maandag 30 september 2019

Zomercolumn - Esther Wagenaar ... Stiefmoeder







Ik ben stiefmoeder van drie dochters van inmiddels 24 (tweeling) en 27 jaar oud. Ik kwam in hun leven toen ik dertien jaar geleden mijn man leerde kennen. Ik weet dat het officiële woord voor onze relatie stiefmoeder is, maar ik heb een hekel aan het woord. Dat komt omdat ik het associeer met sprookjes als Assepoester of Sneeuwwitje. Ik probeer het woord zo veel mogelijk te vermijden, maar dat is best lastig.

Bij oppervlakkige aangelegenheden zeg ik gewoon dat ik hun moeder ben of dat ik drie dochters heb. Echt gelukkig ben ik daar niet mee, want dan voelt het toch alsof ik hun biologische moeder tekort doe. Nu kunnen kinderen best twee moeders hebben, maar dat past beter bij relaties waarbij de moeders ook een stel vormen. Het gebruik van ‘moeder’ voelt alsof ik iets oneigenlijks doe. Als mij gevraagd wordt of ik kinderen heb, zeg ik dat mijn man drie dochters heeft. Zo is de situatie meteen duidelijk. Maar ook dat voelt niet goed, want doe ik daar mezelf niet tekort mee? Het zijn niet zomaar alleen de kinderen van mijn man. Het zijn de enige kinderen die ik in mijn leven heb en ik hou zielsveel van ze.
Ik schrijf sciencefiction en fantasy en binnen het fantastische genre moet je regelmatig zelf woorden voor iets verzinnen. Niet altijd makkelijk, maar wel leuk om te doen. In de wereld van Terra 7 komen de bewoners van de planeet oorspronkelijk van de aarde en hebben nieuwe namen en woorden een link met waar ze oorspronkelijk vandaan komen. Bijvoorbeeld de Terrazones, een matriarchaal jagersvolk van vrouwelijke strijders (terra-amazones). Hun rijdieren heten zampala’s en lijken op een kruising tussen een impala en zebra. Sommige woorden zijn helemaal nieuw, zoals het scheldwoord ‘vuile dullak’ (een dullak is een dier dat op verrot vlees lijkt, inclusief de geur, zodat het insecten aantrekt waar het van leeft).
In de ‘echte’ wereld is het een stuk lastiger om nieuwe woorden te introduceren. Zoeken op synoniemen kan helpen. Doe je dat met het woord stiefmoeder op synoniemen.net dat krijg je geen resultaat te zien. Ook mijn Prisma synoniemenboek biedt geen soelaas. In het Woordenboek der Nederlandsche Taal staat de term ‘tweede moeder’ als alternatief, maar dat voldoet naar mijn gevoel niet. Het is meer een omschrijving, dan een synoniem.
Google helpt. Er komen diverse opties voorbij waaruit blijkt dat mijn geworstel met het woord stiefmoeder allesbehalve uniek is. Dat kan ook niet anders als het stiefmoederschap zo vaak voorkomt. Er blijkt zelfs een heuse Stichting Stiefmoeder. Deze stichting hield op 14 april 2012 een ‘stiefmoederdag’ met het verzoek voor een betere naam voor het woord stiefmoeder. Als positieve termen werden de volgende namen gekozen: bonusmoeder, cadeaumoeder, interim-mam en plusmoeder.
Interim-mam valt wat mij betreft meteen af. Het klinkt als iets tijdelijks en dat is het niet. Cadeaumoeder is me wat te veel. Ik weet zeker dat ik niet altijd een cadeautje was voor de meiden, en terecht! Soms was ik mede-opvoeder en dan kun je niet altijd aardig blijven. In een gezin moet je gewoon met elkaar dealen, inclusief elkaars onhebbelijkheden, dus ook die van mij. Over plusmoeder twijfel ik, net als bonusmoeder. Een supermarktassociatie komt bij mij boven, alsof ik een soort aanbieding was.
Ineens denk ik aan een ander woord: extramoeder. In mijn uitleg aan anderen zeg ik altijd dat mijn kinderen een vader, een moeder en twee extra’s hebben. Waarom dan niet het woord ‘extramoeder’ en ‘extravader’? Ik ga het gewoon uitproberen. Ik denk dat iedereen meteen weet wat ik bedoel. Of het echt beter is dan bijvoorbeeld bonusmoeder, weet ik niet. Het voelt tot nu toe het beste.

Al is het allerbelangrijkste niet in woorden uit te drukken. Ik weet wat ik voor de meiden beteken. Ik vergeet nooit meer de Moederdag waarop ik voor het eerst van een van hen een bos bloemen kreeg. Zo zijn er tal van momenten waaruit blijkt wat we van elkaar zijn: familie. Met straks een familielid erbij, ik word extra-oma. Al denk ik dat het woord extra bij een volgende generatie wel weg kan. Gewoon oma Esther, klinkt goed.
Esther Wagenaar is auteur van de Terra 7 trilogie waarvan vorig jaar het eerste deel Het groene kristal is verschenen bij Celtica Publishing. Ze schrijft columns voor Celtica’s Magazine een online magazine met verhalen, interviews en recensies dat 11x per jaar uitkomt. Deze column staat in de editie juli/augustus 2019.


‘Pip danst door’ – Vivian den Hollander Met illustraties van Saskia Halfmouw



Genre: kinderboek (AVI M4)
Uitgever: Van Holkema & Warendorf
ISBN: 9789000360666
Uitvoering: hardcover
Aantal paginas: 96
Uitgave: november 2018
Met dank aan Uitgeverij Van Holkema & Warendorf voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Dit boek bevat drie verhalen over Pip, allemaal afkomstig uit de ‘Swing’ serie. Pip zit namelijk op ballet en haar dansschool heet ‘Swing’.

Het eerste verhaal heet Pip geeft niet op en gaat over Pip die op weg naar ballet een hondje tegenkomt. Wanneer ze hem wil aaien, rent hij weg met haar tas. Nu heeft ze geen kleren voor ballet! Pip lost dit creatief op en het baasje van de hond neemt contact op met haar moeder. De hond blijkt puppy’s te hebben en zo’n lief klein hondje wil Pip ook wel!

Het tweede verhaal, Pip is hip, gaat nog meer over ballet. De vaste juf, Fleur, is ziek en ze hebben een invaller. Deze blijkt een nogal andere manier van lesgeven te hebben. Daarnaast vond ik in dit verhaal het thema ‘jezelf zijn’ erg mooi naar voren komen. De zus van Pip is redelijk uitgesproken qua kleding. Wanneer Pip een gat ontdekt in haar dansrokje lost ze dit creatief op door allemaal veertjes op haar rok te maken. Om het geheel af te maken doet ze ook nog een lange ketting om en een haarband in. Niet iedereen reageert hier positief op maar Pip loopt hier niet voor weg. Dit werpt zijn vruchten af! Een verhaal met serieuze ondertoon en erg mooi gebracht!
In het derde verhaal, Pip danst op het ijs, vriest het en gaat Pip schaatsen. Helaas is ze hier nog niet zo goed in waardoor ze al snel op wil geven. Uiteindelijk zet ze door en ontdekt ze hoe leuk iets kan zijn ook al moet je er soms eerst voor oefenen.

Den Hollander heeft hele belangrijke lessen gegoten in een kindvriendelijk jasje waardoor het ook gewoon leuke verhalen zijn. Hoewel deze lessen duidelijk in het verhaal voor komen, komen ze niet belerend over. Erg knap en goed gedaan. Op deze manier zullen kinderen de verhalen met plezier lezen maar onbewust ook mee krijgen dat wanneer je soms valt (letterlijk of figuurlijk) je weer op moet staan, doorzetten en dat je dan iets bereikt. Of dat je anders mag zijn dan een ander.

Halfmouw zorgt daarnaast voor mooie en aantrekkelijke tekeningen. Ze zijn kleurrijk en realistisch getekend. Er is een mooie balans tussen tekst en
illustraties. Dit samen met de onderwerpen (ballet, een puppy, herkenbare situaties) zorgen er denk ik voor dat veel kinderen deze verhalen zullen kunnen waarderen. Ik kan dan ook niet anders dan dit boek 5 sterren geven.

Annelien Kruithof
De Perfecte Buren

‘Liefs voor Lila’ - Abbi Glines

 

Genre: new adult/chicklit/feelgood
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045217758
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: juli 2019

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Abbi Glines zit niet stil en we kunnen ons dan met regelmaat verheugen op een nieuw boek van haar hand. Ondertussen hebben we kennis kunnen maken met de inwoners van Rosemary Beach, maar ook van het stadje Sea Breeze en in Liefs voor Lila komt een deel van deze personages opnieuw voorbij. In dit tweede deel van de Sea Breeze meets Rosemary Beach serie is een hoofdrol weggelegd voor Lila Kate Carter een ietwat verlegen meisje dat opgroeit in Rosemary Beach.

Vanaf jongs af aan is ze verliefd op Cruz Kerrington, maar deze heeft het te druk met achter de meiden aanzitten. Wanneer ze er op een dag genoeg van heeft besluit ze te vertrekken en ze reist af naar Sea Breeze waar ze Eli Hardy
ontmoet. Vanaf dat moment zal Lila moeten kiezen tussen twee jongens waarvan ze niet eens zeker weet hoe ver hun gevoelens voor haar gaan.

Abbi Glines krijgt het iedere keer weer voor elkaar dat ik word meegezogen in het verhaal en telkens leer je de stad en de inwoners weer beter kennen. Zowel de Rosemary Beach als de Sea Breeze serie heb ik met heel veel plezier gelezen en ik vond het dan ook erg leuk om te horen dat er een nieuwe serie kwam met de kinderen in de hoofdrol. Net als bij het eerste deel van deze serie moest ik er toch weer inkomen, doordat het weer even zoeken was hoe de onderlinge relaties tussen de personages waren. Lezers die de boeken meteen achter elkaar door lezen zullen hier niet veel last van hebben, maar zodra je een tijdje hebt moeten wachten op het vervolg dan zakt dit toch wel weg.

Tijdens het lezen worden de onderlinge relaties wel weer duidelijk en al snel begaf ik me weer in de wereld die ik ondertussen al op mijn duimpje ken. Toch kon het verhaal mij ditmaal niet helemaal bekoren. Ik kreeg het gevoel dat de inspiratie om telkens een nieuwe verhaallijn te bedenken aan het opraken is. Hierdoor leek het alsof ik het boek al eerder gelezen had.

De schrijfstijl van Abbi Glines blijft prettig, maar de originaliteit raakt er een beetje af, waardoor ik me ga afvragen of het verstandig is om nog veel boeken in deze serie te publiceren. Aan de ene kant kan ik geen genoeg krijgen van haar boeken, maar aan de andere kant zou ik het zonde vinden als het te veel wordt uitgemolken.

Naast het feit dat het verhaal weinig vernieuwend is, vind ik het ditmaal ook erg rommelig en gehaast overkomen. Ik kreeg het gevoel dat er te veel gebeurde in een kort tijdsbestek. Hierdoor las Liefs voor Lila, ondanks de manier van schrijven, toch minder fijn dan Abbi Glines voorgaande boeken. Het is goed 
zelfstandig te lezen, maar ik zou dit niet als eerste aanraden aan mensen die nog nooit iets van deze auteur hebben gelezen. Liefs voor Lila kan ik helaas niet beter beoordelen dan met 2 sterren. In het Engels is het derde deel in deze serie ook al verschenen en ik ben heel benieuwd of dat weer als vanouds is of dat ook dat verhaal mij minder kan bekoren.

Claudia van Koolwijk
De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van deel 1 'Als een herinnering'

vrijdag 27 september 2019

'De Uitverkorene, Contender 1' – Taran Matharu


Genre: young adult, fantasy
Uitgever: Best of YA / Van Goor
ISBN: 978 90 00 36575 3
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: juni 2019

Met dank aan Uitgeverij Van Goor voor het beschikbaar stellen van dit recensie-
exemplaar.

“Ze keken vanuit de schaduwen toe, zagen hoe de mensen op aarde hun leven leidden, zich niet bewust van de sluwe blik waarmee ze werden gevolgd. Zo veel kandidaten om uit te kiezen. Zo veel mogelijkheden. Toch aarzelden ze. Dit zou waarschijnlijk de laatste van hun mededingers zijn, dus paste het niet een overhaaste beslissing te nemen. Daarom wachtten ze. Peinsden ze. Totdat ze het zeker wisten. Een jongen. In veel opzichten onopvallend en toch op de een of andere manier ideaal voor de wedstrijd die hij binnenkort gedoemd zou zijn te spelen. Met zijn brein was hij in staat hun spel te waarderen. Te begrijpen. Misschien zelfs…te winnen. Wellicht stierf hij al bij de eerste horde. Maar hij had de potentie om groots te worden. 
Ja. Hij. Ze kozen: Cade Carter.” 
-inleiding blz.6-

Cade is een jongen die het niet al te makkelijk heeft. Hij woont op een internaat voor kinderen die iets op hun kerfstok hebben. Alleen Cade is onschuldig, hij gaat behoorlijk gebukt onder het verdriet dat zijn ouders hem niet geloven en hij is verre van populair op school. Cade is erg slim en dat wordt niet gewaardeerd, hij houdt zich dus maar vaak van de domme zodat het hopelijk niet te veel opvalt en ze hem ook nog eens gaan pesten. Dan wordt Cade van het ene op het andere moment naar een andere wereld getransporteerd. Hier komt hij in aanraking met monsters, dinosaurussen en mensen uit allerlei verschillende tijdperken. Tijd om te wennen aan zijn nieuwe omgeving heeft hij niet, want er wordt al snel duidelijk dat hij samen met een groep andere jongeren mee moet doen aan een gemeen en vuil spel. Dit toernooi wordt georganiseerd door een stel mysterieuze opperheren. Wie zij zijn, weet niemand. Waarom ze zijn uitgekozen weet ook niemand. Toch zullen ze het spel moeten meespelen, een andere uitweg is er niet. Gaat het Cade en de anderen lukken om het toernooi door te komen en weten ze zich er levend uit te krijgen?

“Het verdriet om wat er was gebeurd leek door zijn schedel te stuiteren, terwijl
paniek zich als een bankschroef om zijn borstkas sloot. Hoe liefdevol zijn ouders
ook waren, ze hadden de school geloofd. De politie. Dat hij het had gedaan.”
-blz.52-

De Uitverkorene op zich is absoluut een leuk verzonnen verhaal, alleen het wist mij verder niet heel erg te raken. Ik stoorde me behoorlijk aan het continue gewissel van de ene naar de andere tijd. Dat werd op een gegeven moment vervelend en verwarrend voor me. Het zorgde er jammer genoeg voor dat ik onnodig lang over het boek heb gedaan, terwijl ik echt dacht dat dit juist een goed boek zou zijn. Taran Matharu heeft namelijk een heerlijk vloeiende en vlotte schrijfstijl en kan zo beeldend schrijven. Dit bewees hij in zijn vorige reeks Summone, die ik zo onwijs leuk vond. Maar helaas had ik te hoge verwachtingen bij dit boek en viel het me juist heel erg tegen.

Bij de inleiding van het verhaal zat ik nog echt van ‘Oh yes, dit wordt leuk’, maar jammer genoeg werd dat hoe verder ik in het boek kwam het toch net niet voor mij. Taran schrijft absoluut nog steeds heel vlot, waar ik ook erg blij om ben. Er werd voor mijn gevoel eigenlijk te weinig informatie losgelaten, terwijl er wel heel veel gebeurt, waardoor het voor mij warrig werd en zelfs niet zo heel erg interessant meer. Dat vind ik zo jammer, want deze schrijver is absoluut goed.

Ik heb het boek met moeite uitgelezen, op het einde werd het verhaal ook duidelijker. Alleen had dat beter al wat meer door het verhaal zelf heen kunnen laten lopen. Natuurlijk hoeft niet gelijk alles prijs gegeven te worden, maar om een verhaal vloeiender en boeiend te laten verlopen had ik dat zeker meer kunnen waarderen. En dan had ik er ook van kunnen genieten, wat nu jammer genoeg niet echt het geval is geweest. Dit kan natuurlijk volledig aan mij liggen, want dit boek wordt door velen ook goed ontvangen. Alleen voor mij deed dit deel het ‘m niet. Hopelijk weet hij dat wel weer voor elkaar te krijgen met het tweede deel, want natuurlijk wil ik hem die kans echt geven. Maar voor nu krijgt dit boek van mij 2 sterren. Het verhaal is leuk verzonnen, vlot geschreven en ook heus wel vermakelijk, maar het was het net niet voor mij.

Bren de Wit
De Perfecte Buren

‘Alle wielen in de file’ – Harmen van Straaten



Genre: prentenboek
Uitgever: Leopold
ISBN: 9789025877521
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 32
Uitgave: augustus 2019
Met dank aan Uitgeverij Leopold voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het nieuwste prentenboek van Van Straaten is uit! De cover ziet er weer gezellig en chaotisch uit. Ook staan er verschillende figuren op die je in eerdere prentenboeken bent tegengekomen. Leuk!

Dit boek is ideaal wanneer je met kleuters werkt over het thema verkeer of wanneer je een kleuter thuis hebt met deze interesse. Papa, mama en Kleintje Beer gaan op weg naar opa en oma. Het is niet duidelijk hoe ver dit reizen is maar de familie Beer heeft een hoop pech onderweg. Of nou ja, achteraf bedenk je je als volwassene dat het misschien meer pech lijkt dan het in werkelijkheid is door de negativiteit van papa Beer… Die ziet namelijk continu beren op de weg (inkoppertje…). Ik vond papa Beer hierdoor stiekem maar een vervelend personage en werd een beetje benauwd van al dat negatieve gedoe. Een kind zal dit wellicht niet opvallen en dat is het belangrijkste, maar toch mis ik een beetje de humor van Van Straaten in dit boek. Er komen niet echt grapjes voorbij en ook zijn er niet echt grappige personages.

Wel komen er veel dingen uit het verkeer aan bod wat dit boek dus ideaal maakt wanneer je een boek zoekt binnen dit thema. Files, het tankstation, ambulance, brandweer, politie, het pontje, vrachtwagens, de pechhulp, het komt allemaal voorbij.

Ook het rijmen vond ik in dit boek een stuk beter dan in het vorige boek van Van Straaten, Wat rijmt er op stoep. De woorden voelen minder gezocht en ook loopt de tekst in Alle wielen in de file vloeiender. Dat maakt het voorlezen meteen een stuk makkelijker.

De tekeningen zijn zoals we van Van Straaten gewend zijn. Kleurrijk, soms een beetje chaotisch (maar dat zijn files in het echt ook) en er valt genoeg te zien. Erg leuk dat er zoveel verschillende voertuigen voorbij komen, dat is denk ik één van de sterke punten van dit boek. Waar in Retteketet! We gaan nog niet naar bed! de kracht zat in humor en herhaling, zat deze bij De kleine sneeuwman in het gevoelige verhaal en bij Wat rijmt er op stoep was de kracht het rijmen, het suggestieve en interactieve.

Alle wielen in de file heeft de kracht zitten in de details, het thema (verkeer) en dus ook het leerzame stukje. Niet minder dan de andere boeken, maar anders. Ik hoop alleen wel dat Van Straaten de negatieve zuurpruim de volgende keer uit zijn verhaal schrapt ;-) Alle wielen in de file krijgt 4 sterren.

Annelien Kruithof
De Perfecte Buren


Lees HIER de recensie van 'Retteketet! We gaan nog niet naar bed!'  
Lees HIER de recensie van 'De kleine sneeuwman.' 
Lees HIER de recensie van 'Wat rijmt er op stoep...?'



‘50 Jaar Paradiso in 50 Legendarische Concerten’ - Hester Carvalho


Genre: (muziek)geschiedenis/non fictie
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
ISBN: 9789046822142
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Verschijningsdatum: Maart 2018

Met grote dank aan Uitgeverij Nieuw Amsterdam voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Dit boek verscheen ter gelegenheid van het vijftigjarig jubileum van Paradiso in Amsterdam. Het vertelt het complete verhaal van Paradiso, de popzaal aan de Weteringschans, aan de hand van vijftig legendarische optredens die daar zijn gegeven. De auteur heeft zich met behulp van vele kenners en bezoekers een compleet beeld gevormd van de rijke historie van deze wereldberoemde poptempel.

Mijn mening
Het boek is volledig aan mijn aandacht ontsnapt en is al ruim anderhalf jaar geleden verschenen. Het boek is prachtig en had mij in iedere boekhandel luid toegeschreeuwd, ware het niet dat ik door langdurige ziekte al jaren niet in boekwinkels kom. De talrijke muziektijdschriften die ik lees, hebben ook geen trigger gegeven om het boek te lezen. Onlangs zag ik een afbeelding van dit boek als suggestie voor alles wat ik al gelezen heb, op de site van een online boekenverkoopbedrijf. En dat werkt dus echt. En niet veel later ontving ik alsnog een exemplaar.
Zoals gezegd ziet het boek er qua belettering prachtig uit. Het heeft een groter formaat dan een standaard paperback en het beeldmateriaal is werkelijk
fenomenaal. Als muziekliefhebber zijn de vele foto’s een feest der herkenning en vormen samen met de teksten een doldwaze ‘trip down memory lane’. Er zijn mensen die op basis van de beschreven optredens in dit boek een ‘Spotify-afspeellijst’ hebben gemaakt. En die doet het uitstekend tijdens het lezen en nu ook tijdens het schrijven van deze recensie.
Wat mij tijdens het lezen het meest verraste is de inhoud van het verhaal. De auteur heeft veel ervaring in het schrijven over muziek. Ik had persoonlijk de verwachting dat de vijftig optredens middels anekdotes aan elkaar waren geschreven. Maar niets is minder waar. De vijftigjarige historie van Paradiso staat centraal en de vijftig optredens zijn volledig ondersteunend aan de chronologie van het pand, de beheerders, de financiële situatie, de subsidies, de overlast, het politieke klimaat en bovenal de tijdgeest. Van wiet rokende hippies, via de pogoënde punkers tot de synthesizerpop van de jaren tachtig. En zo helemaal door tot het heden. En juist die trends, hypes en stromingen beleef je als lezer opnieuw. Niet omdat je alles zelf hebt meegemaakt maar omdat Hester Carvalho het uiterst beeldend weet te verwoorden.

Zo geeft de auteur aan dat Paradiso aanvankelijk gesitueerd lag naast het huis van bewaring. De meeste bands speelden met de installatie die standaard
aanwezig was, de grote bands namen hun eigen equipment mee.

‘Ze speelden soms zo hard dat de buren belden of het zachter mocht.
De gevangenen konden niet slapen’.


Eindoordeel
Het boek heeft een paginalange lijst met geïnterviewden die hebben bijgedragen om dit verhaal te vertellen. De auteur heeft met de ondersteuning van zeer veel bronnen een uitermate compleet beeld neergezet van de muziekgeschiedenis van dit monumentale pand. Ver boven mijn persoonlijke verwachtingen maakte ik aan de hand van dit boek een reis door mijn leven in driehonderd pagina’s. Als muziekliefhebber beleef ik vele ‘O ja!’ momenten. En ook als bezoeker van Amsterdam en Paradiso worden mijn nostalgische gevoelens aangenaam geprikkeld.
Vele grote artiesten, waaronder stadionrockers als ‘The Rolling Stones’ hebben een grote voorkeur voor de intimiteit van deze naast het Vondelpark gelegen muziekzaal. Wanneer je Paradiso binnenloopt ervaar je exact hetzelfde als tijdens het lezen van dit boek; Je waant je even in het paradijs op aarde. Enige punt van kritiek is de voor mij nietszeggende omslagfoto en kleurstelling van het boek. Naast de genoemde fraaie belettering ziet het er grauw uit. En had het wat mij betreft beter het pand zelf kunnen laten zien. Het balkon en de kerkramen zijn karakteristieker dan het portret van Blondie’s Debbie Harry. En daarmee had het spirituele en sacrale aspect dat Paradiso heeft, extra aandacht gekregen.
Een boek voor alle liefhebbers van geschiedenis, cultuur en muziek. Ik geef dit boek vier tijdloze popsterren. Deze vaderlandse muzikale historische bijbel hoort in iedere boekenkast thuis.
Mijn persoonlijke songtekst
‘Just like a bird that sings up the sun
In a dawn so very dark
Such is my faith for you
Such is my faith
And all the world's darkness can't swallow up
A single spark
Such is my love for you
Such is my love
There is a kingdom
There is a king
And he lives without
And he lives within’

(Nick Cave & the bad Seeds – There is a Kingdom)
https://youtu.be/O21O4bPMFBg

Peter van Bavel
De Perfecte Buren


'De moed van het weesmeisje' – Anne Jacobs

Genre: roman
Uitgever: Xander
ISBN: 9789401610933
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 413
Uitgave: september 2019

Dank aan Uitgeverij Xander voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Na het lezen van Het weesmeisje, het eerste deel waarin Marie en de familie Melzer de hoofdrol spelen, was het goed om te weten dat het vervolg niet al te lang op zich zou laten wachten. Want wat was dat een mooie historische roman. Zoals altijd ligt de lat voor een vervolg dan ook hoog.  Kan een auteur zichzelf overtreffen en me weer zo voor zich winnen?

Voor degenen die Het weesmeisje nog niet hebben gelezen, vanaf hier volgen spoilers uit dat boek!

Marie is inmiddels getrouwd met haar grote liefde Paul, zoon van de familie en daarmee opvolger voor de fabriek. Ze is door alles dat is gebeurd met haar vader en schoonvader extra belangstellend voor de textielfabriek. Vanwege de oorlog is het zwaar om de fabriek draaiende te houden, er zijn zorgen of ze het kunnen uitzingen tot de vrede terugkeert. De vrouwen des huizes willen dat de grote familievilla in deze tijd een militair hospitaal wordt. Familie en vrienden worden voor dienstplicht opgeroepen naar het front en de gedachte dat er voor hen gezorgd wordt wanneer nodig, motiveert de dames hun pleidooi te houden bij Melzer senior. Maar deze ziet het idee niet zitten en weigert toestemming te geven. Toch trekt hij uiteindelijk aan het kortste eind, zijn vrouw en dochters krijgen hun zin en treffen maatregelen. Het is veel werk en eenmaal op orde merken ze de impact van de oorlog. Ook de villa wordt getroffen door verdriet en verlies maar gelukkig is de zoon des huizes niet opgeroepen. Nog niet.

Het is februari 1916 wanneer het verhaal verder gaat in dit vervolg, twee jaar later waar het eerste deel eindigde. Inmiddels zijn de gevolgen van de oorlog tegen de Russen ook tot Augsburg doorgebroken. In de villa is er niet veel over van de rijkdom maar de familie ziet ook dat ze het nog redelijk goed hebben en willen hulp bieden aan hen die dat nodig hebben. Marie en Paul zijn enorm gemotiveerd veranderingen door te voeren in de fabriek zodat er werk blijft voor hun mensen. Maar dat valt niet mee. Ze moeten niet alleen vechten tegen de moordende concurrentie maar ook met de stugge leiding van Melzer senior. Wanneer Paul dan toch wordt opgeroepen staat Marie lijnrecht tegenover haar schoonvader.

Marie is een moedig en volhardend personage, ook in dit verhaal. In het vorige boek kwam dat al mooi tot uiting en ook nu kun je lezen hoe ze zich staande houdt in totaal andere omstandigheden. Het is een sterke vrouw en ze dwingt respect af bij je tijdens het lezen. Er werd in oorlogstijd veel gevraagd van de vrouwen, hun mannen waren veelal aan het front en zij moesten thuis ineens alles dragen. De auteur heeft dat goed in beeld weten te brengen. Vooral ook omdat juist dat, ongeacht afkomst, bij iedereen merkbaar was. Het feit dat een rijke familie dan zoveel doet om iedereen te helpen is mooi. Doordat Melzer senior niet van plan is zijn fabriek te lenen voor de nieuwe ideeën is er steeds minder werk. Het eten wordt schaars, de vrouwen opstandig. Er moet eten op de plank en snel. Geteisterd door ziektes en epidemieën is er de zorg over het uitblijven van berichten van het front waar hun mannen vechten voor de keizer. Gesteund door de intense, sporadische briefwisseling met Paul blijft Marie zich inzetten voor het behoud van de fabriek. 

De moed van het weesmeisje gaat echter niet alleen over Marie. Behalve de oorlogsperikelen gaan ook de persoonlijke verhaallijnen gewoon door en zien we ook fragmenten van de ondergang van sommige elitaire families waarmee de Melzers te maken hebben. Ook dat geeft een goed beeld van de klassenjustitie in die periode en de genadeloosheid van een oorlog. Je kunt dit boek als standalone lezen maar ik zou het niet aanraden. Om twee redenen: je mist het prachtige eerste boek én de cruciale informatie om de personages, vooral tussen de zussen speelt het een en ander. Maar alle vrouwen in de familie krijgen het voor hun kiezen in deze moeilijke periode. De vertelvorm die Jacobs hanteert zorgt dat je blijft lezen. Je waant je als het ware in die omgeving en tijd, ziet alles met gemak voor je. De dialogen zijn vlotjes en ook goed vertaald want nergens is er sprake van rare zinnen. Wat wel opvalt, en dat is typisch Duits, is het gebruik van verkleinwoordjes zoals pappie en mammie. Wij zeggen dat als volwassenen niet snel. Het is een leuk detail waardoor de oorsprong van de auteur lichtelijk doorschemert.

Het was opnieuw genieten van Marie en de familie. De setting met de oorlog sluimerend op de achtergrond heeft de familie onder andere omstandigheden laten zien dan in het eerste verhaal. Maar ook dit pakt mooi uit. Er is sprake van mooie persoonlijke verhaallijnen en de schrijfstijl is toegankelijk zodat je deze dikke pil vlot wegleest. Anne Jacobs heeft met de villa en haar bewoners een wereld gecreëerd die eindeloos inspiratie kan bieden. Hopelijk komt er dan ook nog een vervolg want dit soort boeken kan ik blijven lezen. Van mij mag het.
Ook voor dit boek van Anne Jacobs geef ik graag vier sterren.

Patrice 
De Perfecte Buren

donderdag 26 september 2019

WINACTIE 'Meisje van me' - Ilse Ruijters





Natuurlijk heb je ondertussen het interview met Ilse Ruijters gelezen? Toch? Dan weet je ook dat wij dankzij Ambo|Anthos 2 exemplaren van haar nieuwe thriller Meisje van me mogen verloten. Lees snel verder en vergeet de voorwaarden voor de winactie niet!!!

Interview nog niet gelezen? Lees het HIER en vind het antwoord op onderstaande vraag.

Welke studierichting koos Ilse?

Antwoord gevonden?

- stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com

- zet in het onderwerp het antwoord op de vraag

- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook

- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook

- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK

- stuur je antwoord vóór vrijdag 4 oktober

- de winnaars maken we bekend op onze besloten Facebook-groep



Roelant meets... Ilse Ruijters




Vanavond in Boekhandel Stumpel te Almere is het de boekpresentatie

Meisje van me
een thriller van Ilse Ruijters


Roelant – onze vliegende reporter – ging eerder deze maand op pad en ontmoette Ilse in Almere bij Boekhandel Stumpel waar ze een gezellig gesprek hadden. Lees je mee?

Als klap op de vuurpijl mogen wij van Ambo|Anthos twee exemplaren verloten van Meisje van me. Hoe en wat kun je later op de avond ontdekken. Hou ons dus in het oog!

Nu eerst het interview met Ilse Ruijters.

Het heeft even geduurd maar nu ligt toch de derde thriller van Ilse Ruijters in de winkel. Meisje van me is de titel. Een geweldige titel, helemaal als je beseft dat de auteur nog niet zo lang geleden is bevallen van een dochter. We ontmoeten elkaar in de gezellige koffiehoek van boekhandel Stumpel in Almere. Hier blijkt Ilse best vaak te zitten om te schrijven.

Ilse: ‘Op zich kan ik echt overal schrijven en altijd, maar hier op dit plekje, in zo’n nis waar je lekker naar buiten kunt kijken, is het erg fijn om te zitten en te werken. Soms heb ik de stilte van thuis nodig, maar op andere momenten heb ik juist behoefte aan een café en een kopje thee en dan ga ik daar schrijven. Ik wissel het heel erg af. Nu ik een klein kindje heb, kan ik vaak niet uitzoeken waar ik schrijf. Ik laat me leiden door haar ritme. Wanneer ze slaapt, pak ik mijn laptop en ga schrijven. Als dat thuis is, heb ik mazzel. Maar als zij in de auto in slaap valt, dan schuif ik mijn autostoel naar achteren om ter plekke mijn laptop te installeren. Past precies tussen mijn stoel en mijn stuur.’

Ilse is een knappe verschijning en een gezellige prater. Wanneer ik haar complimenteer met de cover van haar nieuwe boek hebben we het ook even over de cover van haar eerste boek, De Onderkant van Sneeuw, waar ik wat kritischer over ben.

Ilse: ‘Ik begrijp je kritiek wel. Die Hello Kitty sokjes wilde ik ook graag op de voorkant zetten. Maar, ik zal je uitleggen hoe het werkt. De uitgever geeft een opdracht aan de ontwerpstudio. Ze vermelden daarbij waar het verhaal een beetje over gaat. Dan komt die studio terug met een voorstel. Dat was deze cover. Toen zei ik, ja, moet je horen: het speelt zich in de winter af, in de sneeuw met Hello Kitty sokjes. Nu staat er een foto van een meisje in een zomerjurkje op rode sandaaltjes. Dat wil ik niet. Maar de reacties van de uitgeverij waren heel goed. Zó goed zelfs dat ze me hebben overtuigd om er toch akkoord mee te gaan. Toen heb ik het eind herschreven. Op een gegeven moment neemt ze dat kindje mee naar Frankrijk. Dan doet Liesbeth haar een nachtjaponnetje aan met rode schoentjes.’

Roelant: ‘Dus je hebt naar de cover toe geschreven! Wat grappig!’

Ilse: ‘Eerst zat dat stukje er niet in. Maar ik wou gewoon een link hebben naar die cover. Zo is dat ontstaan. Maar dat zijn dingen die je wel erg bij blijven. Want later blijken die zaken waarvan je van tevoren gedacht hebt dat ze niet lekker zitten, die een beetje wringen, toch altijd uit te komen. Neem nu de titel van mijn tweede boek, Later als ik dood ben. Die heeft minder goed verkocht dan ik had gehoopt. Waarschijnlijk mede door die titel. Mensen kregen de indruk dat het een boek over kanker was of iets dergelijks en daar hadden ze geen zin in. Daar ging het boek natuurlijk helemaal niet over, maar ze associeerden die ziekte wel met de titel. We hadden gewoon een andere titel moeten kiezen, denk ik achteraf. Daarom ben ik nu zo blij met Meisje van me.’

Roelant: ‘Een fantastische titel!’

Ilse: ‘Over die andere titels heb ik zó lang zitten denken, maar deze kwam in een flits binnen. Anderhalf jaar geleden heb ik een kindje gekregen. Jij was trouwens de eerste van de bloggers die wist dat ik in verwachting was, want dat heb ik jou toen verteld.’

Roelant: ‘Dat vond ik heel bijzonder, want het was helemaal niet bekend.’

Ilse: ‘Nee, pas later zette ik het op Facebook. Maar goed, tijdens die zwangerschap lukte het me niet om thrillers te schrijven. Ik was zo bezig met dat kindje. Ik heb er heel lang op moeten wachten tot ik eindelijk zwanger was. Ik wilde alleen maar een pure, mooie, schone, serene omgeving voor dat kindje. Daarnaast werd ik ook een beetje gek van die hormonen. Mijn concentratie boog werd veel korter. Toen ben ik wat anders gaan schrijven, Vruchtbaar, non-fictie. Een boek over vrouwen die moeilijk in verwachting raakten. Gewoon noodzaak was dat. Ik geniet van het schrijven, van die woordjes op een rij te zetten.’ 

Roelant: ‘Door dát boek deel je iedereen mee dat het zo moeilijk voor jou was om zwanger te worden.’

Ilse: ‘Klopt. Ik vind dat zoiets best in de openheid mag. Een op de zes stellen doet er meer dan een jaar over om zwanger te raken. Ondertussen zwijgen we daarover. Veel mensen die in zo’n traject zitten, willen er liever niet over praten. Ik ben er zelf best open over geweest, maar om dat nou op internet te gaan vertellen ging mij een stap te ver. Ik wilde ook niet altijd die vragen van hoe “het” er nu mee staat. We wilden het een beetje voor onszelf houden. Maar toen ik was bevallen en mijn boek Vruchtbaar klaar was, wilde ik weer een nieuwe thriller schrijven. 
Ik had een synopsis van 25.000 woorden geschreven over een lesbisch stel waarvan de ene vrouw het eitje van de ander droeg wat weer bevrucht was door de man van een ander stel. De vrouw van die man had ervoor gezorgd dat hij zijn sperma doneerde. De vraag wie nu eigenlijk de moeder is, stond centraal. Want op die manier voelden ze zich alle drie moeder. Dat was het uitgangspunt. Maar Harold (de Croon) zei: Ilse, dit gaat hem echt niet worden; dit is zo complex. Maar ja, ik zat gewoon nog helemaal in die hormoon-bubbel. Ik gaf ook nog borstvoeding. Je kunt dan echt niet zo helder denken heb ik gemerkt.
Tijdens het voeden, met Betje aan mijn borst, dacht ik: ik word de Paul McCartney van de literatuur. Ik ga alleen maar boeken schrijven waar de mensen helemaal jubelend blij van worden; ik ga de wereld liefde brengen en een boodschap vol positiviteit. Toen Harold opperde dat dat mijn hormonen waren die spraken, ontkende ik dat in alle toonaarden. Ik moest en zou die blije roman schrijven. Ten slotte kreeg ik daar zelfs alle ruimte voor van de uitgever, maar dat is hem natuurlijk niet geworden. Het duurde even voor ik besefte dat ik liever een thriller ging schrijven.
Harold zette me helemaal terug in mijn basisidee: een draagmoeder, en wie is dan de moeder? We zaten samen in een restaurant erover te brainstormen. Ik ging op een gegeven moment naar de wc en toen wist ik opeens de titel: Meisje van me.’



Roelant: ‘Ik mocht het al vooruit lezen en ik vind het een geweldig boek geworden. Je beste tot nu toe, terwijl ik die andere twee ook al heel goed vond.’

Ilse: ‘Deze heb ik eigenlijk in één keer opgeschreven. Over die andere twee boeken heb ik elk twee jaar gedaan. Dat was een enorme worsteling. Later als ik dood ben heeft 37 versies gehad.’

Roelant: ‘Wat ik zo ontzettend knap van je vind, is dat je heel dicht bij jezelf blijft, net een baby gehad, maar daarin puur ondersteunend van het verhaal blijft. Het is een heel sterk verhaal geschreven door een getuigendeskundige die al die gevoelens en twijfels zelf ondervonden heeft.’

Ilse: ‘Ik heb wel het idee dat ik mijn stem heb gevonden met dit boek.’

Roelant: ‘Dat klinkt heel goed. Laten we even teruggaan naar vroeger. Je bent in Amsterdam geboren?’

Ilse: ‘Ja, en opgegroeid in Duivendrecht, ligt tegen Amsterdam aan, zeg maar. Ik heb heel erg lieve ouders. Ze wonen nog steeds in hetzelfde huis, mijn ouderlijk huis, en nog steeds heel gelukkig met elkaar. Ik heb één zusje. Gewoon een onbezorgde, fijne jeugd gehad. Middelbare school het Sint-Nicolaas Lyceum in Amsterdam-Zuid. Ik ben dan wel niet gepest maar ik had ook niet veel aansluiting met mijn medeleerlingen. Ik ben nooit zo’n meeloper geweest en dan hoor je er al snel niet echt bij. Daarna communicatiewetenschappen gestudeerd. Na mijn studie een grote reis gemaakt met mijn toenmalige vriendje. Terug in Nederland was het lastig werk te vinden. Ik wou het liefste bij een tijdschrift werken. Maar de economie zat toen in een dip en ik werd nergens aangenomen.
Eigenlijk had ik Nederlands willen studeren, maar communicatiewetenschappen was veel breder zodat ik die studie heb gekozen. Dat was ook meteen het probleem van die studie. Je leerde toen nergens praktische vaardigheden. Ik vind het een groot probleem dat in Nederland de studies vaak niet aangesloten zijn op de arbeidsmarkt. Heb je je diploma gehaald, krijg je geen werk. Heel frustrerend. Toen ben ik bij de Gamma gaan werken, bij de informatiebalie. Daar ontmoette ik mijn eerste man. Het zwaarste wat mij ooit overkomen is, is mijn scheiding van hem. Toen kwam ik in een donker, zwart gat. Naar aanleiding van die periode heb ik mijn eerste boek geschreven. Na een jaar van rouw ben ik begonnen te daten. Ik maakte met mijzelf een date-afspraak, een soort uitdaging: iedereen die me mee uit vraagt, daar zeg ik ja tegen. Maakt niet uit of het een man is of een vrouw, of hij 18 is of 68, of hij blank is of zwart. Tegen iedereen zei ik dat ik de afspraak met mijzelf had gemaakt: Ik zeg ja tegen je maar ik ga niet met je naar bed; ik wil geen seks hebben totdat mijn boek klaar is. Ik wilde niet een nieuwe relatie instappen met het idee dat “ik ooit een boek wil schrijven”. Er zit een héél groot verschil tussen “ik wil ooit een boek schrijven” en “ik ben schrijfster”. Vooral in het begin leveren boeken niks op. Dus je hebt heel veel tijd nodig voor jezelf waar geen financiële compensatie tegenover staat. Ik wist dat ik letterlijk een boek nodig had om die ruimte voor mijzelf te claimen. In dezelfde week dat ik het boek afgemaakt had en een afspraak met Harold (van de uitgeverij) had, heb ik Bas ontmoet. Ik wist gewoon: dit is hem. Met hem getrouwd, klaar, Dat was heel snel bekeken. Toen bezig aan mijn tweede boek. Dat was nogal een worsteling want ik had gewoon niks meer om te verwerken.[uitgebreid gelach] Met de komst van Betje kreeg ik weer nieuwe dingen.


Tom, uit het boek Meisje van me, heeft die mindset academy en is heel erg bezig met geluk. Hij is natuurlijk helemaal gemankeerd, maar de dingen die hij zegt over hoe je naar het leven moet kijken komen overeen met hoe ik zelf naar het leven kijk. Kijk, mijn scheiding was heel zwaar en dat het zwanger worden niet lukte was ook heel zwaar. Dat zijn de twee moeilijke tijden in mijn leven. Maar toch was het nooit alleen maar somber en negatief op misschien twee dagen na. De rest van de tijd waren er altijd zoveel momentjes die positief waren. Ik weet nog heel goed dat ik met liefdesverdriet huilend over straat liep hier in Almere. Het had geregend en dan zijn die lantaarnpalen zo heel donkergrijs en die bestaan allemaal uit kleine stukjes. Ik weet niet hoe ze lantaarnpalen maken, maar het is een soort mozaïek van stukjes staal. Toen dacht ik oh wat mooi. Dat was me nooit eerder opgevallen. En daar werd ik zo blij van. Dat soort kleine dingetjes. Je moet er wel je ogen voor openhouden. Dan voel ik me gezegend dat ik zoveel in mijn leven heb.’

Dank je wel voor dit gezellige interview.

Roelant de By
Vliegende reporter voor De Perfecte Buren


Lees HIER de recensie 'Meisje van me'.