woensdag 31 juli 2019

Zomercolumn - Kristel Stassen ... Mijmermomenten







Nog maar even en ik heb vakantie. Terwijl ik me begin te verheugen op een paar vrije weken en de schrijftijd die deze me hopelijk gaan opleveren, zeurt een stem in mijn hoofd over het genoegen dat ik de komende weken moet gaan missen: mijn reistijd naar kantoor. 
Ik hoor je denken: wat is daar nou leuk aan? Naar het werk gaan is voor de meeste mensen niets anders dan verstand op nul zetten, aansluiten in de file, je ergeren aan OV stakingen, of wachten op de reparatie van een kapotte bovenleiding. Geen feest dus, dat forenzen. Toch brengt het me iets dat ik thuis niet kan krijgen. 

Ninja
Als het even kan, reis ik het liefst met de trein. Hoewel ik op amper 500 meter van de A4 woon en de auto in theorie dus altijd sneller is, kies ik er toch voor om ’s ochtends vroeg, als een ware ninja, op hoge hakken de ochtendspitsdrukte op het treinstation te trotseren. Zodra ik een zitplaats bij het raam veroverd heb, zet ik mijn koptelefoon op en laat het landschap (vallen snelwegen, kantoorgebouwen en zware industrie daar eigenlijk onder?) langs me heen glijden. 

APK
In de trein kan ik mijn ogen sluiten en even wegdromen, iets dat me achter het stuur van mijn auto nog nooit met succes is gelukt. Deze tijd voor mezelf, met mijn schrijf-notitieboekje bij de hand, vind ik enorm waardevol. Waar ik dan allemaal over mijmer? Af en toe over mijn werk, al probeer ik overpeinzingen daarover te bewaren tot ik er over de drempel stap. Soms over huishoudelijke zaken, waardoor ik in mijn notitieboekje regelmatig aantekeningen aantref als ‘garage bellen voor APK’ of ‘broccoli, melk en twee pakken zilvervliesrijst’. Maar als het me lukt alle afleiding uit het dagelijkse leven weg te drukken, dan duik ik in mijn boek. 

Waar?
Ideeën voor nieuwe scènes, plotwendingen of de ontzettend irritante karaktereigenschap van een van mijn personages, ze komen tijdens mijmermomenten mijn hoofd binnen. Zonder deze tijd zou mijn boek er nooit komen. Thuis is er immers altijd de drukte van een huishouden met vier personen, waardoor er weinig tijd overblijft om eens helemaal niets te doen. De slogan ‘Waar zouden we zijn zonder de trein?’ kan ik dus wel beantwoorden. Op pagina 16, denk ik, in plaats van 200-zoveel. Nu de vakantie voor de deur staat en ik mijn mijmermomenten voorlopig zal moeten missen, neem ik me voor veel met mijn laptop en notitieboekje in de tuin te gaan zitten. Zodat alle vondsten eindelijk uitgewerkt kunnen worden. Want daar is vakantietijd dan weer heel geschikt voor. 

Kristel Stassen

Kristel Stassen is freelance adviseur omgevingswetgeving, tweelingmoeder, ex-expat, geschiedenisliefhebber en auteur bij de Schrijfjuffers. Binnenkort wordt een kort historisch verhaal van haar hand gepubliceerd in de verhalenbundel ’22 Groene Kevers’ van Godijn Publishing. Daarnaast werkt ze aan haar eerste historische roman, met als (voorlopige) titel ‘Omdat u het zegt’.


‘De aardbeiendief’– Joanne Harris



Genre: roman
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026148743
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 368
Uitgave: juni 2019
Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor dit recensie exemplaar.
Korte inhoud
Elk van ons heeft haar eigen dialect, en toch spreken we dezelfde taal, als de klokken van de kerk op het plein en de muezzin van de moskee, elk de gelovigen oproepend tot gebed.
Vianne Rocher woont met haar dochter Rosette in Lansquenet, ze runt er een chocolaterie op het dorpsplein. Haar dochter Rosette heeft het niet zo makkelijk, ze is anders dan haar leeftijdsgenootjes. Zo heeft ze haar eigen manier van communiceren en leeft ze in haar eigen wereldje. Rosette heeft een goed band met Narcisse, de oude bloemist van het dorp. Maar dan overlijdt Narcisse en erft Rosette een stukje bos van hem. De familie van Narcisse is hier niet tevreden over en probeert dit aan te vechten. Vianne vindt hiervoor in bondgenoot bij le curé Reynaud.
Conclusie
Joanna Harris kennen we allemaal van haar bestseller Chocolat die ook werd verfilmd met Johnny Depp en Juliette Binoche in de hoofdrol. Joanne is Brits maar heeft een Franse achtergrond via haar moeders zijde en haar overgrootmoeder was gekend als heks en genezeres. Deze elementen zijn ook terug te vinden in veel van haar boeken: ze spelen zich meestal af in Frankrijk en magie staat vaak centraal. De aardbeiendief is het vierde en laatste deel met Vianne Rocher uit Chocolat, als hoofdpersonage. Ik heb bijna alle boeken van Joanne Harris verslonden, en de Chocolat-serie was hierbij één van mijn favorieten. Ik was dan ook zeer benieuwd naar De aardbeiendief.

Het boek is geschreven in Joanne Harris gekende stijl: korte eenvoudige hoofdstukken en personages die karaktervol en met liefde omschreven worden. Elk hoofdstuk is vanuit een ander perspectief geschreven, nu eens is père Reynaud aan het woord en dan weer Anouk of Vianne. Alle karikaturale personages, waarvan we hielden in de voorgaande Chocolat –serie boeken zijn terug. Hoewel je de voorgaande boeken makkelijk als standalone kon lezen had ik het hier iets moeilijker om alles te volgen. Af en toe moest ik toch even nadenken hoe het weer zat, of wie x of y weer was. Er is ook een ruime tijd tussen het verschijnen van de verschillende delen, waardoor je je niet altijd alles kan herinneren. Een paar kleine inhoudelijke verwijzingen hadden hier het leesplezier toch wat kunnen verhogen. Verder leest het verhaal lekker weg en je droomt er terug bij weg over de kleine Franse dorpjeswaar de tijd lijkt stil te staan.

Er zat echter niet zo veel spanning in het verhaal, waardoor je als lezer minder geprikkeld bent om te weten te komen hoe het verhaal evolueert en het verhaal soms traag voortkabbelt. Waar je in de voorgaande boeken tijdens het lezen vaak enorme eetbuien kreeg (chocolade, perziken, taartjes, …) bleef ook dit uit. Ergens miste ik in De aardbeiendief de magie en de charme die je terug kan vinden in de andere boeken van Joanne Harris en het is net deze magische charme die haar boeken zo uniek en goed maken.

Al bij al is het geen slecht boek, het verhaal kabbelt rustig voort en het is goed geschreven. Het is meer een feelgood roman om deze zomer ergens rustig op vakantie op het strand te lezen zonder veel bij na te denken. Van mij krijgt het een beetje een teleurstellende drie sterren.

Silke Wimme
De Perfecte Buren


'De Prijs' - Erik Betten



Genre: thriller
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789024585021
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 366
Verschijningsdatum: 3 juni 2019

Met grote dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Wander Reeker vormt samen met zijn jeugdvriend Alex Elders een piepklein softwarebedrijfje. Ze lanceren de Augmented Reality app ‘Pricetag’ dat aanvankelijk de bij het vriendenkoppel aanwezige hoge verwachtingen niet kan waarmaken. Dan raakt Wander met een journalist van een gerenommeerd Game-magazine in gesprek. En gaat het balletje rollen. Steeds harder en uiteindelijk levensbedreigend snel.

Mijn mening
Over het debuut van Erik Betten Quarantaine was ik erg enthousiast. Onderaan deze recensie vind je de link naar mijn oordeel van juni 2018. Het boek ontving drie-en-halve ster en belangrijker nog; ik kan het verhaal zo terughalen. Want dat kan Erik: vertellen op een manier die je bijblijft.

Vol verwachting ben ik dan ook in zijn tweede boek gestart. De Prijs trekt mijn aandacht direct en ik vind het er prachtig uitzien. Mijn vrouw heeft een andere mening en geeft aan dat het haar doet denken aan een Jason Bourne-achtig geheel. Een van ons is recensent, dus ik ga zien wie gelijk heeft.

Na de zombie-apocolyptische wereld uit het debuut van de auteur, betreed ik nu de wereld van game-ontwikkelaars. Wederom een setting waarin ik mij bijzonder goed thuis voel. Naast horror en muziekliefhebber, ben ik namelijk ook ‘gamer’. De verwijzingen naar bestaande games, clans en cultuur zijn voor mij dan ook een feest der herkenning. En we delen ook onze derde passie. Muziek is een veelvoorkomende factor in dit verhaal. Van Beach Boys via Ariane Grande tot Guiseppe Verdi, het komt allemaal passend in de sfeer van het moment, voorbij. Het verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in Rotterdam. In gedachten begeef ik mij als lezer op vele bekende plekken. De personages zijn stuk voor stuk prima gezelschap en zijn qua karakters authentiek en geloofwaardig neergezet. En daar 
is geen woord Fries aan. Kritiek van sommige lezers na het lezen van zijn debuut.

Het boek pakt een aantal actuele thema’s vast, die getuigen van lef en zelfs controversieel zijn. De enorme spanning wordt overgoten met een politieke
lading die op geen moment saai of vervelend kan worden. Geen ver-van-je-bed-show maar een tenenkrommende en met verbazing lezende weergave van de huiveringwekkende waarheid van de fase waarin onze ‘welvaart-staat’ zich momenteel bevindt. Met manipulatie, haat, verdeeldheid en een lage tolerantie onder de bevolking, die geen kernwoorden zijn die passen bij civilisatie. En over liegen en leugens. En dat de omvang bepalend is voor de gevolgen wanneer deze aan het licht komen. Of juist niet.

Dit verhaal zit vol met verborgen boodschappen en barst van de spanning en snelheid. En alleen dat laatste laat zich verenigen met Ludlum’s Jason Bourne. Verfilmen is mijn persoonlijk advies.

Eindoordeel
De Prijs is een boek dat als thematiek de steeds grotere inmenging van wildvreemden op ons persoonlijke leven inzichtelijk maakt. Veel te gemakkelijk gaan we akkoord met voorwaarden, waarvan we de echte effecten niet kunnen overzien. En het gebruik en zelfs misbruik dat er wordt gemaakt van de door onszelf beschikbaar gestelde informatie aan derden, is schokkend. Een koppeling wordt gemaakt met de politiek en de onschendbaarheid ervan om doelstellingen te bereiken.

De Prijs is de angstaanjagende bevestiging uit de eenentwintigste eeuw van George Orwell’s profetie in 1984. Het is nog veel erger dan hij toen kon
vermoeden. Het heeft mijn ogen echt geopend. Een prijzenswaardige opvolger van Quarantaine. Ik kan niet wachten tot juni 2020; dan komt vast en zeker Erik Betten zijn derde boek uit.

De spanning van het verhaal is zo enorm groot dat ik in grote tweestrijd geraakte, tijdens het lezen. Ik kon niet stoppen met lezen en ik durfde niet verder te lezen. Wil je dat gevoel ook ervaren? Lees dit boek! Mijn favoriete thriller van 2019 tot dusver. De Prijs die ik met deze recensie mag uitreiken, bedraagt de hoogst denkbare: vijf felgele sterren, zetten dit boek met maximale score op de kaart.

Peter van Bavel 
De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
De wereld is lelijker dan ik dacht
En ik had al niet veel hoop
De wereld lacht haar ondergang tegemoet
De wereld slaapt, de wereld ontwaakt
De wereld draait zich om
In haar modderbad
(Frank Boeijen Groep– De wereld)
https://youtu.be/MbCFp0XPYDA

Lees HIER de recensie van '
Quarantaine' 


dinsdag 30 juli 2019

‘De zwarte koning’ – Michael Kestemont



Genre: thriller
Uitgeverij: Lannoo
ISBN: 9789401458689
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 330
Verschijningsdatum: juni 2019
Hartelijk dank aan Uitgeverij Lannoo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.
Anna loopt een beetje met haar ziel onder de arm door het centrum van Brussel, als zij ongewild getuige is van een schietpartij. Het slachtoffer blijkt een bekende politicus te zijn en vlak voordat hij sterft, vertrouwt hij Anna een voorwerp toe en de opdracht om deze bij een zekere Jef Janssens af te leveren. Vanaf dat moment raakt Anna in de ban van de zoektocht naar een kunstschat die met geheimen omhuld is en waar het Belgische koningshuis bij betrokken zou zijn geweest. Maar ze blijkt niet de enige die erachter wil komen waar de kunstschat zich bevindt. En zeker niet de enige die dat koste wat kost wil voorkomen.

Michael Kestemont is professor aan de Universiteit van Antwerpen en hoewel hij een ander vak doceert, geeft hij duidelijk blijk van interesse in- en kennis van de Belgische politieke geschiedenis. In De zwarte koning verweeft de auteur feiten met fictie tot een kleurrijke, informatieve thriller; alsof je aan de lippen hangt van een ervaren geschiedenisdocent. Voor een Nederlander die niet bekend is met de vaderlandse geschiedenis van België is het opletten geblazen, want de auteur gaat wel uit van enige aanwezige kennis hieromtrent. Er passeren ook behoorlijk veel namen de revue in deze thriller, die bijna allemaal een rol spelen. Af en toe moet je dan ook terugbladeren om weer even helder te hebben wie ze zijn en wat ze hebben gedaan.

Michael Kestemont heeft desondanks het talent om de grote hoeveelheid informatie die je moet onthouden op een boeiende manier te verwerken in een thriller, waarin verleden en heden worden afgewisseld. Zo worden de politieke kopstukken gevolgd in de periode rond de tweede wereldoorlog en gaan de hoofdstukken die zich in het heden afspelen vooral over de zoektocht van Anna en de gevaarlijke situaties waarin ze belandt. Als lezer krijg je hierdoor beetje bij beetje meer inzicht in hoe dingen gelopen zijn. Hoewel het verhaal best ingewikkeld in elkaar zit – het boek een paar dagen laten liggen is geen slim idee – schenkt de auteur veel aandacht aan zinsvorming, treffende beschrijvingen van de stad en realistische dialogen. Dat maakt het boek prettig leesbaar. Typisch Vlaamse woorden zoals “kasseien” en stukjes Franse tekst die regelmatig opduiken, geven De zwarte koning een eigen geluid.

De personages in het boek blijven vrij vlak. Er speelt een vage verhaallijn rond Anna, de relatie die ze had met ene Johannes en de in mysteries gehulde band met haar familie. Deze worden echter niet verder uitgediept en lijken meer als opvulling te dienen voor het echte verhaal: dat van de kunstschat. De
vergelijking met Dan Brown, zoals op de achterflap wordt vermeld, kan ik wel enigszins begrijpen, maar dan moet je ook een sterk personage als professor Langdon neerzetten die het verhaal kan dragen. Die vind ik in Anna niet terug.

Al met al vind ik De zwarte koning een boek waar de haren op je armen niet van overeind zullen schieten, maar wat wel zeer boeiend geschreven is met een schat aan informatie. Een fijne leeservaring die nieuwsgierig maakt naar het volgende boek waar Michael Kestemont mee gaat komen. Daarom krijgt dit bijzondere boek 4 sterren.
Carlita van Rossum
De Perfecte Buren


‘De stilte van de witte stad’ – Eva García Sáenz de Urturi

 

Genre: literaire thriller
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400511224
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 491
Verschijningsdatum: juli 2019 

Hartelijk dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Unai Lopez de Ayala, “Kraken” voor intimi, is nog jong als er een gruwelijke, dubbele moord wordt gepleegd in het Baskische stadje Vitoria. Een beroemde archeoloog, Tasio Ortiz de Zárate, wordt door zijn tweelingbroer Ignacio, een politieagent met een onberispelijke staat van dienst, als schuldige aangewezen. Unai is zo geobsedeerd door deze zaak, dat het zijn beroepskeuze bepaalt; hij gaat bij de politie en wordt een gedreven, eigenzinnige ‘profiler’. 

Vlak voordat de gevangenisstraf van Tasio erop zit, wordt er wederom een dubbele moord gepleegd in Vitoria, onder exact dezelfde omstandigheden als twintig jaar geleden. Unai en zijn collega Estíbaliz worden op de zaak gezet en met name Unai is vastbesloten om de dader te ontmaskeren. Maar er zijn vele verdachten en weinig aanknopingspunten. Dat Unai gevoelens begint te ontwikkelen voor zijn nieuwe baas is een complicerende bijkomstigheid. En dat is nog los van het feit dat zij getrouwd is. 

Ondertussen tikt de klok door en blijven de moorden elkaar opvolgen, telkens volgens een vast ritueel. Het is van groot belang dat de moordenaar zo snel mogelijk ontmaskerd wordt. Vooral als blijkt dat Unai zelf wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen worden. 

De stilte van de witte stad is het eerste deel van een trilogie en de vergelijking met Carlos Ruiz Zafón ligt dan ook voor de hand. Eva García Sáenz de Urturi heeft zich echter gericht op het realistische thrillergenre en hanteert een heel eigen schrijfstijl. Wel is zij, net zoals Zafón dat kan, in staat de lezer aan het boek gekluisterd te houden.

Het verhaal wordt verteld door Unai, de stoere agent van vlees en bloed, die door het vuur gaat voor de mensen van wie hij houdt. Hij doet niet aan ‘pleasen’ en je hoeft je als lezer niet af te vragen hoe hij in elkaar zit. Dat laat hij zien in woord en daad. Als je ooit politiehulp nodig zou hebben, dan wil je Unai aan je zijde. Ook zijn temperamentvolle collega Esti is hartverwarmend en de diepe vriendschap tussen hen beiden is voelbaar. 

Aan alles is te merken dat de auteur goed bekend is met Vitoria en omgeving. Je wandelt er als het ware doorheen, verkent de barretjes waar je banderilla’s kunt eten en krijgt een geschiedenisles over de oude gebouwen in de stad. De beschrijvingen worden nergens saai. Ze hebben meestal een functie en als je dan verder leest denk je “Oh, dáárom werd dit eerder genoemd!” 

Ook is er een bijzondere rol weg gelegd voor de “eguzkilore”, de bloem van de zon. Dit is van oudsher een beschermingssymbool in de Baskische cultuur, bedoeld om occulte wezens weg te houden. Het is een van de aanknopingspunten waarmee Unai en Esti aan de slag gaan en hen op het spoor zet van de mogelijke dader. 

De tweelingbroers, Tasio en Ignacio, blijven mysterieus waardoor je zelf blijft puzzelen hoe het nou zit. De spanning wordt gestaag opgebouwd en ontlaadt zich uiteindelijk op een manier die je niet zag aankomen, maar die wel aan alle kanten klopt. Dit is ontzettend vernuftig gedaan. Heel mooi zijn de flashbacks naar het dorpse leven in Vitoria anno 1969. Niet alleen word je meegezogen naar een tijdperk met normen en waarden die wij niet meer kennen, maar je krijgt ook puzzelstukjes aangereikt die later op zijn plek vallen. 

Hoewel de stijl van De stilte van de witte stad klassiek aandoet, is het een hedendaags verhaal. Door #Kraken voelt de hele gemeenschap zich betrokken bij de moorden en er worden ook computernerds betrokken bij het politieonderzoek. Toch blijft de typisch Spaanse sfeer gelukkig behouden en wordt er volop gebruik gemaakt van sterke karakters, dramatische ontknopingen en een vleugje magie.

Het verhaal is spannend, opwindend, realistisch en regelmatig ook ontroerend. De Stilte van de stad vraagt erom verfilmd te worden en ik zit nu al na te denken over mogelijke hoofdrolspelers. Het wachten is op deel twee van deze magnifieke trilogie. Maar deel één krijgt in ieder geval al vijf welverdiende sterren! 

Carlita van Rossum
De Perfecte Buren


‘De laatste getuige' – Liv Constantine



Genre: thriller
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 0272 9
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: mei 2019

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Kate English lijkt het in haar leven allemaal volledig voor elkaar te hebben. Buiten dat ze de erfgename is van een gigantisch fortuin, heeft ze een glorieuze carrière als chirurg in de praktijk die ze samen met haar vader runt, een perfect huwelijk en gezinsleven met een fantastische man en hun dochtertje. En dan wonen ze ook nog eens in een majestueus mooie villa. Je zou er bijna jaloers op worden. Dan wordt Kates moeder vermoord en staat haar hele leven op zijn kop. Wie kan ze nog vertrouwen? Hoe meer Kate erover nadenkt, hoe gekker ze zichzelf lijkt te maken, iedereen kan de moordenaar wel zijn. Tijdens het onderzoek komt er van alles boven water over de rijke kringen van Baltimore, schandalen, ontrouw en verraad. Dan wordt Kate ook nog eens bedreigd, ze begint briefjes te krijgen van de vermeende moordenaar, waarin duidelijk wordt aangegeven dat Kate de volgende op de lijst is.

“Wat een prachtige dag voor een begrafenis. Ik heb genoten toen ik naar je keek terwijl ze je moeder in de aarde lieten zakken. Je mooie gezicht was gevlekt en gezwollen van het huilen. Maar ik genoot toen ik zag dat je wereld in elkaar stortte. Je denkt dat je nu verdrietig bent…Wacht maar. Tegen de tijd dat ik klaar met je ben, zou je willen dat jij vandaag werd begraven.” 

Haar beste vriendin Blaire, een populaire schrijfster, probeert Kate zo goed mogelijk bij te staan en is erop gebrand erachter te komen wie er achter de moord zit, maar is Blaire nog wel de persoon die Kate jaren geleden zo goed dacht te kennen? Ze hebben elkaar immers jarenlang niet meer gezien door een ruzie, toch klampt Kate zich vast aan Blaire, die haar enige constante en veilige factor blijkt te zijn in deze onhoudbare situatie. Kate lijkt niemand meer te vertrouwen en raakt het gevoel van realiteit en fictie volledig kwijt. Hoe moet dit ooit nog goed komen en hoe blijft ze uit handen van de moordenaar die steeds verder gaat met dreigen? Waar het eerst briefjes betrof, komen er nu ook hele andere dingen aan te pas. Kate begint steeds verder af te takelen en begint ze steeds meer aan zichzelf en anderen te twijfelen. 

“Hilda bleef even bij de koelkastdeur staan en draaide zich toen om. ‘Kate, waarom liggen je EpiPennen hierin? ‘He? Kate stond op en liep snel naar haar toe. ‘Wie zou dat hebben gedaan?’ Iedereen die in dit huis werkte wist dat de EpiPennen op kamertemperatuur bewaard moesten worden. Hilda haalde ze eruit en schudde haar hoofd. ‘Ik heb geen idee’. Kate voelde dat ze het warm kreeg. Hilda keek haar aan alsof ze dacht dat Kate het zelf had gedaan. Ze griste de pennen uit Hilda’s hand en smeet ze in de afvalbak. “Die zijn nu niet meer goed!’ -blz.240-


Het boek is geschreven vanuit de ogen van Blaire en Kate, dit wisselt zich per hoofdstuk om. Toch is dit goed en duidelijk te volgen en brengt het geen
verwarring tijdens het lezen. Ik vond het verhaal in het begin wat traag op gang komen, maar naarmate het verhaal vorderde, hoe sneller de verhaallijn begon te lopen. De laatste Getuige is een fijne thriller om zo even tussendoor te lezen of om mee te nemen op vakantie. Ik heb het zeker met veel plezier gelezen, maar ik was er niet ondersteboven van. De schrijfsters hebben absoluut een fijne schrijfstijl, waardoor je het boek in een rap tempo uitleest, ook weten ze de spanning fijn op te bouwen. Voor mij was het einde van het boek niet volledig een verrassing, al is het absoluut goed bedacht en zit het verhaal goed in elkaar. Wat ik al zei een heerlijke thriller voor zo tussendoor te lezen. Ik geef dit boek dan ook 3 sterren.

Bren de Wit
De Perfecte Buren



maandag 29 juli 2019

VAKANTIEKNALLER - WIN 'DNA' & 'VORTEX' van Yrsa Sigurdardottir





Wij vieren de zomer met deze KNALLER van een WINACTIE!

Vier je mee met ons?

Dankzij Uitgeverij Cargo mogen wij maar liefst drie keer een pakket weggeven met DNA en Vortex van Yrsa Sigurdardottir. Dat worden dus drie winnaars die elk een alleraardigst IJslands pakket leesvoer in huis krijgen. Klinkt dat niet als muziek in de oren?

Waag vlug je kans en wie weet belt binnenkort de pakjesman bij jou aan met dit tof pakket!?

Drie klikken en je dingt mee!  

Dus...klik, klik, klik…

-      Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 

-      Like de Facebookpagina van Uitgeverij Cargo HIER

-      Nog geen lid bent van onze gezellige facebookgroep? Klik dan HIER

That's it!

Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep op Facebook (dus niet hier!) met de reactie IJSLAND en wacht in spanning af. 
Deze winactie loopt van 29 t/m 4 augustus 2019 middernacht. De winnaars maken we daarna op Facebook bekend. Veel plezier! 
Leuk weetje: begin 2020 verschijnt RIP, het spannende derde deel in deze serie! 
De recensie van DNA lees je HIER











Zomercolumn - Tamara Onos ... Kuddedier








De temperaturen stegen afgelopen week tot boven de 35˚Celsius. Bij mij in huis bleef de temperatuur hangen op een comfortabele 24˚C. Heerlijk. Lang leve de rij bomen langs de tuin van mijn buurman. Natuurlijke airconditioning en nog gratis ook.

Jeuk
Het zijn helaas wel eiken. Eiken die net als veel soortgenoten in Noord Europa bij tijd en wijle bezoek krijgen van de eikenprocessierups. De media staan bol van de berichten over dit kuddedier en ik krijg regelmatig gehavende armen onder mijn neus geduwd van dorpsgenoten die zich gek krabben dankzij de jas van die rups.

Brandharen
Het dier gaat in zijn bestaan van larve naar vlinder via een aantal verschijningsvormen. Eén daarvan is een rups met een aaibaar ogende vacht gemaakt van honderdduizenden brandharen. Die brandharen zweven gezellig met de wind mee, tot wel 100 meter van het nest en kunnen ogen, huid en luchtwegen van mensen en dieren irriteren. Bijzonder is dat niet iedereen reageert op de haren. In het ergste geval word je allergisch, wat tot een anafylactische shock kan leiden. Vergelijkbaar met de reactie die sommige mensen hebben op een wespensteek. 

Buxusmot
Met man en macht gaan we de langharige monsters te lijf. Maar het zijn er veel. Heel veel. Dat heeft vermoedelijk te maken met de oprukkende warmte. Wat ook meehelpt, is dat we in onze pogingen de buxussen te redden van de buxusmot, per ongeluk behoorlijk wat jonge koolmezen om zeep hebben geholpen; één van de natuurlijke vijanden van de processierups.

Een naar hoestje
Voorlopig lijkt mijn gezin weinig last te hebben van de rupsen. Verleden jaar had ik wel een akelig hoestje wat mij, beroeps gedeformeerd als ik ben, wantrouwig deed opkijken naar de suikerspinachtige processierupsnesten bij mijn buurman. 
Als je wel last hebt, zit er niets anders op dan de tips van het RIVM op te volgen: blijf uit de buurt (briljant), draag lange mouwen, was kleding met brandharen op hoge temperatuur (naveltruitjes zijn binnenkort weer helemaal hip), smeer met aloë Vera producten en laat het nest verwijderen. 

Invasie
Helaas zijn de verwijderingsbedrijven bijzonder druk. De opmars van het veel potige leger is ongekend en ons verweer tot nu toe weinig effectief. En dat ondanks de verwijderingsmethoden die worden toegepast. Mijn maag draait er van om en tegelijkertijd denk ik: oeh, thrillermateriaal. Ik zal er een paar noemen: Opzuigen en verdrinken, opzuigen en verassen (één r), traditioneel vergiftigen of, de topper, aaltjes bij een nest vrijlaten die de vijand via kop en kont binnentreden en opeten. Letterlijk een dodelijke invasie.

Onooglijk nachtvlindertje
De vlinderstichting kijkt met lede ogen toe. Ook deze rups wordt een vlinder. Een niet heel mooie nachtvlinder, maar toch. Bij het bestrijden wordt daarom onderscheid gemaakt in gevaar en risico. Alleen als blootstelling bij veel mensen kan optreden, wordt de rups bestreden. Scholen en zwembaden hebben voorrang. Nesten op verlaten plekken worden met rust gelaten. Daarnaast mag er niet bestreden worden als er vlakbij rupsen bivakkeren die op de beschermde vlinderlijst staan. 

Conclusie
Voor mij als schrijver is duidelijk wat ik tussen mei en september ga doen: ik ga binnen verder met het vervolg op mijn thrillerdebuut Onder Invloed. Alle niet schrijvers kunnen het beste met een boekje op de bank kruipen of naar het zwembad gaan (als je nog een leuk boek zoekt …).
En wat moeten de rupsen? Ook helder: verkas naar een rustig plekje, of zorg dat je op die vlinderlijst terecht komt.

Tamara Onos blogt over de pracht en problemen van werk. In februari 2019 debuteerde zij met haar thriller Onder Invloed (Uitgeverij LetterRijn). Ze is onderdeel van het schrijverscollectief de Schrijfjuffers.



‘Match’ – Buddy Tegenbosch



Genre: young adult 
Uitgever: Van Goor
ISBN: 9789000367887 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 224
Uitgave: juni 2019

Met dank aan Uitgeverij Van Goor voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Match is een prima young adult geworden met verschillende ingrediënten. Je hebt hoofdingrediënten voetbal, ziekte en emoties maar de ingrediënten die er daarnaast in zijn gestopt (vriendschap, liefde en keuzes maken) zijn ook zeker belangrijk voor de smaak. Het klinkt misschien tegenstrijdig maar deze laatst genoemde onderdelen zorgen aan de ene kant voor extra diepgang maar aan de andere kant ook voor het luchtige in het verhaal. Doordat het boek niet alleen maar over ziekte of topsport gaat maar ook over liefde en vriendschap, krijg je verschillende lagen in de personages.

De personages heeft Tegenbosch weer goed neergezet. Lola waarvan je niet verwacht dat ze onzekerheid kent en verschillende grenzen overgaat voor zichzelf, de trouwe en grappige Jabbar, sterke, wijze en innemende Izzy en natuurlijk Jim. De stoere jongen die steeds meer over zijn gevoelens ontdekt. De rol van Lola had van mij nog wel groter mogen zijn. Ik denk dat haar onzekerheden erg herkenbaar zijn. Aan de andere kant paste dat misschien niet helemaal in dit verhaal. Alle personages groeien in dit verhaal. Wat ik vooral bijzonder vond was de liefde en de acceptatie naar elkaar toe. Ook wanneer keuzes kwetsend opgevat konden worden, de band was daar en er kwam ruimte voor gesprekken. Inspirerend!

Het boek leest vlot en is goed te volgen. Ik denk dat het een hele goede zet is geweest van Tegenbosch om voetballer Armando Obispo als bron te hebben. Voetbal speelt zo’n belangrijke rol, dan moet je het ook stevig neer weten te zetten. Toch hoef je geen voetballiefhebber te zijn om Match een mooi boek te vinden. Ja, deze sport speelt een grote rol maar uiteindelijk gaat het meer om het gevoel en de ervaring van Jim dan om het voetbal zelf.

Hoewel het boek een zwaar onderwerp bevat, de ziekte van Izzy, draait dit boek om meer dan dat. Gek genoeg draait het voor Izzy om leven en dood, maar voor Jim ook. Voetbal is alles voor hem en niemand heeft de garantie dat je aan de top komt of blijft. Dus als er hobbels in de weg komen moet je hier mee om kunnen gaan. Toch voelt dit gedeelte minder heftig, waarschijnlijk omdat dit minder herkenbaar is. Ik kan mij niet voorstellen dat bijvoorbeeld een sport zo groot is dat het je leven is. Een levensbedreigende ziekte zoals kanker is iets wat veel meer mensen meemaken. 

Ik weet niet of Tegenbosch bewust rekening heeft gehouden met het genre en daarom minder diep is gegaan, maar ik kan mij voorstellen dat het boek op deze manier beter ontvangen zal worden dan wanneer het nog meer over ziekte of verlies was gegaan. Voor mijn persoonlijke smaak bleef het iets te oppervlakkig, had het dieper mogen gaan. Tegelijk snap ik Tegenbosch. Ik ben niet de doelgroep en ik vind het juist top hoe hij zijn best doet om jongeren (en dan ook vooral de jongens) aan het lezen te krijgen of te houden door pakkende boeken voor hen te schrijven.

Verder vind ik het bijzonder dat vooral de gevoelens van Jim de ruimte krijgen in het boek. Eigenlijk is hij erg gesloten maar ondertussen raakt hij in de knoop juist omdat hij zich niet kan uiten. Jongens hoeven niet altijd stoer te zijn en dat gevoel heerst er vaak wel. Ik hoop dat jongens die dit boek lezen zich beseffen dat je niet zwak bent wanneer je praat of je emoties toont.

Match is een aanrader voor deze zomer. Het verhaal is niet te zwaar maar gaat wel ergens over en dankzij de schrijfstijl van Tegenbosch leest het makkelijk weg. Omdat ik hier mijn persoonlijke mening deel maar ook de waardering wil geven die Tegenbosch verdient, ga ik de middenweg kiezen in het aantal sterren.  Ik geef Match 3,5 ster.

Annelien Kruithof 
De Perfecte Buren


30 juni was ik aanwezig bij de boekpresentatie van dit boek! Lees hier het verslag 

10 september 2017 was de boekpresentatie van ‘Livestream’. Ook hier waren wij bij! Dat verslag vind je hier 

De recensie van ‘Livestream’ door Patrice lees je hier 

En de recensie van ‘Livestream’ door mij vind je hier 

In februari 2016 hadden wij al een gesprek met Buddy. Nieuwsgierig? Lees HIER het interview 

Patrice las 'Oog om oog' lees HIER de recensie 
Ook Hilde las dit boek en de recensie kun je HIER lezen



‘De favoriete zus' – Jessica Knoll



Genre: thriller
Uitgever: Uitgeverij Horizon
ISBN: 9789492159809
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 428
Uitgave: juni 2019

Dank aan uitgeverij Horizon voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De favoriete zus draait om het leven van vier realitysterren die voor het oog van de camera de beste vriendinnen zijn, maar zodra de camera uitgaat elkaar niet kunnen luchten of zien. Wanneer de zus van een van de deelneemsters samen met haar twaalfjarige dochter wordt toegevoegd aan de cast, blijkt dat niet iedereen hier op zit te wachten. Als klap op de vuurpijl blijkt een van de twee zussen het einde van het seizoen niet te overleeft.
Dit boek is het tweede boek dat Jessica Knoll heeft geschreven. Het gelukkigste meisje ter wereld was haar debuut en dat verhaal kon mij al niet echt bekoren ondanks dat het naar het einde toe steeds beter werd. Toch wilde ik de schrijfster een tweede kans geven en ben ik met een neutrale blik begonnen met dit verhaal.

Helaas vind ik dat boek nog slechter dan haar voorgaande. De verhaallijn is eindeloos lang door de zeer uitgebreide beschrijvingen en voor mijn gevoel bestaat de helft van het verhaal uit overbodige informatie. Doordat alles zo is voorgekauwd, krijg ik het gevoel dat ik naar een ontzettend slechte realityserie zit te kijken in plaats van dat ik een boek aan het lezen ben waarbij ik mijn eigen beeld kan vormen. De personages zijn bovendien ronduit saai te noemen. Geen van de vrouwen kwam op mij over als iemand met een eigen karakter. Het leek eerder alsof ik een verhaal aan het lezen was waarbij de stereotypetjes belangrijker waren dan het verhaal zelf. Meestal kunnen hoofdstukken mij niet lang genoeg zijn, maar bij dit boek was het letterlijk een worsteling om door de hoofdstukken heen te komen.

Ook dit verhaal wordt naar het einde toe steeds beter en er komen zelfs wat onverwachte wendingen die ik niet zag aankomen. Helaas vermoed ik dat heel veel lezers het boek dan allang aan de kant hebben gegooid. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook verschillende keren op het punt heb gestaan, maar
uiteindelijk toch tot het einde ben geraakt. De schrijfstijl van Jessica Knoll pakt mij niet ondanks dat ik haar verhaallijnen telkens wel aantrekkelijk vind
klinken. Toch lukt het haar iedere keer maar niet om dit goed uit de verf te laten komen. Dit boek krijgt van mij dan ook maar 2 sterren.
Claudia van Koolwijk
De Perfecte Buren



vrijdag 26 juli 2019

Zomercolumn - Roger Ellory ... THE DANGER OF BEING POSITIVE







The internet is full to the gunwales with ‘be positive’ aphorisms, usually posted by individuals who choose to employ pseudonyms such as ‘Amethyst Starfire’ and ‘Harmony Rainbow’.  I am British, and therefore innately cynical at the best of times, but when faced with such banal and useless messages as ‘Follow your heart to wherever it may take you’ and ‘The only person you should try to be better than is the person you were yesterday’ I am often driven to the limits of my own fragile sanity.  Be a better person than you were yesterday? Right.  Good enough. So I am a serial killer. Yesterday I got two kills. Today I’ll go for three, and then I’ll get take-out and a nice bottle of Chianti. Follow my heart to wherever it takes me. I have a friend. Her ‘heart’ tells her to pursue psychotic obsessive-compulsive control freak men who wind up doing nothing but barely repairable damage to her ‘heart’ and the rest of her life.

There is a real danger in fatalism. There is a real danger in believing in destiny.  There is a very real danger in ‘positive thinking’, if only from the viewpoint that thinking is not doing, and doing is the only thing that really results in something being done.

Now, don’t get me wrong, I am not saying that you shouldn’t be positive. I am a very firm believer in the need to be positive, to acknowledge one’s own capability and competence, but only being positive is not going to make the grade. One needs to actually do as well. I am also a very firm believer in the reality of negative people, the very real effect of negative comments and statements designed to undermine and make less of one’s efforts. Negative people are merely hoping to see you fail because it will help rationalize and justify their own failures.

Very recently my wife and I looked at all the people we worked with, spent time with and those we considered friends. Very quickly it became quite clear that there were a few who took and took and took and gave nothing in return. We loaned them money, we helped them solve their life problems, we bailed them out of trouble, we had them over for dinner, threw parties on their birthdays, and yet in return there was never a single invite, never a gift, never a ‘Hey, I can help you with that’. So we decided to just let them go. We didn’t say or do anything to them. We certainly didn’t level any criticism or reprimand. We didn’t try to fix things or correct anything. We just stopped communicating.  Did they reach for us?  Did they make any effort to find out why we had stopped communicating to them? Not at all. Months have gone by now, and not a word.  So I understand negative people and the effect they can have. I also understand that people can be sponges for your attention and help, and yet nothing ever comes back in return. 

However, I digress. This article is supposed to be about purpose and direction.  These words have come about as a result of a request for advice and direction to the website visitors regarding how to better identify and highlight what is important in their own lives. Well, the past few months have been tough for myself and my family in many ways. Life has never been easy, I must say, but then I was never fooled into thinking it would be anything other than a challenge. It has been said that Man thrives in a challenging environment, and I have to agree with that perspective. On a scale of comparison, however, the recent months have been more than usually challenging, to say the least. During this period I have spent more time reviewing my life and my own purposes and priorities than perhaps at any other.  I am approaching fifty, and even though I may not live to a hundred it kind of feels like a half-way point.  Life – for me – is about action. It is about being who you are, doing what you want and having what you desire. It is also, just as importantly, about doing what you can to assist others in the realization of their own goals and purposes.  As has been said many times before in many different ways, a man who wishes to be happy and yet does not spend the vast majority of his time trying to make others happy is a fool. But there has to be a balance. If someone does not know who they really are (i.e. they do not really understand their own priorities and goals, nor their own strengths and weaknesses) then they cannot undertake the right actions to achieve what they want. Life is a job, very simply. If you do not understand what the purpose of your job is, and you have no real clue as to how to best use the tools you have been given, then there is not much hope of accomplishing the end result of that job. 

We ask children, ‘What do you want to be when you grow up?’ At age five I wanted to be a commando. By the time I was seven or eight I thought the idea of cat burglar seemed very real and exciting. When I was about eleven I watched ‘The Day of The Jackal’ and figured that being some sort of cold and calculating highly-paid assassin would be just the best thing ever. I went to school, I studied, I sat exams, I left school, I was unemployed, and years went by before I even had an inkling of what I wanted to do with my life. Follow your heart to wherever it takes you would not only have been an utterly useless piece of advice, but more than likely would have prompted an enthusiastic roundhouse and a torrent of expletives. 

One cannot sit on the sofa in front of the television and ‘think positive’ to a better life. I don’t believe that can be done, and yet that seems a realistic and acceptable life-plan to the vast majority of people I speak to. Computer games do not – as far as I understand – raise IQ, improve job prospects, or significantly advance the odds of getting your incomplete novel published. The average adult watches over thirty hours of television per week. Why? The average teenager watches more, and then spends a bunch more hours playing computer games as well. As far as internet and mobile phone communications technology is concerned, for facilities that were designed to get people into communication more easily, these things seem to have done more to drive people out of communication than anything else I can think of. Sometimes I wonder whether that was the actual purpose. Now you can ‘survive’ without ever leaving your house. Your clothes, food, entertainment, and all else you might need on a physical level can be delivered with the click of a mouse. Technology, it seems to me, should advance Man. Someone commented to me the other day that the internet was now 84% pornography, 12% cat videos, 4% everything else. I am sure those percentages are not wholly accurate, but I got the point. 

So, where am I going with this? I am going to give you some aphorisms that have worked for me, and that continue to work for me on a daily basis. Some of them I might have invented, some of them were written by others whose names I do not even know, and some of them have been credited to their respective author. They all say the same thing in different ways, and they all push in the direction of identifying your own goals and pursuing them. How, you might ask, do I identify my goals? I think that’s the easiest part in all of this. Where do your passions lie? What motivates you? What gets you enthusiastic? Those are the areas where you need to look, despite others who might say how unrealistic, difficult or competitive those areas of interest might be.

So, here we go: 
I heard that some people dreamed of success...while others woke up and worked hard at it. 
I heard that what you chose to focus your mind on was critical because you would become what you thought about most of the time. 
Persistence is the key, the backbone, the spirit of accomplishment and achievement. 
A person who aims at nothing is sure to hit it. 
All who have accomplished great things have had a great aim.  They have fixed their gaze on a goal which was high, one which sometimes seemed impossible.  And they accomplished it through persistence. 
Persistence is the hard work you do after you get tired of doing the hard work you already did. 
A man can only do what he can do. But if he does that each day he can sleep at night and do it again the next day. 
Once you learn to quit, it becomes a habit. 

Many of life's failures are people who did not realize how close they were to success when they gave up. The world said “Give up.” Hope whispered, “Try it again…just one more time.” With ordinary talents and extraordinary perseverance, all things are attainable. The saints we revere and respect in all fields are the sinners who kept on going.

Do not spend a moment worrying about whether someone thinks you are the worst human being of all or the brightest star in the universe. Your integrity to yourself is more important than anyone else’s viewpoint. You know if you are doing your utmost. You know if you are being kind or tolerant, if you are being patient, compassionate, industrious, honest. You know if you are working as hard as you can to create a great future for yourself and the people you care for. 

It doesn't matter if you try and try and try again, and fail.  It does matter if you try and fail, and fail to try again. History has demonstrated that the most notable winners usually encountered heartbreaking obstacles before they triumphed. They won because they refused to become discouraged by their defeats. Character consists of what you do on the third and fourth tries. Courage is being afraid but going on anyhow. Decide carefully, exactly what you want in life, then work like mad to make sure you get it! Defeat never comes to anyone until they admit it.

And stay away from people who try to belittle your ambitions. Small people always do that, but great people…great people are the ones who make you feel that you too can be truly great. No-one can always be right. So the struggle is to do one's best, to keep the mind and conscience clear, to never be swayed by unworthy motives or inconsequential reasons, and to do one’s very best whatever it is you are undertaking.

Expect trouble as an inevitable part of life and when it comes, hold your head high, look it squarely in the eye and say, “I will be bigger than you. You cannot defeat me.” Forget about all the reasons why something may not work. You only need to find one good reason why it will.

Nadia Comaneci, the Romanian teenage gymnast, winner of three Olympic Gold Medals by the age of fourteen, was asked how she made it look so effortless.
She hesitated for just a moment, and then she smiled, and said, “It’s the hard work that makes it easy.”

Pablo Picasso, more than eighty years old, was asked why he still worked fourteen and sixteen hours a day.  His reply, very simply: ‘When inspiration finds me, I want her to find me hard at work’.

Be proud to work. Be proud to be exhausted with the things you have accomplished today. Dream of what you want. Work hard. Persist. Persevere.  Make it happen. Do not end your life with the words ‘What if?’ Those are the words with which to begin your life.

Courage does not always roar the loudest or fight the hardest. Courage is often nothing more than the quiet voice at the end of a long day that says, ‘Tomorrow…tomorrow I will try again’. It is a shame that so many things have changed in our society, and changed so quickly. We have become so careful not to offend, not to upset, not to challenge, not to speak our minds. It is dreadful to hear adults speak of their childhood and how things used to be, but I am here, and I have the podium, and you’re not allowed to leave…so you’re going to hear me out. 

We rode bikes without helmets on. We rode in packs of seven or eight or ten and we wore our coats by the hoods alone. We left home in the morning and we came home in the dark, and we had no mobile phones and no-one knew how to reach us, but we had a two-pence piece for the phonebox and we knew our home number by heart if we got hurt or lost. We did not have Playstations or X-Boxes or PSPs or cable TV or the internet. There were three or four channels and they stopped broadcasting at eleven o’clock. There were no personal computers, no chat rooms, no facebook or myspace or twitter. We had friends.  We went outside. We fell out of trees and we got cut, and we broke bones, and we broke teeth. There were no lawsuits, there were just accidents. We very quickly learned not to be so stupid again. We had fights. We punched one another good and hard, and then we became the best of friends. The parents and teachers didn’t interfere. They refereed.

We made up games with sticks and tennis balls, and we ate live stuff and though we were in fact told that someone would lose an eye, well no-one actually ever did, and it didn’t always end in tears, and nor did the live stuff we ate live inside of us forever and ever and finally kill us.

Our actions were our own.  Consequences were expected. We got into trouble with the police every once in a while. The policeman dragged us home by our earlobes.  Our parents grounded us and stopped our pocket money. They made us apologise to the policeman for wasting his time. 

Yet this generation produced some of the greatest inventors, risk takers, musicians, artists, writers…and most of all the greatest dreamers that have ever lived. More advances have been made in science and technology in the last twenty years than the previous hundred. The things you have now, the things we all take for granted, came about because of these crazy, rowdy, adventurous teenagers…yet teenagers who had a dream, and worked hard at it, and didn’t give up, and didn’t give in, and understood that the people who taught them were teaching them with patience and compassion, and a real honest desire to see that they succeeded.

All the happiness you will ever find is already within you. All the dreams you have are out there, and they will become reality through hard work, persistence, a willingness to fail and to try again, and the constant belief that you are that good, and you are that important, and that the people you care for…well, they care for you just as much and more…and they expect you to be everything you are capable of being, and they will do everything they can to help you.

Commit yourself to success. Somewhere. Somehow. In some field. As Goethe, the great philosopher said, “Until one is committed, there is hesitancy, the chance to draw back.  Concerning all acts of initiative and creation, there is one elementary truth, ignorance of which kills countless ideas and splendid plans: that the moment one definitely commits oneself, then Providence moves too. All sorts of things occur to help one that would never otherwise have occurred. A whole stream of events issues from the decision, raising in one’s favor all manner of unforeseen incidents and meetings and material assistance, which no man could have dreamed would have come his way. Whatever you can do, or dream you can do, begin it.  Boldness has genius, power, and magic in it. Begin it now.”

As Benjamin Disraeli said, ‘Success is entirely dependent upon constancy of purpose’, and I believe in this without doubt or hesitation. Whatever purpose you have now, keep it alive, keep working at it, keep directing your energies and attention towards it, and it will be realized.

As a result of what I have learned I have been able to travel the world and meet some truly extraordinary people. The most important ones have often been the most humble and the most interested in others. The most successful ones have been those who cared most about their fellow man. The happiest ones have been those who were literate, hard-working, persistent and courageous in their endeavours.

So, in closing…turn off the television, stop reading the newspapers (because their entire purpose is to make you think that the world in which we live is rough and dangerous and crazy and out-of-control, and it isn’t much like that at all), stop doubting your own ability to achieve what you know you can achieve, and realize that achieving it is only going to happen if you do the work. Stop complaining, stop finding reasons why it can’t be done, stop worrying about what others might think, and do the work. Just shut up and do the work.

RJ Ellory