donderdag 18 april 2019

'Dwergwerpen' - Bart in ’t Hout & Eric Eljon


Genre: roman
Uitgever: Lecturium Uitgeverij
ISBN: 9789048444717
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 359
Uitgave: april 2019

Met dank aan Lecturium Uitgeverij voor dit recensie-exemplaar

Dit boek had ik zelf in de winkel niet zo snel opgepakt ondanks de toch best wel opvallende kleur, paars, met een foto van presentatrice en een camera. Duidelijk een beeld van Hilversum. Toch heb ik me prima vermaakt met dit boek en ik heb mijn man, zeker in het begin, behoorlijk verveeld met steeds maar weer een grappig stukje uit dit boek voor te lezen. Daarom een goed idee om zo eens verrast te worden en buiten je comfortzone te lezen.

Het boek vertelt het verhaal van Monique en het verloop van haar carrière die begint als leerling-redacteur bij de stad- en streekredactie. Het verhaal wil heel duidelijk de wereld achter de televisie programma’s neerzetten en de gekte daarin. Daarom wordt alles heel erg zwaar aangezet. De naïviteit van Monique komt op mij erg ongeloofwaardig over. Ik ben opgegroeid in de jaren 70, de tijd waar het begin van het boek zich afspeelt en ik weet wel hoe Wiegel en Van Agt er uit zagen, ook al was ik toen nog een kind. Dat Monique die 18 á 20 zal zijn geweest in het begin van haar carrière, hen niet herkent in een café lijkt mij erg onlogisch.

Toch was het eerste stuk van het boek een feest van herkenning. Het stuk over boer Koekoek bijvoorbeeld. Ook leuk vond ik het verhaal over de verdwenen halsbandparkiet, deze parkiet duikt steeds weer ergens in het verhaal op. Het boek is opgebouwd uit overzichtelijke hoofdstukken met een titel en een pakkend onderschrift zoals bijvoorbeeld: Hoofdstuk 1. Het krantenmeisje en de prins. (1976: Waarin Monique leert dat frequent cafébezoek en declaratiediscipline aan de basis staan van goede journalistiek). Ieder hoofdstuk bestaat weer uit een aantal aparte stukjes die steeds afgesloten worden met 3 kruisjes. Het leuke van het boek zit vooral in de overdreven aangezette gebeurtenissen om zo de belachelijkheid te onderstrepen. De stijl is licht sarcastisch zoals blijkt uit deze samenvatting van een vergadering:

“ ‘Dus we willen dat onze programma’s meer diepgang krijgen en ook wat luchtiger worden. En dat er meer reportages worden uitgezonden, maar er tegelijkertijd ook meer studio-elementen komen. En er moet meer rekening worden gehouden met jonge kijkers, behalve in onze kinderprogramma’s, die juist meer volwassen moeten worden. En er moet minder aandacht aan het buitenland worden besteed, maar ook wat meer. Heb ik het zo goed verwoord’? ‘Jazeker een glasheldere opdracht dus’ rondde De Voorzitter af, die op tijd wilde zijn voor het wekelijkse voorzitters-etentje in een sterrenrestaurant in Vreeland. ‘Ik wens de Nieuwe Programmadirecteur veel succes. Op de volgende vergadering zien we graag de eerste resultaten’.”

Al met al een leuk boek en heb me prima vermaakt, maar als ik de balans opmaak dan merk ik toch dat het boek eigenlijk te veel pagina’s bevat. Deze overdreven stijl is even leuk, maar de schrijvers wilden er naar mijn idee teveel bij halen en daardoor moest ik echt doorzetten om het boek ook echt helemaal uit te lezen. Wat mij betreft het gevoel van: oké jullie hebben jullie punt nu wel gemaakt, nu weet ik het wel. Mijn kijk op televisieprogramma’s is wel veranderd merk ik en zeker nu ik vandaag in de krant de ophef lees over het programma ‘Ik vertrek’ waarbij de deelnemers duidelijk het gevoel hebben verkeerd te zijn neergezet, denk ik ja, dat is precies wat het boek bedoelt te zeggen. Ik heb genoten van de verhalen over boer Koekoek, Van Agt, Den Uijl en Wiegel, O.J.
Simpson, het boodschappenspel met Gerrit Zalm en hoe ze dwergwerpen ombogen van verwerpelijk naar verantwoord, maar Maxima en Alex en later ook Strauss-Kahn was voor mij echt teveel en deden wat mij betreft afbreuk aan het hele verhaal. Daarom 3 sterren van mij.

Wilma Hartman
De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: