dinsdag 11 december 2018

‘Duizend papieren vogels’ – Victoria Udall


 
Genre: roman
Uitgeverij: Xander
ISBN: 9789401608626
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s:
Uitgave: september 2018

Dank aan Uitgeverij Xander voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Duizend papieren vogels is de debuutroman van Victoria Udall en prikkelt vanaf de eerste pagina alle emotionele zintuigen. Het hartverscheurende verdriet van Jonah, het niet weten hoe hij met zijn verlies moet omgaan, doet je als lezer huiveren. Jonah is verscheurd door het overlijden van zijn geliefde Audrey waarmee hij negen jaar samen was. Het was lang niet altijd gemakkelijk maar toch was hun relatie in Jonah’s optiek als een verbond dat voelde als voor altijd en eeuwig.

Vanaf het moment dat hij Audrey leerde kennen, draaide zijn wereld om haar, hij gaf zelfs zijn muzikale dromen op om bij haar te kunnen zijn. Nu ze er niet meer is lukt het Jonah niet om zijn draai te vinden, hij voelt zich ontheemd, wereldvreemd en alleen. Hij heeft niet alleen Audrey verloren maar ook zichzelf en ook zijn passie voor het leven is hij kwijt. Hun favoriete stek in Londen was de Kew Gardens, een stille oase in de drukke metropool. Jonah heeft daar, zoals zovelen, een zogenaamd herdenkingsbankje laten plaatsen, een plek waar hij zich weer even één kan voelen met Audrey. De vele uren daar maken dat hij zich dichter bij zijn vrouw waant en kan nadenken, proberen om de chaos in zijn verdoofde gedachten te ordenen. Het bankje is aanleiding tot bijzondere ontmoetingen, herinneringen en gedachtenspinsels.

“Alles wat echt is, is een herinnering.”

Jonah worstelt zich moeizaam door de eerste periode heen. De kleinste dingen benadrukken het grote gemis. Hij gaat weer snel aan het werk, om te voorkomen dat hij doordraait. Maar alles gaat op de automatische piloot, hij zondert zich af voor de buitenwereld waardoor hij vereenzaamd en amper staande blijft. Jonah lijdt aan slaaptekort en zijn gedachten draaien overuren. Die ene plek waar hij enigszins tot rust kan komen, Kew Gardens, blijkt de plek voor bijzondere ontmoetingen.

Opvallend aan de schrijfstijl van Victoria Udall zijn de prachtige volzinnen en het gedetailleerde, beeldende taalgebruik. In het boek is een prachtige plattengrond van Kew Gardens te zien waarmee je, gaandeweg het verhaal, de locaties leert herkennen. Het feit dat de herdenkingsbankjes echt bestaan is een meerwaarde aan de emotionele beleving. De auteur is duidelijk liefhebber van David Bowie, net als ik dat ben. De mooie fragmenten uit de songteksten zijn vaak heel treffend toegepast. Het enige wat daar jammer aan is dat ze vertaald zijn. Begrijpelijk maar jammer. In het Nederlands leest het toch nét een stukje minder lekker weg, ondanks de perfecte vertaling. Het boek kent meerdere hoofdpersonages met ieder een eigen verhaal en verschillende emotionele fases. Allemaal hebben ze dezelfde gemene deler en gaandeweg wordt duidelijk hoe de auteur daar op een mooie wijze betekenis aan heeft gegeven.

Duizend papieren vogels is een verhaal dat indruk maakt om verschillende redenen. Het is origineel, integer, fascinerend en beklijvend. De diversiteit van de hoofdpersonages is de kracht van dit verhaal. Deze roman gaat over zoveel meer dan het verhaal van Jonah. Dagboekpassages geven antwoord op de meeste vragen die tijdens het lezen ontstaan maar dan geeft de auteur een wending aan het verhaal waardoor alles verandert. Heel bijzonder om te erkennen dat je bent bespeeld, maar daardoor is de ontknoping wél buitengewoon verrassend.

Duizend papieren vogels bevat pittige levensvragen en emoties die de ruimte krijgen om tot bloei te komen. Ondanks dat het verhaal in een rustige stijl is geschreven, is het wel een zwaar verhaal. Het gaat om het gemis om wat is verloren én wat nog verloren gaat. Het is niet altijd meteen duidelijk vanuit welk perspectief wordt verteld omdat de personages met meerdere (bij)namen worden aangesproken. Vooral in het begin is dat even zoeken omdat het perspectief niet per hoofdstuk wisselt maar per anekdote. Die lichtelijke verwarring verdwijnt wanneer duidelijk wordt hoe de verhaallijnen in elkaar verweven zijn. De vertelvorm neigt soms poëtisch te worden, maar dat past wel heel goed in het geheel.

Elegant en rauw, beladen maar ook luchtig. Duizend papieren vogels raakt je. Het feit van niet kunnen loslaten maar vechten tegen gedachten die met je verstand aan de haal gaan. Volledige ontreddering en de zoektocht naar verlossing. Het houden van, juist dát is loslaten, in meerdere opzichten. In Kew Gardens komt alles samen. Op de plek waar alles begon en alles zal eindigen. Een veilige cocon voor alle hoofdpersonages die allemaal hun eigen redenen hebben om daar te zijn. Zonder het van elkaar te weten hebben ze elkaar nodig om verder te kunnen, wat dat ook inhoudt.

Met momenten voelt het boek aan als een prachtige mysterieuze, vertelling waarvan je niet wilt dat het stopt. Zo ontzettend mooi. 4,5 ster voor Duizend papieren vogels, een aanrader!

Patrice – Team De Perfecte Buren




‘Salami’ – Rudy Soetewey



Genre: Thriller
Uitgeverij: Vrijdag
ISBN: 9789460017070
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 325
Verschijningsdatum: oktober 2018

Met grote dank aan Uitgeverij Vrijdag voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Een sensationele uitvinding verdwijnt en wordt per abuis in een Salami verwerkt. Niet alleen de uitvinder van deze stof maar vele internationale partijen en bendes zijn uit op het verkrijgen van dit middel. Klusjesman Bart Colenbunders krijgt de opdracht de uitvinding veilig te stellen en komt terecht in een spannend avontuur, waarbij succes van lands- en levensbelang blijkt.

Mijn mening
Een boek dat eruit ziet als een kookboek en het hoofdingrediënt als titel draagt, blijkt volgens de omslag toch echt een thriller te zijn. Als relatieve nieuwkomer binnen de recensiewereld werd mij de nieuwe Soetewey gegund, nadat ik de vraag of ik er al eerder een had gelezen, ontkennend had beantwoord. Geen idee wat mij te wachten stond, hoewel ik wel weet dat Vlaamse schrijvers altijd op mijn sympathie kunnen rekenen.

Negenenveertig van een titel voorziene hoofdstukken bevat Salami. Bart Colenbunders is de ik-persoon in het verhaal en al vanaf de allereerste bladzijden gaan we in een denderende vaart non-stop richting het grootse spektakel dat het slot biedt. Onderwijl beleven we avonturen die naast een moordend tempo en inhoud ook een hoge mate van onwaarschijnlijkheden bevat. Zonder iets van de inhoud prijs te geven kan ik de lezer verbaasde blikken, lachmomenten en opgetrokken wenkbrauwen garanderen.

De dialogen zijn een kracht in de vertelstijl van de auteur. Snelle en duidelijke dialogen zijn opgetekend zonder veel ballasttekst over wie-wat-zei. Het is zo goed geschreven dat de dialogen het verhaal nog meer kleur en glans geven in plaats van het tempo te verlagen. Telkens wanneer je als lezer denkt dat er nu echt een einde komt aan alle hectiek, neemt Rudy een vluchtroute en komt via een nauw steegje weer op een ander verrassend verhaallijntje.

Het boek bevat de snelheid van ‘The Italian Job’, wordt geleid door een Inspector Clouseau-achtig hoofdpersonage en doet denken aan ‘The Painting in the hidden sausage’ van de televisieserie ‘Allo Allo’. Ik heb van deze doldwaze mix met serieuze ondertoon genoten en heb het boek in korte tijd verorbert. Dolgraag lees ik over een tijdje de nieuwe van Bart Colenbunders, geschreven door Rudy Soetewey.

Eindoordeel
Een boek met twee gezichten. Enerzijds een absurd grappig verhaal over een salami en anderzijds een stevig en goed onderbouwd pleidooi voor het behoud van de leugen. Je moet er niet aan denken dat we in een wereld moeten leven waarin we elkaar geen leugens meer vertellen. Ik wil wel benadrukken dat deze recensie en waardering op waarheid berusten.

Als recensent is het door de grote veelzijdigheid aan ingrediënten moeilijk aan te geven wat je kunt verwachten. Ik kan het beter tippen: Pak en geniet van de lekkerste en meest smaakvolle vegetarische salami die ik ken. Het boek krijgt van mij vier in smaakvolle plakken gesneden sterren.
 
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
‘Would I lie to you?
Would I lie to you honey?
Now would I say something that wasn't true?
I'm asking you sugar
Would I lie to you?’

(The Eurythmics – Would I Lie To You?)

maandag 10 december 2018

‘Insomnia’ - Jilliane Hoffman


Genre: Thriller
Uitgeverij: De Fontein
ISBN: 9789026144455
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 383
Verschijningsdatum: 25 september 2018

Met grote dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Mallory Knight is een 17-jarig meisje dat wordt vermist en die het zoveelste slachtoffer lijkt te zijn van de seriemoordenaar Handyman. De Handyman deelt opnames van zijn slachtoffers via social media met de politie. Bobby Dees is vanuit een taskforce betrokken bij het onderzoek naar de Handyman en stuit bij zijn jacht op de dader verrassend genoeg op een teruggekeerde Mallory. Pas dan verandert haar wereld compleet.  

Mijn mening
Een boek dat er geweldig uitziet. Mooi detail is dat de vogel (sneeuwuil) die de voorzijde van de omslag siert, op de achterzijde met gesloten ogen staat. Het boek is onderverdeeld in een proloog, drie delen die gezamenlijk vijfennegentig hoofdstukken beslaan en een epiloog. Het grote aantal hoofdstukken bevordert de leesbaarheid.

Opmerkelijk is dat als e-book bestand ook het korte verhaal ‘Nummer 9’ is verschenen. In ruim dertig pagina’s wordt een verhaal verteld over een van de eerdere slachtoffers van de Handyman, geschreven na Insomnia met als ondertitel ‘wat er voorafging aan Insomnia’. Ik heb het erna gelezen en vond het een leuke aanvulling op Insomnia zelf. Ik vraag mij wel af waarom het niet de eerste dertig bladzijden zijn geworden van Insomnia zelf.

Het boek heeft een aantal verschillende lagen waarbij ik het meest gecharmeerd raakte van de innerlijke strijd van Bobby Dees. Als vader heeft hij veel moeite met de slachtoffers die de seriemoordenaar maakt. Vanuit zijn vaderrol wekt hij veel begrip en sympathie op voor Mallory. Mallory wordt als personage beheerst door totale angst en ontreddering. Dit is goed neergezet waardoor de beklemmende sfeer ook op mij als lezer oversloeg. Net als in de horrorfilms maakt zij nu en dan keuzes die ik onbegrijpelijk dom vind. En een mismatch vormen met haar angst.

Het deel waarin zij als paria en parasiet van de gehele samenleving wordt ervaren, vind ik sterk neergezet. Ook het gebrek aan vertrouwen om de jacht op de moordenaar grootschalig op te zetten is een sterke verhaallijn. Ik ben vaak verrast en ik heb toch ook geregeld het gevoel gehad mij op platgelopen paden te bevinden. Originaliteit en cliché-zaken waren beide aanwezig. Zo was het ook met de spanning in het verhaal. Het is ontzettend spannend maar heeft anderzijds nergens tot slapeloosheid geleid. Op basis van de titel was die verwachting te hoog gespannen.

Eindoordeel
Een boek dat net zo mooi is als het eruit ziet. De sfeer wordt voor een groot deel door het uiterlijk van het boek onderschreven. Niet alledaags, origineel, mooi, indringend, spannend en verrassend. Verrassend als de kaart die ik van de Handyman in mijn brievenbus kreeg. En ongrijpbaar. Ongrijpbaar als de afzender ervan.

De keerzijde was er ook. Het verhaal was minder verrassend qua ontknoping en bevat in de vertaling enkele hikjes, die mij vooral in het begin belemmerde om echt in het verhaal te kunnen verdwijnen. Vergelijkingen met Gillian Flynn en Karin Slaughter op de omslag zijn wat mij betreft overbodig. Een goed auteur en boek heeft alleen zichzelf nodig. Jilliane Hoffman, ook deze was weer uitstekend.
Het boek krijgt van mij drie slapeloze sterren.
 
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
‘Deep in the bosom of the gentle night
Is when I search for the light
Pick up my pen and start to write
I struggle, I fight dark forces in the clear moonlight
Without fear
Insomnia
I can't get no sleep’

(Faithless – Insomnia)

‘Bumper de politiepup - Avonturen van een politiehond in opleiding’ – Koen van Santvoord


 
Genre: waargebeurde verhalen
Uitgever: uitgeverij Boekerij
ISBN: 9789022585443
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 304
Uitgave: oktober 2018
  
Met dank aan uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Ik ben al vanaf het allereerste begin fan van Bumper. Toen ik zijn eerste filmpje online zag, dat kleine koppie in een bijna lege bak yoghurt, was ik verkocht. Ik ontdekte dat er een Facebooksite is, een YouTube kanaal, een twitteraccount en een account op Instagram. Ik volg deze met plezier en vind het een eer dat ik het boek mocht recenseren.

Het boek bevat uit de volgende hoofdstukken:

Over Bumper
Stephan & friends
Bumper op avontuur
Trainen met Bumper
Collega's van Bumper
Verhalen uit de praktijk
Over hondengeleiders
Over politiehonden

Mijn eerste indruk is dat de uitgeverij een prachtig uitziend boek heeft uitgegeven. Er is stevig papier gebruikt voor het boek en als je er voor de eerste keer doorheen bladert, vallen gelijk de prachtige foto's op. Het is echt een boek dat je regelmatig nog eens op zult pakken, alleen al om van de fantastische foto's te genieten.

In het begin van het boek wordt in het kort uitgelegd wie wie is. Stephan is de baas en instructeur bij de hondenbrigade in Rotterdam. Bumper is een Mechelse herder die als puppy bij de politie Rotterdam terecht kwam en wordt getraind tot politiehond. Nadat een filmpje van hem op YouTube viral ging, is hij enorm bekend geworden en heeft hij vele fans op social media. Zijn fans worden "Bumperklevers" genoemd. Bumper is tot "Dier van het jaar 2017" uitgeroepen en heeft zelfs een "Best social award" gewonnen. Koen is de schrijver van dit boek. Hij heeft hiervoor maandenlang van dichtbij Bumper en zijn begeleider Stephan gevolgd.

Stephan heeft zelf het voorwoord geschreven en vertelt in het kort waar het boek over gaat en hoe het zijn leven heeft veranderd. Het is een boek waarin verschillende thema's worden behandeld. De ene serieuzer dan de andere. De toon van het boek is prettig en regelmatig luchtig, waardoor het heerlijk leest. En die foto's!! Er is veel nieuw materiaal dat ik als diehard fan nog niet had gezien. Het was een genot om naar deze foto's te kijken. Ook het lezen was enorm leuk, maar vooral ook interessant. Het is zeer zeker niet alleen een boek voor fans van Bumper, het is echt een boek geworden dat iedereen met plezier kan lezen en doorbladeren. Vooral ook hondenliefhebbers of mensen die meer willen weten over de (zware) training die een pup moet volgen totdat hij een echte politiehond is, zullen er veel plezier aan beleven en ook kennis opdoen. Ik begrijp nu uit dit boek dat het nooit een vooropgezet plan is geweest om van Bumper een bekende hond te maken. In dit boek lees je in het eerste stuk hoe het zover heeft kunnen komen dat Bumper nu een Bekende Politiehond is geworden.

De hoofdstukken van het boek zijn onderverdeeld in paragrafen die geschreven zijn vanuit verschillende perspectieven. Dit is te zien aan de titel van het paragraaf. Je leest sommige delen van het boek door de ogen van Bumper die zijn baas 'die bolle' noemt, andere stukken zijn de belevenissen van Stephan met Bumper, vanuit Stephans perspectief. Ook zijn er enkele pagina's met "Bumper op avontuur". Daarnaast zijn er hoofdstukken met algemene informatie, bijvoorbeeld hoe de neus van een hond functioneert en hoe de training met de ME werkt. Tenslotte zijn er enkele casussen, waar je leest over wat andere hondenbegeleiders hebben meegemaakt in hun carrière. Elk van deze perspectieven zijn ook nog eens verduidelijkt in het boek doordat ze verschillende lettertypes hebben.

Bumper is een uniek geval, zoals je in het boek kunt lezen. Hij is de eerste surveillancehond in Rotterdam die ze helemaal zelf opleiden. Normaal gesproken worden surveillancehonden gekocht van particulieren die aangesloten zijn bij de KNPV (Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging).

Het is een zeer boeiend en interessant boek dat ik met heel veel plezier heb gelezen. Je leert Bumper, Stephan en het werk van een politiehond en zijn baas tot in de details kennen. Het boek leest aangenaam, het heeft een luchtige toon. Een aantal keren moest ik erg lachen, zoals het stukje over de papegaai van Stephan die hem steevast begroet met "Bumper" als hij thuis komt. Maar er zijn ook serieuzere en spannende momenten. Zo is er een case (#4) waar je leest over een nachtdienst van een collega en zijn vijfjarige diensthond in de regio Rotterdam en wat zij gedurende hun dienst allemaal meemaken. Dit is behoorlijk heftig. Je krijgt het besef dat Bumper, ondanks zijn schattigheid en bekendheid, geen "normale" hond is, maar een wapen dat op meerdere manieren (speuren, dreigen en in uiterste geval bijten) ingezet kan worden tegen criminelen.

Ik kan sowieso elke hondenliefhebber en elke Bumper fan dit boek aanraden. Ik ben zelfs van mening, dat ook lezers van andere genres veel plezier zullen beleven aan dit prachtige boek.

Wat ik een mooi gebaar vind, is dat de politie de royalty's van de verkoop van dit boek afstaat aan Stichting Hulphond Nederland.

Bumper is te volgen op de volgende manieren:

YouTube: Politiehondbumper
Facebook: POLbumper
Twitter: @PolitiehondRdam
Instagram: pol_bumper


Ik geef Bumper de politiepup - Avonturen van een politiehond in opleiding graag 5 welverdiende sterren.
  
Jeanine Feunekes-Both - recensente De Perfecte Buren



vrijdag 7 december 2018

‘Schaduw over Berlijn’– Volker Kutscher



Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044354461
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 573
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Boekerij voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

1929, Berlijn likt nog steeds zijn wonden na Wereld Oorlog I. Gereon Rath, voorheen rechercheur op de afdeling moordzaken in Keulen, werd na een incident weggepromoveerd naar Berlijn en is op de afdeling van zedenpolitie terechtgekomen. Dit mede zijn vaders invloed, anders had hij zijn carrière bij de politie wel vaarwel kunnen zeggen.

Maar Gereon voelt zich niet op zijn plaats bij de afdeling van de zedenpolitie en het werk daar vindt hij maar nutteloos. Veel liever zou hij terug op de afdeling moordzaken werken. Hiervoor moet hij zich terug bewijzen en nadat het lichaam van een zwaar toegetakelde Rus uit de Spree wordt opgevist, beslist Gereon zelf op onderzoek uit te gaan. Hij wil zijn meerdere de oplossing van de vermoorde Rus op een dienblaadje aanbieden om zo bij de afdeling moordzaken terug aan de slag te kunnen. De Rus blijkt zeer zwaar gemarteld te zijn geweest en zijn identiteit is ook moeilijk (zelfs bijna niet) te achterhalen. Zo komt Gereon terecht in het web van de Berlijnse onderwereld en hij weet niet meer wie hij kan vertrouwen; zijn het de communisten, de SA, de cocaïnehandelaars ?  Hij blijkt er ook maar een zootje van te maken waardoor hij bijna zelf beschuldigd wordt van een moord.

Conclusie

‘Babylon Berlin’ is dé duurste Duitse (én zelfs Europese) productie ooit, maar liefst veertig miljoen euro werd in de serie gepompt en dit is ook te merken. Als kijker bevind je je in het Berlijn tussen de twee Wereldoorlogen. De eerste twee seizoenen heb ik gebinge-watched en natuurlijk toen het boek waarop de serie gebaseerd werd in het Nederlands verscheen was ik er als de kippen bij, dit moest ik lezen! De verwachtingen voor ‘Schaduw over Berlijn’ waren voor mij dan ook zeer hoog.

De auteur Volker Kutscher is een gekend Duits scenarioschrijver en dit is zeker te merken zijn in schrijfstijl. Alles wordt zeer filmisch geschreven, het voelde alsof ik in Berlijn van toen rondliep. Niet alleen de omgeving wordt gedetailleerd omschreven, maar ook de personages. Je kunt hen allemaal zo voorstellen en langzaam aan leer je ook wie ze echt zijn, want niet iedereen lijkt te zijn wie hij wel is. Dit is een van de aspecten die de spanning wel hoog houden in het boek. De personages zijn allemaal intrigerend, vooral Inspecteur Wolker, Gereon Rath en Charlotte Ritter. Het kan wat misleidend zijn als je eerst de tv serie hebt gezien en daarna het boek leest omdat sommige personages in het boek een minder prominente rol hebben.

Door de langzame opbouw van het verhaal verdrinkt de auteur ook zichzelf niet in de vele details. Het is nog altijd een thriller en bij teveel details gebeurt het soms dat het verhaal verloren gaat en hierbij de spanning verdwijnt. Dit is zeker niet het geval in Schaduw over Berlijn, wat ik wel zeer opmerkelijk vind, gezien voor een thriller alles zeer gedetailleerd omschreven wordt.

Zijn inspiratie haalde de auteur van de film ‘M- Die Stadt sucht einen Mörder’ van Fritz Lang, de Amerikaanse film ‘Road to Perdition’ en de tv-serie ‘The Sopranos’. Kenmerken voor het boek zijn dan ook de decadente jaren ’30, het maffia –en misdaadmilieu, een beetje de gekende grauwe gangster scènes, complotten, en corrupte politieagenten. Lezers die hier graag over lezen, zullen zeker genieten van dit boek.

Het verhaal heeft veel onverwachte plotwendingen, en hoewel ik al eerst de tv-serie gezien had bleef het verrassen. Een tip aan diegene die het boek gaat lezen en de serie nog niet heeft gezien, is zeker om eerst het boek te lezen en daarna pas de tv-serie te bekijken. Beide zijn goed, maar zoals meestal het geval is, is het boek beter. Soms was het voor mij wat verwarrend omdat in het boek het vooral draait rond hoofdinspecteur Rath en in de tv-serie ook Charlotte Ritter vaak in beeld komt. Hierdoor komt de tv-serie wel wat vrouw-vriendelijker naar voren dan het boek. De echte feministen zouden zich wel eens kunnen ergeren aan het boek gezien alles vanuit het standpunt van een mannelijke karakter geschreven is en in de tijdsgeest van de jaren ’20. Vaak wordt het boek dan ook omschreven als thriller voor mannen, maar ik heb er als vrouw ook enorm van genoten en ben dan ook enorm benieuwd naar het vervolg (als ik zolang ga kunnen wachten, misschien dat ik al ergens de Duitse versie lees).

Als liefhebber van geschiedenis vond ik de periode tussen de twee Wereldoorlogen op een goede manier in beeld gebracht, vooral hoe de Duitse bevolking het niet makkelijk had. Het is duidelijk dat de auteur zeer veel research gedaan heeft over die periode. Wat ik zeker interessant vond waren de verwijzingen naar de SA en een man met een Charlie Chaplin snor (Hitler). Het overheerste niet in het boek, maar het werd op een subtiele toets af en toe aangehaald.

Schaduw over Berlijn heeft terecht de Duitse bestseller lijsten gehaald! Het is een dikke pil van 573 pagina’s, maar je vliegt erdoor heen, ondanks de vele details. Als lezer kan je niet stoppen tot je de uiteindelijke plot weet. Van mij krijgt het dan ook een verdiende vier sterren.
  
Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren



Blogtour 'Zielenmenners' - Terrence Lauerhohn



Genre: fantasy 
Uitgever: Ambilicious
ISBN: 9789492551382
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 291
Uitgave: november 2018


Met dank aan Terrence Lauerhohn voor het recensie-exemplaar.


...Niet elke mens heeft een menselijke ziel...

Het verhaal
Rechercheur Maryot wordt opgeroepen om naar een plaats delict te komen, een gezin bestaande uit vader, moeder en kind zijn vermoord. Het is haar taak deze zaak op te lossen. De rechercheur heeft het al druk, er vinden ook veel moorden plaats in Central Park. Er lijken enkele overeenkomsten tussen deze moorden te zijn. Deze nieuwe moord is echter heel anders. De moorden in Central Park zijn veel gewelddadiger en gruwelijker van aard. Maryot kan niet anders dan tot de conclusie komen dat er twee seriemoordenaars aan het werk zijn in New York. Ze heeft het gevoel dat er een luchtje zit aan deze zaken en misschien toch ook met elkaar in verband staan. 's Ochtends vroeg na de moord op het gezin meldt zich een vreemde getuige op het bureau. Hij wil Rechercheur Maryot spreken over de moord op het gezin. Ze heeft een naar gevoel bij deze man, helemaal als hij gedurende het verhoor op een vreemde manier verdwijnt. Haar gevoel dat er meer speelt dan de politie vermoedt, neemt toe. Suzan Maryot en haar collega Bill Clarke komen krijgen te maken met twee zaken die compleet anders en extremer blijken te zijn dan zij in het begin hadden kunnen vermoeden.

Conclusie
Het verhaal begint direct met een harde scène en de schrijver zet zo de toon voor de rest van het verhaal. Het verhaal had mij compleet in zijn ban. Wat schrijft Terrence Lauerhohn fantastisch. Hij heeft een geheel eigen stijl van schrijven, die ik al in zijn vorige werk zo bewonderde en ik tijdens het lezen van Zielenmenners merkte ik hoe hij deze manier van schrijven nog verder verfijnd heeft en als schrijver gegroeid is. Zijn schrijfstijl heeft iets bijzonders dat mij niet loslaat. Zielenmenners is enorm spannend, boeiend, intrigerend en vooral origineel verhaal. De sfeer is vanaf het begin unheimisch. Het boek begint al vrij hard en bloederig en dit neemt zelfs toe gedurende het gehele verhaal. Het is zeker geen verhaal voor tere zieltjes, meer voor de liefhebber van bovennatuurlijke thrillers en horror.

De scènes zijn gedetailleerd beschreven en de karakters zijn zeer goed neergezet. Vooral met rechercheur Maryot heeft Terrence Lauerhohn heeft een krachtig personage neergezet. Ze is onverschrokken, zelfverzekerd en gaat geen uitdaging uit de weg. Daarnaast is ook Toby een intrigerend personage. Hij wil macht, tegen elke prijs. Het is boeiend om te lezen over Toby's innerlijke strijd als hij erachter komt dat de manier om deze macht te krijgen anders is dan hij van te voren voor ogen had.

Wat ik verder zo mooi vind aan het verhaal is dat het niet voorspelbaar is. De schrijver komt elke keer met nieuwe details, die het verhaal verdieping geven. Hierdoor ga je steeds meer verbanden zien bij zaken waarvan je niet eerder in de gaten had dat ze met elkaar te maken hebben.

Zielenmenners bestaat uit verschillende genres. Het begint als een keiharde thriller met bovennatuurlijke elementen, waarna het verhaal steeds meer richting fantasy en bovennatuurlijke horror gaat. Deze overgang is geleidelijk en de spanning die dit geeft, trekt je steeds verder in het verhaal.

Terrence Lauerhohn heeft me weer weten te vermaken tijdens het lezen met zijn bijzondere (en regelmatig harde) manier van vertellen. Naast deze hardheid zijn er ook tedere en emotionele momenten. Zielenmenners is een zowel intrigerend als angstaanjagend verhaal over een oorlog tussen licht en duisternis. Ik geef Zielenmenners graag 4 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - recensent De Perfecte Buren

Bekijk hier ook het filmpje van de boekentrailer   

donderdag 6 december 2018

‘Ik beken’ – Jo Spain


Genre: thriller
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026145186
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 336
Uitgave: 9 oktober 2018

Dank aan Uitgeverij De Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Als in een nachtmerrie voltrekt zich een drama voor Julie’s ogen. In wat een veilige omgeving zou moeten zijn wordt haar man Harry McNamara koelbloedig vermoord in hun eigen woning. Zo staat de dader binnen en net zo snel is hij weer weg, alleen is nu alles anders. Julie bevriest ter plekke bij het lugubere aanzicht.

Gaat het hier om een afrekening uit het criminele circuit of is er iets anders aan de hand? Harry heeft een duister verleden dus de eerste optie lijkt het meest voor de hand te liggen. Rechercheur Alice Moody wordt met de zaak belast en van meet af voelt deze zaak niet goed. Vooral omdat er heel kort na de moord zich al een dader heeft gemeld die de moord direct bekent. Deze J.P. Carney heeft zijn verklaring afgelegd maar over zijn motivatie zijn nogal wat vragen en wat is zijn connectie met McNamara? De uitleg die Carney geeft is bijzonder vaag, maar hij blijft bij zijn bekentenis. Ook al hebben ze op papier de zaak al snel rond, iets klopt er niet. En de houding van Julie roept ook vraagtekens op. Het lijkt allesbehalve een beklonken zaak.

De schrijfstijl van Jo Spain is vlot en laat niets aan de verbeelding over. Haar korte en gedetailleerde manier van schrijven zorgt dat je het boek snel uit hebt. Lange tijd laat ze je raden hoe het verhaal gaat, je moet je verwachtingen geregeld bijstellen, en dat doet de spanningsboog goed. Ondanks dat het verhaal geen opvallend hoog tempo hanteert doet dat er niets aan af. De flashbacks die je terugvoeren naar de jeugd van de hoofdpersonages zorgen ervoor dat je steeds meer informatie krijgt en de puzzelstukjes richting het heden op de juiste plek kunt leggen. Maar dan ben je er nog niet. Jo Spain laat de drie verhaallijnen op een dusdanige manier bij elkaar komen dat het pas tegen het eind van het boek helemaal sluitend is en dán weet je pas precies hoe het zit. De ultieme mindfuck zeg maar en die aanpak werkt, je moet gewoon weten hoe het gaat aflopen.

De auteur werkt de drie hoofdpersonages goed uit. De een wat meer dan de ander maar dat stoort niet en het verhaal vraagt er ook niet om, het is goed genoeg afgepast. Op deze manier leer je vooral Julie en J.P. Carney goed kennen en komen er antwoorden op je vragen waarom ze handelen zoals ze doen. De hamvraag is natuurlijk wat de hoofdpersonages met elkaar bindt? Het verhaal dat Carney heeft opgehangen in zijn verklaring wordt steeds verder ontkracht maar hoe het dan wel in elkaar steekt blijft vervolgens lang vaag. Het feit dat Harry niet de meest populaire zakenman in de regio is doet ook vermoedens rijzen. Aan alle kanten rammelt het verhaal en zijn er tig mogelijkheden die meerdere daders zouden verklaren. Maar de politie zit intussen wel met de verklaring van Carney en de bijzondere houding van Julie. Zit Alice fout met haar onderbuikgevoel of is het werkelijk zo simpel?

Zoals vaker het geval met psychologische thrillers, de betere dan toch, blijf je lang in onzekerheid zitten en heb je veel vragen. Vrees niet, alles komt goed in Ik beken, althans voor jou als lezer. Voor de betrokkenen in het verhaal is dat andere koek.

Met Ik beken is Jo Spain nu ook in Nederland te lezen met deze standalone, en hoe! Het is een thriller die er zeker mag wezen. Het verhaal voldoet aan de kenmerken en criteria die zorgen dat je een boek in handen hebt dat je niet meer wilt/kunt wegleggen totdat het uit is. Wat ik persoonlijk erg sterk vond was de continu aanwezige spanning maar zeker ook dat de randverschijnselen en effecten van een financiële crisis en de louche banklobby in het verhaal zijn verwerkt, een originele invalshoek die heel veel agressie en frustratie teweeg kan brengen en daarmee duidelijk een bron van inspiratie voor deze auteur. De kreten ‘het kwaad achterhaalt je wel’, ‘wraak zal zoet zijn’ en ‘eerlijk duurt het langst’ zijn hier mooi van toepassing, maar in welke hoedanigheid mag een ieder voor zich gaan ontdekken. Bereid je maar voor op irritatie en ongeduld, precies zoals het hoort bij een goede psychologische thriller. Het is een goed geschreven (en vertaald) verhaal dat een absolute must is voor spanningszoekers.

Ik beken is een strak in elkaar gestoken psychologische thriller. 4 dikke sterren!

Patrice – Team De Perfecte Buren


‘De geheimen van Roscarbury Hall’ – Ann O’Loughlin


Genre: roman
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN 9789400510135
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Verschijningsdatum: augustus 2018

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar

De auteur neemt je mee naar Ierland, om precies te zijn naar Roscarbury Hall, een prachtig maar verwaarloosd landgoed. Op Roscarbury Hall wonen Ella en Roberta O’Callaghan. In het grijze verleden hebben ze een heftige ruzie gehad, sindsdien spreken ze niet meer met elkaar. De communicatie tussen hen verloopt via korte briefjes.

De beide zussen zitten op zwart zaad, ze kunnen niet aan hun verplichtingen aan de bank voldoen. De bank dreigt met verkoop van het landgoed maar dan komt een van de zussen, Ella, in actie. Ze start een theesalon om inkomsten te genereren. Zus Roberta is het daar niet mee eens en dat laat via briefjes voortdurend merken. De theesalon doet het boven verwachting goed, vooral het door Ella gemaakte gebak trekt gasten. Maar Ella kan het niet in haar eentje.
Gelukkig krijgt ze hulp van haar nicht Iris maar ook, volkomen onverwacht, van de Amerikaanse Debbie. Debbie is niet zomaar op vakantie in Ierland, ze is op zoek naar haar roots.

Ze is als baby in Ierland geadopteerd, de adoptie is echter niet gedocumenteerd, het is waarschijnlijk een illegale adoptie geweest. Haar enige aanwijzing is een brief van een non waarin bedankt wordt voor een donatie aan een klooster. Debbie is ongeneeslijk ziek, het vinden van haar moeder is ontzettend belangrijk voor haar. Debbie en Ella helpen elkaar, de theesalon van Ella wordt een succes en langzamerhand wordt het verhaal rondom de adoptie van Debbie ontrafeld. Ook wordt duidelijk wat in het verleden tussen Ella en Roberta is gebeurd wat heeft geleid tot de situatie met de briefjes.

Conclusie
De geheimen van Roscarbury Hall is een heerlijk boek. De auteur verweeft de verschillende verhalen goed. In de verhaallijn verwerkt ze ook de geschiedenis van het katholieke Ierland waar onvrijwillige adoptie helaas voorgekomen is en in de doofpot is gestopt. Het verhaal doet recht aan de moeders en kinderen die van elkaar gescheiden werden en de rol van de Katholieke Kerk hierin. De toon van het boek is luchtig, daardoor gaat de soms zware thematiek niet overheersen. Er wordt bovendien een mooie schets gegeven van een klein Iers dorpje waarin iedereen elkaar kent en waar geen geheim veilig is voor de roddeltantes.  Het enige minpuntje voor mij is dat het verhaal van Ella en Roberta niet helemaal geloofwaardig is. Je blijft toch niet jarenlang onder hetzelfde dak wonen en niet met elkaar praten? Maar al met al dus toch een heerlijk boek, vier sterren.

Jeannie Bertens – recensent De Perfecte Buren


woensdag 5 december 2018

Annemarie plukt de dag


Oh, kom er 'ns kijken....

Zo rond deze tijd van het jaar gaat mijn gedachte terug naar de kinderjaren. Dit bracht voor menig kinderhartje toch de nodige spanning met zich mee waardoor de fantasie weleens een beetje op hol wilde slaan. Hoe mijn oudste zus in die periode buiten in het donker iets moest halen en helemaal overstuur binnenkwam. Zij hield bij hoog en bij laag vol dat ze door het paard van Sinterklaas gebeten was. En hoe ik zeker wist dat ik door het kleine zolderraampje een glimp van zwarte Piet opgevangen had. Als kleuter liep ik aan de hand van een Pieterbaas en was vooral geïnteresseerd in Spaanse woordjes maar verder dan 'uno, dos' kwam hij niet. Ik had natuurlijk ook niet met zo'n moeilijke vraag moeten komen... 

Mijn oudste broer vond 'heel toevallig' ergens in een kast het speelgoed wat bestemd was voor pakjesavond. Iedere dag ging hij kijken of het er nog lag en moest vooral heel enthousiast reageren toen het heerlijk avondje eindelijk daar was. Op zo'n avond waren wij in de kamer en werd er plotseling met veel herrie via het doorgeefkastje tussen keuken en huiskamer, strooigoed naar binnen gegooid. In de keuken stond dan ineens een mand met pakjes. Beter een goede buur dan ... Ieder jaar werd er een aantal keren flink aan de bel getrokken en stond er een heerlijke slagroomtaart op de stoep. Later begreep ik dat dit een bedankje was van mensen waarvoor mijn vader regelmatig klusjes deed. Tja, een slagroomtaart in een juten zak was eigenlijk ook niet mogelijk geweest....

Toen ook onze jongste van zijn geloof was gevallen (wat kon en kan ik goed geheimpjes bewaren) werd de surprise avond ingevoerd. Er werden lootjes getrokken en voor elkaar moesten we een kleinigheidje kopen maar wat zeker zo belangrijk was, het moest voorzien zijn van een gedicht. Dat ging ons allen niet slecht af. In 1 van de gedichten voor ons mam werd gerefereerd aan haar reis naar haar broer in Australië. Mijn moeder werd hierbij vergezeld door een zoon en schoondochter. Mam was een vrouw die altijd onder haar kleding een pantylette droeg (voor de mannelijke lezers: een soort harnas). Al vielen de mussen van het dak, mam ging de deur niet uit zonder dit kledingstuk. In het erg warme Australië hadden ze haar uiteindelijk zo ver gekregen om dit ding toch in de koffer te laten toen ze een dagje naar zee zouden gaan. Om vooral geen aanstootgevend gedrag te vertonen heeft mijn moeder toen pleisters gebruikt om haar 'pluspuntjes' te camoufleren want stel je toch voor dat ze zou worden nagekeken terwijl ze als een soort baywatch-babe over het strand paradeerde...
Deze gebeurtenis was zo mooi op rijm gezet, ik geloof dat ze bij de rijm een doosje Hansaplast kreeg.

Het zijn van die momenten die ik niet snel zal vergeten en altijd zal koesteren.

Annemarie

‘Het Moerasmeisje’ - Delia Owens



Genre: Roman
Uitgeverij: Overamstel (The House of Books)
ISBN: 9789044354065
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Verschijningsdatum: oktober 2018

Met grote dank aan Uitgeverij Overamstel voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
We volgen als lezer het verhaal van Kya, een meisje dat met haar ouders en haar broer en zusjes opgroeit in de moerassen van North Carolina onder erbarmelijke omstandigheden. Hoe klein ze ook is, ze wordt geconfronteerd met zaken die je ieder kind zou willen besparen. Kya vereenzaamt en vindt troost en warmte bij de dieren en planten en bij een enkeling die haar het beste gunt. En dan wordt ze verdacht van moord.

Mijn mening
Het boek trok qua uiterlijk niet direct mijn aandacht. De omslagfoto is mooi en samen met de titel niet zinnenprikkelend. Al vanaf dat ik kind was, heb ik een grote genegenheid voor het individu. Mensen die op zichzelf worden teruggeworpen kunnen rekenen op mijn steun en warme interesse. De tekst op de omslag “Ze is blootsvoets en wild, de mensen willen niets van haar weten" intrigeert en zorgt ervoor dat ik met hoge verwachting aan dit boek begin.

Wat als eerste opvalt zijn de kleine letters. Ik lees veel en het valt me op dat de lettergrootte kleiner is dan bij andere boeken. Nadat ik een kaartje heb bekeken van het gebied waar het verhaal zich gaat afspelen, start ik met het eerste van uiteindelijk zevenenvijftig hoofdstukken die naast een cijfer en een titel ook een jaartal kennen. Als een hoogwaardige stofzuiger word ik het verhaal ingezogen en op het strand bij de hut van Kya weer op de grond neergezet. En zaken als lettergrootte zijn uit mijn blikveld verdwenen.

Ademloos kijk ik om mij heen en geniet van het landschap, de dieren, het water en de basis van het leven: overleven. Een niet benijdenswaardige jeugd en een lage positie op de maatschappelijke ladder met alle gevolgen van dien. Vechten voor een beetje, overleven met een beetje, genieten van een beetje wordt gebracht met zoveel realisme, dat ik na vijftig bladzijden de personages al lijk te kennen. Kya wordt continu heen en weer geslingerd tussen vechtlust en droefenis en gaat gebukt onder de zware mantel van steeds opnieuw weer afgewezen worden. Het zorgt ervoor dat ik alles om mij heen vergeet. Kya haalt troost uit de natuur. Ze weet dat ze anders is dan anderen maar zonder de slachtofferrol. Een krachtige vrouw die de overtuiging heeft dat ze het leven alleen moet volbrengen.

Het Moerasmeisje is de debuutroman van deze auteur die documentaires maakte voor National Geographic. Ik denk dat de auteur deze ervaring goed heeft kunnen gebruiken om beeldend te kunnen schrijven door goed te observeren en geduld te hebben. Maar er was meer nodig om mij tevreden te stellen. De zinnen zijn poëtisch en tonen een groot taalkundig talent. Ik geef grote complimenten aan de vertaler en ben daarnaast ook van plan het boek in de originele Engelse versie nogmaals te lezen.

‘Wolken luierden in de gebogen armen van de heuvels’

Tenslotte krijgen we een verhaal voorgeschoteld dat naast veel detail ook veel plottwisten kent en een constante spanning herbergt. Een prachtig boek op vele vlakken.

Eindoordeel
Het meest clichématige dat ik bedacht krijg als recensent, is om te zeggen dat je het boek niet weg kon leggen. En laat dat nu echt het geval te zijn geweest. Ik houd van de vogels, de insecten, de bomen, de kust en het weer. En ik houd van een goed verteld verhaal met aandacht voor de feitelijke gebeurtenissen en de beleving ervan bij de personages.

En deze componenten vloeien onafscheidelijk ineen als een druppel inkt op vloeipapier. Een natuurfilm op papier met een verhaal dat boeit van begin tot eind, mij laat glimlachen en een traan over mijn wangen laat biggelen. Het is een debuutroman. Ik blijf deze auteur volgen en kan de lezers alleen vragen dit ook te doen. Lees dit boek. Ik vind het een vijf sterren boek.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
‘Now I was young and pretty on the mean streets of the city
And I fought to make 'em my home
With just the shirt on my back I left and swore I'd never look back
And man I was gone gone gone
But there's things that'll knock you down you don't even see coming
And send you crawling like a baby back home
You're gonna find out that day sugar

When you're alone you're alone
When you're alone you're alone
When you're alone you're alone
When you're alone you ain't nothing but alone
(Bruce Springsteen – When you’re alone)

‘Egyptisch Blauw’ - Johnny Bollé


 
Genre: Thriller
Uitgever: Schrijverspunt
ISBN:
9789462663305
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 266
Uitgave: september 2018

Dank aan Johnny Bollé voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Personage Jovanny leert zijn nieuwe vrienden kennen tijdens een avondje stappen en al snel spreken ze iedere week met elkaar af in de club. Ondanks dat ze elkaar minimaal één keer per week zien, blijken ze elkaar toch niet door en door te kennen en iedereen heeft zo zijn eigen geheimen.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages van de vriendengroep en boven ieder verhaal staat duidelijk vermeld via wiens oogpunt je het verhaal op dat moment leest. Hierdoor is Egyptisch Blauw erg goed te volgen en ontwar je langzaamaan alle geheimen die de personages verborgen proberen te houden. Ik heb dan ook ontzettend van het verhaal genoten en kon het boek moeilijk wegleggen.

Gedurende het verhaal kwam wel duidelijk naar voren dat de auteur van Vlaamse komaf is, door verschillende woorden en uitdrukkingen die in Nederland niet gebruikt worden. Zelf vond ik dit totaal niet storend, vooral omdat dit me deed terugdenken aan de mooie jaren die ik in Gent heb doorgebracht. Het boek wordt bovendien bestempeld als een thriller en ondanks dat het dit zeker is, is het in mijn ogen tevens ook een new adult verhaal. Alle personages zijn nog vrij jong, waardoor ook lezers vanaf een jaar of achttien zich goed met hen kunnen identificeren.

Hierdoor denk ik dat het verhaal erg toegankelijk is voor een zeer groot publiek. Tot op het laatste moment blijft Egyptisch blauw spannend en sommige van de geheimen kwamen totaal onverwacht. Hierdoor blijft het boek je tot de laatste bladzijden in zijn greep houden. Dit verhaal krijgt van mij dan ook zeker 5 sterren en Johnny Bollé mag zeer tevreden zijn met dit debuut.

Claudia van Koolwijk – Recensent de Perfecte Buren