donderdag 31 oktober 2019

‘De verleiding’ – Liselotte Stavorinus



Genre: thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461094063
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 220
Uitgave: september 2019

Met dank aan Uitgeverij De CrimeCompagnie voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Oh heerlijk! Ik las de achterflap en dit was het eerste wat in me opkwam. Die altijd intrigerende wereld in Het Gooi. Veel vooroordelen waarschijnlijk, maar ook veel clichés en aannames. Eens kijken of het in deze thriller ook weer ‘Bingo!’ is.

Het voorgaande boek Het reservaat schijnt deel 1 te zijn van het leven in Het Gooi, vol list en bedrog. Over winnen en verliezen, over echt en nep, en vooral over presteren volgens de verwachtingen van je ouders. Om de naam van de familie hoog te houden.

Het verhaal gaat over een rijke familie Van Vrijberghe de Koning. Zoon Edward is de hoofdpersonage en hij heeft nog een broer Charles en een zus Lexie. Edward is het buitenbeentje. Zijn leven liep niet zo voorbeeldig en voorspoedig als die van zijn broer en zus. Maar na een tijd als fotograaf te hebben gewerkt wordt hij genomineerd voor de World Press Photo. Hij zou deze prijs zo graag willen winnen om zijn familie ook trots te laten zijn op hem.

Maar zijn verleden en welke acties hij toen ondernam en ook vooral welke niet, laten hem niet met rust. Zo komt ook een zeer succesvolle advocaat en zakenman Robert Ambrosius weer terug in zijn leven. En hoe komt zo’n oude vent aan een fotomodel als vriendin? Hij heeft zoveel macht en invloed
op Edward dat hij geen andere uitweg meer ziet dan die ene…

Dit boek heeft alle ingrediënten in zich om het een echte Gooische thriller te maken. Geld, invloedrijke mensen, bedrog, verleiden, vreemdgaan en geheimen die het daglicht niet kunnen verdragen. De vlotte schrijfstijl en korte hoofdstukken maken het mogelijk om direct in het verhaal meegezogen te worden. En ja, ik las hem in een ruk uit. Heerlijk? Ja! En toch niet voorspelbaar. Dan heb je naar mijn mening een goede thriller geschreven. En wat was ik aangenaam verrast. Ik ga zeker deel 1 ook lezen.

Wat mij erg intrigeerde is de vraag die regelmatig ook in dit boek wordt gesteld: Hoe heurt het eigenlijk? Wat als je op geen enkel front aan de verwachtingen van je ouders kunt voldoen? En komt er in tijden van nood de ware aard van mensen naar boven? Nood breekt wet? Kies je voor jezelf of voor de ander als het erop aankomt? De antwoorden vind je in dit boek. Althans voor Edward.

De cover trekt mijn aandacht onmiddellijk. Roze en een bed frame met sierlijke krullen. De verleiding is klaar om te kopen en ervoor te gaan zitten! Deze vlot lezende en pakkende thriller krijgt van mij 5 heerlijke sterren!

Linda
Perfecte Buren


Boek van de Maand 'Ik zie je'... Roelant meets Michael Berg




Ik zie je van Michael Berg stond de hele maand in de kijker als Boek van de Maand. Naar goede gewoonte sluiten we deze af met een interview. Roelant – onze vliegende reporter – had een toffe, openhartige babbel met Michael. Lees je mee? Onderaan het interview vind je nog een toffe winactie 😊

We ontmoeten elkaar in Michaels nieuwe woning in Zuid-Limburg. Een prachtige, ruime bungalow waar hij en zijn vrouw Hedie sinds kort wonen. Een Yamaha vleugel domineert de huiskamer. 

Michael: ‘Ik ben in 2004 met mijn eerste vrouw naar Frankrijk vertrokken. Alles achter ons gelaten, weg van de drukte en hectiek van Nederland. Na het opknappen van het huis, of bouwval moet ik zeggen, ben ik begonnen met het schrijven van boeken. Ik zie je is mijn negende boek. Na een lang ziekbed is mijn vrouw in 2015 overleden in Frankrijk. Ik heb heel veel geluk gehad om een nieuwe liefde te ontmoeten. In het begin nog wat heen en weer gereisd tussen Nederland en Frankrijk. Maar ik begreep al snel dat zij niet het type was om in Frankrijk te gaan wonen. In die negorij gebeurt helemaal niets, absolute stilte. Ideaal voor een schrijver, die nergens door afgeleid wordt, maar voor haar was dat niks. Haar leven, met kinderen en kleinkinderen is hier in Nederland. Ik heb zelf geen kinderen dus kan ik me gemakkelijker aanpassen. We hebben samen iets gezocht om een nieuwe start te maken. Sinds zes weken wonen we in dit huis. Ik was mijn Franse huis gelukkig binnen no-time kwijt. Vanwege de ziekte van mijn vrouw had ik het helemaal verbouwd, vloerverwarming, inloopdouche, slaapkamer op de begane grond, totaal levensloop bestendig. Iemand uit Parijs zocht precies zo’n huis: 300 jaar oud met vloerverwarming. Dat had ik.’

Roelant: ‘Wat mooi dat je zo een nieuwe kans hebt gekregen.’

Michael: ‘Ja, dat is een groot geluk. En daarom geen enkele moeite om weer terug te komen. En hier in Limburg, in mijn geboortestreek, is het ook een beetje Frankrijk. De rust en ruimte die je hier hebt, zijn een groot contrast met de Randstad. Daar zou ik niet meer kunnen wonen. Na een dagje Amsterdam ben ik ontzettend blij om hier terug te komen.’





Roelant: ‘Je hebt totaal geen Limburgs accent.’

Michael: ‘Ik heb in Amsterdam zes jaar op de Kleinkunst Academie gezeten. Eerst ben ik twee jaar repetitor geweest. Ik begeleide studenten als pianist en gitarist. Toen dacht ik: ik wil eigenlijk zelf wel op die school. Na twee jaar als student op de Academie besefte ik dat ik geen grote ster zou worden. Mijn kracht lag meer in het componeren. De laatste twee jaar op die school heb ik me daar mee bezig gehouden. Tegelijkertijd heb ik Nederlands gestudeerd. Na het afronden van die studie ben ik in 1982 bij de publieke omroep in Hilversum gaan werken. Bij de RVU begonnen, ook nog twee jaar bij de televisie gewerkt. Allerlei programma’s gemaakt, redactie, presentatie, interviews. En toen overgestapt naar de radio. Dat was geweldig. Niet meer dat eindeloze overleggen, dat stroperige van televisie. Heel veel programma’s gemaakt op de radio. Meestal over taal, cultuur en muziek. Uiteindelijk heb ik mij toegelegd op radio documentaire. Dat is een beetje mijn ding geworden. Toen ik daarmee begon was dat een genre waar niet zo veel aandacht meer voor was. Die aandacht heb ik opnieuw teruggebracht in Hilversum. Dat liep allemaal heel goed. Toen werd ik gevraagd om zendercoördinator van Radio 5 te worden. Daar zaten immers de documentaires. Gedurende vier jaar heb ik dat gedaan. Een doorn in mijn oog was dat Radio 5 niet via de FM te beluisteren was. Onbegrijpelijk en té gênant voor woorden dat zo’n rijk land als Nederland niet voldoende FM-frequenties heeft. En wij maakten de duurste programma’s op Radio 5. Ik heb enorme reizen gemaakt, uren materiaal en dan kunnen slechts weinig mensen dat beluisteren, maximaal 50.000. Toen ik begon, op Radio 2, hadden we er 600.000. Een enorm verschil. Gelukkig hebben we tegenwoordig DAB+ en is dat probleem opgelost. Op een gegeven moment werd mijn functie opgeheven en had ik mijn buik vol van Hilversum. Op de eerste de beste vacature die er kwam, buiten Hilversum, heb ik geschreven. Dat was Maastricht. Daar heb ik nog vijf jaar gewerkt als programmaleider bij de radio. Toen moedigde mijn vrouw me aan om de boel te verkopen en naar Frankrijk te emigreren: “Dan kun je dat boek schrijven waar je het altijd over hebt.” Zo is het een beetje begonnen. Ik heb heel veel dingen gedaan, met name op het gebied van muziek en schrijven, toen ik bij de omroep zat. Hoorspelen, muziek, dramatische lijntjes in programma’s. Veel creatieve dingen, lekkere programma’s bouwen. Een boek schrijven zat ergens wel in mijn achterhoofd, maar ik had het gewoon veel te druk. Die laatste negen jaar heb ik wel veel geschreven, maar alleen maar beleidsnota’s! Toen mijn vrouw dat zo voorstelde, dacht ik: ok, ik stop ermee en we zien wel. We hebben geen kinderen en kunnen makkelijk zo’n stap wagen. We hadden uitgerekend dat we net genoeg geld hadden als we alles zouden verkopen om het uit te zingen. Niet heel veel, maar we hadden ook niet veel nodig.’

Roelant: ‘Dat was 2004. Je had nog geen boek geschreven, geen inkomen.’

Michael: ‘Ik had niks, zonder enig inkomen vertrokken. Stel dat het niet lukt, dan kom ik nog wel een keer terug naar Hilversum of waar dan ook, dacht ik. Ik heb altijd wel het nieuws bijgehouden en dergelijke. Dat is nog steeds een afwijking. Alsof ik ieder moment moet kunnen aanschuiven en [knipt met zijn vingers] ok, jongens, morgen show, wat gaan we doen? Dat je weet wie er uitgenodigd moet worden.’





Roelant:’Jinek en Pauw bleef je volgen?’

Michael: ‘Natuurlijk, sterker nog, ik kan ’s ochtends al aanwijzen wie ze die avond in hun programma hebben staan. Maar goed, aangekomen in Frankrijk ben ik na een jaar of twee begonnen met schrijven. Dat was in 2006. Bij mijn eerste boek dacht ik, nou ja, ik weet wel ongeveer hoe het zit; ik heb veel gelezen, de hele Nederlandse literaire schrijverswereld had ik wel een keer voor de microfoon gehad. Ik dacht: ik zal niet verrast worden. Maar ik wist er geen fuck van. Ik wist echt helemaal niks en maakte alle fouten die je maar kon maken. Gelukkig waren er mensen die meelazen en kwam er uiteindelijk toch een bruikbaar manuscript uit.’

Roelant: ‘Had je toen meteen contact met House of Books, de uitgever van al je boeken?’

Michael: ‘Mijn oudste vriendin was directeur van een andere uitgeverij, Luitingh Sijthoff. Die las mee, maar wilde niet bepalen of ik wel of niet in hun fonds ging komen. Dat moest iemand anders beslissen omdat wij bevriend zijn. Prima de luxe. Maar zij regelde wel dat ik bij alle uitgevers bovenaan de stapel kwam. Zoiets heb je nodig als debuterend schrijver. Twee Zomers was mijn eerste boek. Dat gaat over een jonge vrouw, een journaliste, Chantal Zwart heb ik haar genoemd, die verhuist van Parijs naar de campagne en daar allerlei dingen meemaakt. De ene redacteur zei, ja leuk, maar dat lijkt wel heel erg op wat die blonde vrouwen allemaal schrijven. Waarom schrijf je niet een boek over een man van jouw leeftijd? Ja natuurlijk, dacht ik, dat had ik ook eigenlijk moeten doen! Welnu, ik aan het schrijven over een man die vijftig wordt, een vriendschapsthriller. Vrij goed boek, is later Hotel du Lac geworden. Kom ik bij de House of Books, zegt de redacteur daar: een man van vijftig, véél te oud! We willen juist een boek over een jonge vrouw. Ook goed, dacht ik, dat had ik ook nog liggen! Was een beetje een bizarre start. Hotel du Lac is daardoor als vierde boek van mij uitgegeven. Dat is wel mijn doorbraak geworden. Genomineerd voor de Diamanten Kogel, serieuze recensies in landelijke dagbladen enz. Nu gaat het beginnen, dacht ik. Het werd nog niet goed verkocht, maar ik kreeg wel de waardering.’

Roelant: ‘Je hebt weinig contact met het Nederlandse schrijverswereldje als je in Frankrijk zit.’

Michael: ‘Niks. Je zit in je eentje in Frankrijk te prutsen, je weet niet wat er gebeurt. Maar via die nominatie voor de Diamanten Kogel heb ik voor het eerst collega’s ontmoet. En dat was heel leuk. Opeens zit je naast mensen als Elvin Post, Esther Verhoef en Toni Coppers. Dat zijn mensen met wie ik nog steeds contact heb. Gewoon leuk, prettig en echt collegiaal op een fijne manier. Daarna kwam Nacht in Parijs. Daar won ik de Gouden Strop mee. Toen begon het balletje echt te lopen. Het boek dat ik daarna schreef, Heller, was een moeilijk boek voor mijn uitgever. Die verzuchtte dat ik gewoon met Chantal Zwart door had moeten gaan. Daar had ik net de Gouden Strop mee gewonnen! Waarom nu weer iets heel anders? Heller, wat ik nog steeds een fantastisch boek vind, was minder een thriller, meer een roman. Verkoop zeer matig; ze konden het, denk ik, niet plaatsen.’

Roelant: ‘Het is ook niet zo’n goede titel ook, Heller.’

Michael: ‘Heller? Dat was wel precies wat het was. Ik ben ook heel eigenwijs, hoor. Wat is er mis mee?’

Roelant: ‘Het lijkt op Helter Skelter. Er zit Hel (en Verdoemenis) in. Dat zijn geen prettige associaties. Een titel heeft altijd associaties. Voor mij is een positieve klank belangrijk. Ik zie je vind ik een erg goede titel. Prachtige cover, hoewel ik het jammer vind dat het meisje op de voorkant een bikini aanheeft, terwijl je in het boek duidelijk maakt dat de vrouw die bespied wordt naakt zwemt. Maar dit terzijde.’

Michael: ‘Maar goed, door die prijs hadden we bij Heller wel een budget voor marketing. Na de tegenvallende verkoopcijfers van dat boek kreeg ik dat niet meer voor mijn volgende boek, Het Meisje op de Weg. Dat was met Harold [de Croon] als redacteur. Ik voelde me weer terug bij af. Zonder enige middelen hebben we toen door quotes wat bekendheid voor het boek weten te genereren. Erg veel boeken van verkocht. Toen was ik weer back-in business. Hetzelfde is gebeurd met mijn volgende boek, Broertje. Een stevig verhaal, ik denk ook interessant en origineel, dat heel veel waardering heeft gekregen. En dan nu mijn negende boek, Ik zie je. Ik had een verhaal in gedachten en was aan het puzzelen op welke manier ik dat zou gaan vertellen.’

Roelant: ‘Jouw boek begint als een hommage aan die film van Hitchcock, Rear Window, waarin de bedlegerige James Steward uit verveling de buren in de flat aan de overkant gaat bespieden en prompt getuige wordt van een moord.’

Michael: ‘Precies. Het verhaal gaat de constructie van het boek bepalen, hoe loopt het en waar ga ik de camera’s neerzetten. Dat is een beetje hoe ik werk: heel intuïtief. Ik besloot om alles bij mijn hoofdpersoon, Carol, te zetten. Alles vanuit háár perspectief. Tijdens het schrijven merkte ik dat daar een bezwaar bij kwam kijken. Ze was alleen, er was geen dialoog. Toen bedacht ik me: ik laat haar in therapie gaan. Dan krijg je terugblikken van haar gesprekken met de psychiater waardoor steeds stukjes van haar verleden boven komen. Toen had ik mijn constructie te pakken en kon ik het huis van mijn boek gaan bouwen.’

Roelant: ‘Dat werkt erg goed! Maar waarom heb je opnieuw voor een vrouwelijke hoofdpersoon gekozen?’

Michael: ‘In mijn negen boeken speelt zeven keer een vrouw de hoofdrol, dus zo vreemd was dat niet. Maar ik moet toegeven dat ik in het begin aan een mannelijk hoofdpersonage gedacht had. Maar omdat mijn hoofdpersoon met een telescoop de buurvrouw gaat bespieden die naakt aan het zwemmen is, vond ik dat zo ranzig worden als om een man zou gaan. Dat wilde ik niet, want daar ging het niet over. Carol is schrijfster en er gebeurt niet veel in haar leventje. Ze mantelzorgt voor moeder en schrijft boeken, een kortstondige bevlieging met Simon daargelaten. Vervolgens krijgt ze dat schrijversblok en vlucht naar Frankrijk. En dan gebeurt het. Dan overkomen haar allerlei dingen. Door de medicijnen die ze slikt is haar verhaal niet altijd even betrouwbaar en is ze af en toe overmoedig waardoor er nog meer in gang gezet wordt.’



Roelant: ‘En dat verhaal heb je prachtig opgeschreven, Michael. Dank je wel voor dit bijzonder boeiende gesprek.’

Roelant
Vliegende reporter voor Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Ik zie je' 

Ook nu mogen wij - dankzij The House of Books – nog een laatste keer een exemplaar van Ik zie je weggeven. Je moet er wel een ietsiepietsie voor doen. Een van Michaels vorige boeken was Broertje. Michael heeft ‘in real life’ een broer(tje). Weet jij zijn naam? 
- antwoord gevonden? Stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com
- zet in het onderwerp #broertje
- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK
- reageer voor 7 november
- de winnaar maken we bekend op de besloten Facebook-groep

woensdag 30 oktober 2019

WINACTIE 'Day Dreamer' - Luna van Roosen





WINNEN !! WINNEN !! WINNEN !!          


Mysterie - Sprookje - Vriendschap - Spanning 

“Dit is mijn verhaal, mijn eigen sprookjesachtige vertelling over een droomprins die verliefd wordt op een draak van een stiefzus. 
Een verhaal dat zo verkeerd loopt dat geen enkele pen ter wereld in staat is om het te herschrijven.”

Lora’s aankomst stond niet in de sterren geschreven.  
Maar toch staat ze op een nacht aan de kasteelpoort met haar hond Henry die haar daarheen heeft geleid.

Het kasteel herbergt een geheim dat iedereen in zijn grip houdt. 
Zal haar komst alles doen veranderen?





Nieuwsgierig geworden naar deze young adult?

Je kunt het – dankzij Hamley Books – nu bij ons winnen.

DayDreamer is het eerste deel van een tweeluik. 

Mail ons de titel van deel twee dat in 2020 verschijnt.

- antwoord gevonden? Stuur je mail naar perfecteburen@gmail.com

- zet in het onderwerp je antwoord

- vermeld in je mail naast je antwoord ook je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook

- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook

- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK

- stuur je antwoord vóór 6 november

- de winnaar maken we bekend op de besloten Facebook-groep








Blogtour 'Day Dreamer' - Luna Van Roosen





Genre: young adult
Uitgeverij: Hamley Books
ISBN 9789082986396
Aantal pagina’s: 273
Uitvoering: hardcover
Verschijningsdatum: september 2019

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het leesexemplaar.
Day Dreamer is het debuut van Luna van Roosen, een negentienjarige auteur, ze combineert schrijven met studeren. Voor haar debuut heeft ze gekozen voor ‘een sprookjesachtig avontuur’ in twee delen; het tweede deel Night Thinker, verschijnt voorjaar 2020.

De hoofdpersoon is Lora, een zeventienjarig meisje. Lora heeft een hondje, Henry, een moeder, stiefvader en stiefzusje, Amaryllis Bella. Op een dag zet haar moeder haar af aan de rand van een bos, daar gaat Lora hardlopen met Henry. Henry’s jachtinstinct ontwaakt wanneer hij een konijn ziet. Hij vliegt erachter aan, Lora kan alleen maar volgen. Ze raken hopeloos verdwaald en tot overmaat van ramp gaat het ook nog plenzen.

Lora valt in slaap, wordt wakker in een pikdonker bos maar ziet ineens een lichtje. Dat lichtje blijkt afkomstig te zijn van een heus kasteel. Ze wordt niet van harte binnengelaten door Margriet en Hubrecht, twee bediendes. Maar ze krijgt van hen toch een lekkere maaltijd en een warm bed. Dan gaat het avontuur van Lora en Henry pas echt beginnen.

Niets in het kasteel is wat het lijkt. Lora’s telefoon is verdwenen, ze kan geen contact opnemen met de buitenwereld. Dat deert haar niet, ze is op haar sprookjesachtig avontuur in een prachtig kasteel compleet met een oogverblindende prins. Dat moet ze toch wel dromen of niet? De droom wordt wreed verstoord wanneer haar vervelende stiefzus Amaryllis zomaar opduikt in het verhaal. Natuurlijk gooit Amaryllis zoals gewoonlijk Lora’s plannen door elkaar. Zij palmt de knappe prins in en zelfs Lora’s peetmoeder kan daarin niets veranderen. De knappe prins heeft nog twee zusjes en samen met hen, heeft Lora toch veel lol. Maar die knappe prins kan ze niet uit haar hoofd zetten en als het kasteel dan ook nog een groot geheim lijkt te herbergen, kan Lora zich niet inhouden en gaat ze op zoek naar oplossingen.


Mijn mening
Allereerst wil ik een opmerking maken over de uitgave van het boek, dat is prachtig vormgegeven en ademt op zichzelf al een sprookjesachtige sfeer uit. Het is echt een boek dat je in de boekhandel er zo uitpikt, aan alle details is aandacht besteed. De hoofdstukken zijn klein en vlot geschreven, het verhaal krijgt daardoor vaart. Aan het begin van elk hoofdstuk staan mooie illustraties in de stijl van het verhaal.

De auteur heeft veel talent, ze hanteert de woorden goed en weet aardige woordspelingen in het verhaal te verwerken. Ook een aantal sprookjes komen terug, de een herkenbaarder dan de ander. Knap gedaan!

Zelf had ik af en toe juist wat moeite met de snelheid van het verhaal. Sommige overgangen kwamen snel en onverwacht, waarbij de verbinding voor mijn gevoel ontbrak of niet volledig was. Een enkele keer moest ik terugbladeren om de kern weer op te pakken. Neemt niet weg dat ik dit een goed debuut vind. Het verhaal krijgt van mij drie sterren maar door de prachtige vormgeving wil ik er een halve ster bij doen.

Jeannie Bertens
Perfecte Buren


Blogtour 'Ik durf je niet te zeggen' - Christina Lauren







Genre: roman
Uitgever: Xander Uitgevers
ISBN:9789401611428
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 300
Uitgave: oktober 2019
Met dank aan Xander Uitgevers voor dit recensie-exemplaar en onze deelname aan de blogtour.

Hazel is zowel blut als lui, op feestjes blijft ze drinken tot ze topless is, ze vindt dieren leuker dan mensen en in netelige situaties zegt of doet ze het ergste dat je maar kunt bedenken. Op haar eerste studentenfeestje kotst ze Josh zijn schoenen onder en zo zijn er nog enkele van die gênante situaties. Maar laat nu net Josh voor Hazel de blauwdruk voor de ideale man zijn. Hij is slim, grappig, rustig en iedereen is van hem onder de indruk. Geen man voor Hazel dus!
Zeven jaar later staat Hazel voor de klas van groep vijf en staat ze op het punt om les te geven op Riverview, de school waar ook haar beste vriendin Emily lesgeeft. Als Emily thuis een barbecue organiseert waar ook Hazel op uitgenodigd is, staat deze totaal onverwacht oog in oog met Josh, haar blauwdruk!
Ik durf je niet te zeggen wordt verteld vanuit Hazel en Josh. Dat is prettig lezen en zorgt voor een amusante opbouw van het verhaal. Hoewel Josh en Hazel tegenpolen zijn qua karakter klikt het tussen hen en worden ze best friends. Een verhaal over vriendschap en je goed voelen bij de juiste persoon daar draait het om in dit boek. Vertrouwen hebben in elkaar. 
“Als ik bij Josh ben, voelt het alsof ik na een vlucht van een jaar weer de grond raak, alsof mijn armen flapperen en mijn energie op is”
De personages van Hazel en Josh zijn zo levendig uitgewerkt dat je het zo voor je ziet. Hun belevenissen zijn herkenbaar. Het zou zomaar jou kunnen overkomen. Als dan ook blijkt dat het bij beiden in de liefde niet erg wil vlotten – want tussen hen is het enkel pure vriendschap, toch? - besluiten ze blinddates voor elkaar te regelen. De ene hilarische gebeurtenis na de andere stapelt zich op. Je leeft je zo in dat je – zonder het te merken – zelf commentaar zit te geven. Dit komt ook omdat het boek ontzettend vlot geschreven is, geen poespas, geen moeilijke woorden of zinnen. Je zit er gewoon middenin en zo hoort het bij een feelgood. 
Uiteraard is de opbouw van dit genre bekend. Even kort door de bocht: verliefd, kink in de kabel, happy end. Ook hier zie je zonder bril dat Josh en Hazel voorbestemd zijn, maar de auteurs weten te verrassen en er is net ietsje meer dan de ‘kink in de kabel’. Het hangt in de lucht en is voor het grijpen, maar zouden Josh en Hazel nu wel of zouden ze nu niet? 
Dit schrijversduo heeft een heerlijk, toegankelijk verhaal neergezet. Ook de cover sluit mooi aan bij de vorige boeken en dus lekker herkenbaar voor de echte fans. Alle andere personages passen prima in het verhaal en sluit je zo in je hart, de een al wat meer dan de ander. Christina en Lauren kennen de kunst om zelfs onderwerpen met enige diepgang luchtig over te brengen, zodat het verhaal 'feel good' blijft.
Voor de rest is het verstand op nul, je leeshoekje in met een dekentje, een drankje en je bent de komende uren vertrokken voor ettelijke uurtjes leesplezier. Hoewel Christina en Lauren het best fijn afmaken met de epiloog had ik het misschien graag iets traditioneler gezien, maar das voor mij een futiliteit en sluit voor hen aan bij de verrassende twisten. Ik durf te zeggen, 4 dikke sterren.
Karin
Perfecte Buren

Note: Beste vriendinnen Christina Hobbs en Lauren Billings schrijven sinds 2009 samen onder de naam Christina Lauren. Hun Stouter-serie was een overweldigend succes met uitgaven in tientallen landen.



dinsdag 29 oktober 2019

‘Liefde in de lucht 4: Stewardess Hannah in Reykjavik’ – Petra Kruijt



Genre: feelgood roman
Uitgever: Loft Books
ISBN: 
9789047204824 
Uitvoering: E-book
Aantal pagina's: 42
Uitgave: augustus 2019

Met dank aan Uitgeverij Loft Books voor dit recensie-exemplaar.

Liefde in de lucht gaat over de achtentwintigjarige Hannah, die net haar stewardessencursus heeft afgerond. Hannah en haar twee collega's staan al klaar voor de vlucht naar Reykjavik wanneer het pilotenduo komt aanlopen. De piloot, Reinier, is volgens de andere stewardessen een ontzettende gluiperd. En de copiloot… die herkent ze! Hannah heeft Tim pas één keer eerder gezien, maar toen maakte hij een onuitwisbare indruk op haar. Is er een kans om dichter bij hem te komen, als hij zo'n vast duo vormt met piloot Reinier? Ze betwijfelt het, maar dan krijgt ze hulp uit onverwachte hoek.

Stewardess Hannah in Reykjavik is reeds de vierde aflevering in de nieuwe, humoristische serie van Petra Kruijt.
De cover van het boek, sprak mij onmiddellijk aan. De retro uitvoering en de kleurencombinatie zijn een schot in de roos. Leuk is ook dat er voor ieder deel een leuke verwijzing naar de stad van bestemming op de cover wordt afgebeeld.

Het is voor mij het eerste boek uit de reeks dat ik lees, ik vraag me even af of het geen probleem is dat ik de 3 vorige delen niet heb gelezen. Dit blijkt niet het geval te zijn, ik heb het alleszins niet als een gemis ervaren. Hoewel de setting, een stewardess die net haar opleiding heeft afgerond, een zeer frisse verhaallijn is, bleef ik eigenlijk helemaal op mijn honger zitten.

Het hele verhaal blijft zeer oppervlakkig en hangt eerder met haken en ogen aan elkaar. De personages, die alle vijf zeer stereotiep zijn, blijven zeer oppervlakkig. Voor mij hadden de stereotype trekken veel meer benadrukt en uitgediept mogen worden. Hoewel het boek wordt voorgesteld als humoristisch, heeft het me zelden aan het lachen gebracht. Jammer eigenlijk, want alle elementen zijn aanwezig om er een leuk, zomers verhaal van te maken. Op alle vlakken zijn er genoeg typetjes en omstandigheden beschikbaar om er een hilarisch boek van te maken. Jammer dat dit niet meer benut werd. Ik had het verhaal veel liever in een overdreven ‘doktersromannetjes-stijl’ gehad.

Wat ik dan wel weer zeer goed en zeer sterk vond, waren de beschrijvingen en de activiteiten in IJsland. Hier is duidelijk onderzoek naar gedaan. Zelf ben ik reeds een aantal keren op reis geweest naar IJsland, en ik herkende de beschrijvingen van de locaties en de uitstappen tot in de details. Dit is dan weer een zeer sterk element van het boek.

Ik beschouw het verhaaltje als een los tussendoortje, voor aan het zwembad of op het strand. Voor wanneer je een beetje afleiding wilt, maar je ook af en toe tussendoor mag en kan wegdommelen. Dit boek krijgt van mij 2 sterren

Peggy
Perfecte Buren


Blogtour ‘Black-out – Rémi versie 2.0’ – Lara Reims





  
Genre: young adult
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789463886024
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 370
Uitgave: oktober 2019

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar. 


Let op: deze recensie kan spoilers bevatten als je het eerste deel Upgrade - Rémi versie 1.0 nog niet hebt gelezen!!!


Meer dan het verleden interesseert mij de toekomst, want daarin ben ik van plan te leven.
Albert Einstein


Het verhaal
Rémi heeft het moeilijk met het verwerken van alle gebeurtenissen en de waarheid wie hij is. Hij weet maar weinig over zijn echte verleden en probeert hierover meer te weten te komen. Ondertussen blijkt dat één van zijn beste vrienden, namelijk Jérôme, is verdwenen. Hij is onvindbaar, zowel binnen als buiten het Creodoom en Rémi maakt zich vreselijk ongerust over wat er met hem gebeurd kan zijn. Samen met Emma gaat hij naar Jérôme op zoek. Er is een ook een officieel opsporingsbericht uitgegaan voor Jérôme in het Creodoom. Terwijl Rémi met Emma naar hun vriend op zoek is, trekt Emma zich steeds verder terug in haar eigen gedachten.

Rémi zoekt naar afleiding van alle problemen, zoals gedachten over hoe zijn leven er uit zag voordat hij in het Creodoom terecht kwam en de zoektocht naar Jérôme. Hij zou graag weer eens zijn oude game van vroeger, voordat hij naar het Creodoom kwam, willen spelen en probeert dit via zijn glenzen. Tot zijn verbazing lukt dit. Hij krijgt het gevoel dat hij weer thuis is en achter een gigantisch computerscherm zit. Het beginscherm lijkt op dat van zijn oude game, alleen kijkt hij niet naar de game, hij zit er midden in. Hij krijgt via een mysterieuze vrouwenstem te horen dat dit spel een upgrade is van zijn oude game en dat de gegevens van de spelers, die de game al gespeeld hebben, bewaard zijn gebleven. Het gehele spel is virtueel, Rémi staat er midden in en geniet van de ervaring.

Ondertussen is vanwege de poging tot inbraak in het Creodoom de veiligheid opgeschroefd en zijn alle verbindingen met de buitenwereld verbroken. De leerlingen krijgen de opdracht direct te melden als er iemand van buitenaf contact met hen probeert te zoeken. Dit bemoeilijkt voor Rémi de zoektocht naar Jérôme, maar hij laat zich hierdoor niet tegenhouden.

Conclusie
Het verhaal gaat verder waar deel één is opgehouden. Het is dus raadzaam eerst Upgrade, het eerste deel van de serie te lezen, als je dat nog niet hebt gedaan. Je hoeft als lezer niet bang te zijn dat je het eerste deel opnieuw moet lezen. Lara Reims weet de achtergrondinformatie van de personages en de gebeurtenissen uit het eerste deel op een aangename manier te verwerken in dit vervolg. Het voelt absoluut niet als een herhaling, ik vind het erg knap hoe de schrijfster je als lezer weer vanaf het eerste moment mee weet te trekken in het verhaal. Je zit als lezer direct in het verhaal. Net als het eerste deel Upgrade is ook Black-out wederom vanaf het begin erg spannend.

Ik ben zelf een enorme liefhebber van natuurkunde en kwantummechanica. Ik genoot dan ook van het deel dat over de kwantumcomputer van het Creodoom gaat. Lara Reims weet de informatie over de computer op een duidelijke en voor iedereen, die niet op de hoogte is van werking ervan, begrijpelijke manier uit te leggen. Wees dus niet ongerust, je hoeft geen kennis te hebben van natuurkunde om te snappen waar het over gaat.

Ook in dit deel groeien de personages, je leert hen nog beter kennen en hun motieven waarom ze zich op een bepaalde manier gedragen. Dit is vooral het geval bij Rémi en Emma, ik ging hierdoor nog meer van deze personages houden. Rémi betreedt vaker de virtuele game, het trekt hem aan als een magneet. Als Rémigius kan hij zich er terugtrekken van alle problemen uit de echte wereld. Rémi laat zich in zijn zoektocht naar antwoorden door niets en niemand tegenhouden en je kunt niet anders dan bewondering hebben voor zijn vaak creatieve oplossingen als hij op een probleem stuit.  

Wat een ongelooflijk spannend avontuur is Black-out. Lara Reims wist mij vanaf het begin af aan te boeien. Het mooie is dat het verhaal ook alleen maar nóg beter en fascinerende wordt. Buiten het spannende verhaal was ik (als nerd zijnde) helemaal in de ban van de vele uitvindingen die ontwikkeld worden in het Creodoom. Het is een plek waar ik mij uren, misschien wel dagen zou kunnen vermaken. 

Lara Reims laat zien dat ze een enorme voorliefde heeft voor toekomstige ontwikkelingen en ontdekkingen en weet deze voorliefde te verwerken in een spannend avontuur waarin je wordt meegesleept. Black-out is een geweldig vervolg op Upgrade. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar het derde deel van de serie. Het liefst zou ik dat nu gelijk er achteraan willen lezen, maar ik zal nog even geduld moeten hebben. Het derde deel Home - Rémi versie 3.0 komt in maart 2020. Ik geef Black-out – Rémi versie 2.0 graag 4,5 sterren.

Jeanine
Perfecte Buren

Lees HIER het 1e deel 'Upgrade - Rémi versie 1.0 - Lara'