vrijdag 13 september 2019

Zomercolumn - Antoinette Kalkman ... Ik wil achter het raam!






Ik wil achter het raam!
De tijd dat ik werd nagefloten door een stel werklui op een bouwsteiger ligt al een ruime periode achter me. Er zit een houdbaarheidsdatum aan dat tijdperk en op zich ben ik daar niet rouwig om. Hoe complimenteus misschien bedoeld, het voelde destijds altijd ongemakkelijk om bekeken te worden. Hoe anders ligt dat tegenwoordig. Ik doe op dit moment een spreekwoordelijke moord voor een plekje achter het raam. De etalageruit van een boekhandel wel te verstaan.
Scoren
Ik kan er niets aan doen, maar zodra ik een boekwinkel ben, moet ik scoren. Tot voor kort beperkte de oogst zich tot een tas vol nieuwe boeken. Inmiddels kom ik niet alleen halen, maar ook brengen. Mijn boek is gelanceerd en sinds ik de eerste verlegenheid naar de bezemkast heb verbannen, wil ik ook dat het gelezen wordt. De presentatie van je debuut is geen entreekaart voor een prominente plek op de bestellijst van de boekondernemer. Sterker nog, je komt niet eens in beeld, ook al paradeer je hoog gehakt en welgekapt met energieke tred langs de dames en heren boekhandelaren.
Charme offensief
Onbekend maakt onbemind en verkoopt dus niet. Aldus de boekondernemer. Zelfs mooie recensies zetten de deur niet vanzelf op een kier. Best zonde voor al die klanten die daardoor een beperkt en selectief aanbod voorgeschoteld krijgen. Tijd voor een ongegeneerd charmeoffensief. Daarom scheur ik recent dorp in, stad uit om alle boekhandels te bezoeken. En met een fraai geformuleerde pitch en een lach van oor tot oor probeer ik de boekondernemer te verleiden: Koop mij deze zomer! Uiteraard met deodorant en stressbal in de aanslag, want spannend is het wel hoor, dat leuren met je eigen boek. Het is alsof je in je nakie door de Kalverstraat loopt.
Blauwtje
Met klotsende oksels en bibberende knietjes wacht ik voor elke toonbank op het oordeel. Ik volg de keurende ogen van de inkoper met ingehouden adem als zijn blik over de achterflaptekst zweeft. Het succes is wisselend. De ene boekhandel is enthousiast en plaatst direct een order bij het Centraal Boekhuis, de ander speelt een meesterlijke hard to get en vraagt me nog eens te bellen als het minder druk is. Een blauwtje lopen ging nog nooit zo makkelijk.
Vonkje
Je zou er soms ontmoedigd van raken. Gelukkig heeft een debutant slechts een vonkje nodig om het enthousiasme opnieuw te laten ontbranden. Ik stond laatst op een braderie samen met collega-auteurs van de uitgeverij. Ingeklemd tussen geurende stroopwafels en de zomerkoninkjes van de plaatselijke boerderij maakte onze kraam sier met een keur aan prachtige boeken. Als geroutineerde marktkooplui prezen we onze verhalen aan. Plotseling werd ik op mijn schouder getikt. Een vriendelijke dame wees naar mijn boek. Ze wist me precies te vertellen waar het over ging. De braderie was ver buiten mijn regio en ik kende haar niet. Een totale onbekende had mijn boek gelezen en vond het goed. Eureka! Ze had het zelfs cadeau gedaan aan twee van haar vriendinnen.

Schorre kraai
De lach is die dag niet meer van mijn gezicht gegaan. Een grotere bekroning op de noeste arbeid van een schrijver is er niet. Daarom tuf ik lekker met mijn promotietrein door Nederland. Dus ben je deze zomer in een boekhandel en tref je bij de toonbank een schorre kraai met blaren op de tong? Schrik niet, het is slechts een debutant die gelezen wil worden.

Antoinette Kalkman blogt over mensen en hun eigenaardigheden. In mei 2019 lanceerde ze haar thrillerdebuut Bonuszoon (Godijn Publishing), dat binnen 2 maanden een 2e druk kent. Ze is onderdeel van het schrijverscollectief De Schrijfjuffers en mede-oprichter van de ThrillerAcademie.


1 opmerking:

ansarts43@gmail.com zei

En ik denk dat je in veel plaatsen achter het raam komt te liggen! :-)