donderdag 17 januari 2019

DPB is jarig! L&M Books trakteert!



Uitgeverij L&M Books en Uitgeverij Volt hebben samen deze spanningsknaller mogelijk gemaakt! Lees snel verder hoe je een poging kunt wagen, zeker doen want een echte thrillerliefhebber moet deze boeken lezen! Wij zijn jarig en jullie krijgen kadootjes, het moet niet gekker worden! Lees snel verder hoe je kans maakt op dit thrillerpakket.

 
Je bent slechts drie klikken verwijdert om kans te maken, dus doe vooral mee, hoe gaaf is dit!?   
Dus...klik, klik, klik.
Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 
Like de Facebookpagina's van L&M Books HIER en van Uitgeverij Volt HIER,
én als je nog geen lid bent van onze gezellige besloten groep op Facebook klik je HIER, zo kun je met alle mooie winacties meedoen en al het andere leuke lezen. 
That's it!

Meedoen? Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep en wacht in spanning af. Doe gerust ook mee met de andere winacties!!
Deze winactie loopt van 17 t/m 23 januari 2019. De winnaars maken we de daarna op Facebook bekend. Veel plezier!






Lees HIER de recensie van 'Scorpio'
Lees HIER de recensie van 'Pas op voor de buren'
Lees HIER de recensie van 'Stille grond'
Lees HIER de recensie van 'Schemerzone'

DPB is jarig! Angelique Haak trakteert!



Ook Angelique Haak viert gezellig ons feestje mee en trakteert ook nog eens. Een gelukkige winnaar ontvangt haar twee thrillers 'Een nieuw begin' en 'Uitgeschakeld' voor vele uurtjes spanning en ontspanning. Als dat geen reden voor een feestje is??
En je hoeft niet eens zo veel te doen om kans te maken op deze waanzinnige prijs. Ook hier hoef je maar drie keer te klikken, dus... KLIK, KLIK, KLIK.

Like onze frontpage HIER
Like de auteurspagina van Angelique HIER
Als je nog geen lid bent van onze besloten Facebookgroep dan klik je HIER, zo maak je ook nog eens kans op alle andere gave winacties én ben je meteen lid van onze supergezellige boekengroep.




Waar gaat 'Een nieuw begin over'?

Jennifer Brugman is een gedreven rechercheur met een pijnlijk verleden. Ze wil graag opnieuw beginnen en een baan in haar geboortestad Rotterdam biedt haar die kans. Samen met haar nieuwe collega's werkt ze aan een heftige moordzaak: het opsporen van een moordenaar die een voorliefde heeft voor Griekse Mythologie en het afstraffen van overspelige vrouwen. Lukt het Jennifer geheim te houden wat haar overkomen is, nu het erop lijkt dat de Mythologie-moordenaar het ook op haar gemunt heeft...

Lees HIER de recensie.

Waar gaat 'Uitgeschakeld' over?

‘Met jullie dochter is het begonnen, maar met haar zal het niet eindigen...’ Deze tekst ziet Dorine van Sevère, vrouw van een vooraanstaand gemeenteraadslid, als ze nietsvermoedend haar post opent. De tekst is geschreven op de rouwadvertentie van haar dochter Jorinde, die twee maanden daarvoor zelfmoord pleegde. Gealarmeerd schakelt zij de politie in en er blijkt er een link te zijn met een van de leden van het rechercheteam. Het zusje van een van hen, heeft twee jaar eerder ook zelfmoord gepleegd én was bevriend met Jorinde. Rechercheur Jennifer Brugman en haar partner Ricardo de Graaf, stellen een onderzoek in en stuiten al snel op een misbruikzaak die verband lijkt te houden met de dood van de vrouwen. Meer en meer rijst de vraag of ze eigenlijk wel echt zelfmoord hebben gepleegd? Jennifer en Ricardo proberen aan te tonen dat iemand bezig is een groep jonge vrouwen uit te roeien en te voorkomen dat er nog meer doden vallen. Ze raken verstrikt in een bizar onderzoek, waarbij meerdere mensen met heftige emoties kampen. En heftige emoties, zetten soms aan tot heftige daden...

Meedoen met deze gave winactie? Meld je deelname in het topic op de besloten groep.
Deze winactie loopt van 17 t/m 23 januari, de winnaar maken we daarna bekend op onze Facebookgroep. Doe ook gerust mee met een van de vele andere winacties!! Veel plezier!

Lees HIER de recensie van 'Uitgeschakeld' 
Lees HIER het interview dat Roelant had met Angelique 

woensdag 16 januari 2019

DPB is jarig, Sterre Carron trakteert!



Wat een leuke ontmoeting op de boekenbeurs in Antwerpen tot gevolg kan hebben! We gaan een wel heel gelukkige lezer blij maken met een fantastische thriller van Sterre Carron. En dat allemaal omdat De Perfecte Buren jarig is.
Lees snel verder hoe je kans maakt! Heb je de vlog van Sterre al gezien op onze Facebookgroep?

Je bent slechts drie klikken verwijdert om kans te maken, dus doe vooral mee, hoe gaaf is dit!?   
Dus...klik, klik, klik.
Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 
Like de auteurspagina van Sterre Carron HIER
én als je nog geen lid bent van onze gezellige besloten groep op Facebook klik je HIER, zo kun je met alle mooie winacties meedoen en al het andere leuke lezen. 
That's it!

Meedoen? Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep en wacht in spanning af. Doe gerust ook mee met de andere winacties!!
Deze winactie loopt van 16 t/m 22 januari 2019. De winnaar maken we de daarna op Facebook bekend. Veel plezier!

In gesprek met ... Marijke Verhoeven





In mijn zoektocht naar, voor mij, nieuwe auteurs en onbekende boeken kwam ik op mijn Kobo-plus abonnement De Beproeving van Marijke Verhoeven tegen. Proberen maar. Vanaf het begin was ik gegrepen door de onconventionele presentatie van de hoofdpersoon. Ze slaat iemand in elkaar, steelt een zak met geld en vlucht naar een eiland. En dan moet het verhaal nog gaan beginnen. Meteen ging ik op jacht om een papieren exemplaar te kopen alsmede alle andere boeken die ik van haar te pakken kon krijgen. Uiterst benieuwd naar de vrouw achter deze heerlijke boeken begeef ik me naar het Noorden. In een hippe lunchroom aan de rand van de stad Groningen zitten we tegenover elkaar aan de koffie. Uiterst openhartig staat ze mij uitvoerig te woord.

Marijke: ‘Ik ben een echte Noorderling. Geboren in Groningen en op een kleine uitstap naar Assen na, steeds in Groningen of daar vlakbij gebleven. Het is ook weleens lastig om je hele leven in een klein dorp te wonen. Iedereen weet alles van elkaar. Maar daar kun je ook weer leuke boeken over schrijven [lacht]. Ik heb één broer, twee jaar ouder. Een vrij traditionele opvoeding gehad. Prima, veilig. Ik heb hier in Groningen na de Havo de middelbare Hotelschool gedaan. Ik was toen hevig verliefd en wilde niet ver van huis gaan om een opleiding te gaan doen. Maar tijdens die opleiding dacht ik al dat de horeca niets voor mij was. Je moet altijd werken als iedereen vrij is. De vriend die ik toen had, werd fysiotherapeut en werkte overdag als ik vrij had. Niet ideaal. Na mijn opleiding heb ik eerst een tijdje als intercedente gewerkt bij een uitzendbureau en daarna bij de meldkamer van de Wegenwacht. Zat ik weer in die onregelmatige diensten! In die tijd kreeg ik een andere relatie, met wie ik kinderen kreeg. Eind twintig was ik toen. Dat huwelijk hield niet lang stand. Ik weer terug naar Groningen. Omdat het een heel hectische periode was, en omdat mijn kinderen ook nog heel jong waren, was het heerlijk om weer in de buurt van mijn familie wonen. Ik ben tien jaar met mijn zonen alleen geweest. Heb daardoor wel een heel goede band met ze opgebouwd. Dat is erg fijn. Ze wonen nog steeds thuis, mijn stiefzoon kwam er later fulltime bij. Dus ik heb er nu drie. Ik voel me ook een echte jongens-moeder. Het enige waar ik steeds tegen aan sta te hikken, is die wasmand. Die wil maar niet leeg… Regelmatig komt daar de was van het voetbalteam bij. Maar het is wel heel gezellig.
Frans, mijn man, heb ik via het voetbalteam van mijn jongste zoon leren kennen. Hij was op dat moment de coach. Al meteen had ik een klik met hem. Toen mijn zoon zijn arm brak met een fietsongeluk, kwam Frans heel attent langs met een cadeautje…’

Roelant: [schaterend]’ Voor de zoon, hahaha.’

Marijke: ‘Ja, inderdaad. Maar toen was het al snel tegen de jongens: gaan jullie maar weer even naar buiten, dan kan ik nog even met je moeder praten.’

Roelant: [lachend] ’Naar buiten gestuurd met zijn gebroken arm!’

Marijke: ‘Ja, hahaha, zoiets ja. Dat werd een goed gesprek. Hij is niet meer weggegaan…
In die jaren dat ik alleen was, heb ik ook altijd geschreven. Met name ’s avonds, in de winter, als de jongens in bed lagen. In de zomer was daar veel minder tijd voor. Eigenlijk moet je elke dag schrijven om goed in het verhaal te blijven, om geen details te vergeten. Ik werkte toen een tijd op het TT-circuit van Assen. Erg leuk, maar in de zomer heel druk natuurlijk. Daarna een korte periode gewerkt in een ziekenhuis in Groningen, maar dat beviel minder goed, van beide kanten overigens. Ik was het vrije leven op het circuit gewend en kon niet aarden in de ziekenhuiswereld. Het was eigenlijk een opluchting toen mijn baan daar eindigde. En eenmaal thuis, heb ik me volledig op het schrijven gestort. Frans heeft me daar heel erg in gesteund. Hij zag hoe ik zat te stralen als ik met schrijven bezig was.

Ik heb een grote liefde voor de Waddeneilanden. Niet alleen die van Nederland, maar ook die van Denemarken. Sinds ik Denemarken heb leren kennen, dankzij Frans, heb ik mijn hart daaraan verloren. In 2010 nam Frans mij voor het eerst mee naar Denemarken. De rust, de ruimte en het groen daar vind ik heerlijk. Qua oppervlak net zo groot als Nederland, maar er wonen slechts zes miljoen mensen, waarvan ruim een miljoen in Kopenhagen. Dan blijven er maar weinig over die zich over de rest van het land hebben verspreid. Denen zijn vriendelijke mensen die je met rust laten en niet heel nieuwsgierig zijn of zo.
Vanuit interesse en ook voor mijn boeken, volg ik al twee jaar een cursus Deens. Best een lastige taal om te leren spreken, de Denen slikken veel woorden in, maar in de cursus leer ik ook veel over de cultuur en tradities van het land. Mijn boekenserie speelt zich af op een eiland voor de kust van Denemarken dat ik zelf bedacht heb. Ik heb het Kenning genoemd. Het woord kenning is overigens een poëzie-vorm uit de oud-Scandinavische literatuur. De straten en huizen op ‘mijn’ eiland zijn gebaseerd op bestaande streken en gebouwen waar ik meestal zelf geweest ben in Denemarken, maar geplaatst naar eigen inzicht op Kenning. Ik heb er thuis een plattegrond van gemaakt zodat ik overzicht heb van waar alles ligt en hoe de routing is. Dat geeft een hoop vrijheid en is ook heel erg leuk. Helemaal als je merkt dat het gaat leven en dat mensen erover praten alsof het echt bestaat.’





Roelant: ‘Maar dat is bijna fantasy dan. Helemaal als je dat combineert met die geestverschijningen.’

Marijke: ‘Klopt. Die combinatie van spanning, romantiek en een beetje fantasy vind ik zelf geweldig leuk. Maar wat fantasy betreft, wel zo dat ik net op het randje wil zitten van dat het best eens waarheid zou kunnen zijn. Het is niet vreemd dat mensen die onder invloed zijn van bijvoorbeeld drugs, dingen of zaken waarnemen die er niet echt zijn. De ene ziet het wel, de andere niet. Waar precies die grens ligt, mag de lezer zelf bepalen.
In mijn nieuwste boek, Het Geschenk, heb ik me in een eerste versie iets teveel laten meeslepen door Fiona, de geestverschijning. Mijn man en ook mijn uitgever (Ilse Karman van de Crime Compagnie) hebben me toen gewezen op de verminderde geloofwaardigheid van het verhaal, want dat zie je zelf op een gegeven moment niet meer. Gelukkig zijn er dan uitgevers en redacteurs die je bij de les houden.
Via een schrijfwedstrijd ben ik bij de Crime Compagnie gekomen trouwens. Ik had net mijn derde boek uitgegeven, Onderschat, toen er een wedstrijd uitgeschreven was voor een erotische thriller. Ik heb meegedaan en heb gewonnen. Dat was mijn start bij Ilse, want de eerste prijs bestond uit een uitgeefcontract bij de Crime Compagnie. Zomerhitte was de titel (2015). Dat boek verkocht heel goed. Er kwam vrij snel een tweede druk. Momenteel is Zomerhitte alleen als e-boek beschikbaar. Misschien verschijnt aankomende zomer weer een papieren versie. Ik denk er nog over na om er een soort vervolg op te gaan schrijven.’

Roelant: ‘Was dat leuk om te doen, zo’n erotische thriller schrijven?’

Marijke: ‘Ja [aarzelend], mijn man vond het fantastisch om te lezen; om proeflezer te zijn. [we schateren het uit] Die zegt: schrijf nog maar zo’n boek! Die ziet het wel zitten, hahaha. Pfff, ik krijg het er warm van. Een jaar of vijf geleden waren boeken met veel erotiek erin zeer populair, zoals 50 Tinten Grijs. Nu nog steeds, maar ze zijn wat over hun hoogtepunt heen. [blozend proest ze het uit na deze onverwachte woordspeling]. Op het moment dat ik het zeg denk ik, Oh God! In Het Geschenk zit zeker minder erotiek. Ik wil me niet in een hokje zetten als louter erotische schrijfster.’

Roelant: ‘Waarom komt er geen officiële boekpresentatie van Het Geschenk?’

Marijke: ‘Ik ben ook intensief met een ander project bezig, samen met een historische vereniging organiseer ik twee thema-avonden over een honderd jaar oude, onopgeloste moord. Toevallig vinden deze avonden vrijwel tegelijkertijd plaats met het verschijnen van Het geschenk. Om dan ook nog een boekpresentatie te gaan houden, wordt mij wat veel.
Ik heb eigenlijk ook liever signeersessies. Vind ik heel erg leuk om te doen, je hebt dan toch meer tijd en contact met je lezers. Kijk, ik wil natuurlijk graag mijn boeken verkopen, maar ik hoef niet zo nodig op een podium te staan. Van huis uit ben ik bescheiden en ook ben ik best onzeker. Zal met de Groningse mentaliteit te maken hebben. Hier is het meer van: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Dat zit me ook wel eens in de weg. Met mijn inmiddels zevende boek heb ik eindelijk het idee dat ik het wel kan, dat schrijven. Maar beter laat dan nooit, haha.
Mijn lezers zijn voornamelijk vrouwen. Ik denk dat vrouwen meer lezen dan mannen. Behalve mijn man had ik voor Het geschenk nog een mannelijke proeflezer. Die was erg enthousiast.’

Roelant: ‘Dat verbaast me niets!’

Marijke: ‘Dank je wel. Ik was een beetje klaar met verhalen waarin de heldin gered moet worden door de sterke, liefdevolle man. Ik wou iemand neerzetten die geen blanco verleden heeft, geen keurig meisje is. Daarom laat ik mijn vrouwelijke hoofdpersoon ook geweldsdelicten plegen, stelen en zelfs de politieagent een kopstoot geven.’

Roelant: ‘Dat klinkt precies als een moeder met zonen, hahaha.’

Marijke: ‘Dat klopt natuurlijk. Waar ik momenteel mee bezig ben? In mijn hoofd dient zich al een tijdje een boek aan dat ook in Denemarken speelt, maar niets te maken heeft met Kenning. Maar vanaf januari wil ik me ook storten op de historische detective die ik wil schrijven over die onopgeloste moord waar we het eerder over hadden.
In 2017 was het honderd jaar geleden dat in Paterswolde het lichaam van de vermoorde vrouw was gevonden en de regionale krant weidde er een paginagroot artikel aan. Ik bewaarde dat krantenbericht om, zodra ik deel drie van Kenning had afgerond, iets met die moordzaak te gaan doen, in de vorm van een historische thriller wellicht.
Maar toen, alsof het zo moest zijn, werd ik begin 2018 gebeld door de historische vereniging uit het dorp waar ik woon. Met thema-avonden wil de vereniging graag de herinnering levend houden aan gebeurtenissen die bijzonder veel impact hadden op de bevolking. Zo ook met deze raadselachtige moord op die nog jonge vrouw. En of ik als thrillerauteur in de rol van gastspreker bij die avonden aanwezig wilde zijn. Een fantastische uitdaging natuurlijk. Vanaf dat moment heeft die zaak me ook niet meer losgelaten. Ik ben de archieven ingedoken, ben langdurig op zoek geweest naar oude politiedossiers, heb oude kranten uitgeplozen, genealogisch onderzoek laten doen, enzovoorts. Deze 28-jarige vrouw was ongehuwd en woonde bij haar moeder thuis. Ze was op de fiets onderweg van Groningen naar Paterswolde, maar kwam nooit aan op de plaats van haar bestemming. Zeven maanden na haar vermissing werd haar lichaam bij toeval gevonden in het bos, in een ondiep graf langs de weg. Ondanks dat ze met man en macht, compleet met speurhonden, naar haar gezocht hebben. Kortom heel veel vragen, voor mij heel interessant om daar een mysterieus verhaal van te maken en de moordenaar alsnog een gezicht te geven.’





Dank je wel, Marijke, voor dit zeer gezellige interview.

Roelant de By – vliegende reporter van De Perfecte Buren


‘Dagboek van mijn verdwijning’ - Camilla Grebe



Genre: thriller
Uitgever: Cargo – Amsterdam
ISBN: 978 94 031 4250 0
Uitvoering: digitaal boek
Aantal pagina's: 358
Uitgave: 15 november 2018

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

De Zweedse schrijfster Camilla Grebe (1968) schreef samen met haar zus Åsa Träff de Siri Bergman serie en in samenwerking met Paul Leander-Engström kwam de Moskou Noir serie tot stand kwam. De thriller De minnares (2016) was haar solo debuut en Dagboek van mijn verdwijning is haar tweede thriller.

Achter een steenhoop in de buurt van het in verval geraakte dorp Ormberg vond Malin Brundin het skelet van een meisje. Acht jaar later wordt de zaak opnieuw geopend en wordt Malin, die nu politieagente is, aan het onderzoeksteam toegevoegd. Zij werkt daarin samen met profiler Hanne Lagerlind en inspecteur Paul Lindgren. Op een dag verdwijnen Hanne en Peter. Alleen Hanne wordt teruggevonden. Zij kan zich van de gebeurtenissen niets herinneren. Een paar dagen later wordt op de plek waar het skelet werd gevonden het lichaam van een vermoorde vrouw aangetroffen. Bestaat er een verband tussen deze twee zaken en de verdwijning van Peter Lindgren?

Camilla Grebe heeft het verhaal heel knap in elkaar gezet en met haar fraaie taalgebruik een uitstekende thriller geschreven die veel elementen bevat die typerend zijn voor veel thrillers die uit het hoge noorden komen: een donkere sfeer, winterse weersomstandigheden en prachtige landschappen. Het is verhaal is boeiend en spannend, er zijn veel plotwendingen en een geweldige twist aan het einde van het verhaal.

Dagboek van mijn verdwijning wordt verteld vanuit wisselende perspectieven. Malin is in het dorp geboren en opgegroeid en zij wil de verstikkende gemeenschap zo snel mogelijk verlaten en een nieuw leven beginnen in Stockholm. Zij heeft nogal wat vooroordelen over de asielzoekers die in Ormberg wonen en die zij medeverantwoordelijk houdt voor de desolate situatie van het dorp en die zij in verband brengt met de misdaden die het team onderzoekt. Hanne is een wat oudere vrouw die tekenen van dementie begint te vertonen en dit zoveel mogelijk probeert te verbergen door alles wat zij meemaakt en onderzoekt in een dagboek op te schrijven. Het proces waarin je wereld steeds kleiner wordt, waarin je gaat beseffen dat je alles zult verliezen, uiteindelijk ook jezelf, heeft Camilla Grebe met heel veel gevoel op papier gezet. Een derde perspectief is dat van Jake, een veertienjarige kwetsbare jongen die worstelt met zijn ontwikkeling naar volwassen man. Hij vindt Hanne’s dagboek waardoor hij ongewild geconfronteerd wordt met het politieonderzoek en het privéleven van Hanne. Drie boeiende hoofdpersonen met ieder een eigen verhaal.

Dagboek van mijn verdwijning is een overtuigende thriller die past in de beroemde Scandinavische thrillertraditie en die het waard is gelezen te worden. ****

Joop Liefaard – recensent De Perfecte Buren


dinsdag 15 januari 2019

DPB is jarig! De Crime Compagnie trakteert!



Uitgeverij De Crime Compagnie stelt maar liefst drie winacties beschikbaar, met vandaag de eerste! De laatste thriller van Loes den Hollander 'Mij zie je niet' gaat zowel weggegeven worden als fysiek boek als een E-book. Dus twee winnaars die mogen gaan genieten van deze spannende thriller. Dat wordt genieten!!!

Je bent slechts drie klikken verwijdert om kans te maken, dus doe vooral mee, hoe gaaf is dit!?   
Dus...klik, klik, klik.
Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 
Like de Facebookpagina van De Crime Compagnie HIER
én als je nog geen lid bent van onze gezellige besloten groep op Facebook klik je HIER, zo kun je met alle mooie winacties meedoen en al het andere leuke lezen. 
That's it!



Meedoen? Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep, geef aan of je een papieren of digitaal boek hoopt te winnen en wacht in spanning af. Doe gerust ook mee met de andere winacties!!

Lees HIER de recensie van 'Mij zie je niet'.

Deze winactie loopt van 15 januari t/m 21 januari 2019. De winnaars maken we de daarna op Facebook bekend. Veel plezier!

DPB is jarig, we gaan knallen!! HarperCollins trakteert!



We trappen 5 weken feesten af met een waanzinnige verrassing, beschikbaar gesteld door Uitgeverij HarperCollins. Omdat wij jarig zijn, trakteert HarperCollins op een spannend thrillerpakket, hartstikke tof! En het is extra spannend want we zeggen niet wélke boeken binnenkort misschien wel bij jou afgeleverd worden. 

Wil je weten wat er in dit supersonisch spannend pakket zit? 
Hou je vast!!


Je bent slechts drie klikken verwijdert om kans te maken, dus doe vooral mee, hoe gaaf is dit!?   
Dus...klik, klik, klik.
Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 
Like de Facebookpagina van HarperCollins HIER
én als je nog geen lid bent van onze gezellige besloten groep op Facebook klik je HIER, zo kun je met alle mooie winacties meedoen en al het andere leuke lezen. 
That's it!
Meedoen? Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep en wacht in spanning af. Doe gerust ook mee met de andere winacties!!
Deze winactie loopt van 15 t/m 21 januari 2019. De winnaars maken we de daarna op Facebook bekend. Veel plezier!

Lees HIER de recensie van 'De vrouw die terug moest' van Lina Bengtsdotter
Lees HIER de recensie van 'Persona' van Soraya Vink (win actie niet meer geldig!)
Lees HIER de recensie van 'Het Pauluslabyrint' van Jeroen Windmeijer
Lees HIER de recensie van 'Gespleten' van Karin Slaughter 

maandag 14 januari 2019

Suzanna Esther blogt ... De Perfecte Buren





De Perfecte Buren

Er zijn al aardig wat essays, columns, en liedjes geschreven over het verschil tussen Belgen en Nederlanders. Er zijn zelfs hele wetenschappelijke onderzoeken gedaan naar de reden dat twee buurlanden zo kunnen verschillen qua mentaliteit.

Natuurlijk begeef ik me op glad ijs met het schrijven van dit stukje voor een ‘Nederlandse-Vlaamse boekenclub’ die zich dan wellicht ‘De Perfecte Buren’ noemen, maar voor hoe lang? Het leek mij dus handiger als ik uitspraken gebruik die de Belgen zelf beweren over Nederlanders, en visa versa.

'Anders dan Nederlanders hebben Belgen hun hart niet op de tong, dat past niet binnen onze cultuur. Daarom denken Nederlanders: ‘Ach wat een bescheiden, schattige mensen zijn die Belgen toch. Ze spreken ons nooit tegen.’ Maar intussen denken die Belgen wel: ‘Stomme Hollander, rot toch op.’ aldus Paul Wouters, Belg en filosoof.

De mening van Belgen over Nederlanders:

Nederlanders maken niet alleen veel herrie, ze zijn ook absoluut niet diplomatiek. Als de Nederlander iets vindt, dan vindt hij/zij vooral dat het gezegd mag worden, ongeacht de consequenties. Wij Belgen zien dat als arrogant, want wij zullen pas iets zeggen, als we 100% zeker zijn van ons gelijk.
Nederlanders roepen vaak maar wat. Gewoon omdat het kan.
De Nederlandse keuken is om te janken. ‘Hollandse pot’ is het resultaat van het karakter van de Nederlander. Ze zijn te gierig om te koken met dure ingrediënten, en te lui om lang in de keuken te staan.
Nederlanders zijn van de ‘regeltjes’. Om gek van te worden. Wij Belgen doen wat juist is, niet wat de regels voorschrijven. Wij hebben ook minder regels. Nederlanders laten zich leiden door ‘de algemeen geaccepteerde formele regels’ en leggen die aan anderen op. ‘Zo hoort het nou eenmaal’ is een typische burgertruttige Nederlandse uitspraak.

Die regeldrang is wel tegenstrijdig, want Nederlanders hebben helemaal geen respect voor hiërarchie, en communiceren met iedereen informeel. Ze zijn direct, en zelfs bot. Was lui al genoemd?

Nederlanders over de Belgen:

Nederlanders vinden Belgen over het algemeen een zachtaardig en vriendelijk volk. Wel lijken ze iets achter te lopen, ze zijn een beetje ouderwets, en lijken soms wat onderdanig. Zeker wat gezag betreft. Belgen leren van jongs af aan dat je ‘automatisch’ respect moet hebben voor autoriteiten zoals meesters en juffen, doctoren, en eigenlijk iedereen die hoger op de ladder staat dan zij. Dat betekent ‘automatisch’ dat als de Belg hoger staat qua rang, er respect wordt verwacht van de andere kant. Nederlanders vinden Belgen vaak grappig en geestig. Het taaltje doet al veel. Belgen houden van lekker en overdadig eten. Ze nemen veel en lange pauzes voor het eten, en wij Nederlanders vinden dat eigenlijk best wel verspilling van tijd. De gemiddelde Nederlander vindt ‘de Belg’ weinig ballen hebben. Ze geven zelden een weerwoord. Belgen zijn ruimhartig, en zeer beleefd, maar ook wantrouwig. Eer je bij een Belg thuis wordt uitgenodigd, is daar aardig wat geduld aan te pas gekomen. Belgen zijn niet bepaald commercieel. Dat is logisch, want als ze eerst de kat uit de boom moeten kijken eer ze antwoord geven, wantrouwend zijn, en niet gelijk reageren is een commerciële kans meestal allang verkeken. De Belg gaat bij een ‘te directe benadering’ gelijk op de rem. 

Daarentegen gunt de Belg een andere Belg veel. De Belg weet namelijk dat je met stroop vliegen vangt, en zal dus nooit een botte bijl in een andere Belg zetten. De Belg vertrouwt een Belg, en heel af en toe een Nederlander. Ik ben één van die gelukkige Nederlanders. Ik mag tot nog toe stukjes schrijven voor mijn ‘Perfecte Buren’. Hopelijk straks ook nog …

Ik wens alle dames en heren van ‘de Perfecte Buren’ en hun lezers, schrijvers, en overige medewerkers nog een hele lange en vreedzame voortzetting. Lang leve De Perfecte Buren! Vierwerf Hoera! (Nederlands: driewerf …)

Suzanna Esther 



‘Kakeibo’ – Inge Boot & Marina Steinmann


Genre: (financieel) dagboek
Uitgeverij: NAU Uitgeverij
ISBN 9789491535758
Aantal pagina’s: 206
Uitgave: hardcover
Verschijningsdatum: december 2018

Met dank aan NAU Uitgeverij voor het recensie-exemplaar

Kakeibo, financieel groeien, mindful geld uitgeven, is de volledige titel van dit prachtige boekje. Waar blijft mijn geld toch iedere maand? Dat is een vraag die menigeen zich stelt wanneer op het einde van het salaris nog een stuk maand over is. Kakeibo gaat je helpen om meer inzicht in- en grip op je uitgavenpatroon te krijgen.

Hoe doet Kakeibo dat? Nu eerst laten de auteurs je dromen van een aantal mooie spaardoelen. Liefst niet te ingewikkeld en vooral ook haalbaar op redelijk korte termijn. Dan ga je met Kakeibo warmdraaien. Je gaat een overzicht maken van je inkomsten en uitgaven, welk bedrag kan je overhouden om te sparen? Kakeibo gebruikt een eenvoudige rekentool om dit in een maandelijks overzicht te zetten. Dat laat je maandbudget zien. Dat zet je om in een weekbudget en klaar ben je om te starten.

Met Kakeibo kun je op elke dag van het jaar beginnen, de auteurs hebben het dagboekje 52 weken lang gemaakt. Elke week kun je met potlood (dan kan je het later nog bijwerken) het overzicht in het boekje invullen. Na afloop van elke maand vul je een kort maandoverzicht in. Op de Kakeibo wijze ga je erover reflecteren, de auteurs helpen je hierbij. Je hebt een jaar de tijd om op de Kakeibo manier je financiën op orde te brengen. Ik start gewoon op de eerste dag van het nieuwe jaar met de atarashi sutato, de nieuwe start. Dat is het leuke van dit boekje, je wordt door de leuke maandteksten steeds meer geïnspireerd om vol te houden. Wijsheden als: “En toen kwam de dag dat het risico om opgevouwen in de knop te blijven zitten groter was dan het risico om te bloeien” passeren de revue. Het hele boekje is doorspekt met de Japanse filosofie, we leren achtereenvolgens: atarashi sutato (nieuwe start), minimalisme, kaizen (verbeteren in kleine stapjes), ikigai (reden van bestaan), kintsugi (gouden herstelling), ki (levenskracht), wabi-sabi (schoonheid van de imperfectie), yoga (de waarneembare mens verbonden met de wezenlijke mens), Oki-do (energiek en stromend), zen (autonoom), shinrin-yoku (de kunst en wetenschap van bosbaden), gojo no seishin (geven en ontvangen) en tot slot atogaki, het persoonlijk nawoord van de schrijvers.

Conclusie
Onze financiën zijn best op orde, vorig jaar hebben we flink aan inkomen ingeboet, manlief is met vervroegd pensioen gegaan. Dat hebben we prima op kunnen vangen, we kunnen nog steeds alle dingen doen die we leuk vinden. Maar zou dat ook zo zijn wanneer ik dezelfde keuze zou maken? Ik vraag het me af! Daarom ga ik dit leuke boekje komend jaar invullen met als fictieve inkomsten ons beider pensioen want AOW zit er dan nog niet in.
Dit boekje is daar uitermate geschikt voor, een handige tool om je uitgaven in beeld te hebben. Het is een prachtige, verzorgde uitgave waarin nog veel meer te leren is, dan mindful om te gaan met geld! Normaal geef ik sterren voor een leesboek. Lastig om met dezelfde criteria om te gaan voor zo’n boekje. Het is een bijzonder boekje, voor mij veel uitdagender dan andere economische dagboekjes dus vooruit dan maar: vijf sterren voor een boek in deze categorie.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

zondag 13 januari 2019

14 januari 2019 bestaat De Perfecte Buren 5 jaar!



Omdat we jarig zijn hebben we voor de aankomende
 🎈5 weken 🎈élke dag iets leuks. leuke vlogs, 
zingende en rijmende auteurs, 
slingers en originele felicitaties. 
Op iedere dinsdag en donderdag ook nog eens een lawine aan cadeautjes.
Dussss gaan we vooral heel veel boeken weggeven!!

📚📖📚
🎉Feest je met ons mee? 🎉
Vast wel!

Wat is er allemaal te winnen? Te veel om op te noemen. 
Maar het is de absolute top aan leesvoer!! 
Heel veel (inter)nationale bestsellers zoals romans, thrillers en kinderboeken, 
maar nog veel- en veel meer! 
Dankzij onze geweldig enthousiaste contacten bij uitgeverijen en de auteurs is dit allemaal mogelijk gemaakt. Het belooft dus een knalfeestje te gaan worden!! 
💕💕📚📚📚📚💕💕

Wil je kans maken op een van de geweldige cadeau's? Meld je dan nu aan op onze besloten Feestboekgroep HIER en like onze frontpage HIER. En blijf vooral bij ons in de buurt, gezellig samen een feestje bouwen!! Je mag zo vaak meedoen als je wilt, dus wat let je?! Wil je er zeker van zijn dat je voortaan helemaal niets mist? Meld je HIER dan aan voor onze nieuwsbrief.

🎈🎈🎈Hieperdepiep hoeraaaaaaaa 🎈🎈🎈🎈
Hopelijk tot snel, zet de taart maar klaar!

Het team van De Perfecte Buren.

zaterdag 12 januari 2019

'Koudvuur' - Cilla & Rolf Börjlind



Genre: thriller
Uitgever:  AW Bruna
ISBN: 9789400507845
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina's: 362
Uitgave: 2019
Met dank aan uitgeverij AW Bruna voor dit recensie-exemplaar


Korte inhoud

Stockholm, de officier van justitie Malin Brovall en haar familie komen om bij een bomaanslag. Mette Olsäter wordt op de zaak gezet, haar laatste, daarna zal zij eindelijk kunnen genieten van haar pensioen. Al snel vindt zij samen met haar team de dader: de kunstenaar Lukas. Maar Olivia is er niet van overtuigd, haar instinct zegt haar dat er iets niet klopt. Maanden later komen er bepaalde feiten boven water en de zaak moet heropend worden. Olivia moet het onderste uit te kan halen om te bewijzen dat Lukas dan toch onschuldig is, zoals zij al vanaf de aanvang van het onderzoek vermoedde.

Ondertussen in Thailand krijgt Tom Stilton een mysterieuze opdracht: op zoek naar een onbekende man die op een foto staat die hij van zijn opdrachtgeefster heeft gekregen. Tijdens deze zoektocht krijgt hij toch heel wat te verduren en heeft zijn leven aan een zijden draadje gehangen. Maar wat hem nog het meest intrigeert is niet wie er op de foto staat maar waarom Veronica Wadler hem deze opdracht heeft gegeven. Hij vraagt zich ook af wie zij is en wat er met haar is gebeurd. Tijdens zijn speurtocht ontmoet hij enkele interessante mensen met wie hij in een korte tijd een sterke band opbouwt.

Conclusie

Kenmerkend voor de boeken van Cilla & Rolf Börjlind zijn de sociale thema’s die zij verweven in hun thrillers, dit is ook één van de redenen waarom hun boeken zo goed in de markt liggen. Ook in Koudvuur  worden heel wat sociale thema’s onder de loep genomen, niet alleen het zeer actuele thema van de Rohingya in Myanmar maar ook het dichter bij huis #metoo-verhaal wordt aangehaald. Wat hier een beetje jammer is dat het accent, net als in de voorgaande twee boeken, weer de situatie is waarin kinderen zich bevinden. De Rohingya problematiek is namelijk veel breder dan dit, een ganse bevolking dreigt er uitgeroeid te worden en niet alleen de Rohingya kinderen.

Het boek maakt deel uit van de ‘Stilton-Rönning’ serie, maar voor wie de voorgaande boeken nog niet heeft gelezen is het geen enkel probleem om Koudvuur te lezen. Zonder in herhaling te vallen voor de lezers die de voorgaande delen gelezen hebben wordt snel duidelijk wie de personages zijn. Ik ben vooral fan van het personage Abbas en met Koudvuur bleef ik toch een beetje op mijn honger zitten. Abbas doet weliswaar mee, maar heeft maar een klein nevenrolletje. Het boek draait deze keer vooral rond Tom Stilton en Mette. Maar we leren andere terugkerende personages, zoals Lisa beter kennen.

Het eerste deel van het boek was spannend en goed opgebouwd, maar eens over de helft van het verhaal zwakte het wat af. Net als de voorgaande boeken van de Stilton en Rönning serie leest Koudvuur snel door de korte hoofdstukken, maar ik miste toch wel wat spanning die typerend is voor thrillers. Het was ook minder een pageturner en de uiteindelijke plot had toch wel iets weg van een modern sprookje. De laatste twee-drie hoofdstukken hadden zo uit een feelgood roman of chicklit kunnen komen. Bovendien waren er ook wel weer heel wat toevalligheden die zich in het echte leven bijna nooit zouden voordoen, waardoor het voor mij allemaal toch wel iets van ongeloofwaardigheid kreeg en mijn aandacht af en toe toch wel verslapte.

Cilla & Rolf Börjlind hebben een zeer beeldende schrijfwijze waardoor je als lezer alles voor je ziet als in een film. Hun research naar de Rohingya van Myanmar is zeker ook grondig en door de vele korte hoofdstukjes leest het zeer vlot.

Het verhaal kon mij inhoudelijk deze keer minder boeien dan de voorgaande boeken, maar niettegenstaande vind ik hun schrijfwijze wel goed. Ik blijf toch fan van dit schrijversduo en kijk stiekem toch uit naar hun volgende thriller. Het is wat moeilijk om hierop sterren te scoren, van mij krijgt dit boek een 3.5 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren




vrijdag 11 januari 2019

‘Ik zal straffen’ – Steinar Bragi


Genre: roman
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401609845
Aantal pagina’s: 415
Uitgave: paperback
Verschijningsdatum: december 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Samenvatting van het verhaal
Kata, een verpleegkundige, brengt haar dochter Vala naar een feestje. Vala heeft er niet veel zin in, maar heeft eerder op de dag toch besloten om te gaan. Na afloop van het feestje komt Vala niet meer thuis. Ze lijkt spoorloos verdwenen. Hoewel de politie hun uiterste best doet, wordt er geen spoor van Vala teruggevonden. Kata verwijt zichzelf dat ze niet goed geluisterd heeft naar haar dochter. Ze vult haar dagen met extra werk in het ziekenhuis. Ook haar man Tomas, een arts, doet dat. Er is tussen die twee niet veel contact.

Dan, een jaar later, wordt er een lijk gevonden. Het blijkt Vala te zijn. Waarschijnlijk is ze al op de eerste dag van haar verdwijning gestorven. Maar hoe dan? Wat is er gebeurd? Het politieonderzoek loopt al snel vast, er zijn wel vermoedens maar die kunnen niet hard gemaakt worden. Kata vraagt er toch naar, ze moet weten wat er met Vala gebeurd is. De politie vertelt haar dan dat ze waarschijnlijk met GHB is gedrogeerd, daarna verkracht en vervolgens gestorven. Er zijn ook drie mogelijke daders in beeld maar die dekken elkaar en hebben een alibi.

Kata kan hier geen genoegen mee nemen. Ze besluit aan den lijve te ervaren wat GHB met je doet. Dat brengt haar in vreemde situaties. Zo belandt ze in haar wanen in het poppenhuis van haar dochter. Dat poppenhuis heeft ze van haar vader, Tomas gekregen. Gedurende het hele verhaal speelt dat wonderbaarlijke poppenhuis een belangrijke rol. Voor Kata biedt het oplossingen in de speurtocht naar het verhaal van haar dochter. Kata gaat, o.a. door de GHB, zich vreemd gedragen, ze stort in en wordt opgenomen op een psychiatrische afdeling. Dat betekent ook het einde van haar huwelijk.

Eenmaal weer opgekrabbeld, gaat Kata weer snel aan het werk, niet op haar oorspronkelijke afdeling oncologie maar op de afdeling spoedeisende hulp. Daar vangt ze ook de vrouwen op die naar de verkrachtingspoli komen. Het lijkt wel dat er in IJsland steeds meer verkrachtingen voorkomen en de mannen, de verkrachters, die komen er mee weg! Als er al een aanklacht komt, dan is het niet waarschijnlijk dat er ook een veroordeling komt. Dat komt doordat de rechters ook vaak mannen zijn! En de vrouwen? Die kijken toe, ze verdedigen zich niet, het is hun lot om onderdrukt te worden.

En dat laat Kata niet meer gebeuren! Ze wil wraak, ze wil straffen. In de eerste plaats de moordenaars van haar dochter, maar ook degene die haar dochter overgehaald heeft om toch naar het feestje te gaan. Kata’s geestelijke gezondheid wordt steeds minder, haar onderzoek naar de moordenaars heeft niet veel effect, gelukkig helpt het poppenhuis haar. Wat is de rol van het poppenhuis in het verhaal? Zal Kata tot straffen over kunnen gaan of speelt het hele drama zich slechts af in haar hoofd?

Conclusie
Dit is een bijzonder origineel boek! In eerste instantie krijg je het idee dat Kata een nuchtere vrouw is die weinig emoties vertoont. Haar huwelijk met Tomas heeft zijn langste tijd gehad en ook met Vala kende ze de nodige problemen. Niet bepaald een vrouw waarvan je verwacht dat ze op wraak uitgaat. En toch is dat hetgeen wat ze doet. Voor haar is het uitgesloten dat de mannen zegevieren. Onmogelijk dat zij geen wraak neemt! Ze laat het niet meer over haar kant gaan.

De auteur bouwt het verhaal langzaam op. Langzaam maar zeker wordt Kata ‘gek’. De auteur heeft daarbij tijd nodig om het geloofwaardig te laten lijken. In eerste instantie is het de GHB die haar over het randje duwt, maar later neemt Kata het heft in eigen handen. Daarbij heeft ze geen GHB meer nodig.
‘Ik zal straffen’ is geen makkelijk boek om te lezen, de persoonlijke ontwikkeling die Kata doormaakt is essentieel voor het verhaal, maar kost tijd. Zoveel tijd dat ik soms even niet door kon lezen. Achteraf ben ik blij dat ik doorgezet heb, die ontwikkeling leidt tot een spectaculaire ontknoping. Een heel goed boek, vier sterren dus.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

‘Stieg Larssons Erfenis’ – Jan Stocklassa


Genre: non-fictie, true crime
Uitgever:  Holland Diep
ISBN: 9789044353945
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina's: 480
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Holland Diep voor dit recensie-exemplaar


Korte inhoud

Op 28 februari 1986 werd de Zweedse premier Olof Palme vermoord in Stockholm na het verlaten van de bioscoop en dit voor de ogen van zijn vrouw Lisbet Palme. Zweden stond op zijn kop en de dader bleek onvindbaar te zijn. Verschillende complottheorieën doken op, maar net als de moord op J.F. Kennedy is het tot op heden een groot mysterie: we weten nog steeds niet wie  Olof Palme vermoord heeft.

Stieg Larsson was destijds illustrator voor een gekend Zweeds tijdschrift en vandaag kent iedereen hem als de auteur van de alom geprezen Millenium- trilogie. Hij startte in 1986 onmiddellijk zijn eigen onderzoek naar de moord op de Zweedse premier. Hierbij maakte hij zijn eigen archief aan, maar door zijn plotse dood in 2014 heeft hij zijn onderzoek zelf niet kunnen afronden en er een boek over kunnen schrijven.

Tien jaar na de dood van Stieg start Jan Stocklassa, Zweeds onderzoeksjournalist een research naar ‘plaatsen van delict’. Zo vindt hij, per toeval, het archief van Stieg Larsson over de moord op Olof Palme. Meer en meer raakt ook hij gefascineerd door de moord op de Zweedse premier Olof Palme en raakt zijn oorspronkelijke onderzoek over de plaatsen van delict op de achtergrond. Hij start zijn eigen onderzoek naar de moord en legt uiteindelijk zijn eigen bevinden naast die van Stieg en komt zo tot interessante inzichten die wel eens kunnen leiden naar de ontknoping van deze moordzaak.

Conclusie

Stieg Larssons erfenis is toch wel een topper in zijn genre. Jan haalt veel details aan over het onderzoek, vaak wordt dit dan ook saai, maar hier is dit niet het geval. Het boek werd afwisselend geschreven: soms leek het alsof je een spannende thriller leest, andere keren leek het een politieverslag of of je een krantenartikel las en nog andere keren werd het dan weer technisch. De opsomming van de feiten is  noodzakelijk om het  verhaal als lezer te kunnen volgen. Maar Jan doet dit op een gestructureerde manier zodat je tijdens het lezen zeker het noorden niet kwijtraakt.

Het boek bestaat uit twee delen. In een eerste deel zien we hoe Stieg zijn onderzoek deed en wat zijn bevindingen waren. Het is deels fictief, deels non-fictief, de auteur heeft er een soort thriller van gemaakt, waardoor het wel zeer vlot leest. Het eindigt in het onderzoek bij de plotse dood van Stieg Larsson.

In een tweede deel volgen we de auteur zelf, hoe hij oorspronkelijk zijn onderzoek startte naar de plaatsen van delict en zo het archief van Stieg vond. Het is intrigerend voor de lezer om mee te volgen hoe de auteur net als Stieg gepassioneerd en verslaafd werd in de onopgeloste zaak naar de moord op de Zweedse premier. Dit geeft voor mij het boek toch wel een extra dimensie, het bevat niet alleen de feiten maar ook hoe de auteur zich bij de ontdekkingen ervan heeft gevoeld.

Voor mij was het enige minpuntje mijn verwachting om meer over ‘de personages’ uit Stieg Larssons Millenium-trilogie te weten te komen, zoals ook op de back-cover beloofd wordt, maar dit bleef allemaal nogal wat vaag. Beetje jammer want ik houd er wel een ander gevoel aan over aangezien mijn verwachtingen niet volledig vervuld werden en ik het boek dan ook wat minder scoor dan ik anders zou doen. Van mij krijgt dit boek een ruime 4 sterren, het is een spannende true crime die de lezer ook wel verslaafd kan laten worden om meer onderzoek te doen naar de moord op de premier Olof Palme, alleen wat jammer dat de backcover beloftes maakt en verwachtingen over het boek aanwakkert die niet vervuld worden.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren