zaterdag 29 december 2018

Rasters draait door ... over haar speciale momenten uit 2018






Op de valreep van 2018 schrijf ik deze blog voor De Perfecte Buren. De poezen zitten op de keukentafel en de top 2000 staat op. De waterkoker geeft aan dat het water klaar is om in te schenken. Ik sta even op. Momentje.

Momentjes. Wat zijn ze belangrijk voor mij. Genietmomentjes. Ik heb er velen gehad het afgelopen jaar. Er verschenen maar liefst drie boeken van mij en elke keer weer genoot ik van het zien en voelen van de cover van het boek. De recensies kwamen als warme cadeautjes bij  me binnen. Dat schrijven is toch echt iets wat ik nodig schijn te hebben. Wanneer ik door drukte thuis of door lichamelijke beperkingen (rugpijn) niet kan schrijven, voel ik me ellendig van binnen. Mijn vingers moeten gewoon over dat toetsenbord razen zodat mijn geest tot rust kan komen. Haha.

Rust.
Ik vind dat moeilijk. Ooit schreef ik al ergens: ik drink mijn thee zonder thee, ik heb de rust niet om het zakje erin te laten hangen. Belachelijk. Daarom dwing ik mijzelf nu om echt van mijn kopje thee te genieten. Thee en Rust. Die twee concepten brachten mij op een idee en samen met dochter Sabijn begon ik #theegedichtjes te maken. Elke dag een nadenkertje op Instagram plaatsen. Mooi, zou je denken. Niet voor mij, er moest meer bij. Een website, een kalender en echte theegedichtjes als cadeautje. Ik kan er elke dag van genieten dat ik het heb gedaan. Zonder na te denken, gewoon maken en bestellen. Zit er iemand op te wachten? Geen idee. Ik word er blij van dus ik heb het gewoon gedaan.

Ik doe wel meer dingen waarvan ik blije vlinders in mijn buik krijg. In 2017-2018 liet ik armbandjes maken voor bij mijn boeken. Ze zijn prachtig geworden. Verkopen ze goed? Nee. Maar het zijn cadeautjes voor mezelf geworden die ik af en toe uitdeel.

Afscheid nemen en doorgaan.
Wat heb ik dit jaar nog meer gedaan? Twee grote dingen. Ik begon in september te schrijven aan een boek voor uitgeverij Boekerij. Een boek waarvan elke zin gepaard ging met tranen en herinneringen. Een boek waarvan ik af en toe letterlijk ziek werd. Zoveel verdriet en pijn zat erachter. En toch ging ik door en schreef ik verder. Het boek is af. Net voor de kerst nog. Ik deelde het boek met een paar bijzondere vrouwen, zij leefden mee. Ieder op haar eigen manier, waardoor ik deze dames ook beter leerde kennen. Dit boek, waarvoor er nog geen titel is, zal in september 2019 verschijnen. Het boek waarover ik aan diezelfde vriendinnen de oproep deed: wat gaat dit boek de mensen dan brengen?!

#herkenning #hoop #warmte #verwerking #erkenning #rouw

Ik hoop het zo. Het is een ode aan mijn in oktober overleden vriendinnetje. Ik hoop dat iedereen die dit boek leest van haar gaat houden en de warmte voelt. Na dit boek was ik moe. Mijn nek zat vast zoals hij nog nooit vast had gezeten en de puf was uit mijn lijf. Ik nam een paar dagen rust en begon toen aan mijn kinderboek Raf de Raaf. Het moest. Ik wilde even loskomen van het mooie zware boek en iets neerzetten voor mijn kinderen. Dat boek is nu ook af en ligt bij de illustrator. Nou, ik kan je vertellen: ik ben nog nooit zo nieuwsgierig geweest! Ik kan niet wachten op dit boekje! Ik hou van Raf de Raaf!

Daarnaast ben ik terug de tijd in gegaan met Mila. De Mila trilogie zal opnieuw tot leven gebracht worden bij uitgeverij Boekerij en samen hebben we bedacht om een Prequel te maken. Dus alles wat vooraf ging aan Follow. Dat was even schakelen voor me. Terug in de tijd, een tijd zonder whatsapp en Facebook. Maar gewoon een jonge vrolijke Mila. Ze leert nu net Lucien kennen en the rest as we know is history.

Tegelijkertijd ben ik begonnen met mijn nieuwe feelgood Hemelse Modder. Daar heb ik echt veel zin in! Gewoon lekker luchtig, alhoewel…? Natuurlijk zitten er ook diepere lagen in verstopt. Voor dit boek heb ik weer een paar dames gevraagd om mee te lezen en ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen?! Met de dames die meelazen met mijn “moeilijke mooie boek” staat de afspraak om een weekendje samen weg te gaan. Ik schrijf dan het dankwoord voor dat boek. Samen met die vrouwen die me dierbaar geworden zijn. We gaan samen thee drinken, kletsen en even niks zeggen. R U S T

Veel liefs, Gaby


Geen opmerkingen: