woensdag 12 september 2018

Annemarie plukt de dag


Sterren springen....

Afgelopen zondag vierde mijn man zijn uitgestelde verjaardag. Het is altijd weer fijn als onze familie en vrienden uit Brabant hierbij aanwezig zijn. Er wordt gezellig bijgepraat over actuele zaken, dingetjes die ons bezig houden maar ook over TV programma's. Waarschijnlijk was 'Sterren springen' voor mijn oudste broer aanleiding om even terug naar onze jeugd te gaan. Hij vertelde het gezelschap iets wat ik al heel lang geleden uit mijn geheugen heb proberen te wissen.

In de 70-er jaren kregen wij van onze ouders in de zomervakantie een zwemabonnement en waren dan ook vaak in het zwembad te vinden. Mijn broer leerde me duiken. Eerst zittend van de rand, daarna vanuit een hurkzit-positie om vervolgens van de lage duikplank te gaan. Ik leerde snel. Mijn broer was alweer een flinke stap verder en ging als een heuse Johnny Weismuller van de hoge duikplank. Hierbij liet hij de oerkreet achterwege...
Hij haalde mij over om ook van de hoge duikplank te gaan. Ik wilde me niet laten kennen en beklom de trap naar boven. De moed zakte me echter bij iedere stap omhoog verder in mijn blote voetjes. Boven aangekomen en naar beneden kijkend heb ik mezelf toch even wat moed in moeten spreken. Als een soort Jane wilde ik de zweefduik van mijn grote voorbeeld proberen te evenaren. Helaas was mijn inschatting om op het juiste moment mijn hoofd naar beneden te richten niet goed waardoor ik bijna horizontaal het water raakte. Het resultaat kwam aardig in de buurt van de salto mortale van P. Brard....
Ik ben naar de kant gezwommen, klom via het trapje uit het zwembad waar mijn broer me opwachtte. Mijn lichaam was van top tot teen rood. Mijn broer kon bij deze aanblik met moeite zijn lach inhouden, helemaal toen ik hem ook nog 'ns vroeg: 'Was zeker niet goed, hè?

Geen opmerkingen: