donderdag 11 oktober 2018

Suzanna Esther blogt ... Ana Soof


Het leukste vak

Een van de leukste dingen van schrijver zijn, is dat ik ervaringen opdoe die ik anders nooit had meegemaakt.
Zoals in elk vak bereik je soms mijlpalen waar je niet altijd bij stilstaat. In een ‘gewone’ baan krijg je loonsverhoging, een promotie, een bonus of een mooie toespraak tijdens een vergadering als je goed presteert. In het schrijversvak lijkt het soms of de enige graadmeter van succes stijgende boekverkopen zijn, maar dat is niet waar.

Door het schrijverschap word ik vaak uitgenodigd voor feestjes, willen mensen mij interviewen, en ben ik veel socialer geworden. Niet dat ik asociaal was, maar eerder wat op mezelf. Schrijvers zitten logischerwijs grotendeels van de tijd te schrijven, en dat gaat niet zo goed samen met sociale verplichtingen en feestjes. Natuurlijk is er voor alles een tijd, maar laat ik in tijdmanagement nou niet de sterkste zijn. Als ik eenmaal ga schrijven is er geen stoppen aan.

Schrijven op zich is zeer introvert. Het is een proces dat zich intern afspeelt. Als je samen met iemand schrijft dan is het zeer sociaal, maar de meeste schrijvers werken alleen. Op dit moment schrijf ik samen met een andere schrijver aan een nieuw boek en dat is heel inspirerend.
De overgang van de staat waarin ik kom als ik in ‘de schrijfflow’ zit, naar een meer op de omgeving gerichte energie is groot, en de een schakelt daar sneller in dan de ander. Het is dan ook best belangrijk om een zekere balans te houden tussen mijn binnenwereld, en de buitenwereld. Gelukkig wordt er van de moderne schrijver verwacht dat we op ludieke wijze promotionele activiteiten organiseren, en als je in de cirkel van andere schrijvers zit, dan kan het leven zomaar breder worden dan het eerst was.

Het lijkt nu net of ik daarvoor geen sociaal leven had, en dat klopt natuurlijk niet. Er is een verschil tussen familiefeestjes, bioscoop- en festivalbezoek, of een radio-interview over mijn schrijverschap, mijn eigen boekpresentatie of die van anderen, en bijvoorbeeld uitgenodigd worden om een vaste maandcolumn voor De Perfecte Buren te schrijven.
Ik ga niet in op alle uitnodigingen die ik krijg van andere schrijvers, want eerlijkheidshalve ben ik geen enorm feestbeest. Soms ga ik wel, en het is heel inspirerend te zien hoe andere schrijvers omgaan met hun schrijverschap. Met vlagen besef ik dat het wel heel bijzonder is wat ik meemaak sinds ik voor publiek schrijf.

Zo was ik voor maandagavond 8 oktober uitgenodigd door een radiozender om te komen praten over mijn schrijverschap, en mijn boeken – de Stem en Wervelstof Oklahoma -, en eigenlijk is dat best bijzonder. Hier de LINK.

Als ik terugkijk op de afgelopen twee jaar, heb ik heel veel mooie momenten meegemaakt. Als ik op een dag niet had besloten om bij een schrijverscollectief te gaan schrijven, had ik dat allemaal gemist. Gelukkig besliste ik dat wel.

Geen opmerkingen: