dinsdag 6 augustus 2019

MichielZiet ... De pin-up club







Voor spuiten en slikken, neuken doe je zo, seks voor de Buch en in bed met Angela, had je de pin-up club. Na jaren van droogte in de jaren 80 kwam er opeens weer iets stouts op tv. Schaars geklede vrouwen die het mannenhart ongeveer 40 centimeter lager liet kloppen. Met als hoogte punt de rondborstige Wendy van Wanten die de lezersbrieven behandelde.

In die tijd waar je nog moeite moest doen om als puber iets naakt te zien, was dit Veronica programma het walhalla voor elke opgeschoten tienerjochie. Ik was daar geen uitzondering op. Echter had ik een klein probleempje. Ten tijde van deze erotische serie lag ik in het ziekenhuis met maar liefst twee soorten virussen in mijn lijf: acute reuma en kinderreuma. Zeg maar nee, dan krijg je er twee.

Gelukkig was ik niet de enige met een lang verblijf op het ziekenhuis en lag ik met drie leeftijdgenootjes. Elk met hun eigen mankement. Nu kun je zo ziek zijn als de pest, er is een ding wat daar geen donder op uit doet tijdens je puberjaren: Hormonen.

Daar lagen wij. Vier hormoonbommen die geen kant uit konden. Vier jochies die maar een ding wilden. Woensdagavond 22:30, de pin-up club. Maar hoe? Ik was de enige die niet gebonden zat aan apparatuur én lag het dichtst bij de televisie. Ja, mensen, we praten over een tijd waar er nog geen afstandsbediening was. In elk geval niet in het ziekenhuis.

Afijn, ik zou de tv aan drukken, het jochie het dichtst bij de deur lag die onze zaal scheidde van de gang, zou op de uitkijk liggen. Staan ging niet. En de andere twee? Tja, laten we maar zeggen dat die klaarlagen. Eentje met een piepend infuussysteem en de andere met een piepende long.
We hadden aan alles gedacht. Om negen uur zouden de lichten uitgaan, we zouden net doen alsof we sliepen tijdens de controle van de avondzuster rond 21:30 en daarna zouden we stilletjes de televisie aanzetten. De tijd tikte voort als ketchup wat een fles niet uit wil. Tergend langzaam werd het 22:30. Hoopvol keken we elkaar aan. Op de gang was het stil. Geen geluiden van de avondzuster of wie dan ook.

Zachtjes kroop ik uit bed. Tijdens dat moment schoot me iets te binnen. Wanneer je reuma hebt, beweeg je niet zo gemakkelijk. Tussen het bed en de televisie waren het slechts twee meter. Het waren de langste twee meters van mijn leven. Als in slow motion liep ik naar de tv. De ogen van drie jongens vol verwachting op mij gericht. Het enige wat ontbrak was een bijbehorend muziekje eronder.

Tergend langzaam haalde ik de tv. Ik was kapot! Nog langzamer ging mijn arm naar de aan knop. Hij sprong aan. Precies op tijd want Barbarella zong ons al welkom op de pin-up club. Een gejuich in stilte. De grijnzen op onze gezichten waren groter dan al onze kwalen bij elkaar opgeteld.
In slow motion draaide ik mij om. Terug richting bed. Toen het op-wacht-jochie alarm sloeg.
‘De verpleegster loopt door de gang!’
Onze ogen werden groot van angst. Iedereen staarde naar mij. De blikken zeiden genoeg. Zet die tv uit! Zweet druppelde van mijn voorhoofd. Ik draaide mij bliksem langzaam om. Mijn vinger ging met de snelheid van een schildpad richting de aan knop.
Het licht vloog aan.
‘Wat moet dat hier?’
‘…we cheer you up in the pin-up club…’
Zo onschuldig mogelijk probeerde ik te antwoorden. ‘Niets.’
‘…Hot, hot, hot! You gonna like it…’
De avondzuster staarde naar drie dames in lingerie op tv. ‘Dus dit is niets…’
‘…Join the pin-up club!’
De zuster beende naar de tv en drukte deze resoluut uit. Wat was ze snel! Ik kreeg een zachte tik tegen mijn billen met een grijnzende knipoog en werd naar bed gesommeerd, waardoor mijn kamergenootjes mij jaloers aankeken.
Hij wel!
Ach die pin-up club. Een week later, toen we een broeder die avond hadden, is het ons wel gelukt en hebben we met rode oortjes de pin-up club gekeken. Samen met de broeder. Waarbij wij door de opgebouwde spanning van het er naartoe leven, al na tien minuten in slaap gedonderd waren.

Tegenwoordig kan je het een en ander wel terugvinden op YouTube en is erotiek en seks eenvoudig te vinden via Google. Als je zou willen kun je je helemaal plat laten slaan door porno, seks en allerlei fantasieën die je in je puberbrein maar kan bedenken. Dat is wel jammer. Het is te gemakkelijk. Misschien ben ik een romanticus in hormonaal seksland, maar is het niet veel spannender om er moeite voor te moeten doen om het ‘verbodene’ te ontdekken? Of ben ik dan een hopeloze nostalgicus? Dan wel eentje die groot gebracht is met het legendarische programma ‘De pin-up club.’

Michiel Geurtse


1 opmerking:

Anneke van Dijken zei

Oef, ik word oud. De begin tune hebben we voor mijn gevoel maandenlang gezongen.
Ik ben het wel met je eens, maar dat komt waarschijnlijk omdat we van ongeveer dezelfde leeftijd zijn, het is nu veel te makkelijk om het te vinden.