelrechte pageturner is geworden. Gedreven door haast bovennatuurlijke krachten gaat ‘Ik’ te werk. Slim, geniepig en onzichtbaar voor de buitenwereld. En de rol van Jeantine dan? De enige manier om daar achter te komen is deze weergaloos overtuigende thriller te gaan lezen. 5 dikke sterren! Klasse!

Charles Kuijpers (gastrecensent)
Patrice - De Perfecte Buren

Naschrift: het is algemeen bekend dat Loes den Hollander en haar echtgenoot Harry sinds begin 2017 zeer grote problemen met hun beider gezondheid hebben ondervonden. Gelukkig hebben ze nu allebei de stijgende lijn weer te pakken. De waardering van “Mij zie je niet” in deze recensie is op geen enkele wijze daardoor beïnvloed. Het kunnen schrijven van zo’n fantastisch boek onder deze omstandigheden is welhaast ondenkbaar, maar Loes heeft het geflikt. Ze verdient alle respect en grote hulde!

Geen opmerkingen: