vrijdag 28 juni 2019

Roelant meets ... M.J. Arlidge







Voor de promotie van zijn nieuwste boek, Kom je Spelen, is Matt Arlidge enkele dagen in Nederland. Een mooie gelegenheid om hem even te spreken. De locatie is het Ambassade hotel waar zijn uitgever, de Boekerij, alles perfect georganiseerd heeft voor het interview. Matt is een aimabele man die graag en veel lacht. Eerst gaan we met de fotograaf naar buiten waar een paar mooie plaatjes met een typisch Amsterdamse achtergrond worden geschoten. Weer terug naar binnen, begin ik Matt te vragen waarom hij in hemelsnaam deze standalone geschreven heeft. Zijn hoofdpersonage uit al zijn vorige boeken, Helen Grace, is immers onlangs uitgeroepen tot populairste boekpersonage van thrillerboeken.
Roelant: ‘In een eerder interview heb je aangegeven dat je “iets anders” wilde schrijven met een andere hoofdpersoon en op een andere locatie om te bewijzen dat je dat kon? Waarom moest je dat bewijzen?’
Matt: [lachend] ‘Dat is gedeeltelijk waar. Ik vind het heerlijk om die crime-serie te schrijven, maar na zo’n zeven of acht Helens dacht ik gewoon dat dat grappig zou zijn om iets totaal anders te doen. Meer mythologisch getint, zoals bijvoorbeeld het Icarus verhaal.’
[noot Roelant: Icarus is een figuur uit de Griekse mythologie die ervan droomde om zelf te kunnen vliegen. Met zelfgemaakte vleugels van veren en was vloog hij in de richting van de zon. Omdat het steeds warmer werd naarmate hij dichter bij de zon kwam, smolt de was die de veren bij elkaar hield en stortte hij neer. Kassandra is een ander figuur uit de Griekse mythologie; zij had voorspellende gaven, de ziener. Daarop is Kassie uit Arlidge’ boek gebaseerd.]





‘Bij zulke verhalen is er altijd iets wat de hoofdpersoon per se NIET moet doen. Deze keer was het niet “het naar de zon vliegen”, maar weten hoe en wanneer je doodgaat. Dat element wilde ik erin brengen. Het is een idee waar ik al een tijd mee rond liep. Zo’n tien, vijftien jaar spookte dit verhaal al in mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik er een filmscript van moest maken, of een TV serie, of een boek. Om het verhaal in Chicago te laten afspelen, compleet met typisch Amerikaanse woorden en uitdrukkingen, vond ik een uitdaging voor mij als Brit.’
Roelant: ‘Voor ons Nederlanders vallen die typisch Amerikaanse uitdrukkingen grotendeels weg in de vertaling. Omdat dan het verschil niet zo duidelijk overkomt, blijf ik het gevoel hebben dat jouw verhaal ook “gewoon” in de UK plaats had kunnen vinden. Vandaar waarom Amerika?’
Matt: ‘De belangrijkste reden was dat ik bepaalde scènes voor ogen had die in Amerika een veel grotere impact zouden hebben dan wanneer zoiets in de UK zou gebeuren. Bijvoorbeeld die scène waarin Kassie geblinddoekt de snelweg oversteekt. Bij ons zijn de wegen betrekkelijk smal, in tegenstelling tot die immense snelwegen bij Los Angeles of Chicago met die enorme vrachtwagens. Ik visualiseer dat dan en merk dat zoiets in Amerika een veel grotere impact zou hebben. Ik denk altijd in filmbeelden.’

Roelant: ‘Ik zie meteen die film met Michael Douglas, Falling Down, voor me waar hij in de file staand helemaal doordraait, gewoon de auto uitstapt en wegloopt.’
Matt: ‘Ja, precies. Die enorme grootte van het land en de steden is echt een verschil. Steden als Chicago hebben we niet in Engeland. Niet alleen qua grootte, maar ook qua moordpercentage. Het particulier vuurwapenbezit in de USA is gigantisch, in tegenstelling tot in de UK. Ook een belangrijk verschil waarom ik mijn verhaal in de Amerika wilde situeren. Toen ik mijn research deed, ben ik een week in Chicago geweest. Het aantal moorden dat alleen die week al voorbijkwam, was enorm. Het is daar niet eens meer “groot nieuws”. Ergens als derde of vierde item achterin, nergens op de voorpagina. Als je naar de geschiedenis van die stad kijkt, merk je dat de werkgelegenheid die er vroeger was, grotendeels verdwenen is. Enorme groepen mensen hebben
geen werk, hebben niks te doen. En dan zijn daar al die verlaten fabriekshallen die staan te verkommeren. Dat zijn ideale plekken, niet alleen voor daklozen maar ook voor allerlei criminelen. De drugsbendes hebben hele gebieden overgenomen. Het is beangstigend. Het lijkt wel Gotham City [van Batman].’
Roelant: ‘Je huidskleur is ook van belang in zo’n stad, of je werk hebt, of dat je crimineel bent. In jouw boek noem je dat totaal niet.’
Matt: [aarzelend] ‘In de oorspronkelijke versie stond dat er wel wat meer in. Maar mijn redacteurs vroegen me of ik echt wel die richting in wou gaan. Racisme is een gevoelig onderwerp. Mensen worden achterdochtig als een witte, Britse schrijver het over rassen heeft in de USA. Een van de politieagenten was in een eerdere versie een echte racist. Aangezien ik dat eigenlijk niet nodig had voor mijn verhaal, heb ik die passages eruit gehaald. Niet zonder slag of stoot, want ik dacht als ik wel een 14-jarig Pools meisje kan opvoeren, waarom dan niet een racist? Maar het is beter zo, want ik wil dat de aandacht naar het verhaal gaat en niet naar randzaken. In Chicago ben ik op stap geweest met een criminoloog en een sociaalwerker. We hebben aftandse buurten bezocht, de plaatselijke gevangenis, en tal van andere plaatsen waar je ’s nachts niet wilt zijn. Dat was erg fascinerend. Ik vind het heerlijk om naar Amerika te gaan; ik hou van dat land, maar ik ben blij dat ik er niet woon. Ondanks alles wat er
momenteel gaande is in Europa, is het hier een gemeenschap die relatief liberaal en progressief is. Het systeem in Amerika is toch wel heel
doorgedraaid en pervers.’

Roelant: ‘Je hebt het over iemand (Kassie) die, wanneer ze een ander mens in de ogen kijkt, kan voorspellen wanneer en hoe deze dood gaat. Ik moet meteen aan The Dead Zone van Stephen King denken.’
Matt: ‘Natuurlijk, erg goede film. Boek heb ik niet gelezen. De ogen zijn de ramen van de ziel zeggen ze wel. Ik vond het mooi om het op die manier te doen. Het riskante van bovennatuurlijke krachten in een boek te zetten, zijn de regels waaraan dat moet voldoen. Anders kunnen ze ook de moordenaar zien of wat dan ook. En Kassie probeert met man en macht een moord die ze “ziet’ te voorkomen. Zo hoopt ze voor zichzelf te bewijzen dat ze het eigenlijk toch mis heeft. Want het is niet alleen maar een gave, het is tevens een vloek.’
Roelant: ‘Een interessante gedachte bij dat gegeven is dat er sprake is van predestinatie. Alles is voorbestemd, ook wanneer en hoe je doodgaat. Dat is een Protestantse gedachte, echt Calvinistisch.’
Matt: ‘Ik ben niet Calvinistisch maar ik vind het idee wel fascinerend; dat alles gebeurt zoals het bedoeld is om te gebeuren. Alles wat we doen is totaal nutteloos, omdat het van tevoren al vaststaat. Beetje beangstigend idee ook. Maar het is een leuke gedachte om mee te spelen. Het idee dat zo’n gave erfelijk kan zijn, is ook grappig. Ik geloof zelf nergens in. Ik ben een echte nihilist. Beelden die bij me opkwamen waren die van Carrie [van Stephen King] met haar bijzondere gave en haar zeer gelovige moeder. Stephen King heeft veel geschreven over mensen met een speciale gave. Zoals dat jongetje in The Shining. Van alle boeken die over iets bovennatuurlijks gaan, is dat wel het beste boek. Hij voelt dat er iets gaat gebeuren, maar weet niet precies wat. Het einde van de film, in dat doolhof, staat niet in het boek, maar is wel een fantastisch slot. Die verfilming is weergaloos. Er zijn maar een paar films waar ik echt helemaal ondersteboven van ben. Psycho is een ander voorbeeld daarvan.’
Roelant: ‘Je bent heel erg geïnteresseerd in films.’
Matt: ‘Ik verdeel mijn tijd in het schrijven van boeken en in het schrijven voor TV en film. Ik ben dol op films. Die film met Bruce Willis, The Sixth Sense, was een belangrijke inspiratiebron voor mijn laatste boek, Kom je Spelen. De psycholoog en diens relatie met het getroebleerde kind. Ik zag het boek voor me, opgedeeld in drie stukken, elk met een lekkere cliffhanger. Ik heb best vaak een pitch over dat boek gegeven [noot Roelant: een pitch is een korte uiteenzetting waar het boek over gaat en wat het bijzonder en aantrekkelijk maakt zodat bijvoorbeeld een (buitenlandse) uitgever dat boek zal gaan aanschaffen en vertalen] waar elke keer een heftige reactie kwam als ik Kassie tegen haar psycholoog liet zeggen dat deze haar zou gaan vermoorden. In mijn boek probeert Kassie continu om haar visioenen niet uit te laten komen. Ze gaat mensen waarschuwen, zelfs stalken om ze te beschermen. Om voor zichzelf haar ongelijk te bewijzen. Maar of dat allemaal lukt is de vraag.’






Roelant: ‘Je citeert een bekende quote van Shakespeare uit Hamlet: “There’s more between heaven and earth than meets the eye”’
Matt: [lachend] ‘Dat was zo toepasselijk op dit boek. En áls je dan pikt, doe dat dan van de beste, hahaha.’
Roelant: ‘Henning Mankell?’
Matt: ‘Ja, de TV-serie die de BBC maakte met zijn boeken waren absoluut fantastisch. Ik heb in het verleden heel veel geschreven, maar niet altijd crime fiction. Ik ben dat nog steeds aan het leren, zeg maar. Als je dan die Wallander ziet, wat hem allemaal gebeurd, welke tegenslagen hij ondervindt, dat is bijna ongelooflijk. En hij blijft maar doorgaan. Dat grenst aan heldendom. Pak zoveel stenen als je kunt en gooi die. Daar heb ik veel van geleerd. Ik hou erg van personages die vervloekt zijn. Helen is dat natuurlijk, maar Kassie minstens zo veel. Ze zit opgescheept met die gave die ze helemaal niet wil hebben. Ik ben dol op dat gegeven.’
Roelant: ‘Is er een groot verschil tussen Amerika en de UK in de manier waarop de mensen met hun problemen omgaan?’
Matt: ‘Zeer zeker. Bij ons in Engeland wordt er gewoon heel veel onder het tapijt geschoven: niet aan denken, gewoon doorgaan met je leven, is het credo. Terwijl in de USA voor elk probleem wel iemand te vinden is: bel dit nummer of ga naar die en die psychiater. Er bestaat een enorme service-industrie. Ook zijn er overal pillen voor.’
Roelant: ‘Op een gegeven moment beschrijf je dat de psycholoog zich zit te bedrinken aan een bar en pijnlijk constateert dat hij een schim is van zijn vader. Hoe is jouw relatie met je vader?’
Matt: ‘Oh, tja… Hij is er nog steeds. Op een bepaalde manier is hij altijd een grote bron van inspiratie voor mij geweest. Het is best een complex figuur. Hij is strafrechtadvocaat. Als kind was ik enorm onder de indruk van sommige grote strafzaken, moordzaken, waar hij dan een belangrijke rol in speelde. Hij moest de jury overhalen om te veroordelen of juist niet. Dat was zeer indrukwekkend. Hij straalde autoriteit uit en was uiterst charmant. Hij was een goede advocaat, maar hij was vooral gewiekst in het bespelen van de jury. Hij maakte grapjes, soms ook ten kostte van de rechter. Dat viel altijd erg goed bij de juryleden. Daar heb ik van geleerd dat het bewijs slechts een onderdeel is bij een veroordeling.’
Roelant: ‘In het begin van je boek vertel je dat Jacob, de advocaat, een geoefend leugenaar is.’

Matt: ‘Hahaha, ja. De cliënt zegt altijd dat hij onschuldig is tegen zijn advocaat. De advocaat gaat dan een andere versie van de gebeurtenissen construeren, waarvan hij zelf best wel weet dat die niet de waarheid is. Maar het zou eventueel kunnen. Als advocaat moet je goed kunnen liegen, ja. Dat zinnetje vond ik leuk om in mijn boek te zetten. Met een knipoog naar mijn vader.’
Dank je wel, Matt, voor dit fijne interview.
Roelant de By
Vliegende reporter De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Kom je spelen'


‘In het niets’ – Christian White



Genre: thriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400509610
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 359
Uitgave: mei 2019

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Dit boek trok meteen mijn aandacht door de ondertitel die voorop het boek pronkt. Hierdoor kreeg ik al meteen het gevoel dat deze thriller anders was dan andere thrillers en gedurende het verhaal werd mij vermoeden bevestigd. 

De Australische Kim Leamy wordt op een dag benaderd door een man die ze nog nooit gezien heeft. Hij beweert dat ze geboren is als de Amerikaanse Sammy Went die dertig jaar geleden is verdwenen. Kim besluit af te reizen naar Amerika om daar op zoek te gaan naar de waarheid omtrent haar verleden. 

De start van dit verhaal zorgt er meteen voor dat je als lezer met verschillende vragen komt te zitten. Dit komt vooral doordat je meteen samen met hoofdpersonage Kim tot de ontdekking komt dat zij eigenlijk Sammy Went heet. Hierdoor ga je in het boek vanuit dit oogpunt op zoek naar antwoorden, terwijl bij veel thrillers je gedurende het verhaal juist op zoek gaat naar de persoon die verdwenen is. Langzaamaan komt de waarheid boven water en uiteindelijk zorgt dit ook nog eens voor een compleet andere wending die ik als lezer totaal niet zag aankomen. 

Christian White is van oorsprong een scriptschrijver en dat merk je terug in dit debuut. Het stadje Manson waar het verhaal zich grotendeels afspeelt, wordt erg goed neergezet. Als lezer voel je de beklemmende sfeer die er hangt en die grotendeels veroorzaakt wordt door de sekte die de overhand heeft in het stadje. Je voelt je als lezer onderdeel van het verhaal, alsof je samen met Kim afreist naar Manson op zoek naar antwoorden. 

De terugblikken naar de dagen rondom de verdwijning van Sammy maken het geheel af. Naast dat deze nodig zijn om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen, leer je hier ook de personages kennen die mogelijk een rol hebben gespeeld in de verdwijning. Alle personages worden stuk voor stuk goed neergezet en ze passen ook perfect in de omgeving. Allemaal hebben ze hun geheimen en eigenaardigheden en bij ieder personage voel je echt hoe hij of zij denkt over de sekte. 

Het geheel deed mij denken aan de boeken van Stephen King. Hij krijgt het ook altijd voor elkaar om een klein stadje wat zo normaal lijkt duister te laten overkomen. Diezelfde beeldende stijl vond ik ook terug in In het niets en ik hoop dan ook dat de auteur dit weet vast te houden in zijn volgende boeken zonder dat het eentonig wordt. 

Dit boek is mij in ieder geval erg goed bevallen en ik hoop dan ook snel meer werk van Christian White te mogen lezen. De 4,5 ster die ik dit boek geef zijn dan ook zeker meer dan verdiend. 

Claudia van Koolwijk
De Perfecte Buren



'Escape room boek 1’ – Ivan Tapia



Genre: non-fictie vrije tijd/thriller
Uitgever: Kosmos Uitgevers
ISBN: 9789043921510
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 176
Uitgave: 4 juni 2019

Hartelijk dank aan Kosmos Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Voor de liefhebbers van de escape room games heeft Ivan Tapia Escape room boek 1 op de markt gebracht. Een boek waarbij je diverse raadsels moet oplossen om zo het einde van het verhaal te bereiken.

Onderzoeksjournalist Candela Fuertes wordt wakker op de vloer van een kamer, waar ze even daarvoor een dodelijk gif heeft ingeademd. Ze heeft nog minder dan een uur te leven. Alleen het tegengif kan haar leven redden. Maar daarvoor moet ze uit het doolhof ontsnappen, en verschillende moeilijke raadsels oplossen. En dit binnen de 60 minuten. De tijd loopt…

Mening
Escape room boek 1 bestaat uit een spannende verhaallijn waarbij je gaandeweg het boek te weten komt waar het allemaal om draait. Na ieder hoofdstuk is er een raadsel die je moet zien op te lossen. Het juiste antwoord leid je dan telkens naar het volgende hoofdstuk.

De raadsel in dit boek zijn meer dan prima. Er is voldoende variatie, zowel wat de moeilijkheidsgraad betreft als de soorten raadsels. Je moet vooral je logisch denkvermogen gebruiken, wil de raadsels tot een goed einde brengen. Vaak krijg je al in de tekst een kleine aanwijzing, maar mocht je toch vastzitten, dan vind je achteraan het boek enkele tips die je kunnen helpen. Per opdracht vind je 5 aanwijzingen, het is dan aan jou om te zien hoeveel je er nodig hebt om verder te geraken. De uiteindelijke oplossing staat ook achteraan het boek.

Sommige opdrachten zijn gemakkelijk en had ik onmiddellijk opgelost, andere zijn dan weer een heel stuk moeilijker. In die gevallen zijn de aanwijzingen zeker welkom. Maar met logisch inzicht en eens goed nadenken lukte het mij om alle antwoorden op de raadsels te vinden. Met af en toe wat extra aanwijzingen weliswaar.

Ivan Tapia stelt Escape room boek 1 voor als een escaperoomthriller. Dit slaat dan voornamelijk op de spannende verhaallijn. Dat er de nodige spanning in zit staat vast. Het is ook wat mysterieus in het begin, je hebt als lezer geen idee waar het verhaal naar toe zal gaan. Hoe verder je komt, hoe duidelijker dit wordt. Alleen de ontknoping vind ik wat vaag, en het sluit ook af met een open einde. Wat ik wel jammer vind. Maar zo heeft Ivan Tapia wel een opening gecreëerd voor een vervolg in Escape room boek 2.

Het verhaal draait rond economie en de beurs. Op zich een boeiend thema, omdat het ons wijst op potentiële gevaren die zich op internationaal vlak kunnen voortdoen. Dat maakt de verhaallijn ook realistischer, je gaat er alleszins dieper bij stil staan. Alleen vrees ik dat het soms wat te technisch en saai kan worden voor mensen die geen economische achtergrond hebben of geen interesse hebben erin. Soms ligt de klemtoon net iets teveel hierop dan op de escape room zelf, vooral gezien de soms vele uitweidingen en flashbacks over wat de wereldwijde beursmarkt betreft.

Oordeel
De verhaallijn kon mij zeker wel bekoren, ik vond deze economische intrige ik erg spannend, en de combinatie met de raadsels op het einde van ieder hoofdstuk zorgde voor een goede afwisseling. Er mocht soms wel nog iets meer nadruk op de ontsnapping uit het doolhof worden gelegd, want dat is in feite het hele idee achter dit boek. En ook het einde mocht wel wat duidelijker zijn. Maar verder heb ik een leuke namiddag gehad met dit boek en veel plezier beleefd in het oplossen van de raadsels. Ik geef Escape room boek 1 drie sterren. Een goede, solide start dus voor Ivan Tapia! En ik ben alvast benieuwd wat het vervolg, Escape room boek 2 zal brengen!

Severine Lefebre
De Perfecte Buren




donderdag 27 juni 2019

‘Knap voor een dik meisje' - Tatjana Almuli



Genre: Autobiografie
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
ISBN: 9789038805931
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 190
Uitgave: april 2019

Allereerst gaat mijn grote dank uit naar uitgeverij Nijgh & Van Ditmar voor dit recensie-exemplaar. 

De titel sprak me onmiddellijk aan. Ik herkende de uitspraak namelijk van vroeger toen ik met mijn eigen stevige lijf aerobiclessen gaf op hoog niveau. Mensen houden ervan in prototypes te denken en te oordelen. En ja ook ik doe dat weleens. Maar het is een bewustwordingsproces waar jezelf heel goed aan kunt werken.

Ook herkende ik Tatjana van het programma Obese. Een programma waar ik met veel bewondering voor de deelnemers naar keek en tegelijkertijd allerlei kritiek had hoe er over de kandidaten werd gesproken. Hoe makkelijk een slank iemand oordelen heeft over iemand die steviger is als een gemiddeld iemand.

Tatjana vertelt over haar jeugd en deze was allesbehalve fijn en veilig. Deze beschrijft ze uitgebreid en kwetsbaar in het eerste deel van het boek. Ze was toen al stevig en heeft veel specialisten bezocht om van haar overgewicht af te komen. Ook beschrijft ze over hoe de maatschappij over haar oordeelt. Ik voel haar pijn als ik het lees….

Het tweede deel gaat het meer over het hier en nu en gebruikt ze verhalen van andere vrouwen. De schrijfstijl is vlot, open en krachtig. Je begrijpt dat ze haar verhaal wil en moet vertellen. Voor de een herkenbaar en vooral voor de ander die deze wereld niet kent. Begrip opbrengen voor iemand die zo bevooroordeeld is of geen idee heeft wat ze doormaken.

Het ergste vind ik inderdaad dat een tv programma, hulpprogramma, zelf de clichés enorm uitvergroot en een beeld van je neerzet waar je je dood voor
schaamt omdat het niet helemaal zo is, maar het publiek het wel verwacht van iemand die dik is. Een scene om veel te eten zodat heel Nederland maar begrijpt waarom je zo dik bent. Terwijl er bij Tatjana veel meer aan ten grondslag ligt. En fatshaming is zo gemakkelijk. Zo laf. Alsof je dan afgeserveerd kunt worden. Er komen gelukkig meer tegengeluiden. Leer accepteren en kweek zelfvertrouwen. Dikke mensen kunnen ook intelligent, knap, lief en zelfverzekerd zijn.

De schaamte voorbij. Dat zou geweldig zijn. Je leven knapt er zo van op. De boodschap is duidelijk Tatjana. Ik ben blij met je verhaal. Je krijgt van mij 5
sterren.

Linda Zweep
De Perfecte Buren


Boek van de Maand - Roelant meets Donald Nolet






De boekpresentatie van Donald Nolets nieuwste boek, Hoek, vindt plaats op een bijzondere locatie. Een modern verbouwd, futuristisch ogend gebouw tegenover het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam. Vlak voor de officiële lancering kreeg ik de mogelijkheid om Donald wat vragen te stellen.

Donald: ‘Bij mijn eerste boek heb ik de presentatie gehouden in een boekhandel in Amsterdam-Noord. Was heel gezellig. De tweede keer bij een boekhandel in Alkmaar, waar ik woon. Ook heel leuk. Dit keer doe ik het weer anders dacht ik. Naast het schrijven heb ik natuurlijk mijn “gewone” werk. Met mensen waar je elke dag mee te maken hebt. Om het voor hen ook makkelijk te maken om erbij te zijn, is onze werkplek wel de meest makkelijke die er is. We zitten hier in Amsterdam in een prachtig pand, een voormalig politiebureau.’
Roelant: ‘Dat is elke dag een flink stuk op en neer vanuit je huis naar je werk.’
Donald: ‘Vroeger heb ik wel in Amsterdam gewoond, maar toen ik en serieuze relatie kreeg en aan kinderen begon te denken, ben ik verhuisd naar Alkmaar. Soms een gedoe, maar het heeft ook zijn voordelen. Ik zit twee keer per dag een halfuur in de trein en kan dan altijd met mijn schrijven bezig zijn, hoe druk het op het werk ook is. De continuïteit blijft er daardoor in zitten ook al is het werkelijke schrijven dan minimaal. Je blijft er dagelijks mee bezig en dat is heel erg prettig.’
Roelant: ‘Je doet best lang over een boek.’
Donald: ‘Ja, het moet allemaal naast mijn werk gebeuren. Ik kan me voorstellen dat als iemand fulltime schrijft het dan sneller gaat. Ik heb een jaar of drie nodig voor een boek, alles bij elkaar.’
Roelant: ‘Je nieuwe boek heeft een heel apart decor, de kickbokswereld in Amsterdam. Hoe kom je aan de onderwerpen voor je boeken?’
Donald: ‘Mijn eerste boek, Versleuteld, ging over een geheim uit de Tweede Wereldoorlog; mijn tweede boek, Handschrift van de Duivel, ging over een oud middeleeuws manuscript. Dat zijn beide onderwerpen die ik heel fijn vind om over te lezen. Heerlijk om daar een boek over te schrijven, maar dat was natuurlijk best al vaak gedaan. Voor mijn nieuwe boek wou ik het decor van een andere hobby van me, de vechtsport. Ik kon niet snel iemand noemen die iets soortgelijks als thriller geschreven had. Wat ik interessant vind aan veel van die ouderwetse Amsterdamse criminelen, zelfs een Holleeder, is dat ze aan de ene kant doodeng zijn, maar aan de andere kant hoor je dat je ontzettend met ze kunt lachen. Dat maakt dat je ze ergens wel mag. Dat vind ik een leuk spanningsveld, een interessant gegeven om mee te spelen. Zo’n type heb ik ook in mijn boek proberen neer te zetten. Daarnaast kun je kijken hoe iemand daar is uitgekomen; wat zijn de stappen die ertoe hebben geleid dat dit jouw leven is, midden in die criminele wereld. 
Mijn verhaal is geïnspireerd op een waargebeurd voorval. Vanaf mijn jeugd heb ik een grote interesse voor allerhande vechtsporten. Een van de grondleggers van het kickboksen zoals we dat nu kennen in Nederland, Jan Plas, bleek plotseling te zijn overleden. Toen ik dat (kleine) bericht onder ogen kreeg, ben ik gaan graven. De man was al in de zestig en werd toen opeens gearresteerd. Hij bleek zijn hele leven lang al in het netwerk van Johan V. werkzaam te zijn geweest. Uiteindelijk opgepakt wegens drugsmokkel. In de cel heeft hij zelfmoord gepleegd. Dit was een man die in de kickbokswereld heel hoog in aanzien stond, maar die daarnaast dat hele andere leven had bij de onderwereld. Heel tragisch dat hij op die late leeftijd tegen de lamp is gelopen en in de cel zijn einde vond. Dit is niet zijn verhaal, geen biografie, maar diende als inspiratie voor mijn hoofdpersoon. Hoe gaat het als iemand twee levens leidt en wat gebeurt er als die twee door elkaar heen gaan lopen, vroeg ik me af. Zo ben ik aan mijn boek begonnen.’

Roelant: ‘Wanneer ben je zelf met vechtsport begonnen?’
Donald: ‘Op mijn twaalfde ben ik begonnen met nunchaku. Een Japanse vechtsport met twee stokjes die verbonden zijn met een ketting of touw. In Bruce Lee films worden die vaak gebruikt. En zo kwam ik ook in aanraking met andere vechtsporten. Eind jaren tachtig begon mijn fascinatie voor kickboksen. Dat was toen der tijd nog een randsport. Gewoon boksen was veel groter. Maar mijn interesse heeft het altijd gehouden. In mijn achterhoofd zat het idee om daar ooit iets mee te doen. En dan niet om het kapot te maken, nee! Als sport vind ik het nog steeds heel gaaf. Maar er zit vaak een criminele component in.’
Roelant: ‘Ik moet opeens denken aan die films met Rijk de Gooijer in de jaren ’70, als De Inbreker en Naakt over de Schutting, met de vechtsporter Jon Bluming erin, die ook achteraf ook verdacht werd van banden met de onderwereld.’


Donald: ‘Grappig dat je Jon Bluming noemt. In een vechtsport tijdschrift dat ik regelmatig las, heeft hij een hele serie artikelen gemaakt van de jarenlange tijd dat hij in Japan woonde. Ik heb dat werkelijk verslonden als 14,15-jarige. Heel gaaf.’
Roelant: ‘Daar is blijkbaar ook je voorliefde voor Japan ontstaan, vanuit de vechtsport. Want na de middelbare school ben je zelfs Japanse taal en cultuur gaan studeren.’
Donald: ‘Dat zal ongetwijfeld, hahaha. Je gaat er steeds meer over lezen ook. Fascinerend land. Die roman van James Clavell, Shogun, is ook geweldig om je interesse in dat land met die cultuur te vergroten. Daarnaast had ik een grote voorliefde voor taal. Na mijn studie wist ik niet zo goed wat ik moest gaan doen. Mijn sollicitatie bij de Nederlandse ambassade in Tokyo liep op niets uit. Ik kon wel meteen beginnen bij een bedrijf dat zich bezighield met beleggingen in de Japanse beursindex, de Nikkei. Ik voelde me er niet prettig bij.’

Roelant: ‘Het gaat daar alleen maar over geld.’
Donald: ‘Precies!’
Roelant: ‘En nu werk je op dit grote marketing-reclame bureau.’
Donald: ‘Er zijn veel overeenkomsten. Er zitten hier enorm veel creatieve mensen. Bijna iedereen doet er iets anders creatiefs naast. De copywriters schreven een boek, de mensen die met beeld bezig waren, maakten daarnaast beeldende kunst. Dat was heel gewoon. Toen dacht ik eigenlijk misschien kan ik dat ook wel. Ik hield al heel erg van lezen. Toen ben ik gaan schrijven. Tomas Ross zag wel wat in mijn manuscript en toen is het begonnen. Prompt won ik met mijn eerste boek de Gouden Strop.
Nog steeds steunt hij me, dat is erg fijn. Zijn feedback is enorm. Hij stuurt wel tien ideeën op om het nog beter te maken. Dan duizelt het behoorlijk, maar je hebt er heel veel aan, al gebruik je er maar twee of drie. Zijn hulp is een grote meerwaarde. Maar om op die vergelijking met de reclame terug te komen: daar werkt het net zoals bij boeken, denk ik. Je moet het herkenbare en het nieuwe altijd een beetje met elkaar vermengen. Aan de ene kant moet je iets doen waar mensen een soort van herkenning in hebben, maar dat dan op een manier doen die origineel is en net even anders dan anders. 
Tegenwoordig is het medialandschap enorm versnipperd. Als je vroeger een heel goede TV-commercial had, was die op maandag door heel Nederland gezien en hadden ze het erover bij het koffiezetapparaat. Dat is nu veel lastiger. Maar het is wel waar je naar op zoek gaat. Soms hoef je ook niet bij héél Nederland in de smaak te vallen. Als je een product hebt wat heel specifiek is, moet je de reclame daarvoor daarop afstemmen. Bijvoorbeeld, ik maak al heel lang de campagne voor Triodos bank. Dat is een duurzame bank, behoorlijk donkergroen. Niet elke Nederlander gaat daar heen. Maar er is een wel een specifieke doelgroep: wat hoger opgeleid, wat cultureler, gewoon een wat bewuster soort mensen. De reclames die we maken zijn voor hén! Er zijn heel veel mensen in Nederland die er niks aan vinden, en dat geeft niet. Als de doelgroep ze maar kan waarderen.’
Roelant: ‘Heb je voor je boek ook een doelgroep?’
Donald: ‘Nou mijn redacteur zei dat hij dat bij dit boek best wel breed ziet. Je hebt mensen die meer in die sporttak geïnteresseerd zijn, en je hebt mensen die de Amsterdamse onderwereld fascinerend vinden. Dat zijn al twee verschillende takken. Ik heb zelf niet zo’n doelgroep in gedachten. Ik kan me wel voorstellen dat als leraren Nederlands hun leerlingen literatuur willen laten lezen, ze dan aan komen zetten met boeken van Alex Boogers. (Hij is ook toevallig een oud-kickbokser en kickbokstrainer; misschien niet heel toevallig dat ik hem aandraag.) Hij schrijft literatuur, maar niet typisch Nederlands navel staarderig. Het zijn echte verhalen met een kop en een staart over mensen die een beetje uit de onderkant van de samenleving komen, waar hij ook vandaan komt. Geen ingewikkeld taalgebruik, maar absoluut literatuur. Dit soort boeken zijn ideaal om de leerlingen aan het lezen te krijgen. 
Nederlandse literatuur heeft er een handje van om de openingszin alleen al met zes komma’s neer te zetten, waardoor je meteen de moed in de schoenen zinkt als je niet veel leest. Ik zie mijn boek, Hoek, ook wel als een aanzet voor mensen die niet zo snel een fictie boek lezen. Dat heeft gedeeltelijk ook met het onderwerp te maken. De cover met die vuisten laat meteen zien waar het boek over gaat. Een van de verhaallijnen in mijn boek is dat van een vluchteling uit Syrië, die voor het kickboksen specifiek naar Amsterdam gaat. Mensen uit de hele wereld komen namelijk naar Amsterdam om zich te bekwamen in het kickboksen. Daar zit de wereldtop. Mijn eigen deelname in die wereld beperkt zich tegenwoordig tot de zaktraining. Dan vecht je niet tegen elkaar maar hou je jezelf fit door op zo’n grote zak te stoten en trappen. En je bent nog steeds lid van zo’n school. Ik hou toch erg van die sfeer en die heb ik zo goed mogelijk in mijn boek weergegeven. Ik vind het fascinerend en ik hoop dat de lezers dat ook zullen vinden.’



Dank je wel voor dit fijne interview.
Roelant de By
Vliegende reporter De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Hoek'
Lees HIER de recensie van 'Handschrift van de duivel'


We kregen heel wat mailtjes binnen maar het enige antwoord op de vraag waar de pot goud staat is: ‘Aan het einde van een bloederige regenboog’

De winnaars die Hoek binnenkort in hun brievenbus mogen verwachten zijn:  Joke Zwier - Truus Heijnen - Jannie Weerts - Tineke Rol - Marijke van der Hoek - Ruud Gras - Bep Heutink - Eva Maes - Sofie Ovaere. 





woensdag 26 juni 2019

WIN 'Een duister pad' van Corina Hartman




Binnenkort heeft onze vliegende reporter Roelant een interview met Corine Hartman over haar laatste boek Een duister pad en nog veel meer.
Maar voor het zover is hebben wij al iets leuks in petto voor jullie! Van Uitgeverij Cargo mogen wij 3 exemplaren van Een duister pad verloten. Met de vakantie in het vooruitzicht klinkt dit toch super!
Wil jij een exemplaar winnen, dat kan. Je moet er wel een ietsiepietsie voor doen.
Corine Hartman schreef een trilogie die zich afspeelt in de Achterhoek. Weet jij de titels van de boeken? Stuur dan als de bliksem je antwoord naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp ‘Hartman’. Doe dit voor 5 juli middernacht. 
Vermeld in je mail zeker je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook.
Om mee te dingen dien je lid te zijn van onze besloten groep op Facebook. Dus ben je dat nog niet (hoe kan dat nou??) meld je dan snel aan via deze LINK. Simpel toch?!
Waar gaat Een duister pad over:
Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.
Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo.

Lees HIER de recensie van 'Een duister pad' die Annelien al mocht lezen



Rudy's wereld ... Optimisme





"Optimisme is een maatschappelijke verplichting," zei de kikker tegen zijn soortgenoten, die samen met hem in de bokaal water zaten die op het vuur stond. "Het is niet omdat ons water oorspronkelijk twintig graden was en nu zestig dat we ongerust moeten worden. Er is niks aan de hand. Laat je niks wijsmaken. Wetenschap evolueert altijd. Denk aan je maatschappelijke verplichting. Het komt allemaal goed."

Aan deze quote moest ik denken nadat ik het boek De onbewoonbare aarde van David Wallace-Wells (non-fictie) had gelezen. Wallace is een editor van het New-York magazine en gespecialiseerd in wetenschap en klimaat. In het boek maakt hij een soort samenvatting van de wetenschappelijke kennis omtrent klimaatopwarming en van de feitelijke zekerheden en onzekerheden die daarbinnen aanwezig zijn. Gebaseerd op gesprekken met wetenschappers van over de hele wereld schets hij daarnaast ook nog de achterliggende psychologie die onze reacties en meningen daaromtrent sturen. Fascinerende materie - vond ik althans.

Dat de social media een alsmaar belangrijkere rol spelen in het leven van alledag en in de manier waarop we meningen vormen, is een aantoonbaar feit. Jammer genoeg lijkt de meerderheid van de wereldbevolking zich er niet van bewust dat deze social media geen enkele zekerheid bieden omtrent het waarheidsgehalte van de gepubliceerde boodschappen. De recente Europese verkiezingen hebben dat overigens ruimschoots bewezen. Zelf nadenken? Het wordt een alsmaar schaarser wordende eigenschap, blijkbaar. En optimisme is een verplichting, remember?

Een argument van de heer Wallace dat me een schok bezorgde, was zijn stelling dat wij ons grotendeels in slaap laten wiegen door de wijze waarop àlle media de consequenties duiden van een opwarming van het klimaat. Ze hebben het over de stijging van de zeespiegel, en enkel daarover. Klimaatopwarming zorgt voor de stijging van de zeespiegel. En dat is het dan. Punt.

Logisch en volstrekt normaal gevolg daarvan? Deze voor de hand liggende redenering: één millimeter stijging per jaar. Even rekenen. Dat is één centimeter per tien jaar. Dat is tien centimeter over honderd jaar. Ten eerste ben ik er dan niet meer, en ten tweede zullen ze er tegen dan wel iets op gevonden hebben, zeker. Niet meteen een urgent probleem.

Bizar genoeg klopt dat inderdaad. De stijging van de zeespiegel is niet het meest urgente probleem. Er zijn andere gevolgen waarmee we veel eerder zullen geconfronteerd worden. En niet de minste. Enkele voorbeelden uit het boek:

* Nu al zijn er op de wereld gebieden waar de grote hitte het in de zomer letterlijk onleefbaar maakt. Hele zones in het Midden-Oosten, Noord-Afrika, Australië, delen van Azië en delen van de USA hebben zelfs geen twintig jaar tijd meer om totale onleefbaarheid te voorkomen. 
* Een logisch gevolg hiervan is het zo goed als onmogelijk worden van voedselproductie ter plaatse.
* Een logisch gevolg daarvan zal het toenemen van het aantal hongersnoden zijn. Niet in één klein gebied, dus, maar voor miljoenen mensen. Dit zal niet langer oplosbaar zijn door import of humanitaire hulp, om de eenvoudige reden dat de totale voedselproductie van de wereld zal verkleinen en de vraag helemaal niet meer zal kunnen volgen.
* Een ander nu reeds merkbaar gevolg van die grote hitte zijn branden. Het aantal jaarlijks terugkerende, allesverwoestende branden in de wereld groeit. In de USA spreekt men nu gewoon van een wildfireseason, alsof het nooit anders is geweest. Het verschijnsel wordt geïnstitutionaliseerd. Niks aan de hand - weten zij veel. Dit is een jaarlijks verschijnsel en dùs normaal.
* Een ander gevolg van de droogte is het dramatisch verkleinen van de voorraden drinkwater in de wereld. (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/06/01/sydney-worstelt-met-watertekort/) Met alle gevolgen vandien.
* Steeds meer kustgebieden kampen nu al met steeds sterkere stormen die aan een alsmaar groeiende frequentie aan land komen. De vernielingen aan mensenlevens, infrastructuur, huizen, landbouwgebieden en fabrieken kosten de economie jaarlijks niet alleen miljarden, maar maken een wederopbouw vaak onbetaalbaar of gewoon onmogelijk. 
* Steeds meer oorlogen zullen worden gevoerd over gebieden waar bepaalde problemen zich nog niet of in mindere mate voordoen. Drinkwater en voedselproductie zijn de meest voor de hand liggende items.
* Het leven in de oceanen (bron van levensonderhoud én voeding van miljoenen) sterft langzaam uit, maar wel aan een steeds toenemende snelheid. Onbelangrijk? Een voedselbron die alsmaar schaarser wordt. Nòg één.
* De bosbranden, de wijze waarop wij wereldwijd onze bossen liquideren en de wijze waarop ons verkeer en fabrieken allerlei spul de lucht inblaast, zorgt langzaam maar zeker voor een steeds mindere gezonde lucht - die we tot nader order toch nodig zullen hebben om te ademen. Mensen die alleen buitenkomen met maskers voor de mond duiken binnenkort niet alleen meer op in miljoenensteden maar op steeds meer plaatsen.
* Slechts enkele van de dergelijke calamiteiten volstaan om de globale economie, waarvan we in de westerse wereld ondertussen allemaal afhankelijk geworden zijn, in een diepe crisis te storten. Met alle gevolgen vandien.
* Al deze gevolgen zullen per definitie wereldwijd zorgen (en doen dat deels nu al) voor grote en voor de hand liggende migratiestromen. Niet van miljoenen die op zoek gaan naar een beter leven, maar van miljoenen die letterlijk moèten migreren om te overleven.

Wallace staaft al deze gevolgen niet alleen met de nodige cijfers en reeds bestaande omstandigheden, hij ondersteunt de vooruitzichten ook nog eens met 64 pagina's verwijzingen naar wetenschappelijke rapporten en conclusies. Het meest schokkende? De meeste van die rapporten en conclusies vertrekken van de veronderstelling dat de mens meteen(!) - nu dus - ingrijpt op wereldschaal, om veel erger te voorkomen. Elk denkend mens beseft ondertussen dat een consensus daarover niet voor de komende jaren zal zijn. Alleen, als dit niet gebeurt, zijn al de voorspellingen uit die rapporten inderdaad verkeerd. Dan is de timing ervan namelijk fout. Dan zal het er allemaal nog snèller zijn. Dan gaan wij het deels nog wèl meemaken. In sommige gevallen gebeurt dat nu al, maar doet men er alles aan om de link met klimaat vooral nièt te leggen. Stel je voor dat men het massaal zou inzien. Klimaatjongeren? Gelijk hebben ze. 

Fundamentele basisoorzaak van al die ellende? Hebzucht. (Zoals de DalaI Lama (denk ik) ooit zei: er is genoeg op aarde om voor de 99% van de bewoners te zorgen, maar er zal nooit genoeg zijn voor de overblijvende 1%). Gedragen we ons dan als lemmingen? Nee. Lemmingen bewegen nog. Wij staan stil, met onze kop in het zand. Of beter: met onze kop in een draaiende, lawaaierige betonmolen, die ons belet te denken. We willen het niet weten. En als de realiteit te dicht komt, wijzen we met een beschuldigende vinger naar de anderen, wie dat dan ook moge zijn. 

Vind je dat ik overdrijf? Dat is je fundamenteel recht. Het zij zo. Geen probleem. Wij proberen met ons gezinnetje zelf zoveel mogelijk vervuiling te voorkomen. Alle kleine beetjes helpen? Dat zegt men, ja, al is dat natuurlijk niet echt waar. En toch is onze voetafdruk op enkele jaren tijd drastisch verkleind. Dat we zeker niet de enige zijn, daar ben ik me echt wel van bewust. Volstaan doet het natuurlijk niet. Waarom gaan we er dan toch mee door? Eenvoudig. Om toch een beetje tegemoet te komen aan ons geweten. Om onszelf op het einde niet zòveel te verwijten te hebben.

Voor alle duidelijkheid: dit blog heeft niet te bedoeling je een bepaalde mening op te dringen. ik heb het namelijk al lang opgegeven om te proberen mensen van mening te doen veranderen. Dat is zinloos. Misschien kan ik iemand even doen nadenken, of beter nog, stimuleren om het boek een keer te lezen. Maar dan nog. Het maakt niet uit. Ik wilde dit alleen even kwijt. 

Mijn excuses alvast dat ik niet aan mijn maatschappelijke verplichting heb voldaan. Ik kon het even niet laten. Eén verzoek heb ik alvast wèl. Kom me over tien jaar alsjeblieft niet zeggen: "We wisten het niet."

Rudy Soetewey




'Een duister pad' - Corine Hartman

 

Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 9789403158303 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 376
Uitgave: mei 2019

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Zoals wel vaker was ook dit mijn eerste kennismaking met een auteur. Dit keer is het echter geen debuut, Hartman heeft al verschillende boeken op haar naam staan. Dat hoofdpersoon Faye al sinds haar vroege jeugd in een psychiatrische inrichting woont, sprak mij aan. Ik was benieuwd hoe Hartman haar neer zou zetten. Ik begon dan ook vol enthousiasme aan Een duister pad.

Het boek begint met Steven. Omdat je nog niks weet, vond ik dit een verwarrend begin. Ik denk dat het boek mij meer had gepakt wanneer het verhaal met Faye gestart was. Hoewel je langzaamaan ontdekt wat er speelt heeft het stuk over Steven voor mij geen meerwaarde gehad omdat ik er nog geen touw aan vast kon knopen. De personages die genoemd werden, de situatie van Steven, allemaal onduidelijk. Ik denk dat dit gedeelte passender was geweest als het later in het boek was voorgekomen.

Hoewel het boek hierdoor al met een achterstand begon, heeft het verhaal me ook later niet weten te vangen. Ik kan moeilijk achterhalen waar dat aan heeft gelegen, het zal een combinatie van factoren zijn geweest.

De schrijfstijl is niet de mijne, ik kwam er moeilijk doorheen. Ook vond ik Faye een raar personage. Ik kreeg maar geen hoogte van haar. Nu hou ik van de laagjes in een personage maar voor mij zaten deze laagjes in een kluwen die ik niet kon ontwarren. Ik voelde me niet betrokken bij haar en snapte haar handelingen lang niet altijd. Ze lijkt erg beschadigd maar daarom is het des te gekker dat Simon, de rechercheur, met haar omgaat zoals hij doet. Zijn keuzes vond ik vaak nog vreemder dan de keuzes van Faye. Mede hierdoor kwam het verhaal nogal ongeloofwaardig over.

Helaas blijven de andere personages ook erg oppervlakkig. De ‘familie’ van Faye, zoals zij de andere bewoners zelf noemt, worden oppervlakkig voorgesteld, de diepte mist. Hierdoor bleef mij niet altijd bij welk karakter er bij welke naam hoorde. Dit terwijl de setting zich juist leent voor mooie personages inclusief hun verhaal. Je leest dat de groep erg hecht is maar als lezer voel je dit te weinig omdat je de karakters nauwelijks kent. Een gemiste kans!

Ik denk dat ik moet concluderen dat dit niet mijn soort thriller is. Hoewel ik mij kan voorstellen dat andere lezers wel zeker spanning ervaren tijdens het lezen van dit boek, was dat juist iets wat ik heb gemist. Er zaten een aantal voorspelbare dingen in het verhaal waardoor ik nergens op het verkeerde been werd gezet en misschien doordat ik de connectie met Faye miste, vond ik haar belevenissen ook weinig spannend.

Wel vind ik het goed van Hartman dat ze schrijft over mensen met psychiatrische stoornissen en twijfels over bepaalde medicijnen. Ik ben blij dat er medicijnen bestaan maar je moet niet klakkeloos meegaan in alles. Het is belangrijk om zelf ook kritisch na te blijven denken. Door dit onderwerp in Een duister pad te gebruiken werpt Hartman hier misschien wat extra licht op. Ook de aandacht voor depressies vind ik een goede zaak. Omdat je een depressie niet aan iemand kunt zien is het voor buitenstaanders moeilijk om te begrijpen hoe het is om depressief te zijn. Geen makkelijk onderwerp, wel goed om eens aandacht aan te schenken.

Ik geloof meteen dat anderen dit boek met veel plezier zouden kunnen lezen maar zoals gezegd, mijn boek is dit niet. Ik geef Een duister pad 2 sterren.


Annelien Kruithof 
De Perfecte Buren


dinsdag 25 juni 2019

‘De Poppenfabriek’ – Elizabeth Macneal



Genre: historische roman
Uitgeverij: The House Of Books
ISBN: 9789044355000
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 400
Verschijningsdatum: 21 juni 2019

Hartelijk dank aan The House Of Books voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De jonge Iris kan maar net in haar onderhoud voorzien door het beschilderen van poppenhoofden, samen met haar tweelingzus Rose. Het is niet wat ze wil, maar ze lijkt niet aan dit leven te kunnen ontsnappen. Tot ze het aanbod krijgt van de talentvolle kunstschilder Louis om model voor hem te komen staan. Ondanks de protesten van Rose en haar ouders, neemt Iris het aanbod aan.

Het is alsof er een wereld voor haar open gaat. Ze heeft nu een eigen kamer, krijgt schilderlessen van Louis en ontdekt de vrijheid. Er bloeit iets moois op tussen Iris en Louis en het leven van Iris lijkt eindelijk ten goede te keren. Maar op de loer staat de griezelige taxidermist Silas, die een obsessie heeft opgevat voor Iris en het in zijn hoofd heeft gehaald dat zij voor hem bedoeld heeft. Met geduld en geslepenheid plant hij zorgvuldig een toekomst voor hen, zonder dat Iris hiervan af weet of hier enig verlangen naar heeft. Silas gaat steeds meer op in zijn eigen wereld en niets lijkt hem te kunnen afhouden van zijn snode plannen.

De poppenfabriek is de debuutroman van Elizabeth Macneal, maar dat is niet te merken. De schrijfster weet precies hoe ze de lezer bij de les moet houden en drijft de spanning op tot het punt waar je eigenlijk op de laatste bladzijde wil spieken. De hoofdstukken volgen de ene keer Iris, de andere keer Silas en er zijn ook hoofdstukken gewijd aan de kleine Albie, die door klusjes te doen voor Silas (zoals het brengen van dode dieren die Silas kan opzetten) hoopt een kunstgebit bijeen te sparen. De schrijfster laat er geen twijfel over bestaan wat de bedoelingen zijn van Silas en dat maakt dat je nagelbijtend zit af te wachten tot hij toeslaat. Zijn psychopathische gedachtegang is huiveringwekkend goed beschreven en je krijgt steeds meer een afkeer van hem, ook omdat hij omgeven wordt door een onplezierig riekende, chemische geur die zijn komst steevast aankondigt.

Er wordt een nietsontziend, realistisch beeld geschetst van de armoede die het leven van de mensen bepaalt in het Londen van 1850. De straten zijn vies, mensen wassen zich amper en als je geen werk hebt, ben je verloren. Men is bezig met overleven en persoonlijke ontwikkeling, waar Iris zo naar verlangt, is bijzaak. Vrouwen moeten voldoen aan een bepaald beeld en als je dit niet doet, word je er op afgerekend. Dit wordt benadrukt door de tegenstelling tussen Iris, die voor zichzelf kiest en Rose, die voor acceptatie gaat.

Hoewel ik op een gegeven moment gruwelde van alle expliciete beschrijvingen (opgezette dieren, stinkende mensen, bloederige taferelen) is De poppenfabriek wel een echte pageturner. De spanning loopt gestaag op en is op een bepaald moment bijna onhoudbaar. Het ontwikkelingsproces van Iris wordt zo begrijpelijk in kaart gebracht, dat je jezelf in haar herkent en met haar meeleeft.

Tegelijkertijd word je je ervan bewust hoe bepalend de plek is waar je opgroeit en hoe groot of hoe klein je kansen daardoor zijn op een vervullend leven. De Poppenfabriek is een tijdsdocument en het verhaal van een vrouw die de moed heeft om haar dromen te volgen. Vier sterren voor dit spannende boek.

Carlita van Rossum
De Perfecte Buren