maandag 15 oktober 2018

‘Een ongewoon Huwelijk’ – Tayari Jones


Genre: roman
Uitgeverij: HarperCollins
ISBN: 9789402730005
Aantal pagina’s: 350
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: september 2018


Met grote dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het recensie-exemplaar.


Inhoud
Celestial en Roy Junior zijn anderhalf jaar getrouwd wanneer Roy wordt gearresteerd en veroordeeld voor een geweldsdelict. Roy is onschuldig maar weet dat niet te bewijzen, in een staat waarin de blanken vinden dat ze gelijk hebben. Gelukkig overwint de liefde tussen Celestial en Roy alles. Of toch niet?

Mijn mening
Een ongewoon huwelijk is voor mij een ongewone leeservaring. Het is ver buiten mijn gebruikelijke leespatronen (lees: comfortzone) en maakt mij nieuwsgierig. Het boek is getipt door Oprah Winfrey, een vrouw die ik enorm waardeer voor haar volhardende strijd tegen discriminatie op basis van geslacht en etnische achtergrond. Anderzijds heeft ze jarenlang een talkshow gehad waarbij ik niet tot de vaste kijkersschare behoorde. Ik ben een beetje huiverig voor een boek vol rassenhaat en discriminatie omdat dit mij altijd naast verdrietig, vreselijk boos maakt.

Het boek heeft een prachtige omslag die zelfs een beetje schittert in het najaarszonnetje. Het boek is opgedeeld in drie getitelde delen. Ieder deel is weer verdeeld in hoofdstukken die de titel dragen van het personage die in dat hoofdstuk de ik-persoon is. Dat is verwarrender om uit te leggen dan om te lezen. Het leest prettig omdat het verhaal, los van een enkele flashback, chronologisch wordt verteld. 

Het boek begint met een weergave van de start van de relatie en de arrestatie van Roy. Vervolgens wordt het verhaal verteld door een weergave van de briefwisselingen tussen de veroordeelde en de achterblijvers. Zeer fraai gedaan. Je kruipt in de belevingswereld van de wisselende ik-persoon waardoor je na verloop van tijd een stukje van alle personages bent.Want daartoe is de auteur wel in staat; het vertellen van een verhaal vanuit het eigen perspectief en vanuit de eigen persoonlijkheid. Gezamenlijk wordt door de drie hoofdpersonages het liefdesverhaal van Celestial en Roy Junior verteld. Door henzelf en door hun allerbeste vriend Andre.

Los van de gebeurtenissen is het neerzetten van de personages het meest opzienbarende aan deze roman. Iedereen is wie hij is. Maar wanneer er iets verschrikkelijks gebeurt, waardoor je uit je kracht en vaste structuur wordt geplaatst, heb je alleen jezelf nog en verander je. Ongewild en onbedoeld. Dat is meesterlijk verwoord.
De personages waren niet per definitie sympathiek of afstandelijk en niemand heeft gelijk. Daar gaat het ook niet om. Het is vooral echt. Niet omdat ze alleen maar dingen doen en zeggen waar ik achter sta, integendeel. Soms gebeuren er dingen waarbij ik denk: ‘Nee, gebruik je verstand’ of ‘Nee, doe het niet’. En op dat moment realiseer ik me: Ik lees niet. Ik belees.

Eindoordeel
Wat begon als een ongewone leeservaring is verworden tot een buitengewone leeservaring. Dit is een love story, zonder het zoetsappige deel. Tayari Jones is een auteur waar we nog veel van gaan horen. Dit boek gaat ook zonder de steun van Oprah een verfilming krijgen, dat is voor mij een te verwachten waardering voor dit boek. Dit boek is hartverscheurend en hartverwarmend.
Als lezer van veel boeken, ben ik mede door het grote aanbod geneigd op de door mijzelf platgelopen paden te blijven lopen. Mijn voorkeuren lijken bekend en de honger en dorst worden regelmatig gestild en gelest. Nu heb ik iets nieuws mogen proeven. Het was niet alleen heerlijk, het heeft mij in driehonderdvijftig pagina’s de overtuiging gebracht dat ik vaker iets nieuws moet lezen. Echt nieuw! Met of zonder tip van Oprah, of wie dan ook.

Niet alleen de omslag schittert, ook het verhaal heeft glans. Voor liefhebbers van Wuthering Heights, The Color Purple en vanaf vandaag: Een ongewoon Huwelijk.

Ik geef dit boek vierenhalf ongewone sterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst

“Tell me what has become of my rights 
Am I invisible because you ignore me? 
Your proclamation promised me free liberty, no 
I'm tired of being the victim of shame 
They're throwing me in a class with a bad name 
I can't believe this is the land from which I came”

(Michael Jackson – They Don’t Care About Us)

'De Greenwood moordenaar' - Diana van Hal


Genre: thriller
Uitgever: Verba Montem
ISBN: 9789082509557
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 282
Uitgave: juni 2018

Dank aan Uitgeverij Verba Montem voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Ze kunnen het nog maar amper geloven. Hun collega en vriend Mark Hamilton is dood, vermoord. Jennifer Rowley, DNA analist en rechercheur Spencer Bennet werkten met hem samen voor de afdeling Moordzaken. De toedracht rond de dood van Mark houdt de gemoederen flink bezig en antwoorden liggen niet voor het oprapen.
Intussen gaat alles gewoon door en de jarenlange jacht op de psychopaat die vrouwen stalkt en vermoordt zorgt dat de aanwezigheid van de FBI in Medford voorlopig blijft gehandhaafd. Ze waren niet eerder zo dichtbij. In de persoon van Alex Lawson hebben ze een toegewijde agent aan hun onderzoeksteam gevoegd die er alles aan geeft deze gestoorde vrouwenhater op te pakken. Vooral nu duidelijk is geworden dat Jennifer zijn aandacht heeft getrokken staat iedereen extra op scherp. Hij probeert haar te breken door te treiteren, te bedreigen en mensen die haar lief zijn pijn te doen. 

De Greenwood moordenaar heeft zich bovenaan het verlanglijstje van de FBI geplaatst maar hij lijkt vooralsnog ongrijpbaar. Jennifer probeert te achterhalen waarom hij haar in het vizier heeft en wat zij gemeen heeft met zijn vorige slachtoffers. Wanneer haar dat geen antwoorden oplevert gaat ze eens goed nadenken over de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden, voorafgaand op de moord van Mark. Intussen moet ze bij iedere stap over haar schouders kijken en ze is deze situatie meer dan beu. Haar impulsieve karakter krijgt de bovenhand, ze sluit Spencer buiten.

Het onderzoeksteam is een hechte club, hun kwaliteiten zijn heel divers en geen uitdaging gaan ze uit de weg. Jennifer weet dat ze op hen kan rekenen. Wanneer Spencer een nieuwe partner wordt toegewezen in de persoon Thomas Burns dringt de harde realiteit rondom zijn partners dood keihard tot hem door. Mark is er niet meer en Spencer zal alles in het werk stellen om duidelijkheid in de zaak te krijgen. Ze moeten door, vooral nu De Greenwood moordenaar wel heel dichtbij Jennifer komt. Iedereen breekt zich de hersens en het antwoord op deze vraag lijkt dichterbij dan ze hadden voorzien. En dan verdwijnt Jennifer ineens van de radar. Spencer is radeloos en kan nog maar nauwelijks helder nadenken. Maar dat is het enige wat hij nu juist moet doen en snel ook want de tijd tikt.

De Greenwood moordenaar is het derde en laatste? deel van de Bennet & Rowley trilogie. In deze drie boeken staat het duo Jennifer Rowley en Spencer Bennet centraal. In ieder deel samen maar toch met een nieuwe verhaallijn. Deze boeken lezen meer dan aangenaam. Diana van Hal heeft een prettige, luchtige manier van schrijven en is duidelijk gegroeid qua stijlvorming en de spanningsopbouw. Het geheel loopt vloeiend in elkaar door, de verwijzingen naar het verleden, die zeker een grote rol spelen, gebeuren heel subtiel maar effectief en zonder dat ze in herhaling valt herinnert ze je aan wat details uit de vorige delen die van belang zijn. Van Hal is goed in het neerzetten van beklemmende scènes en haar personages voelen authentiek aan. Dat heeft als nadeel dat je deze boeken niet los van elkaar kan lezen. Ik raad het je ook niet aan. De personages en hun onderlinge verstandhoudingen leer je stukken beter kennen als je bij het begin begint. Veel van wat er nu gebeurt kent zijn oorsprong in boek 1 of boek 2. Het is echt geen opgave want de boeken lezen vlot weg.

In dit laatste deel staat vooral de relatie van de hoofdpersonages in het licht. Spencer en Jennifer hebben, met Mark, al het een en ander meegemaakt in het verleden en dat heeft gezorgd voor een band. Onderling respect, een hoge mate van vriendschap en vertrouwen is mooi vertolkt. Maar er is meer… In de eerdere twee delen De Verzamelaar en Bloeden zal je heb je al kennis kunnen maken met de werkomstandigheden waaronder het rechercheteam gebukt gaat. De hechtheid en het feit dat ze voor elkaar door het vuur gaan is mooi en overtuigend neergezet. In dit deel is die toewijding ook geen overbodige luxe, dat zal ik je vertellen.

De spanning in De Greenwood moordenaar is goed opgebouwd. Van Hal heeft in de vorige delen een aanloop genomen en ze maakt nu duidelijk de duik van de hoge plank. Met bijzonder goed resultaat, dat mag gezegd worden. Vanaf de eerste pagina is er een zinderende, onder de huid kruipende spanning die ze alleen maar meer ruimte geeft. In korte, snelle hoofdstukken dender je met het verhaal mee. Wegleggen is feitelijk geen optie, het is écht spannend. Met vlagen is het beklemmend en ja, zelfs angstaanjagend. Je voelt dat de ‘jager en zijn prooi-sfeer’ bijzonder goed door het verhaal heen loopt. En dat duurt tot het allerlaatste moment. Raar is dat, het gevoel dat dit helemaal niet het laatste deel kán zijn doemt op. Het verhaal is nog niet af, dat blijft maar hangen.

Wat ook blijft hangen is de dodelijke cliffhanger waarmee Van Hal het verhaal sluit. Dit kan het niet zijn!!! Dit is niet zomaar een plot, dit is een aanzet tot meer. Maar mocht dat niet gebeuren, dan heeft Van Hal wél met een knaller afgesloten zeg. En laat zien dat deze auteur zich in een snel tempo heeft weten te ontwikkelen tot een waardig thrillerauteur die ook zo nu en dan een knipoog en ruimte voor humor verwerkt. Waar bij haar debuut wat beginnersfoutjes waren is daar nu plaats voor verstikkende spanning en de honger naar meer. Wat heeft Diana van Hal nog meer in haar mars? (een vierde deel??)


Vier dikke sterren voor De Greenwood moordenaar.


Patrice – Team De Perfecte Buren

zondag 14 oktober 2018

Kinderboekenweek WINACTIE 7


We sluiten af met een knaller deze Kinderboekenweek! Niet één, niet twee maar DRIE exemplaren van dit mysterieuze Vitus mogen we dankzij Uitgeverij Van Halewyck verloten onder onze lezers! Hoe gaaf is dat dan!? Lees snel verder hoe je kans kunt maken.

Hier is het dus. Mijn dagboek. Er staan twee pony's op en binnenin zitten afwisselend roze en blauwe blaadjes. Er was geen ander, dus daar moet ik het mee doen. Er zit een slot omheen en het telt 180 bladzijden. Dat moet volstaan om mijn mysterie te ontrafelen. Tot op het bot.


Vitus is geweldig slim. Zolang het niet over mensen gaat, tenminste. Want mensen kun je niet uitrekenen of opmeten. Wanneer hij samen met zijn vader, die begrafenisondernemer is, een lichaam gaat oppikken in Huize Avondrust, stuit hij op een mysterie. Als zijn nichtje Livia, dochter van een topspionne, ook nog
twee weken komt logeren, wordt zijn geordende wereldje nog harder door elkaar geschud. Terwijl ze samen stukje bij beetje het mysterie ontrafelen, verschijnt een vreselijke voorspelling aan de sterrenhemel. Onzin volgens Vitus, onheil volgens Livia. Wie heeft het bij het rechte eind?


|10-12jaar|

Wil jij kans maken op dit geweldig leuke boek van Vitus?
Waag dan een kans en doe mee!
Wat moet je er voor doen? Bijna niets!
Wordt lid van onze besloten Facebookgroep HIER en geef bij de winactie daar aan dat je graag meedoet.
LIKE de Facebookpagina van Uitgeverij Van Halewyck HIER en dat is het!

Makkelijker kunnen we het niet maken dus we zien je graag voor deze, of een van de andere gave winacties in deze Kinderboekenweek!

zaterdag 13 oktober 2018

KinderBoekenweek WINACTIE 6


Uitgeverij Davidsfonds stelt deze Kinderboekenweek een lief, leuk, mooi en leerzaam prentenboek beschikbaar voor deze winactie. Brown girl magic gaat je vast en zeker betoveren, het is een magisch mooi kinderboek. Wil je dit boek winnen? Lees dan snel verder en doe mee!

Noen komt thuis van school, boos en verdrietig. Iemand had gelachen met haar donkere huid en wilde krullen. Hij had gezegd dat ze maar weg moest gaan. Maar Noen wil helemaal niet weg. En dat hoeft ook niet, want Noen is prima zoals ze is. Meer nog, ze is MAGISCH. Opgroeien als een bruin meisje in het Westen brengt heel wat uitdagingen mee. Je ziet jezelf weinig weerspiegeld in de beelden die je te zien krijgt. Op televisie, in films en ook in boeken blijft het speuren naar iemand die eruitziet en die hetzelfde meemaakt als jij. Brown Girl Magic wil deze leegte mee opvullen. Het is een boek voor, door én over bruine meisjes. Over kroeshaar en gouden huid, over pesten en liefhebben, over alle maten, vormen en soorten bruine meisjes. Het is een boek dat die meisjes (nog) sterker hoopt te maken. Want geef nu toe: ze zijn gewoon magisch!

| 6-9 jaar |

Wil jij kans maken op dit geweldig leuke boek van Black girl magic?
Waag dan een kans en doe mee!
Wat moet je er voor doen? Bijna niets!
Wordt lid van onze besloten Facebookgroep HIER en geef bij de winactie daar aan dat je graag meedoet.
LIKE de Facebookpagina van Uitgeverij Davidsfonds HIER en dat is het!

Makkelijker kunnen we het niet maken dus we zien je graag voor deze, of een van de andere gave winacties in deze Kinderboekenweek!

Kinderboekenweek 2018. De favoriete kinderboeken van het team.


In ons team wordt heel veel gelezen. Vaak al van jongs af aan leven wij van het boekenvoer dat we voorgeschoteld krijgen. Nu met de Kinderboekenweek was dan ook de vraag aan de groep ´Wat is jouw favoriete kinderboek?' En wat bleek? De vraag zorgde voor nogal wat tumult want hoeveel titels mogen we dan noemen? En alleen die van onszelf of ook van de (klein)kinderen? Mogen het ook recensieboeken zijn? Hoezo boekengekken? We vonden dat alles mocht en daar kwamen opvallende covers voorbij. Een aantal van ons zijn van ongeveer dezelfde leeftijd en dat zie je terug in de covers.
Sommigen daarvan waren ons wellicht onbekend en om andere titels werd diep gezucht: 'Och ja, die kén ik ook nog!', 'Ha! Die heb ik óók!' Hoe leuk is dat? En zo stroomde de interne mailbox vol met foto's met als resultaat hieronder een leuk overzicht met de leukste all-time-favorites volgens het team van DPB. Welke boeken (her)ken jij? En zit jouw favoriet er ook tussen?

Klets gezellig met ons mee op Facebook en doe ook mee met de Kinderboekenweek-winacties!











vrijdag 12 oktober 2018

Kinderboekenweek WINACTIE 5


De (te) gekste kinderboekenschrijver Pieter Koolwijk heeft nu wel een heel spannend avontuur geschreven met Hens, Walm en een mysterieus meisje. Hoe spannend? Lees snel verder en win dit boek!

Het leven van Hens is zwaar, van vroeg tot laat werkt hij in de smerige, gevaarlijke fabriek voor een hongerloontje. Het enige lichtpuntje is Walm, zijn broertje, dat niet helemaal met de rest kan meekomen. Walm is vrolijk - maar ook lastig als je uit het zicht van opzichters wilt blijven, vooral als je vergeet hem op tijd naar de wc te brengen. 
Op een ochtend heeft Hens er genoeg van. Hij loopt weg. Maar Walm volgt hem en al snel sluit zich een eigenwijs meisje bij hen aan. Zij heeft gehoord van een plek waar alles veel mooier is, en bij gebrek aan beter gaan ze met zijn drieën op zoek...

|10-12 jaar

Wil jij kans maken op dit geweldig leuke boek van Pieter Koolwijk?
Waag dan een kans en doe mee! 
Wat moet je er voor doen? Bijna niets!
Wordt lid van onze besloten Facebookgroep HIER en geef bij de winactie daar aan dat je graag meedoet.
LIKE de Facebookpagina van Uitgeverij Lemniscaat HIER en dat is het! 

Makkelijker kunnen we het niet maken dus we zien je graag voor deze, of een van de andere gave winacties in deze Kinderboekenweek!

‘Uit het niets’ – Atie Vogelenzang



Genre: thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461093219
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 276
Uitgave: augustus 2018

Met dank aan uitgeverij De Crime Compagnie voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De flaptekst van dit boek klinkt mysterieus en intrigeerde mij. Waarom is het zo moeilijk voor hoofdpersonage Barbara om van een held te scheiden? Waarom werd zij aangevallen? En natuurlijk door wie? Al die vragen geven genoeg ruimte voor verhaallijnen, mogelijkheden en plotwendingen.
Het boek leest vlot waardoor het aantrekkelijk is om te blijven lezen ook al gebeurt er in het begin niet heel veel spannends. Je weet immers door de achterflap al dat Barbara de overval overleefd en de overvaller niet. Ondanks deze wetenschap, is de scene wel een pakkend begin van het boek.

Helaas bleef ik de rest van het boek afwachten wanneer de plotwendingen en spannende situaties zouden komen. Hoewel je wel enige dreiging voelt door het verhaal heen, wordt daar naar mijn idee te weinig mee gedaan waardoor het nooit echt spannend wordt. Wanneer meerdere dingen in de richting van één van de personages beginnen te wijzen, voelt dit voor een ervaren thrillerlezer te overduidelijk waardoor je de mogelijkheid dat dat personage er iets mee te maken heeft, voor een groot deel afschrijft.

Vogelenzang weet ook in het verhaal veel vragen op te werpen en een gevoel van mysterie op te wekken. Waar is Rafael, haar (bijna) ex-man bijvoorbeeld? Hoe zit het met de buren? En ‘grote Cora’, wat is haar verhaal? Het is daarom jammer dat er niet meer gebruik is gemaakt van deze mysteries om het boek spannender te maken. Ook de emoties van Barbara blijven vrij vlak. Zo heeft zij het niet makkelijk met ‘grote Cora’, maar je krijgt niet het gevoel dat zij echt iets ervaart van angst, boosheid of welke andere emotie dan ook. Hetzelfde geldt voor de situatie met haar kat Martha. Ze schijnt dol te zijn op Martha, maar wanneer ze haar tijdelijk kwijt is omdat Barbara zelf in het ziekenhuis ligt, lijkt ze zich hier nauwelijks druk om te maken. Ook haar gevoel jegens Rafael komt bijzonder over. De reden waarom ze wil scheiden is logisch en het is ook nog te begrijpen dat het gevoel van liefde niet zomaar over is. Toch gaat ze erg ver voor hem, heeft ze zoveel voor hem over en lijkt ze zoveel begrip voor hem te hebben waardoor het voor de lezer raar en onrealistisch over kan komen.


Het einde van Uit het niets viel mij tegen, deels waarschijnlijk omdat ik nog steeds vol verwachting op een grote verrassing of plotwending zat te wachten. Omdat ik niks over de plot wil verklappen ga ik hier niet te diep op in. Wel kan ik zeggen dat het einde wat afgeraffeld voelde, dat is de andere reden waardoor ik weinig voldoening voelde na het uitlezen van dit boek. Hoewel veel vragen wel werden beantwoord, voelt het verhaal toch niet af.

Ik denk dat er veel potentie in het verhaal zit, maar het komt niet helemaal uit de verf. Daarom geef ik 2,5 ster.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren

'Bloedspoor – De Resistance-trilogie 1' - Louise Boije Af Gennäs


Genre: Thriller
Uitgever: Karakter uitgevers B.V. 
ISBN: 9789045214290 
Uitvoering: Paperback 
Aantal pagina’s: 432 
Uitgave: juli 2018 

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Bloedspoor is het eerste deel in de Resistance-trilogie geschreven door de uit Zweden afkomstige Louise Boije Af Gennäs. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Stockholm, maar hoofdpersonage Sara reist ook regelmatig af naar haar ouderlijk huis in Örebro. Beide locaties spelen een belangrijke rol in het leven van Sara, die in Stockholm probeert om het verleden achter zich te laten. Wanneer er vervolgens onverklaarbare dingen gebeuren, blijkt echter dat Sara opnieuw met haar verleden wordt geconfronteerd. Sara moet op zoek naar antwoorden over wie haar vader daadwerkelijk was en misschien nog wel belangrijker, ze moet er achter zien te komen of ze zelf wel geestelijk gezond is.

Toen ik de aankondiging van dit boek zag, was ik meteen geïnteresseerd. De titel in combinatie met de cover, maakt het boek mysterieus en in eerste instantie was ik er dan ook van overtuigd dat ik een boek uit het fantasy-genre ging lezen. Ik was dan ook behoorlijk verbaasd dat dit niet het geval was en het een Zweedse thriller bleek te zijn. Gelukkig kon ik snel omschakelen en na een paar pagina’s zat ik volledig in het verhaal. De gebeurtenissen volgen elkaar ontzettend snel op en voor je het weet zit je als lezer te proberen om alle puzzelstukjes op de juiste plaats te krijgen. Dit blijkt echter nog niet zo gemakkelijk te zijn en soms kreeg ik het idee dat er stukjes van een andere puzzel in de doos zaten.

'De moed om te vergeven' – Ndaba Mandela


Genre: literaire non-fictie
Uitgever: Lev.
ISBN: 9789400509955
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: 28 juni 2018

Dank aan Uitgeverij Lev. voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Opgegroeid in het Soweto van de jaren ’80 krijgt de twaalfjarige Ndaba op een dag te horen dat hij bij zijn opa gaat wonen. Maar zijn opa is niet zomaar een opa. Nelson Mandela, Madiba (oude man) genaamd, en Ndaba komen bij elkaar op het moment dat eerstgenoemde zojuist is verkozen tot president van Zuid Afrika, van banneling naar wereldleider. De voorgeschiedenis is bekend. Mandela is een zachtaardig en geduldig man volgens zijn kleinzoon maar dat is hij niet als het op zijn idealen aankomt. Hij is een familieman maar ook een leider, een voorbeeld voor velen. Geliefd door zijn groot gezin maar gevreesd door hen die zijn idealen niet delen. 

Liefdevol maar realistisch, inspirerend en respectvol neemt Madiba zijn kleinzoon op. Levenservaringen die hij vertaalde naar levenslessen, (on)bewust overgebracht op de jonge jongen die gevoelig is voor de invloed van zijn grootvader en de wereld die bij hen over de drempel komt. Indringende en leerzame gesprekken zijn het gevolg, Ndaba leert aan de hand van zijn grootvader dit nieuwe leven kennen. Maar ook hun voorgeschiedenis, tradities en handvaten om staande te blijven als donkere Zuid Afrikaan.

donderdag 11 oktober 2018

'Hazelwoud' – Melissa Albert


Genre: Young Adult
Uitgever: Uitgeverij Moon
ISBN: 9789048838967
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: 30 januari 2018

Dank aan Uitgeverij Moon voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Opgegroeid in de overtuiging dat ze achtervolgd worden door ‘het ongeluk’ is Alice gewend aan een nomadenbestaan met haar moeder Ella. Wanneer na jarenlange zwerftochten hen het nieuws bereikt dat (groot)moeder en sprookjesschrijfster Althea is overleden lijkt er een last van hun schouders te vallen en gloort er een normaal leven aan de horizon. Ella is overtuigd dat er nu een einde is gekomen aan ‘het ongeluk’ dat hen tot nu toe niet heeft kunnen grijpen en ze begint vol goede moed aan een nieuw leven. Toch lijkt het hen niet gegund. Nu is het ineens aan Alice om antwoorden te vinden. Ze moet hiervoor terug naar de kern van hun bestaan, terug naar de reden van hun jarenlange vlucht. Terug naar Hazelwoud. Terug naar de verhalen van haar grootmoeder, de oorsprong van alles dat Alice kent.

Vanaf het moment dat de man uit het Achterland het startschot geeft voor de verdwijning van moeder Ella komt het verhaal in een stroomversnelling. De aanwijzingen die hij heeft achtergelaten, vier attributen zijn voor Alice voldoende om de daad bij het woord te voegen en op zoek te gaan naar moeder. Ze doet dat niet in haar eentje maar met superfan Finch, hij is gek van Althea’s verhalen. Met de zoektocht slaat ze het dwingende bericht van haar moeder in de wind, ze gaat hoe dan ook terug naar Hazelwoud. Hoe? Tja, heel veel meer vertellen zou jammer kunnen zijn. Bereid je in ieder geval maar voor op veel mysterie, het Alice in Wonderland-gevoel overspoelt je diverse malen tijdens het lezen. Dat komt vooral omdat het verhaal je echt bij de hand pakt en dat je samen ontdekt en onderzoekt naar zaken die jij maar ook Alice op voorhand niet weet. Dit verhaal vraagt om je onverdeelde concentratie en aandacht. Een gemakkelijk en doorsnee boek is dit zeker niet.

Want wát een apart, wazig, bijzonder en raar boek is dit Hazelwoud. Je weet werkelijk waar geregeld niet waar je het moet zoeken. Niet alleen van gekkigheid maar ook omdat het lang en vaak niet duidelijk is wat de auteur van dit verhaal je nu wil laten weten, laten ervaren. Want dat is wat dit boek ook wel een beetje is, een aparte ervaring. Vage personages, rare gebeurtenissen, vreemde verhaalwendingen maar wel met interessante karakters, of ze nou sympathiek zijn of niet, fascinerend zijn ze stuk voor stuk. Jammer is wel dat de auteur het gevoelsmatig allemaal wat op de vlakte houdt wat hen betreft. Ook duurt het enige tijd, het meest waarschijnlijk omdat het allemaal onduidelijk is waar je in verzeild bent geraakt, eer je in het verhaal ‘zit’. Alice is allesbehalve een aardige meid, je snapt niet waarom Finch zo zijn best voor haar doet. Het verhaal is té complex om op een andere manier samen te vatten zonder spoilers weg te geven. Hazelwoud is een Young Adult, gericht op jongere lezers. Maar in het geval van dit boek zou de categorie meer moeten zijn: voor liefhebbers van ‘rare/bijzondere/aparte boeken’. Een niet zozeer aan leeftijd maar aan smaak gebonden doelgroep.

Hazelwoud is fictie, een sprookje in een sprookje in een sprookje, 3D dus. Misschien wel meer. Het is duister en angstaanjagend,  mocht je daar gevoelig voor zijn. Maar toch is dat alles het nét niet. Het is een gevoel dat moeilijk uit te leggen is, het is een combinatie van een aantal factoren die maken dat deze lezer niet continu gefascineerd bleef, het is gewoon te verwarrend om bij de les te blijven. Ook waren de indirecte verwijzingen naar andere bestaande sprookjes niet altijd een voordeel voor het verhaal. Hazelwoud verliest naar mijn mening daarmee een eigen identiteit en voedt zich met verhalen van een ander om zelf tot leven te komen. Wellicht dat je een fervent sprookjeslezer moet zijn om dat wel te waarderen, wie zal het zeggen? Want Melissa Albert is zeker te weten origineel in haar aanpak, schrijven kan ze zeker! Het moet alleen wel jouw ‘cup of tea’ zijn. Bij mij bleef lange tijd het gevoel hangen dat ik werkelijk niet wist wat ik nou van dit verhaal moest vinden. En als je het van de positieve kant bekijkt, is dat op zich ook wel weer knap. In dat opzicht is Hazelwoud wél vernieuwend.

Alles bij elkaar genomen kom ik tot een aanbeveling voor liefhebbers van het sinistere boek, jong en oud. Hazelwoud krijgt drie sterren maar zal bij kenners c.q. liefhebbers waarschijnlijk hoger scoren. De uitvoering van het boek en de bijzondere boekenlegger zijn trouwens prachtig!

Patrice – Team De Perfecte Buren

Suzanna Esther blogt ... Ana Soof


Het leukste vak

Een van de leukste dingen van schrijver zijn, is dat ik ervaringen opdoe die ik anders nooit had meegemaakt.
Zoals in elk vak bereik je soms mijlpalen waar je niet altijd bij stilstaat. In een ‘gewone’ baan krijg je loonsverhoging, een promotie, een bonus of een mooie toespraak tijdens een vergadering als je goed presteert. In het schrijversvak lijkt het soms of de enige graadmeter van succes stijgende boekverkopen zijn, maar dat is niet waar.

Door het schrijverschap word ik vaak uitgenodigd voor feestjes, willen mensen mij interviewen, en ben ik veel socialer geworden. Niet dat ik asociaal was, maar eerder wat op mezelf. Schrijvers zitten logischerwijs grotendeels van de tijd te schrijven, en dat gaat niet zo goed samen met sociale verplichtingen en feestjes. Natuurlijk is er voor alles een tijd, maar laat ik in tijdmanagement nou niet de sterkste zijn. Als ik eenmaal ga schrijven is er geen stoppen aan.

Schrijven op zich is zeer introvert. Het is een proces dat zich intern afspeelt. Als je samen met iemand schrijft dan is het zeer sociaal, maar de meeste schrijvers werken alleen. Op dit moment schrijf ik samen met een andere schrijver aan een nieuw boek en dat is heel inspirerend.
De overgang van de staat waarin ik kom als ik in ‘de schrijfflow’ zit, naar een meer op de omgeving gerichte energie is groot, en de een schakelt daar sneller in dan de ander. Het is dan ook best belangrijk om een zekere balans te houden tussen mijn binnenwereld, en de buitenwereld. Gelukkig wordt er van de moderne schrijver verwacht dat we op ludieke wijze promotionele activiteiten organiseren, en als je in de cirkel van andere schrijvers zit, dan kan het leven zomaar breder worden dan het eerst was.

Het lijkt nu net of ik daarvoor geen sociaal leven had, en dat klopt natuurlijk niet. Er is een verschil tussen familiefeestjes, bioscoop- en festivalbezoek, of een radio-interview over mijn schrijverschap, mijn eigen boekpresentatie of die van anderen, en bijvoorbeeld uitgenodigd worden om een vaste maandcolumn voor De Perfecte Buren te schrijven.
Ik ga niet in op alle uitnodigingen die ik krijg van andere schrijvers, want eerlijkheidshalve ben ik geen enorm feestbeest. Soms ga ik wel, en het is heel inspirerend te zien hoe andere schrijvers omgaan met hun schrijverschap. Met vlagen besef ik dat het wel heel bijzonder is wat ik meemaak sinds ik voor publiek schrijf.

Zo was ik voor maandagavond 8 oktober uitgenodigd door een radiozender om te komen praten over mijn schrijverschap, en mijn boeken – de Stem en Wervelstof Oklahoma -, en eigenlijk is dat best bijzonder. Hier de LINK.

Als ik terugkijk op de afgelopen twee jaar, heb ik heel veel mooie momenten meegemaakt. Als ik op een dag niet had besloten om bij een schrijverscollectief te gaan schrijven, had ik dat allemaal gemist. Gelukkig besliste ik dat wel.

Boek van de Maand Bookflash 'Fright night' en WINACTIE


MOORDENAAR

Ik heb altijd gedacht dat de dood er anders uit zou zien.
Een beetje zoals in films.
Spectaculair, droevig of juist eng. Maar jouw dood was eenzaam,
ook al stonden er vier mensen om je heen: drie toeschouwers en ik.

Jouw moordenaar.


one hour before
the night

SOFIA

We rijden met z’n drieën achter elkaar over het smalle fietspad. Het enige licht komt van onze fietslampen, die slingerend over de weg schijnen.
De dreigende woorden op de ansichtkaart hebben de hele week in mijn hoofd gezeten. Een paar keer heb ik op het punt gestaan om Dylan de kaart te laten zien, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat het bericht voor hem bedoeld is. Dylan heeft geen vijanden, op school mag iedereen hem. Er stond geen adres op de kaart, hij is door iemand persoonlijk in de brievenbus gegooid. Wie zegt dat het niet gewoon een flauwe grap is?
‘Heb je er zin in?’
Ik kijk op. Dylan is naast me komen rijden, onze sturen haken bijna in elkaar. Hij draagt een nieuwe spijkerbroek en shirt en zijn ogen stralen. Ik probeer me voor te stellen dat hij vroeger ernstig ziek is geweest, maar het lukt me nauwelijks.
‘Jawel, hoor.’
Dylan glimlacht. ‘Dat klinkt nog niet heel enthousiast.’
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik van deze hele fright night moet vinden. Mijn voorstel kwam in een opwelling, omdat ik graag iets samen met Quin en Dylan wilde doen. Nu het bijna zover is, gieren de zenuwen door mijn lijf. Het voelt vervelend dat ik niet meer terug kan. Het is net of de beugels van een achtbaan dichtgaan en de karretjes langzaam omhoog worden getakeld.
‘We zijn er bijna!’ Quin wijst op een bordje dat langs de kant van de weg staat. Fright Night staat er in hanenpoten op.
‘We vallen zowat van de wereld af,’ zegt Dylan.
‘Dat betekent dat we goed zitten.’
Ik weet dat Quin gelijk heeft. Volgens de informatie die we kregen ligt het bos erg afgelegen, ver weg van de bewoonde wereld. Overdag is het een walhalla voor baasjes met loslopende honden, maar ’s nachts is het er uitgestorven.
We naderen een tweetal op de fiets, een jongen en een meisje. Het meisje kijkt achterom en vraagt of we ook voor de fright night komen.
‘Jazeker.’ Quin stuitert op en neer op zijn zadel. De hele weg hierheen heeft hij opgesomd wat hij straks tegen hoopt te komen in het bos. Af en toe keek Dylan even zuchtend achterom en schoten we allebei in de lach. Quin kan vreselijk hyper doen.
Langs de kant van de weg staat iemand met een geel hesje aan en een zaklamp in zijn hand. Hij gebaart dat we moeten afslaan. Bij de ingang van een gebouw staan tientallen fietsenrekken, waar we snel een plekje zoeken. Hier en daar lopen deelnemers rond. Wie van deze mensen zijn aan ons groepje gekoppeld? Straks klikt het niet en dan is vier uur samen door- brengen echt heel lang...
Ik strijk met mijn vingers langs mijn kralenarmband en probeer rustig te worden. Dit is niet hetzelfde als toen, want deze keer heb ik Dylan en Quin bij me. Ik hoef dit niet alleen te doen.
In de tent voor de inschrijving is het druk. Het stelletje dat net voor ons reed sluit achter ons aan in de rij.
‘Volgens eerdere deelnemers moeten we een contract ondertekenen,’ zegt Quin.
Ik kijk verbaasd op. ‘Wat? Waarom?’
‘We moeten verklaren dat we op onze eigen verantwoordelijkheid meedoen, voor het geval dat er iemand het loodje legt.’ Ik weet dat Quin een grapje maakt, maar toch voel ik me nog nerveuzer worden. Een contract ondertekenen klinkt meteen zo... serieus.
Waar zijn we aan begonnen?

woensdag 10 oktober 2018

Kinderboekenweek WINACTIE 4


Lars is een jokkebrok. Lars jokt héél vaak en veel. En Lars is zo grappig! Zeker weten dat er heel veel jonge lezers zien die vreselijk moeten lachen om de stunts van Lars! En je kunt dit boek ook nog eens winnen!! Lees snel verder!

LARS LEUGENAAR – HET PUDDING PROBLEEM

Lars Leugenaar. Op het eerste gezicht is hij een heel gewone jongen. Hij woont samen met zijn vader, moeder, zus en hun kat Pudding.

Er is maar één ding een beetje anders aan Lars. Hij LIEGT. Nogal veel, en over van alles! Hij doet het niet eens (altijd) expres. Hij wil best eerlijk zijn, maar de waarheid is vaak zo ingewikkeld… en onhandig!
Dus werkt Lars zich keer op keer flink in de nesten. Tot het ernaar uitziet dat hij nog maar één uitweg heeft: de waarheid vertellen. Maar of hij dat ook écht doet, weet je bij Lars nooit zeker…

Nieuwe serie
Het Pudding probleem is het eerste boek in de Lars Leugenaar-serie van Joe Berger. 


Voor fans van Tom Groot en Het leven van een Loser: Lars Leugenaar is eigenzinnig, grappig, ad rem en hartverwarmend.

Kinderboekenauteur Manon Sikkel verzorgde de Nederlandse vertaling van Lars leugenaar – Het pudding probleem.


AUTEUR Joe Berger |  LEEFTIJD 7+


Wil jij kans maken op dit geweldig leuke boek van Joe Berger?
Waag dan een kans en doe mee! 
Wat moet je er voor doen? Bijna niets!
Wordt lid van onze besloten Facebookgroep HIER en geef bij de winactie daar aan dat je graag meedoet.
LIKE de Facebookpagina van Uitgeverij Kluitman HIER en dat is het! 

Makkelijker kunnen we het niet maken dus we zien je graag voor deze, of een van de andere gave winacties in deze Kinderboekenweek!

‘Fee Fleur tovert met dieren’ – Marianne Witte en Jeska Verstegen



Genre: kinderboek/leren lezen 
Uitgever: Kluitman 
ISBN:  9789020678321 
Uitvoering: hardcover 
Aantal pagina's: 64 
Uitgave: oktober 2017


Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Er zijn al heel wat boeken te vinden over fee Fleur en dit is in mijn ogen zeker terecht! Onze eerste indruk is zeer goed.

In Fee Fleur tovert met dieren zijn twee verhalen gebundeld, namelijk Fee Fleur en Een paard op school. Het eerste verhaal bevat ook een beetje spanning. De eigen juf van Fleur en haar klasgenoten is ziek waardoor zij een andere juf in de klas hebben. Dit is niet bepaald een lieve juf. Hoe gaan Fleur en haar klasgenootjes hiermee om? 

In het tweede verhaal komt er een paard voorbij de school. Alle kinderen zijn meteen weg van dit paard, maar het blijkt dat hij al een baasje heeft. De kinderen gaan hem weer terugbrengen en laten ook een kunstje zien dat zij met het paard kunnen!

In ieder boek over fee Fleur speelt humor een grote rol. De woordkeuze van Witte is erg leuk en zorgt ervoor dat er regelmatig gelachen wordt tijdens het lezen. Het niveau van dit boek is AVI E3. De woorden zijn ook zeker prima te lezen en het is erg knap dat Witte een leuk verhaal neer weet te zetten in woorden die goed te lezen zijn voor kinderen die nog niet zo lang lezen.

De illustraties van Verstegen zijn erg mooi en trekken zeer de aandacht. Ze zijn aantrekkelijk en maken het boek samen met het verhaal helemaal af.

Helena zit net in groep 2 en hoewel ze wel kan lezen en de interesse heeft, is ze nog niet zo ver dat ze langere stukjes wil lezen. Toch komt ze wel steeds met dit boek bij me met de vraag of ik het voor wil lezen. Ik ben begonnen met zelf voorlezen en de titels door haar te laten lezen en dit werkte heel goed. Wanneer zij eraan toe is kan uitgebreid worden wat zij zelf leest en ik weet zeker dat dat vanzelf komt.

Wat ik veelzeggend vind is dat ze nu al een aantal keren bij mij is geweest met dit boekje om het te lezen. Het voorlezen ervan vindt ze dus erg leuk maar doordat het boek haar zo aantrekt en ze doorheeft dat ze hierin ook zelf kan lezen, is er een grote kans dat ze het boek er ook eens bij zal pakken om dan zelf te bladeren en wat te lezen.
Fee Fleur is een karakter dat dichtbij haar staat, erg grappig is en net dat beetje extra heeft omdat ze een fee is.


Ik kan alleen maar lovend zijn, wij willen zeker meer lezen over fee Fleur!

5 verdiende sterren.


Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren

Annemarie plukt de dag


Suikeroom.

Gisteren kreeg mijn man een gesproken app berichtje van zijn zus. Zij stond met een schilderij van ome Wim zaliger in 'onze' kerk. Er was een bijeenkomst van taxateurs in het kader van 'Tussen kunst en Kitsch'. Aan haar stem te horen gierde de adrenaline door haar hele lichaam.
Ik appte haar om te vragen wat ze bedoelde met 'onze' kerk. Het was de kerk in Eindhoven waar wij getrouwd zijn en die dus ook voor andere doeleinden gebruikt wordt.
Ik appte haar dat we het wel zouden horen als ze kon gaan rentenieren waarop ze antwoordde dat als dit inderdaad het geval zou zijn, wij met zijn állen zouden gaan rentenieren. Zij zou gaan reizen …. Ikzelf dacht meer aan een sjoemelfiets waarmee ik door het Limburgse heuvelland zou gaan toeren en vroeg haar of ze vast mijn bankrekening wilde hebben. Stel je voor dat het een niet eerder opgemerkt werk van Rembrandt of van Vermeer zou zijn … 'Nee, dat kan niet', zei mijn schoonzusje. Het is gesigneerd, ik heb de naam gelezen en op het internet heb ik gevonden dat het een geregistreerde kunstenaar is. Ik vind het zó spannend!'
Eindelijk kwam de ontknoping via een gesproken app berichtje. 'Nou, daar waren we snel doorheen. Het was schijnbaar een replica die ook nog opgeplakt was en de waarde was echt gewoon NUL. Het oordeel was snel geveld. Ik vind dit dus helemaal niet bij ome Wim passen. Maar het was leuk om een keer mee te maken.'

‘Door het Vuur’ - Sandra Brown



Genre: thriller
Uitgever: de Boekerij
ISBN: 978-90-225-8414-9
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 412
Uitgave: juni 2018
Vertaling: Anne Jongeling (oorspr. titel ‘Seeing Red’)


Graag wil ik uitgeverij de Boekerij bedanken voor dit recensie-exemplaar.

De auteur, Sandra Brown, is geboren en getogen in Texas. Ze was model, actrice en tv-presentatrice voor ze in 1981 als schrijfster debuteerde.

De hoofdpersoon in Door het Vuur is de beeldschone Kerra die werkt als journaliste voor een tv-station (zie de parallel met de auteur zelf). Vijfentwintig jaar geleden werd Majoor Franklin Trapper een nationale held door zijn optreden tijdens een aanslag in Dallas. Drie jaar geleden heeft deze Majoor zich plotseling teruggetrokken uit het openbare leven. Na ettelijke pogingen van Kerra om hem te strikken voor een interview is hij pas gezwicht toen Kerra contact had opgenomen met zijn zoon, John. De relatie tussen vader en zoon was getroebleerd en ze hadden elkaar al tijden niet meer gezien en gesproken.

Het boek begint erg sterk. Kerra en haar tv-crew hebben het interview erop zitten. De crew gaat alvast naar huis; Kerra babbelt nog een beetje na met de Majoor. Op het moment dat zij zich excuseert om naar het toilet te gaan, wordt er aangebeld. Vervolgens hoort ze schieten en geschreeuw. Ze weet ternauwernood te ontsnappen door uit het badkamerraam te klimmen en te vluchten. Dan gaat het verhaal zes dagen terug in de tijd. Kerra heeft John opgespoord en wil via hem toegang krijgen tot een interview met zijn vader, de gedecoreerde held. John is een aan lagerwal geraakte alcoholist die, nadat hij was ontslagen, voor zichzelf is begonnen als privédetective. Bij die ontmoeting begint het mis te gaan in het boek. 

Wat zou een beeldschone tv-presentatrice zien in een onaardige, onaangepaste nietsnut?

Een vrouw met zo’n uiterlijk wilde hij niets weigeren. Maar godsamme. Hij had een kop als een bowlingbal en zijn geopende overhemd hing slordig over zijn broek. Hij wist niet eens of zijn gulp openstond, maar als hij ernaar keek, zou hij misschien haar aandacht erop vestigen.

Onmiddellijk volgt er een spanning tussen die twee, vol erotische lading. 

Er staan heel veel dialogen in het boek. Sommige snedig en gevat, zoals bijvoorbeeld:


Kerra: ‘Hoe is het met de kater?’
John: ‘Het bier zal helpen’
‘Drink je veel?’
‘Niet genoeg.’


Of zoals John met zijn beste vriend Carson praat:


‘Ze denkt nog steeds dat ik haar op weg kan helpen.’
‘Ga je het doen?’
‘Dat ligt eraan.’
‘O?’
‘Luister, Carson, ik weet dat je op huwelijksreis bent en zo, maar als ik jou die ene dag niet had meegenomen naar de toplessclub, had jij nooit je huidige bruid ontmoet.’
Carson vatte hem meteen. Hij zuchtte. ‘Wat heb je van me nodig?’


Heerlijke, spitse dialogen. Helaas houdt de auteur dat niveau niet vol. Uitgebreid gaat ze in op het gedraai rond elkaar van Kerra en John. Om pas zo’n 300 bladzijden verder “iets” te laten gebeuren tussen die twee. Emotioneel ben ik, als lezer, dan al afgehaakt. Naarmate je de hoofdpersonen beter leert kennen, gaan deze je steeds meer tegenstaan. Dat is dodelijk om gevoel van meeleven te krijgen. Als je tegen het eind een onverschilligheid krijgt over wie het wel en wie het niet overleeft, is dat geen goed teken. Voeg daarbij een plot die zo ingewikkeld is (en dus ook ongeloofwaardig) dat ik het niet meer begrijp, dan is er toch iets aan de hand vrees ik.

Dankzij een leuke basisgedachte en een ijzersterk begin geef ik dit boek 2 sterren.


Roelant de By, recensent van de Perfecte Buren

dinsdag 9 oktober 2018

Inge dichtbij.... Moeilijke vrouwen: de schaamte voorbij




Wanneer je een roman schrijft, weet je soms achteraf pas echt waar je boek over gaat. Bij mij kwam het inzicht na een ontmoeting met Lidewijde Paris tijdens het Literatuurfestival in Utrecht. Zij interviewde daar Paolo Cognetti, schrijver van o.a. De acht bergen. Lidewijde deed dit vol passie en vuur, gaf hem complimenten en stelde hem kritische vragen. Het interview was spannend, ging de diepte in en Paolo werd aan het denken gezet over zijn werk en zichzelf. Tot een man uit het publiek riep: ‘We zijn hier voor meneer Cognetti, niet voor jou.’
Het was een paar seconden stil. Lidewijde negeerde de uitspraak (wat ik sterk vond) en herpakte het interview. Toch gebeurde er iets. Het interview werd vlakker, de complimenten namen het over van de kritische vragen, Cognetti zat niet meer op de punt van zijn stoel maar leunde achterover.

Wat er gebeurde, althans wat ik denk dat er gebeurde, is dat zelfs zo’n intelligente, belezen en uitgesproken vrouw als Lidewijde zich terecht gewezen voelde en zich aanpaste. Het was heel subtiel, begrijpelijk ook, maar het gebeurde wel. Ik vond het jammer, want de eerste helft van het interview genoot ik volop, zowel van de interviewer als de geïnterviewde. Ik ben ook nog naar Lidewijde toegegaan, om te zeggen dat ik vond dat ze het heel goed deed en dat die opmerking nergens op sloeg en onbeschoft was. Dat kon ze wel waarderen geloof ik. Van Cognetti kreeg ik mooie woorden in mijn exemplaar van De acht bergen: To Inge, who looks for words, good luck.


Dat brengt me weer terug bij mijn eigen boek: In je dromen ga jij. Lidewijde en ik bespraken onze bezigheden en ze informeerde naar mijn boek. ‘Waar gaat het over?’ Die vraag kon ik verwachten. Tot nu toe vertelde ik steeds dat het gaat over drie generaties Marokkaanse vrouwen en een familiegeheim. Daar is niets aan gelogen. Ik vertelde haar wat meer over de inhoud. ‘Waarom heb je gekozen voor een Marokkaans perspectief? Dit had zich ook in een Nederlands gezin kunnen afspelen toch?’ Lidewijde kroop weer in haar rol, dat was duidelijk. Ik antwoordde: ‘Dat had zeker gekund, maar ik kreeg het geheim te horen van een Marokkaanse vriendin.’
‘Oh, dus het is waargebeurd?’
‘Nou, eerder gebaseerd op, maar het is een roman hè?’ Meer hoefde ik niet uit te leggen.
‘Ik wilde ook juist de Marokkaanse cultuur beter leren kennen. We leven vlak naast elkaar maar weten zo weinig van elkaar.’
Bij die opmerking knikte ze beamend.

Een boek (een goed boek) heeft altijd meerdere lagen. En later, op de fiets naar huis en na het ‘incident’ wist ik ineens waar mijn roman écht over gaat. Het gaat over vrouwen die vast zitten in patronen. Patronen die generaties lang geleefd worden, vaak gepaard met gevoelens van schuld of schaamte of het idee je te moeten aanpassen. Of je nou een Nederlandse top-interviewer bent of een Marokkaanse moeder van vijf, we kampen nog steeds met een (vaak onbewust) schuld- en schaamtegevoel. Zolang je je aanpast en niet teveel op de voorgrond treedt, mag je meedoen. Blijf in je rol en niet te kritisch zijn. Vooral dat laatste wordt algauw afgedaan als ‘moeilijk’. Als iemand tegen je zegt dat je moeilijk bent, of moeilijk doet, beschouw dat maar als een compliment. Het betekent dat je iets belangrijk genoeg vindt om ‘moeilijk’ over te doen, dat je je uitspreekt, dat je ‘de regels’ (dat hoort niet, dat doen we zo niet, pas je aan) durft te breken.

Als Westerse vrouwen dit nog steeds lastig vinden, hoe is dat dan voor minderheden of allochtonen of voor mensen die overal buiten lijken te vallen?

Dus naast dat mijn boek mij veel geleerd heeft over de Marokkaanse cultuur, de tradities, normen en waarden, naast dat het een verhaal vertelt over de keuze van een moeder dat mij persoonlijk raakte en aan het denken zette, is het vooral een boek over schuld- en schaamtegevoel en hoe we daartegen moeten vechten. Vooral vrouwen, want die schamen zich wat af. De enigen die daar wat aan kunnen veranderen zijn wij zelf en dat is moeilijk. Moeilijker dan naar woorden zoeken en er een boek over schrijven.

Inge van der Krabben

‘De wilde prinses’ – Hannah Steinebacher en Julia Ginsbach



Genre: kinderboek/leren lezen 
Uitgever: Kluitman 
ISBN:  9789020678772 
Uitvoering: hardcover 
Aantal pagina's: 48 
Uitgave: februari 2017

Met dank aan uitgeverij Kluitman voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De wilde prinses is verschenen in de ‘ik lezen’ serie van Uitgeverij Kluitman. Omdat Helena al lange tijd interesse heeft in letters, ze ook allemaal kent én omdat ze houdt van verhalen, ben ik op zoek gegaan naar boeken voor beginnende lezers. Omdat het mij gaat om haar de mogelijkheid geven tot zelf oefenen met lezen en ik dit er zeker niet door wil drukken, doe ik mijn best boeken te vinden die aansluiten bij haar interesses. Laat prinsessen er daar nou net één van zijn!

De titel van het boek geeft de indruk dat de betreffende prinses niet zo’n net en braaf prinsesje is. Dat zou het verhaal natuurlijk des te leuker maken. Op het boek staat dat het AVI niveau E3 is en de bijbehorende leeftijd 6+. Wanneer je het boek openslaat is te zien dat de tekst in korte stukjes opgedeeld is. Iedere keer staan er twee of drie zinnen waarna er een tekening dit eerste stukje tekst van het volgende stukje scheidt. Andere boeken van hetzelfde niveau die wij ook hebben bekeken of gelezen, hebben niet zelden veel meer zinnen onder elkaar staan waardoor deze boeken al meer lijken op reguliere leesboeken.

Hoewel ik de keuze die in De wilde prinses is gemaakt zeker niet verkeerd vind, lijkt het boek mede hierdoor wel meer een niveau M3 boek. Dit is geen kritiek en niet verkeerd, het valt alleen op omdat op het boek een ander niveau staat aangegeven.

De tekeningen van Ginsbach zijn prachtig. Zeer aantrekkelijk, kleurrijk en met veel details. Door ook kleinere plaatjes tussen de tekst door te verwerken, wordt het een speels geheel. Het verhaal is prima te lezen voor beginnende lezers, maar het mist een beetje het geheel van een verhaal. Er gebeurt niet heel veel en net als de stukjes tekst, komt de inhoud ook wat kort over. Hierdoor heb je minder het gevoel dat je een echt boek leest en voelt het verhaal een klein beetje als los zand.

Van het ‘wilde’ bij de prinses is weinig te merken en voelt daarom ook ietwat misplaatst in de titel van het boek. Het is een mooie wending dat de prinses laat zien hoe ze omgaat met een andere prinses die haar pest, maar daar blijft het dan ook een beetje bij. Dat ze met een veer schrijft voelt wat misplaatst in het verhaal maar vooral het gemis aan gekke dingen en dat de prinses uiteindelijk gewoon een nette prinses wordt, vind ik jammer. Door hier meer mee te doen had Steinebacher het verhaal een stuk aantrekkelijker kunnen maken. Nu komen er nauwelijks grapjes of grappige gebeurtenissen in het verhaal voor waardoor dit boek er niet uitspringt.

Het is nog altijd een prima boek voor beginnende lezers, maar ik vrees dat het boekje hier niet heel vaak uit de kast gepakt gaat worden omdat het verhaal Helena niet genoeg aanspreekt. Daarom krijgt het boek 3 sterren.


Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren