vrijdag 7 juni 2019

MichielZiet ... Kunstgras







Als voetballiefhebber heb ik er een enorme hekel aan. Ook al sommen ze honderd voordelen op, het blijft een verschrikking om te zien. Kunstgras. Dat nog wel voor een Heraclied.

Die opspringende rubberen korrels op het te strakke veld waar liters water overheen gesproeid moet worden wil het een beetje anders aanvoelen dan een droge plak plastic tapijt. Allemaal omdat het geld bespaart. Raar, denk ik dan. Tot aan de uitvinding van kunstgras had geen voetbalclub last van een dure grasmat en nu opeens kost het miljoenen. Daar kopen ze liever een groots oud talent voor uit de vijfde divisie B van Duitsland.

Afijn, de voetbal is toch al kapot gemaakt door het grote geld, dus dat ze graag overbetaald op goedkoop plastic moeten voetballen is nog daar aan toe, maar wat ik eigenlijk nog erger vind, het kunstgras neemt ook toe in de woonwijken!

Nog sneller dan een konijn zich kan vermenigvuldigen zie ik de kunststof sprieten om me heen groeien. Lelijke groene plekken in achtertuinen en zelfs voortuinen. Sommigen dusdanig slecht aangelegd dat het kunstgras al bij de hoeken begint op te krullen.

‘Het is zo lekker onderhoudsvriendelijk’ hoor ik dan. Of: ‘Nu kunnen de kinderen veilig schommelen en veilig ervan af donderen op het zachte chemische goedje.’ Dat kon niet op écht gras? Of ben je zo’n curlingsouder die als de dood is dat er misschien wel een mier in de mouw van het kind kruipt?

In de winter is het helemaal erg. Alsof ik in een schilderij van Picasso loop zie ik allerlei onnatuurlijke groene vierkanten in het sneeuwlandschap. Ik woon toch niet in Tsjernobyl? Wat volgt? Plastic bloemen en rubberen bodembedekkers? Een boom van polytheen? Oh, het is allemaal zo handig en praktisch. Hoef je op je ouwe dag je geen hernia meer te schoffelen. Zet er een paar watervaste pluche konijnen en vogels in en voilà. Je tuin gaat langer mee dan jezelf.

Wat hebben wij toch tegen de natuur? Het woordje duurzaam wordt totaal verkeerd opgevat door de gemiddelde Nederlander. Het is gemakzucht, maar omdat dit een negatieve lading heeft, zijn we meester in het verdraaien van de werkelijke reden en noemen we onze kunststoffen tuin duurzaam.

Dat insecten, vogels en andere dieren het steeds moeilijker krijgen zal ons een worst zijn. Zo’n bij en mier kan ook wel bij de buren in de tuin en bloemen? Ach, wat geeft het, ook geen onkruid meer tenminste. Maar lieve mensen, voor het kleine leven in onze tuinen is onkruid ook gewoon kruid. Wat heeft een vlinder nu aan rubberen korrels? Of een eekhoorn aan gifgroene vlek onder zijn boom (als die al niet gekapt is).

We maken ons altijd zoveel zorgen om de wereld en natuur. Maar lieve kunstgrasbezitter Nederland, kijk voor een keer niet verder dan je neus lang is. Kijk recht onder je neus naar je plastic tuin. Daar begint de natuur al.

Michiel Geurtse

1 opmerking:

Unknown zei

je hebt helemaal gelijk goed stuk vind ik.