woensdag 31 oktober 2018

Zielenmenners - Blogtour 7 december



Zielenmenners is een fantasyverhaal, een tikje spiritueel, aanmerkelijk sensueel, en verrijkt met een royale scheut horrorsaus. De eerste versie van dit verhaal schreef ik in 2012, met toen nog Hellegebroed als titel. Zielenmenners is echter een titel die beter naar de aard van het verhaal verwijst. Vorig jaar haalde ik het manuscript van mijn digitale plank en herschreef ik het, omdat ik het echt die moeite waard vond. 

Vanaf november 2018 is het boek overal verkrijgbaar.
Ongeduldige liefhebbers kunnen al een gesigneerd exemplaar, incl. boekenlegger, bij mij reserveren. Stuur een e-mail naar: pixel@zeelandnet.nl, met het onderwerp: Zielenmenners, en met je naam en e-mailadres in het bericht. Je krijgt daarna bericht van mij over de prijs (inclusief – slechts – de helft van de verzendkosten), waarna je het boek kunt bestellen.

Om de publicatie te vieren is er ook een win-actie. Volg deze link en lees er alles over: http://www.123website.nl/lauerhohn/62434758

Zo’n twee jaar geleden verscheen de eerste druk van mijn derde boek, Nirwana (dystopische thriller). Dit boek maakte – gelukkig – nogal wat tongen los en bleek menig lezer aan te zetten tot dieper nadenken over onze maatschappij en onze omgang met elkaar. Dat werd zeker niet in de laatste plaats veroorzaakt door de grimmige en bloedserieuze thema’s die in Nirwana voorkomen, zoals drugs en kinderprostitutie. De grootte van mijn lezerspubliek groeide er zelfs ietwat door.

Maar verschillende lezers haalden in hun recensies en reacties ook aan dat ze nooit van mij gehoord zouden hebben als vrienden of kennissen hen niet hadden getipt. Vandaar ben ik heel dankbaar voor de hulp van lezers die mijn boeken waarderen en ze tippen aan anderen, via mond-tot-mond reclame en via de sociale media.

Zielenmenners gaat vooral over de eeuwigdurende strijd tussen goed en kwaad, lichamelijk en spiritueel. Het boek bevat een kwistige dosis horror en sensualiteit, die zelfs af en toe aan erotiek likt. Toch is het verhaal toegankelijker dan Nirwana geworden. Maar, al behandelt Zielenmenners minder confronterende thema’s; het verhaal is minstens net zo spannend als Nirwana of mijn eerdere boeken en… het is een heel stuk dikker dan mijn eerdere boeken.

Ik hoop dat behoorlijk wat lezers Zielenmenners positief genoeg zullen beoordelen om ook dit als boekentip aan nieuwe lezers door te geven. Bij voorbaat mijn dank voor alle waardering en hulp bij mijn queeste naar de nodige bekendheid!

Website Terrence Lauerhohn (met onder meer uitgebreide informatie over Zielenmenners): http://www.123website.nl/lauerhohn

Annemarie plukt de dag


'Just a simple love song'

De laatste tijd ga ik weer regelmatig aan de piano zitten. Dit doe ik op momenten als ik even het rijk alleen heb. Sinds mijn man thuis is, is er toch het een en ander veranderd.

Als 8-jarige kreeg ik mijn eerste pianoles. Een bijna 80-jarige man, een kennis van een kennis, kwam wekelijks op zijn Solex bij ons thuis om mij pianoles te geven. Hij leerde me hoe ik de noten voor me met mijn handen in prachtige muziek kon vertalen. Ik heb 3 jaar les van hem gehad tot hij er vanwege zijn hoge leeftijd (kan ook zijn dat zijn Solex de geest gegeven had) mee stopte. Dit betekende echter niet dat het hiermee voor mij stopte. Ik werd ingeschreven bij de muziekschool en kreeg een nieuwe pianoleraar. Met mijn pianoboeken onder de arm stapte ik voor een eerste kennismaking het muziekkamertje in. Hij wilde horen hoe ver ik was en ik speelde stukjes van Mozart, Liszt en Beethoven. Hoe groot was de ontgoocheling toen zijn commentaar kwam. Hij vond dat ik aardig speelde maar mijn vingerzetting was niet goed en het was duidelijk dat ik van het theoretisch gedeelte geen kaas had gegeten ofschoon het lezen van de noten me goed afging. Zijn voorstel was dan ook om bij boek nr 1 te beginnen. Hoewel de traantjes hoog zaten heb ik me groot gehouden. Waren die 3 jaar les voor niets geweest? 

Ik heb toch de stap genomen en ben van voren af aan begonnen. Mijn kennis van het notenschrift kon niemand me afnemen. Ik behaalde een aantal graden en mijn leraar zag voor mij een toekomst als pianiste wel zitten. Maar toen kreeg Cupido me in het vizier en moest ik mijn tijd nog meer verdelen. Uiteindelijk heb ik de muziekschool vaarwel gezegd, tot ongenoegen van mijn ouders. Mijn verkering was serieus en na een aantal jaren ben ik met mijn jeugdliefde getrouwd. In mijn nieuwe stulpje was geen ruimte voor de piano die dus in het ouderlijk nest achterbleef. Ik miste mijn piano...

Op mijn werk maakte ik de nodige overuren. Van het geld dat ik hiermee verdiende heb ik een keyboard gekocht. Lekker compact, veel mogelijkheden door alle elektronica maar het is geen piano. Ik speelde er op den duur nog maar zelden op en heb hem uiteindelijk op de zolder geparkeerd. Zo gingen er een aantal pianoloze jaren voorbij. Toen ik vorig jaar op een ochtend beneden kwam wachtte me een grote verrassing. In de huiskamer stond een elektrische piano! Wat bleek: mijn man zingt in een koor en in het magazijn van de repetitieruimte stond de Roland te verstoffen. Mijn man had geïnformeerd wat de bedoeling was en of hij hem mocht hebben. Er waren een paar hamers onder de toetsen gebroken, hij kon hem zo meenemen. Waarschijnlijk heeft hij alles in de late avonduurtjes gerepareerd, terwijl ik al in de armen van Morpheus lag. Nu kan ik weer heerlijk af en toe wegdromen als ik 'Just a simple love song' van Laurens van Rooijen speel.

Annemarie

‘Oktober’ - Soren Sveistrup


 
Genre: Thriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400510340
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 544
Uitgave: oktober 2018

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.

Een heerlijk dikke pil die precies past bij deze tijd van het jaar. De kaft geeft wat mij betreft al echt het Scandinavische sfeertje weer. Als je het boek openslaat zie je een herfstblad in prachtige schakeringen rood, hetzelfde herfstblad als die waaruit de letters van de titel zijn opgebouwd. Soren Sveistrup kennen we van de serie ‘The Killing’. Soren studeerde literatuur en zijn droom was schrijver worden maar hij zag op tegen de eenzaamheid die daarbij hoort. Hij stapte over naar de filmacademie en werkte later in teams aan series en films. Maar er was een verhaal dat geschreven moest worden en tussendoor is hij begonnen met het begin van Oktober. Toen hij bijna overspannen was is hij er tussenuit gestapt en heeft zich volledig afgezonderd om Oktober af te schrijven.

Hij was zich heel erg bewust dat een schrijver erg op zich zelf aangewezen was, maar toen besefte hij dat hij wel een machtig wapen in handen heeft, namelijk zo schrijven dat de lezer zelf beelden krijgt bij de scènes en de personages. Nu dat heeft Soren inderdaad heel goed gedaan. De gruwelijke moorden en de personen zijn zo beeldend beschreven dat sommige mensen het te gruwelijk vinden, maar ik bepaal zelf in hoeverre ik deze ‘beelden’ laat binnen komen. Door de gruwelijkheid is er een bepaald soort afstand, een ver van mijn bed gevoel dat maakt dat ik heerlijk in het boek kan duiken.

Het verhaal begint in eerste instantie met wat ogenschijnlijk losse hoofdstukken zonder verband. De eerste zin schept al wel gelijk een beeld: “Gele en rode bladeren dwarrelen in het zonlicht naar het natte asfalt, dat als een donkere, spiegelgladde rivier door het bos snijdt.”

Het verhaal vertelt over gruwelijke moorden waarbij de lijken een of meerdere ledematen missen. Er ligt een kastanjemannetje bij. Hess en Thulin worden op de zaak gezet. Naarmate de tijd vordert en er meer lijken met kastanje-mannetjes worden gevonden, blijkt er een seriemoordenaar aan de gang te zijn. Thulin is een rechercheur die haar best wil doen deze zaak zo snel mogelijk op te lossen omdat ze promotie wil maken. Hess is geschorst bij Europol en er loopt een onderzoek naar hem. Hij is daarom bij de Deense politie geplaatst. De chef van beiden, Nylander, is uit op een goede naam. Dan is er nog zaak van de vermissing van de dochter van een beroemde minister van sociale zaken, Rosa Hartung. Er is iemand opgepakt voor de moord op haar dochter maar haar lijk is nooit gevonden.  De moorden beginnen nadat zij, na een verlof van een jaar, weer is teruggekeerd op het ministerie. Zou er verband zijn?

Na een paar hoofdstukken zit je midden in het boek en wordt je meegenomen op een reis als in een achtbaan en kan je niet meer stoppen met lezen maar wil je tegelijkertijd niet dat het boek al uit is. Er is zo een mooi contrast tussen de persoonlijke motieven van de hoofdpersonen, waar je heel erg goed mee kan meeleven en de gruwelijke moorden. Tussen de onschuld van kastanjemannetjes en de harde onderwereld. Het einde zag ik totaal niet aankomen en heeft verschillende wendingen en verrassingen maar alle lijnen komen samen.

Ik heb zitten nadenken waarom ik zo kan genieten van dit soort boeken, wat maakt ze zo speciaal? Dat moet echt in de schrijfstijl liggen. Heel beeldend, mooie woordspelingen, iets onderkoelds. Het boek wordt ook als literaire thriller aangeduid en dat snap ik door de prachtige zinnen en goed uitgewerkte psychologie in dit boek, er zitten meerdere lagen in.

Kortom ik kijk uit naar meer boeken van Soren! 5 dikke herfststerren van mij.

Wilma Hartman - recensent De Perfecte Buren.

dinsdag 30 oktober 2018

‘De echtgenote’ – Alafair Burke


 
Genre: thriller
Uitgever: Xander Uitgevers –  Amsterdam
ISBN: 978 94 0161 004 9
Uitvoering: digitaal boek
Aantal pagina's: 352
Uitgave: 20 september 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Jason Powell, een beroemde bedrijfsadviseur en professor, wordt door een stagiaire beschuldigd van ongewenst gedrag. Wanneer zijn vrouw Angela hiervan hoort, gelooft zij het niet en ontkent zij dat haar liefhebbende echtgenoot tot zoiets in staat is. Wanneer echter Kelly Lynch met het verhaal naar buiten komt dat zij door Jason is verkracht en hij haar een aanzienlijke som geld heeft aangeboden om het in de doofpot te stoppen, gaat Angela anders tegen Jason aankijken. Zeker als Kelly Lynch ineens verdwijnt. Rechercheur Corinne Duncan onderzoekt de zaak en na verloop van tijd krijgt zij een vaag vermoeden dat Angela misschien niet die toegewijde echtgenote is die zij lijkt te zijn.

De Amerikaanse schrijfster Alafair Burke (1969) studeerde rechten en is werkzaam geweest als officier van justitie. Tegenwoordig doceert zij rechten aan de Hofstra University School of Law in New York waar zij ook woont. Ze heeft veel boeken geschreven waarvan een aantal samen met Mary Higgins Clark.

De echtgenote gaat over Angela Powell die getrouwd is met Jason, een beroemde en geliefde professor. Zij wordt geconfronteerd met het seksueel ongewenst gedrag van haar man, een actueel thema dat door de #MeToo beweging meer bekendheid heeft gekregen. #MeToo wordt ook op de omslag van het boek genoemd en dat is toch wat misleidend. De echtgenote voegt niets toe aan de belang van deze beweging. Het is een (legal) thriller die gaat over een beschuldiging, een politieonderzoek, een rechtszaak en de ingrijpende gevolgen die dit heeft voor Angela en haar zoon Spencer.

De schrijfstijl van Alafair Burke is eenvoudig en leest gemakkelijk. Het begin van het boek is nogal traag, weinig spannend en dat komt vooral omdat zij teveel aandacht besteed aan het politieonderzoek en de gerechtelijke procedures. In feite zijn dit ook niet de belangrijkste elementen van het verhaal. Het gaat veel meer over de afschuwelijke dingen die Angela in haar jeugd heeft meegemaakt en hoe zij die een plek in haar huidige leven heeft gegeven. Aan routine en sleur ontleent zij bescherming en zekerheid en dit fundament verkeert door het ontoelaatbare gedrag van Jason plotseling in groot gevaar.

De personages blijven oppervlakkig, overtuigen niet echt en roepen met uitzondering van rechercheur Corinne Duncan weinig sympathie op. De ontknoping van het verhaal brengt meer spanning met zich mee en heeft een aantal min of meer verrassende wendingen. Hoewel je op een gegeven moment een idee krijgt hoe alles in elkaar zou kunnen passen, heeft Alafair Burke er wel voor gezorgd dat er ook iets onvoorspelbaars in deze niet onaardige thriller zit waardoor in ieder geval de ontknoping bevredigend is. Als geheel is De echtgenote echter een doorsnee thriller die op geen enkel moment intrigeert.

Joop Liefaard – recensent De Perfecte Buren

Bouquet nr. 4000 - ‘Machtige verleider’





FEEST BIJ HARLEQUIN! Op 30 oktober 2018 verschijnt bij Harlequin – leider in romantiek – alweer de 4000ste Bouquet: Machtige verleider. In deze feestbundel zitten nieuwe verhalen van topauteurs Lynne Graham, Sharon Kendrick en Miranda Lee! Om de verschijning te vieren heeft Harlequin onderzocht wat de Nederlander anno 2018 nu echt romantisch vindt. De uitkomsten van het onderzoek verschijnen in Harlequin regels voor romantiek: een gratis online uitgave die je hier kunt bekijken! Een leuke video over hoe de Nederlander zelf de romantiek ervaart is te vinden via diezelfde link!




‘Machtig en ongenaakbaar’ – Lynne Graham
‘Grieks en verleidelijk’ – Sharon Kendrick
‘Sexy en arrogant’ –  Miranda Lee

Genre: romantiek
Uitgever: Harlequin
ISBN: 9789036001960
Uitvoering: paperback pocket
Aantal pagina's: 480
Uitgave: 30 oktober 2018

Met dank aan uitgeverij Harlequin voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het was alweer een tijd geleden dat ik een soortgelijk boek had gelezen. Omdat ik op zijn tijd wel trek heb in een romantisch boek heb ik enthousiast de kans gegrepen om dit bijzondere deel in de Bouquetreeks te lezen. Nummer 4000 alweer!

In dit boek zijn drie verschillende verhalen gebundeld. In elk verhaal zijn de rollen redelijk hetzelfde. Rijke, machtige en knappe man verliest zijn hart aan een koppige, jongere vrouw, nog altijd aantrekkelijk maar niet heel bijzonder, die de hulp van de betreffende man best goed kan gebruiken.
Nu kan ik het prima hebben om eens een boek te lezen waarin de man welvarend is en de vrouw onder zijn hoede neemt, echter in dit boek met drie verschillende verhalen werd het een ‘overkill’. Het zal liggen aan een aantal punten die samenkomen. Allereerst kon ik er moeilijk aan wennen dat de verhalen zich in de huidige tijd afspelen. Ik kon altijd genieten van die kasteelromans die spelen pak ‘em beet de 18e eeuw. Levend in 2018 vind ik de situaties in vooral Machtig en ongenaakbaar en Grieks en verleidelijk erg onwaarschijnlijk. Freddie en Tamsyn komen zeer afhankelijk en naïef over. Natuurlijk is hun jeugd niet vlekkeloos verlopen en beide zijn serveerster wanneer ze de held in het verhaal ontmoeten. Freddie heeft altijd de zorg gehad over haar nichtje en neefje maar dreigt ze nu kwijt te raken omdat zij hen niet genoeg zou kunnen bieden volgens de instanties. Aan de ene kant proberen de auteurs deze vrouwen als sterk neer te zetten omdat ze hun jeugd doorgekomen zijn, hun best doen als serveerster, ook al doen ze dat werk niet graag, en zo toch hun hoofd boven water weten te houden. Aan de andere kant gaan ze beide een bijzondere regeling aan met de rijke, knappe man in het verhaal en raken ze meteen erg afhankelijk van hen. Het is moeilijk voor te stellen dat de vrouwen zich zo opstellen. Zo lijken ze weinig strijdvaardig, gaan het gesprek niet aan, zijn naïef en geven ze zich volledig over.

Deze eerste twee verhalen lijken in zoveel opzichten op elkaar dat het jammer is dat ze beide zijn uitgekozen voor deze speciale editie van de Bouquet reeks. Ook komen ze na elkaar waardoor ik ook nog eens moeite had om de twee verhalen uit elkaar te houden.

Het derde verhaal, Sexy en arrogant, is net iets anders. Kate is een actrice en zij leert filmmaker Blake kennen. Kate is al tijden verliefd op Lachlan die zij kent van haar opleiding. Hij heeft echter geen interesse in haar en trouwt zelfs met haar zus. Zelfs wanneer zij erachter komt hoe Lachlan echt is, blijft Kate enorm in de slachtofferrol hangen in plaats van boos worden om wat Lachlan heeft gedaan. Natuurlijk komt het allemaal goed, vergeet ze Lachlan en ziet ze Blake staan.

In ieder van deze drie verhalen zijn de hoofdpersonages het grootste deel van het verhaal niet gelijkwaardig. Het hangen in de slachtofferrol zoals de vrouwen doen, wekt bij mij een allergische reactie op. Ik kan erg slecht tegen dat hulpeloze terwijl dat niet nodig is. Daar alle drie de vrouwen, maar vooral Kate, deze eigenschap overduidelijk hebben, lukt het mij niet om dit boek als een lekker romantisch tussendoortje te zien. Continue heb ik de neiging om de vrouwen een schop onder hun achterste te geven. Dit 4000e exemplaar binnen de Bouquet reeks kan mij helaas niet bekoren waardoor ik niet verder kom dan 2 sterren.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren











maandag 29 oktober 2018

‘Ster van het Noorden’ - D.B. John


 
Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 978 94 031 1870 3
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 444
Uitgave: augustus 2018

Met dank aan uitgeverij Cargo voor dit recensie-exemplaar. 

Een explosieve en angstaanjagende thriller over Noord-Korea staat op de omslag en daar is geen woord te veel mee gezegd. De proloog van het boek speelt zich af in de zomer van 1998 op het strand in Zuid-Korea. Een jongen en een meisje genieten van het verlaten strand en van elkaar tot plotseling een duikboot omhoog komt en er gemaskerde en bewapende mannen aan land springen. Daarna gaat het boek verder en speelt de rest zich af in 2010.

Jenna Williams, de tweelingzus van een twaalf jaar geleden vermist meisje, woont in Amerika en kan het niet verkroppen dat ze nooit meer iets over haar zus, na diens verdwijning, heeft gehoord. De meisjes, half Koreaans en half Amerikaans, waren destijds aan het studeren in Amerika. Na haar studie te hebben afgerond heeft Jenna een goede baan aangenomen, maar haar verdwenen zus laat haar niet los. Jenna’s pogingen om verdere informatie in te winnen, wekken de interesse van de CIA. Zij wordt benaderd en uiteindelijk gerecruteerd om bij de geheime dienst te gaan werken. Klaargestoomd om op missie te gaan naar Noord-Korea. In ruil daarvoor krijgt ze alle hulp om uit te zoeken wat er met haar zus gebeurd is en of ze nog in leven is.

Naast deze verhaallijn van Jenna zijn er nog twee verhaallijnen die elkaar afwisselen in het boek. Die van een kolonel in het Noord-Koreaanse leger, Cho, en die van een oude vrouw, Moon, die probeert te overleven in de straten van Pyongyang, de hoofdstad van Noord-Korea. Hebben die drie verhaallijnen aanvankelijk niets met elkaar te maken, later komen die lijntjes op een mooie manier bij elkaar. Het is duidelijk dat de schrijver veel kennis heeft over het reilen en zeilen in zowel Noord- als Zuid-Korea. Het is fascinerend om uitgebreide details van het leven daar mee te krijgen. Dat alles is verpakt in een meeslepend, spannend verhaal. De Noord-Koreaanse kolonel Cho wordt uitgekozen door de partijbonzen om op handelsmissie naar de Verenigde Staten te gaan. Groot is zijn verbazing als hij ziet in wat voor een wereld hij terecht komt. Helemaal niet die verdorven, gedegenereerde maatschappij wat hem altijd is voorgehouden, maar een open omgeving met aardige mensen. Enigszins confuus keert hij terug naar Noord-Korea. Bij aankomst krijgt hij meteen een Mercedes cadeau evenals exquise flessen wijn en sterke drank, als dank van de Grote Leider.

Hoe anders verloopt het Jenna die op haar beurt met een Amerikaanse missie naar Noord-Korea vertrekt. Aan alle kanten spat het (wederzijdse) wantrouwen ervan af. Mondjesmaat komt ze meer te weten over wat er met haar zus gebeurd is. Maar ze komt nog achter veel meer zaken; schokkende dingen die ze liever niet had willen weten. Ondertussen loopt de derde verhaallijn, of liever strompelt ze voort. Via de oude Noord-Koreaanse vrouw, Moon, geeft de schrijver een beeld van het dagelijks leven in Noord-Korea. Schrijnend is het om te lezen hoe de mensen daar niet alleen nauwelijks in hun levensonderhoud kunnen voorzien, maar ook hoe enorm groot het onderlinge wantrouwen is. Als je iemand aangeeft die iets gedaan heeft of gezegd heeft wat niet conform het regime is, krijg je daarvoor beloond. Dit heeft tot gevolg dat iedereen elkaar bespioneert. Het aloude adagio: Verdeel en Heers, krijgt hier een duidelijke invulling.

Een boek dat niet alleen buitengewoon spannend en meeslepend is, maar je ook nog eens nieuwe inzichten bijbrengt van een wereld die verscholen en verborgen is, maakt dit tot een bijzondere leeservaring. Dat aan het eind van het boek de schrijver wat uit de bocht vliegt en ter wille van het verhaal de geloofwaardigheid enigszins geweld aandoet, neem ik graag voor lief. Na afloop van het verhaal komt het nawoord van de schrijver; dat is onthutsend en verontrustend. Dit is een fantastisch boek, vol vaart en passie geschreven. Vier dikke sterren.

Roelant de By - recensent van de Perfecte Buren


Blogtour 'Persona' - Soraya Vink en WIN actie !!!







Genre: thriller
Uitgever: HarperCollins Holland
ISBN: 9789402730906
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 382
Uitgave: oktober 2018

Met dank aan HarperCollins Holland voor dit recensie-exemplaar en onze deelname aan de blogtour.



Het is mogelijk dat een persoon meer dan één masker draagt:
Al die maskers samen vormen de personen.

- Carl Gustav Jong -


Na een verkeerd afgelopen infiltratie keert Elvira Selas - na een jaar onder de radar te hebben geleefd in Spanje - terug naar haar ware 'ik'. Ze gaat terug aan de slag als inspecteur en krijgt de leiding van de afdeling zware criminaliteit. In haar eerste zaak krijgt ze - samen met haar team - te maken met een moord op een vrouw. De vrouw mist haar tong en bij het lijk staat een rouwkaart met daarop een Latijnse spreuk. Als kort daarna nog een lijk gevonden wordt waar ook een kaart met een Latijnse spreuk staat en het slachtoffer zijn pink blijkt te missen, is er al vlug sprake van een seriemoordenaar. Maar is dit wel zo? 

Elivra, wantrouwig tegenover iedereen - een solistisch iemand die moeilijk een verbinding met anderen aan gaat - gaat al snel alleen op onderzoek. Daardoor ontdekt ze zaken waar haar team en haar overste overheen kijken. Uiteindelijk wordt het onderzoek een race tegen de tijd. 

Bovendien heeft ze het moeilijk om het verleden los te laten. Tegen beter weten in zoekt zij opnieuw contact met het kartel. De reden: haar broer Eduardo. Die verdween drie jaar geleden zonder aanleiding en ze vermoedt dat hij banden heeft met het drugskartel van Carlos Navas. Het kartel waar zij binnendrong als infiltrant. 


Persona, het eerste boek van Soraya Vink, is een boek waarin je wordt meegezogen vanaf pagina één. In korte zinnen en met een rijke woordenschat raast Vink door het verhaal. Dat ze er een gedegen research op heeft zitten staat buiten kijf. De Spaanse geschiedenis - de jaren zeventig onder het regime van Franco - het drugskartel, het werken op een speciale afdeling bij de politie, het komt allemaal levensecht en geloofwaardig over. Ze weet waarover ze het heeft. De puzzelstukjes passen in elkaar. Wegleggen is niet echt een optie.

Door flashbacks kom je steeds meer te weten over de undercoveroperatie waar Elvira aan meewerkte. Het verhaal is dan ook een constante switch tussen heden en verleden. Vink geeft dit duidelijk aan, zodat je als lezer steeds weet in welke tijd je leest en de weg niet kwijt raakt. Maar van tijd tot tijd gaat het verhaal te snel en is er zoveel informatie dat ook de auteur zichzelf daarin verliest. Als lezer kan je dan niet anders dan even teruglezen of je het wel bij het rechte eind hebt. 

In cursief gedrukte hoofdstukken laat Vink je meekijken in het hoofd van de moordenaar, maar toch ben je al een heel eind voordat je een idee krijgt wie het is. Het verhaal zit goed in elkaar en het duurt een hele tijd voor je het een aan het ander linkt. Bovendien zijn de personages goed uitgewerkt in de functie van hun rol. Je krijgt een goed beeld hoe zij in het verhaal staan. Daarbovenop verstaat Vink de kunst van het beeldend schrijven, zodat je als lezer op de eerste rij zit. Knap!

Een minpuntje en toch een stuk teleurstelling voor ondergetekende is de apotheose. De opbouw en daarmee de spanning die je voelt tijdens het lezen, wordt langzaam doorheen het verhaal opgebouwd. Naar de plot toe zakt zowel de geestdrift die je in het eerste deel voelt als het tempo weg. Na een wervelende start is het slot eerder abrupt te noemen. Niet dat het afdoet aan het leesplezier, maar hier had meer ingezeten.

Als debuut kan dit boek tellen. Vink heeft met Elvira een boeiend karakter neergezet en haar stempel gezet in het wereldje van thriller-auteurs. De minpunten wegen niet op tegen het verhaal waar ik van genoten heb. Ik kijk alvast uit naar een vervolg, met of zonder Elvira. 4 grandioze sterren voor Persona.

Karin - Team De Perfecte Buren



Win nu Persona, het debuut van Soraya Vink !

Wij openen niet alleen de Persona blogtour, maar mogen gelijk al knallen met een gave winactie. 

Van HarperCollinsHolland mogen wij maar liefst 3(!!!!) exemplaren verloten onder onze leden.  


Weet jij het antwoord op onderstaande vraag stuur dan als de bliksem een mailtje naar perfecteburen@gmail.com met daarin je antwoord.


In Karin haar recensie staat dat je tijdens het lezen op de eerste rij zit. Wat bedoelt ze daarmee?


Loop de volgende stappen door:

- zet in het onderwerp van je mail Persona
- verstuur je mail vóór maandag 5 november middernacht
- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken op een exemplaar moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst is een KLIK 

That's it! Makkelijker kan toch niet?

We zien je graag bij De Perfecte Buren op Facebook!!





‘Comeback’ - Belinda Aebi



Genre: thriller
Uitgever: Lannoo
ISBN: 9789401442800
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 285
Uitgave: 2018

Met dank aan Uitgeverij Lannoo voor dit recensie-exemplaar.

Comeback is - na Ademnood - het tweede deel uit een tweeluik.

Let op: kan spoilers bevatten!

In Ademnood hebben we kennis gemaakt met Kaya De Regge. Zij heeft ettelijke jaren in Amerika doorgebracht en bij de FBI een stevige opleiding achter de rug als profiler. Bij haar terugkomst naar België gaat zij aan de slag bij de politie van Gent. Daar wordt zij op een zaak gezet die lijkt dood te lopen, maar al vlug blijken er verschillende linken te zijn.

Comeback begint met wat vooraf ging in Ademnood. Altijd leuk, want zo zit je gelijk weer in het verhaal. Kaya bijt zich verder vast in de zaak JW die nu in een stroomversnelling komt. Als hij wordt aangehouden en verhoort, wordt in grote lijnen duidelijk wat er allemaal is gebeurt jaren geleden in het sanatorium.

Daarnaast is ze vastbesloten de moord op haar onderbuurman en barista Jack op te lossen. Een verhaallijn waarin dieper ingegaan wordt op Jack's verleden in Colombia. Ze kan niet geloven dat Jack én de spilfiguur én zijn koffieshop een dekmantel voor drugshandel zijn. Heeft ze zich dan zo vergist in hem?

'Ze ging op haar bed liggen en luisterde naar de lp Rumours van Fleetwood Mac'

Je begint altijd met een bepaalde verwachting aan een boek, zeker bij een tweede deel uit een serie waarvan het eerste met een enorme cliffhanger geëindigd is. De vraag is of die verwachtingen uitkomen, want dat maakt voor de lezer of het boek mee of juist tegenvalt. Door die enorme cliffhanger waren mijn verwachtingen hoog en was ik heel erg benieuwd hoe alles op zijn plaats zou vallen in Comeback. 

Comeback is een geslaagd vervolg op Ademnood en gaat in dezelfde lijn verder. Aebi zorgt weer voor verrassende wendingen en je hebt - door de sprongen in de tijd - geen idee waar ze naartoe wil. Gaandeweg begint alles duidelijk te worden en zie je hoe vernuftig het verhaal in elkaar zit. 

Het is kenmerkend voor Aebi hoe zij op een ongecompliceerde manier woorden aan elkaar rijgt en daardoor haar boeken toegankelijk maakt voor een groot publiek. Daarbovenop zijn haar sfeerschetsen beeldend en gedetailleerd. Door haar uitgebreide research wordt een personage als Kaya levensecht en menselijk. Kort samengevat is Comeback vlot geschreven met kennis van zaken. Aebi weet waarover ze schrijft en zet het op een zeer realistische manier neer waardoor het over de hele lijn geloofwaardig blijft.

De karakters komen in Comeback beter uit de verf, ze zijn meer uitgediept waardoor je een betere 'voeling' krijgt met hen. Ook op Kaya's gevoelens en haar leven krijg je grip alsook hoe haar verleden haar parten blijft spelen. De dood van haar moeder waar ze het moeilijk mee heeft, haar verdriet om Jean, de band met haar zus die niet optimaal is en nu komt daar de dood van Jack bij. Dit alles is zeker een toegevoegde waarde, want zo is er potentieel voor Kaya De Regge. Ik ben benieuwd. Ik geef Comeback 3 blinkende sterren wat nog altijd staat voor een goed boek! 

Karin - Team De Perfecte Buren
Lees HIER de recensie van Ademnood 

De winnaar van dit spannende tweeluik Ademnood & Comeback is: 




Proficiat Petra ! De boeken komen zo snel mogelijk je richting uit

Het juiste antwoord was Swiss made en niet Dubbelspel zoals vele van jullie dachten. Swiss made verscheen in 2008 en was de biografie van haar vader.




vrijdag 26 oktober 2018

‘De nachtroos’ – Lucinda Riley


Genre: roman
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401609937
Aantal pagina’s: 575
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: 4 oktober 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Anahita Chavan is een bijzondere vrouw. Het verhaal begint op de dag dat ze honderd wordt. Anahita leeft in India, ze is daar nu gelukkig maar ze heeft in haar lange leven veel meegemaakt. Het ergste was het verlies van haar zoontje Mo op driejarige leeftijd. En hoewel ze het overlijdenscertificaat van hem heeft, blijft ze overtuigd van het feit dat hij nog leeft. Dat zou zo maar eens kunnen want Anahita heeft de gave van helderziendheid. Ze besluit de hulp van haar oudste achterkleinzoon Ari in te roepen. Ze wil dat hij, na haar dood, op zoek gaat naar het verhaal van haar zoon. Ze heeft hem haar geschreven levensverhaal meegegeven. Ari is een echte zakenman, zakendoen is zijn lust en zijn leven, er is geen tijd voor de liefde of andere bezigheden. Het verhaal van Anahita belandt in zijn bureaulade. Wanneer zijn overgrootmoeder overlijdt, heeft hij zelfs geen tijd om naar haar uitvaart te gaan.
Ruim tien jaar later speelt in Engeland het verhaal rondom Rebecca Bradley, een Amerikaanse actrice die in een Engelse film een hoofdrol heeft. Deze film wordt opgenomen op landgoed Astbury Hall waar Rebecca warm welkom wordt geheten. Rebecca vindt de rust op Astbury Hall geweldig, ze is het leven in Hollywood zat en weet niet zo goed hoe om te gaan met haar relatie met James. James heeft immers hun verloving bekend gemaakt terwijl Rebecca haar jawoord nog niet gegeven heeft…..

Intussen heeft Ari ook het nodige meegemaakt in Mumbai, heeft zijn vriendin hem verlaten, iets waar hij nooit op gerekend had. Na een periode van reflectie besluit Ari de belofte aan zijn overgrootmoeder na te komen. Haar levensverhaal leidt hem naar Engeland, naar Astbury Hall.

Lucinda Riley combineert als vanouds weer het heden met het verleden. In het verleden wordt het prachtige verhaal van Anahita verteld. Anahita is geboren in een hoge kaste maar in een familie met weinig geld. Normaliter betekende dat in het India van meer dan een eeuw geleden een weinig hoopvolle toekomst. Maar Anahita raakt bij toeval bevriend met prinses Indira. Samen beleven ze vele avonturen en uiteindelijk vervolgen ze samen hun opleiding op een kostschool in Engeland.

Wanner de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, kunnen zij voor de zomervakantie niet terug naar India. De moeder van Indira heeft veel connecties en uiteindelijk brengen de meisjes de zomer door op Astbury Hall. Astbury Hall is dus de uiteindelijke rode draad in het verhaal dat Lucinda Riley neer zet. Maar hoe zijn heden en verleden te combineren?

Mijn mening: De nachtroos is een prachtig boek! Lucinda Riley beschrijft uiterst gedetailleerd het leven in India van een ruim een eeuw geleden. Door haar mooie schrijfstijl zie en ruik je het leven in de traditionele gemeenschap. Hier en daar doorbreken enkele vrouwen het verstikkende protocol. Een van die vrouwen is de maharani van Cooch Behar. Zij stimuleert de vriendschap tussen haar dochter Indira en Anahita. Voor Anahita betekent het heel veel, ze mag zich intellectueel ontwikkelen en wordt tot doorstuderen in staat gesteld. Uiteindelijk bepaalt het ook het verloop van haar verdere leven…

Ik heb weer enorm genoten van dit boek. De prachtige, verhalende stijl en een verrassend plot maken dat ik wederom vijf sterren geef voor een boek van Lucinda Riley

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

‘Opgejaagd Wild’ - Wouter Helders


Genre: Actiethriller
Uitgeverij: LetterRijn
ISBN: 9789491875687
Aantal pagina’s: 281
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: september 2018


Mijn grote dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.


Inhoud
Ex-militair Sam de Wild accepteert een rol als huurling om de aanwezigheid van stropers in het Krugerpark in Zuid Afrika te kunnen reduceren en voorkomen. Zijn ontslag bij defensie is voor onderzoeksjournalist Sofie Lafleur reden voor onderzoek dat uiteindelijk ook richting Johannesburg leidt. Een kleine driehonderd pagina’s vol actie komen hier in Zuid Afrika tot een daverend slot.

Mijn mening
Opgejaagd wild oogt als een echt testosteronboek. Een omslag in camouflagekleuren met een afbeelding van een militair met een automatisch wapen laat aan de verwachtingen weinig onduidelijkheden over. Ook het woord ‘actiethriller’ op de omslag, ondersteunt hierin. En de omslag dekt de lading volledig. Dat is mooi.

Het is spannend en het is vol vaart geschreven. Verhaallijnen lopen uit elkaar en komen weer samen. Niet door netjes in te voegen. De verhaallijnen komen samen zoals het verkeer in Zuid Afrika wordt beschreven; volgens het recht van de sterkste. En dat is enerzijds bijzonder verrassend en anderzijds levert dit soms ook een ‘bumpy ride’ op.
De auteur heeft zoveel te vertellen dat je als lezer geen moment rust krijgt. Als een nieuw deel in de ‘Die hard’ filmreeks met Bruce Willis, beland je van de ene actiescène in de volgende. Met veel kogels, vuisten en spierbundels. En een held die iedere benarde situatie het hoofd weet te bieden, al is het niet zonder kleerscheuren. En soms ‘over the top’ is.

Voor het eerste deel van het boek wordt veel tijd genomen om het personage Sam de Wild neer te zetten. Een type ‘ruwe bolster, ruwe pit’. Geen sympathiek persoon. En dat is bijzonder goed gedaan door de auteur. Het teruggekeerde karakter Sofie Lafleur uit eerdere boeken, beweegt aan de zijlijn mee met het verhaal maar haar rol is qua bijdrage in dit deel te verwaarlozen.
De tweede helft schakelen we over naar een nog hoger tempo met heel veel versnellingen en bovenal actie. Hier maken we kennis met een aantal nieuwe en interessante personages. Deze hadden een groter aandeel in het verhaal mogen hebben.

De bijdrage van Sofie wordt zo laat verhoogd dat deze in totaliteit niet al te groot is. Zij krijgt qua onderzoek de ontbrekende puzzelstukjes wel erg gemakkelijk in haar schoot geworpen. Ook al is ervoor gekozen de goeden en de slechten in het verhaal snel te definiëren, de ontknoping blijft spannend en verrassend tot het laatste moment, mede gesteund door de uitstekende research die de auteur voor zijn locaties in het verhaal heeft gedaan. De naam in het verhaal voor een olifant in het Krugerpark lijkt niet zomaar gekozen. Shaka werkt momenteel mee aan een fokprogramma en is vanuit het park tijdelijk overgebracht naar de dierentuin in Bristol.


Eindoordeel

Het verhaal is wanneer je van actiethrillers houdt, het waard om te lezen. Ook de titel verdient een pluim omdat hij voor meerdere uitleg vatbaar is. De helaas aanwezige hikken in de tekst van mijn leesexemplaar en hier en daar een open eindje in het knooppunt aan verhaallijnen zorgen voor een ‘er-had-meer-ingezeten’ gevoel.

Er is echter ook volop ruimte voor opbouw van de aversie tegen bepaalde personages en voor onverwachte schokkende gebeurtenissen. Je verveelt je als lezer geen moment en dat maakt je nieuwsgierig naar hoe het gaat aflopen. Wat mij persoonlijk aansprak zijn de verwijzingen naar de muziek van Queen, het natuurbeschermende deel ter voorkoming van stroperij en aandacht voor de zinloze moord op olifanten.

Ik geef dit boek derhalve tweeënhalve ster.


Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst

“Is this the world we created? 
We made it on our own. 
Is this the world we devastated 
Right to the bone?”

(Queen – Is this the world we created)

donderdag 25 oktober 2018

WIN Actie !!! 'Moord in Zuid-Afrika' van Arine Prins & Hugo Verkley





Roelant las Moord in Zuid-Afrika en zijn recensie staat sinds deze middag online.
Deze nog niet gelezen? Klik dan HIER!

Waar gaat het boek over?

Voor Arine Prins en haar gezin komt er in de nacht van 7 op 8 april 2017 een abrupt einde aan hun Afrikaanse droom. Zij wordt in haar huis in het Zuid-Afrikaanse Barberton overvallen door vijf mannen. Arine en vriend William komen er levend vanaf, echtgenoot Peet niet.

In 1999 laten Peet en Arine, en hun kinderen Beer en Sterre, Nederland achter zich voor de fascinerende natuur, het fijne klimaat en een schitterende boerderij. Al snel blijkt Zuid-Afrika toch niet zo'n droomland te zijn; dochter Sterre wordt misbruikt door een buurman, zoon Beer komt in de gevangenis terecht en het lukt Peet en Arine niet om genoeg geld te verdienen. Net als ze op het punt staan om - na 18 jaar - terug te keren naar Nederland, komen de vijf donkere mannen hun huis binnen. Terwijl Arine vastgebonden op de grond ligt en haar man urenlang wordt mishandeld, ziet zij haar markante leven vol met ups en downs aan zich voorbijtrekken.

De moord kreeg in 2017 volop aandacht in de media en de politiek. Een aangrijpend en actueel boek dat je niet weg kunt leggen
.


Wil je kans maken en dit boek winnen? 

Weet jij het antwoord op onderstaande vraag stuur dan als de bliksem een mailtje naar perfecteburen@gmail.com met daarin je antwoord.

Het boek is geschreven door Arine Prins en Hugo Verkley.
Wat is een ghostwriter? 

Loop dan de volgende stappen door:

- zet in het onderwerp Moord in Zuid-Afrika
- verstuur je mail vóór donderdag 1 november middernacht
- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken op een exemplaar moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst is een KLIK 

That's it! Makkelijker kan toch niet?

We zien je graag bij De Perfecte Buren op Facebook!!


'Moord in Zuid-Afrika'- Arine Prins en Hugo Verkley



Genre: non fictie / true crime story
Uitgever: Sweek Publishing
ISBN: 9789463672528
Uitvoering: paperback met illustraties
Aantal pagina’s: 232
Uitgave: oktober 2018

Allereerst wil ik uitgeverij Sweek Publishing hartelijk bedanken voor het recensie exemplaar.

In de nacht van 7 op 8 april 2017 worden Arine Prins en haar man, Peet samen met William, een huisvriend, overvallen door vijf gemaskerde mannen in hun huis in Zuid-Afrika. Na urenlange mishandeling en beroving gaan de overvallers er uiteindelijk vandoor. Peet overleeft de brute martelingen niet en sterft in de armen van zijn vrouw. Dit boek is een reconstructie van die gebeurtenissen en de aanloop daartoe.

Direct aan het begin van het boek zit je middenin de actie. Het start met het verslag van de overval:


Ik lig op de vloer van de woonkamer, handen achter me vastgebonden.
Op de vloer bloed dat uit de achterkant van mijn hoofd gutst. 
Vijf donkere mannen slaan om de beurt tegen mijn schedel 
met een groot kapmes, een panga.


Een goede keuze want je wordt meteen in het verhaal meegezogen. Daarna gaan we terug in de tijd. Arine is de verteller, de hoofdpersoon in het boek. Zij begint haar verhaal met het moment dat zij haar man Peet heeft leren kennen, ergens in 1990. Stukje bij beetje beschrijft ze haar leven vanaf dat moment. Daartussendoor krijgen we het verdere verloop van die noodlottige avond te horen. Het is een aanpak die goed werkt. Ondanks dat je de afloop weet, blijft het verhaal boeien. 

Er wordt een leven beschreven van twee mensen die als hippies willen leven en de hectiek in Nederland zat zijn. Zuid-Afrika, daar ligt de uitdaging. Daar is ruimte, rust en een prachtige natuur. Nadat ze samen twee kinderen hebben gekregen besluiten ze om de sprong te wagen. Het is 1999 als ze in Zuid-Afrika aankomen en met hun laatste geld een huis kopen. Een beeldschoon, groot huis met zwembad en gasten verblijf. Maar dan volgt het probleem: waar gaan we van leven? Hoe kunnen we dit alles betalen? Het huis blijkt aan alle kanten lek en gehavend. Ze maken een B&B van het gasten verblijf. En met behulp van allerlei baantjes lukt het ze om het hoofd boven water te houden. 

Ondertussen leven ze “als God in Frankrijk” in die prachtige omgeving met heel veel dieren om zich heen. Ondertussen laat ze de lezer ook kennismaken met de mindere kanten van de samenleving in Zuid-Afrika. De scholen zijn ronduit slecht. Het grote wantrouwen tussen de witte en de zwarte bevolking in Zuid-Afrika zijn een voortdurende bron van onrust. Ook mensen met wie ze veel omgaan en die ze hun vrienden noemen, blijken vaak niet betrouwbaar. Een buurman schiet een van hun honden met opzet dood. Hun dochter blijkt al een jaar lang te zijn misbruikt door een van hun vrienden. Bij toeval komen ze erachter omdat een andere vriend hun dochter eveneens probeerde aan te randen. Zij sloeg toen van zich af en vertelde dat zij al misbruikt werd. Zij had al die tijd niets durven zeggen omdat haar hele gezin met moord en doodslag bedreigd werd als ze haar mond open zou doen. In het gewelddadige Zuid-Afrika waar iedereen een wapen heeft, leek dat geen loos dreigement.

Hun paradijselijke plekje op aarde verandert langzaam in een plek waar ze met de grootste moeite slechts kunnen overleven. Arine’s man en zoon werken maandenlang in het buitenland om wat te kunnen verdienen. Nee, Zuid-Afrika blijkt niet het droomland waar ze op hoopten. Terug naar het overvolle en drukke Nederland vinden ze ook geen optie. De boel verkopen en naar Ibiza gaan, dat lijkt ze wel wat. Maar voor dat het zover kan komen, vindt die noodlottige overval plaats.

Moord in Zuid-Afrika is een boeiend boek dat je achter elkaar wilt uitlezen. Gelukkig is het geen kritiekloze lofzang geworden. Arine beschrijft ook de problemen tussen haar en Peet en de dagelijkse beslommeringen. Arine komt tevoorschijn als een sterke, stoere vrouw, voor niets en niemand bang, dol op avontuur, op dansen, witte wijn en urenlang in bad liggen.

De structuur van het verhaal, herinneringen van Arine die verteld zijn aan ‘ghost-writer’ Hugo Verkley, is boeiend maar toont ook direct haar zwakte. 
Herinneringen zijn niet altijd even betrouwbaar. De hoofdstukken zijn fragmentarisch; hele periodes worden overgeslagen. Daardoor mist het boek een bepaalde vloeiende stroomlijn. Doordat de opgetekende verhalen gedurende een bepaalde tijd zijn opgeschreven, verandert de visie (van Arine) ook. Soms toont ze zich wat tegenstrijdig:


Spijt van ons avontuur in Zuid-Afrika heb ik niet. 
Als we het over mochten doen, zou ik zo weer die kant op gaan….. 
Maar ik ben niet van plan om ooit nog naar Zuid-Afrika terug te keren, 
hoe paradijselijk de natuur er ook is. 
Helaas wordt het land kapot gemaakt door mensen die 
denken in haat en niet in liefde, 
zoals wij juist zouden moeten doen.


Dit alles neemt niet weg dat Moord in Zuid-Afrika een uiterst boeiend boek geworden is. Een mooi document voor de vermoorde Peet en een prachtig verhaal voor de lezer. Vier sterren.

Roelant de By - recensent De Perfecte Buren

Boek van de Maand - In gesprek met... Maren Stoffels






Een bijzondere vorm van kindermishandeling is het Münchhausen-by-Proxy-syndroom (MBP). In het kort gezegd komt het erop neer dat een moeder (meestal) haar kind steeds opnieuw iets aandoet en daarbij medische hulp zoekt om zo in het centrum van de belangstelling te staan en medelijden op te roepen bij iedereen om zich heen. Deze aandoening speelt een grote rol in het nieuwste boek van Maren Stoffels, Fright Night. Ik heb met haar afgesproken in een gezellige, beetje rumoerige lunchroom in het centrum van Haarlem. We drinken milkshakes en koffie. Maren vertelt hoe ze op dat idee kwam.

‘Mijn vrouw werkt in het onderwijs en heeft dat soort dingen voorbij zien komen. Dan heb je het er thuis over. Als je de getallen leest, zie je dat het redelijk vaak voorkomt. Dan schrik je je echt rot. Want er is toch weinig over bekend bij het grote publiek. Mijn eerste reactie om zo’n heftig thema aan te pakken, was een roman te schrijven. Maar toevallig was ik net bezig met het idee van een fright night en over angsten.

Dat je je eigen moeder niet kunt vertrouwen. Hoe vormt dat jou als tiener? En hoe gaat het eraan toe in zo’n specifieke nacht waar al je angsten bij elkaar komen? Om het boek in het hokje Young Adult te stoppen, is misschien wat te beperkend. Hoeveel mensen doe je tekort als je het er wel of niet op zet? Ik weet dat ook kinderen uit de brugklas dit heel graag lezen, terwijl die officieel niet tot de Young Adult categorie behoren. Qua thematiek is het vrij heftig, maar mijn taalgebruik is vrij toegankelijk voor hen. Ik wil graag de brug slaan naar de moeilijk lezende VMBO-leerling, maar ook naar de 25-jarige fanatieke lezers die zelf blogs bijhouden en mij nog kennen van Dreadlocks & Lippenstift (een eerder boek van Maren voor 11+ lezers). Naast dat steeds meer jongens mijn boeken lezen, zijn dat ook moeders en af en toe een verdwaalde vader.’  [kijkt mij aan en we lachen allebei]

Roelant: ‘Laten we bij het begin beginnen. Je bent hier in Haarlem geboren, net als ik?’

Maren: ‘Nee, ik ben in Amsterdam geboren. Ben daar naar school gegaan. De middelbare was het Montessorilyceum, het MLA. Daar komen veel creatieve mensen vanaf. Een heel leuke school! Ik debuteerde als schrijver al toen ik nog op school zat. Ik had dus eigenlijk al een baan en moest nog beginnen met studeren. Omdat iedereen dat ging doen dacht ik: nou dan ik ook maar. En het liefst maar iets kiezen wat het dichtstbij ligt. Ik vind kinderen leuk en lezingen geven, dus werd het de PABO. Toen heb ik voor Haarlem gekozen. Leuke stad; Amsterdam vond ik te groot. Ik kwam hier op de gracht wonen op een studentenkamer. De hele zomer hier opgeknapt. Vol goede moed begonnen met de PABO. Maar op de eerste dag zeiden ze tegen me dat ze me geen vrij konden geven om lezingen te geven tijdens schooltijd. Dat ik maar moest kiezen tussen mijn schrijverschap en de opleiding. Er was geen vrijstelling mogelijk. Tenminste niet zo vaak als ik nodig had. Of ik moest deeltijd gaan doen, midden tussen de volwassenen zeg maar. Dat leek me niks. Toen heb ik meteen voor het schrijven gekozen. ’s Avonds meteen mijn ouders gebeld om me op te komen halen. Want dit was een studentenkamer en ik was geen student meer. Ik terug naar mijn ouders. Thuis was mijn kamer na vier maanden verbouwd, maar dat gaf niet. Er was een tuinhuisje waar ik graag wilde slapen. Heel veel lezingen gaan doen en flink geschreven. Een tijdje daarna heb ik de liefde van mijn leven ontmoet. Die kwam uit Haarlem. Tenslotte vier jaar geleden de omslag gemaakt en zijn we samen in Haarlem gaan wonen. Het was even een beetje een trauma plek voor me. Die week van wel-of-niet doorgaan met de studie en hier in de buurt van het station lopen, dat kwam weer helemaal terug. Was een heel nare associatie, maar die ben ik nu gelukkig helemaal kwijt.’

Roelant: ‘Als ik een boek voor een interview lees probeer ik altijd wat persoonlijke ontboezemingen van de schrijver eruit los te weken. Met een post-it markeer ik die passages. Zoals deze uit Escape Room, als Caitlin in bed kruipt met Sky leg je haar de volgende gedachte op:

“Misschien is dit net als met een vies hoestdrankje: ik kan het opdrinken uitstellen, maar soms is in één keer achteroverslaan een betere aanpak”.

Roelant: ‘Als je zó de liefdesdaad beschrijft … met een jongen…’ [we lachen hartelijk]

Maren: ‘Ja, hahaha, dat is niet zo’n beste. Het mooie was dat heel veel lezers dachten dat Sky een meisje was. Maar… dat dacht jij toch niet? [R:’nee, geen moment`] Die hebben het boek daardoor heel anders ervaren dan hoe ik het bedoeld heb. Nou, autobiografisch wil ik het niet helemaal noemen, nee. Gelukkig komt er genoeg uit mijn brein waar ik mijzelf helemaal niet in herken. Zoals de dingen die Cleo doet, zijn zó over de top. Maar dat is juist wel heel leuk. Ik hou daar wel van: een beetje dat “zieke” beschrijven. Net zoals acteurs graag een slechterik willen spelen, is dat voor een schrijver een feestje om je daarin uit te leven. Ik ben ook best een drama-queen.’





Roelant: ‘In datzelfde licht schrijf je:

“Hij is juist heel zorgzaam. Toen hij me gisteren terugzoende, leek het wel of hij bang was dat ik zou breken. Nog nooit ben ik zo zachtjes door een jongen gezoend”.

[NB. bij het voorlezen van deze zin benadrukt Roelant het woord “jongen”]

Maren: [lachend] ‘Dat maakt hele volksstammen lesbisch. Milas heeft natuurlijk wel een heel stoer voorkomen…. Nee, geen idee. Ik kan het ook niet meer recht praten. Maar echt grappig dat die passages jou juist zijn opgevallen. Dat is nog nooit iemand opgevallen. Daar lezen mijn lezers overheen. Het is eigenlijk pas nadat ik vier of vijf boeken geschreven had dat ik besefte: okay, jongens gaan het niet worden voor mij. Ik was toen negentien. Toen ik mijn coming-out aan vriendinnen vertelde, zei één van hen: oh, daarom zitten jouw boeken zo in elkaar. Dat was onverwacht voor me. Ik wist dat echt niet. Onbewust zit dat er dan in. Dat zal er wel in blijven, denk ik. De jongens die ik leuk beschrijf in mijn boek hebben allemaal iets vrouwelijks. Ik krijg ook veel feed-back van meisjes dat ze de jongens in mijn boeken zo leuk vinden. Maar grappig dat je dat zo uit dat boek kunt halen. Nu je dat zo achter elkaar zet, zie ik het ook en ben ik benieuwd of zulke dingen ook in mijn nieuwe boek zitten.’

Roelant: ‘Wat ik heel leuk vind in Escape Room is dat elke persoon om wie het in dat hoofdstuk gaat zijn eigen lettertype heeft.’

Maren: ‘Dan ben je een van de weinige volwassenen die dat vindt. De kinderen vonden dat allemaal heel leuk, maar recensenten hebben daar vaak kritisch op gereageerd. In mijn nieuwe boek hebben we dat niet meer zo gedaan. Ik schrijf graag vanuit diverse perspectieven. Nu zijn vijf er misschien wat veel. Voor Fright Night heb ik er vier genomen. Ik wou wat meer diepgang, wat meer nadruk op de psychologische effecten. Wat doet het met je? Toen ik in negen maanden het boek schreef, was ik ook precies negen maanden zwanger. Dan schrijf je over wat een moeder haar kind kan aandoen en dan krijg je zelf een kind. Dat was een hele heftige combinatie. Ik merkte ook dat het kindje in mijn buik heel erg heftig reageerde op de scènes die ik schreef. Dat heeft ook bij mij iets gedaan. Ik heb tijdens dat schrijven ook tegen hem gezegd dat hij moest blijven zitten tot het boek klaar was, omdat ik heel erg van hem wilde genieten. Daar heeft hij zich keurig aan gehouden, want nog geen twaalf uur nadat ik het boek af had, braken de vliezen. Dat was echt bizar. Op Facebook post ik dan een foto van mijn baby en ook van ons drieën samen. En nog heb je mensen die het niet snappen. Die vragen rustig of ik ook een foto van samen met mijn man wil posten. [we lachen hartelijk] Of ze denken dat ik die ook nog heb. Het is geen levensmissie, mijn geaardheid. Bij lezingen benoem ik het alleen als het ter sprake komt. Maar vragen als heb je een vriend, heb je kinderen, komen best snel. Niet iedereen is gezegend om kinderen te kunnen krijgen natuurlijk. Bij ons heeft het ook heel wat voeten in de aarde gehad. Mijn omgeving zei dan ook tegen me of ik dat wel op internet zou moeten zetten, dat het van een donor komt. Ik wil daar juist geen taboe van maken.






Laatst was ik op een basisschool een lezing aan het geven. De schoolleiding had me gevraagd of ik iets met het thema pesten kon doen. Nu ben ik zelf nooit gepest zodat ik het op een andere boeg heb gegooid. Ik heb toen een foto van onze zoon in een lijstje gedaan. De klas was een groep acht, vrij multicultureel. Ik zei dat ze allemaal mochten gaan staan en dat ik ze een foto zou laten zien. De vraag die ik hen stelde was of ze dachten dat die persoon op de foto later gepest zou gaan worden. Daarna zou ik nog wat dingen over hem vertellen. Als ze bij het verhaal dachten dat degene van de foto is of zal worden gepest, moesten ze gaan zitten. Ik draai de foto om en meteen gaan er drie, vier kinderen zitten. Ik ging vertellen dat hij een hele bijzondere naam heeft, eentje die niemand in Nederland heeft. Toen gingen er nog een paar kinderen zitten. Ik vertelde dat hij rood haar had. Toen gingen er nog meer kinderen zitten. Er bleven er maar twee staan. Toen vertelde ik dat hij geen vader had, maar wel twee moeders. Die ene ging meteen zitten en die andere twijfelde en keek om zich heen. Tja, zei ze, dat is niet echt een reden om te pesten. Dan moet je blijven staan, zei ik. Anders ga je meelopen en we hebben net gezegd dat dat niet de bedoeling is. Ze bleef staan. Ik gaf haar een hand en zei tegen haar: dank je wel voor het vertrouwen in mijn zoon. De organisatie trok helemaal wit weg. Ik wilde gewoon laten zien hoe dichtbij het kan zijn. Het was eerst een paar seconden stil, daarna kwam er een heel open gesprek. Ik merk dat ik toch wel een voorbeeldfunctie heb. Bij elk nieuw boek realiseer ik me dat opnieuw.’

Dank je wel, Maren, voor dit boeiende en openhartige interview.

Roelant de By – vliegende reporter van De Perfecte Buren.


De winnaar van de bookflash van dit boek is : 
Gelieve je adresgegevens naar perfecteburen@gmail.com te sturen onder vermelding van 'WINACTIE Fright night'