vrijdag 29 november 2019

Carlita's weg ... Een nieuwe weg







Eind vorig jaar besloot ik om eindelijk, op dringend verzoek van mijn zoon, te gaan doen wat ik voorheen niet durfde: het delen van mijn gedichten - en daarmee mijn angsten, wensen en verdriet - met de grote boze wereld... En bijna een jaar verder kan ik alleen nog maar met verwondering kijken naar alles wat me sindsdien is overkomen. Omdat ik me open heb gesteld.  
Het begon met de hartverwarmende reacties op mijn gedichtenbundel en vervolgens op mijn blogs, wat mij zoveel kracht gaf dat ik ze steeds persoonlijker maakte. En hoe meer ik mijn hart opende, hoe brozer het harnas werd dat ik noodgedwongen had gedragen. Tot het eraf viel. En alles weer terugkwam en binnenkwam. De dromen die ik ooit had. Pijnlijke dingen die ik heb meegemaakt. De intrinsieke behoefte om verbinding te maken met anderen. Het was overweldigend en spoelde als een ontnuchterende golf over me heen. Al die moeite die ik had gedaan om mezelf te beschermen en niet meer gekwetst te worden, had me afgeschermd van nieuwe kansen, nieuwe mensen en groei. Ik werd niet gezien omdat ik mezelf niet liet zien. Het was, zoals Oprah zou zeggen, 'a defining moment'. Ik wilde dat de wereld zou zien wie ik ben en wat ik te bieden heb.  
En sinds dat inzicht er is, lijkt het wel alsof het universum mij uit alle macht probeert te bevestigen dat ik op de goede weg zit. Er komen mensen en mogelijkheden op mijn pad die ik nooit had verwacht. Ik heb mooie gesprekken gevoerd met door mij bewonderde schrijvers, schrijf recensies en heb er een boekenfamilie bij gekregen. Ik heb mijn oude leerkracht van vroeger weer ontmoet die van grote betekenis is geweest voor wat ik nu doe en wie ik ben geworden. Ik voel de support van mensen die mij aanmoedigen en trots zijn op de stap die ik heb gezet. En de grote bonus die ik erbij heb gekregen: de inspiratie blijft maar stromen en ik heb amper tijd genoeg om alle ideeën die ik heb in iets tastbaars om te zetten. Mijn eerste roman is bijna af en de tweede ligt op stapel. Ik voel dat ik doe waarvoor ik geboren ben. Ik ben een schrijfster. En dat laat ik nu zien.  
Betekent dit dat alles mij nu voor de wind gaat? Nee, dan zou ik mijn ogen sluiten voor dingen waar ik geen invloed op heb. Een chronische ziekte hebben is niet fijn. Dat mijn vader vroeger een wandelende encyclopedie was en nu vaak niet op woorden kan komen, is verdrietig. Dat ik dingen moet verwerken die mij bijna hebben genekt is verre van makkelijk. Maar het houdt me niet tegen om mijn dromen waar te maken. Want daar ligt mijn focus, mijn hart en mijn geluk. Ik wil via mijn schrijven verbinding leggen, troost bieden, inspireren. Een hoge lat, maar niet te hoog. Ik kan er bij. Door de steun van de mensen om me heen.
Vroeger speelde ik met mijn vriendinnetje N ons zelfbedachte spel De Betoverde Rolschaatsen. Het kwam erop neer dat we ons door de wieltjes onder onze voeten mee lieten voeren naar situaties die we ter plekke verzonnen. We wezen elkaar op kastelen (te zien in de wolken) waar we gekleed als prinsessen naar een bal gingen, of we worstelden ons tijdens een donkere nacht door een griezelig bos (’s middags door de prikkelige struiken langs het grasveld). We moesten schaatsen voor ons leven om de monsters die achter ons aan zaten voor te blijven (de buurtkatten). Geen droom was te gek. Als ik terugdenk aan het gevoel wat ik toen had, wapperende haren in de wind en het ongelooflijke gevoel van vrijheid, dan weet ik dat je moet blijven dromen. Het maakt niet uit of alles uitkomt wat je zou willen. De wens op zich geeft je al vleugels.  
Dus ga ik op dezelfde weg verder. Oh nee, correctie, ik ga weer nieuwe wegen inslaan met nieuwe uitzichten en hopelijk inzichten. Ik hoop vast te kunnen houden wat me lief is en los te kunnen laten wat niet goed voor me is. Maar een ding is zeker: het harnas gaat niet meer aan. Er zijn veel te veel mooie dingen die binnen willen komen.  
Liefs, Carlita
xxx



‘Cargo‘– Johan Deseyn

 

Genre: psycho-horror
Uitgever: Kramat
ISBN: 9789462421097
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 512
Uitgave: oktober 2019

Hartelijk dank aan Uitgeverij Kramat voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Susan Brennigan wordt na een feestje het slachtoffer van een overval. Ze krijgt een kogel in haar hoofd. Daardoor ondergaat ze een bijna-doodervaring. Daar, aan de Andere Kant, ziet ze licht aan het einde van een donkere tunnel, en ze wordt aangespoord naar de overkant te gaan. Susan twijfelt echter, en keert terug van waar ze komt. Ze komt weer tot leven, maar ze is niet alleen teruggekeerd. Iets kwaadaardigs is ongewild met haar meegekomen. Het duikt in haar herinneringen en zoekt alle verborgen haatgevoelens op. En dat heeft grote gevolgen voor diegene die Susan ooit iets hebben misdaan… 

Mening
Johan Deseyn is met Cargo al aan zijn vijftiende boek toe. Een spannende psycho-horror, waarbij tijdens het lezen de haartjes op je armen af en toe overeind komen te staan. Zoals een goed horrorverhaal hoort te zijn dus. 

Naast horror zit er ook een psychologisch aspect in het verhaal. Cargo is een verhaal met inhoud, waarbij het lijkt alsof je zelf alles beleeft. Je kruipt mee in het hoofd van het hoofdpersonage Susan en in het Kwaad dat met haar is meegekomen. Alles komt griezelig echt over. De uiteindelijke slachtoffers krijgen een extreme manier van straf voorgeschoteld voor hun ooit gepleegde daden. Het thema verantwoordelijkheid nemen en je zonden opbiechten wordt hier wel heel ruim in verwerkt.

De plot wordt zorgvuldig opgebouwd. In het begin leren we Susan kennen, en is er nog geen horror te bespeuren. Tot de overval plaatsvindt met de bijna-doodervaring van Susan. Vanaf dan begint de spanning echt in het verhaal te zitten. Hoe verder het verhaal gaat, hoe nadrukkelijker het Kwaad aanwezig is. Parallel daaraan stijgt de spanning, tot deze uitmunt in een spannende ontknoping. Het verhaal heeft een zeer goed uitgedacht concept, dat ook nog eens tot in de puntjes is uitgewerkt. 

Er is in het verhaal voornamelijk één grote verhaallijn, met daarin meerdere flashbacks naar vroegere gebeurtenissen. In het begin weet je nog niet echt waar deze flashbacks op slaan, maar eenmaal verder in het verhaal wordt alles duidelijk. Het zit dan ook allemaal heel goed in elkaar verweven. Het is fascinerend en luguber tegelijk. Daarnaast wordt er door de overval ook een interessante verhaallijn gecreëerd van luitenant Robert Santhonian. Hij onderzoekt de overval, maar tegelijk wordt hij steeds meer betrokken bij Susan en haar problemen. En wordt hij uiteindelijk een goede vriend en steun voor haar. 

De hoofdpersonages zijn ijzersterk neergezet. Susan leer je kennen als een leuke vriendelijke vrouw die al veel heeft meegemaakt. Het Kwaad dat met haar meereist uit de tunnel, is het tegenovergestelde, en zoekt naar ieder sprankeltje haat dat hij maar kan vinden in haar geheugen. Hij heeft steeds meer controle over haar. Je ziet Susan dus enorm veranderen gedurende het verhaal. Dan heb je nog Robert, een oude luitenant die een sterke band krijgt met Susan. Ze ziet er een soort vader figuur in. Hij speelt dan ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van de verhaallijn en de uiteindelijke ontknoping. 

Johan Deseyn heeft een erg indrukwekkende en intrigerende schrijfstijl, die perfect bij dit thema past. Hoewel het boek +500 pagina’s heeft, leest het enorm vlot. En het blijft tegelijk ook hangen. Terwijl tegelijk alles tot in detail is uitgewerkt. Ikzelf zag toch Susan en het Kwaad zo voor mijn ogen. En het boek grijpt je ook emotioneel aan.

Oordeel
Cargo is het eerste boek dat ik lees van Johan Deseyn. Ik lees normaal nooit horror, maar na veel positiefs te hebben gehoord over zijn werk, werd ik dan toch erg nieuwsgierig. En ik moet toch ooit eens een boek lezen van een bekende auteur uit eigen gemeente, vond ik. Ik wist vooral niet zo goed wat te verwachten, maar eenmaal ik het boek opensloeg, zat ik direct in de verhaallijn. De opbouw naar de horror liep ook rustig, ik kon rustig met de personages kennismaken, en eenmaal ik aan het omslagpunt kwam, voelde het als ‘normaal’. Alles paste bij elkaar, elk puzzelstukje viel op zijn plaats. Achteraf bleef het verhaal nog spoken door mijn hoofd, en vooral dan het beeld dat Johan Deseyn schetst over wat er na de dood is. Al mag het voor mij allemaal wel wat positiever zijn. In ieder geval kan Johan rekenen op een hele mooie score voor Cargo: 4 sterren!

Severine 
Perfecte Buren



‘Meisje zonder verleden’ – Michael Robotham

 

Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 9789403177304
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 400
Uitgave: oktober 2019

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


De achterflap onthult enkel iets over de verhaallijn van Evie Cormac en de verwachtingen wat betreft dit personage worden toch enigszins beïnvloed door deze tekst. Het boek nam voor mij een andere wending doordat de verwachting niet helemaal uitkwam en doordat er nog een andere belangrijke verhaallijn opdook. 

Gelukkig is dit zeker geen teleurstelling gebleken. Zowel Evie als Cyrus zijn boeiende personages waar je meerdere boeken mee zou kunnen vullen. Ook zijn er nog genoeg vragen waarop je als lezer antwoord zou willen maar ik ben blij dat Robotham niet overhaast te werk is gegaan en alles in één boek heeft afgeraffeld. Ik hoop dus dat er met dit boek een nieuwe serie geboren is.

Her en der wordt het verhaal in Meisje zonder verleden niet helemaal afgerond. De belangrijkste antwoorden binnen dit boek krijg je maar sommige gaatjes worden niet gedicht. Misschien vond Robotham deze niet groot of belangrijk genoeg om af te ronden? Het is ook geen ramp maar wellicht had het net iets meer voldoening gegeven wanneer ook deze eindjes afgerond waren geweest.
Heel soms lijkt het ook alsof de auteur voor de makkelijke weg kiest waardoor er situaties ontstaan waar meer uitgehaald had kunnen worden. Wellicht zijn er dingen die nog in een volgend deel voorbij komen waardoor situaties dan alsnog beter worden opgepakt.

Hoewel vooral helemaal in het begin een paar gruwelijke details worden gegeven, was de rest van het boek niet per se ontzettend spannend, het is geen race tegen de klok. Meisje zonder verleden is een thriller waarbij de hoofdpersonages onder je huid kruipen en je als lezer met hen meeleeft. Ik heb niet al nagelbijtend op het puntje van mijn stoel gezeten maar het boek hield mij wel bezig, ook op momenten dat ik niet verder kon lezen. Ik heb die spanning dus ook niet gemist. Robotham wist mij aan het eind nog wel even te verrassen. Mede hierdoor maar ook zeker door de zeer goed neergezette personages sloeg ik het boek voldaan dicht. Wel hoop ik echt dat er nog meerdere boeken zullen volgen over Cyrus en Evie, dan ga ik ze zeker lezen! 4,5 ster voor Meisje zonder verleden.
  
Annelien 
Perfecte Buren



donderdag 28 november 2019

Leesclub 'Stille schreeuw' - Angela Marsons




Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022588413
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 368
Uitgave: december 2019

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van de recensie-exemplaren voor deze leesclub.

Deelnemers aan deze leesclub: Lisette Woest-Appeldoorn, Silke Wimme, Elise Prins-Kleuskens en Annick Van Goethem
Leesclubcoördinatie: Silke (Perfecte Buren)
Samenstelling: Nancy (Perfecte Buren)


Waar gaat het boek over?

Vijf mensen staan rondom een ondiep graf. Ze hebben om de beurt gegraven. Een graf voor een volwassene zou nog langer hebben geduurd. Het slachtoffer was onschuldig, maar ze hadden geen keus. Hun geheimen moesten bewaard blijven, ten koste van alles.

Een gewurgde schooldirectrice blijkt slechts het begin van een reeks gruwelijke moorden die de inwoners van Black Country doet huiveren. Na een lugubere vondst in een voormalig weeshuis realiseert detective Kim Stone zich dat de dader van al deze misdaden één en dezelfde is – en dat hij al dertig jaar actief is.

Stone is de enige die de moordenaar kan ontmaskeren, maar ze wordt afgeleid door demonen uit haar verleden. Terwijl zij de duistere gebeurtenissen uit haar jeugd probeert te verwerken, blijft het dodental stijgen…


Wat zijn jullie verwachtingen van het boek voor het lezen?

Lisette: Als ik de samenvatting lees, krijg ik een Tess Gerritsen, Mo Hayder gevoel. Ik hoop dat dit uitkomt. Dan is het namelijk mega spannend met goede personages en genoeg gruwel om in een ruk door te willen lezen.

Elise: Ik heb nog geen flauw idee! Ik lees niet zo vaak thrillers. Heb ondertussen wel weer zin in een spannend boek! Maar de flaptekst trekt me zeker wel aan. Ik hou meestal wel van boeken waar een combinatie wordt gemaakt tussen het oplossen van moorden en de eigen persoonlijke demonen.

Annick: De achterflap maakt me heel erg benieuwd. Het weeshuis, een onschuldig slachtoffer, het graf...allemaal ingrediënten voor een spannend verhaal. Ik hoop dat we ook regelmatig eens op het verkeerde been gezet worden en pas aan het eind de echte ontknoping krijgen. Ik hoop dat het een boek is dat je niet kan wegleggen, ben benieuwd.

Silke: ik vind het allemaal nogal mysterieus, een weeshuis, een ''onschuldig' slachtoffer, doet me aan een kind ofzo denken? ... De auteur is Brits en ik verwacht daar natuurlijk weer een typisch Britse thriller van: mooi geschreven, de omgeving die een rol speelt en sterke personages


Wat vinden jullie van de cover?

Lisette: Mooi en intrigerend De cover weet duidelijk een onheilspellende sfeer te creëren. Een cover die uitnodigt om opgepakt te worden.

Elise: De cover geeft me een onheilspellend gevoel. Doet ook wel een beetje aan als Scandinavische thriller.

Annick: De donkere lucht boven het eenzame "wees" huis. De bloedvlekken op de letters van de titel. De mysterieuze eenzame persoon met zijn rug naar ons. De witte letters van "Stille" tegenover de rode van "Schreeuw" mooi contrast maar wel allemaal even onheilspellend. Zou het boek zeker opnemen in de winkel op basis van de cover.

Silke: de persoon op de cover intrigeert mij, vooral wat hij/zij in zijn hand heeft, het is zeker en vast de dader van een misdaad, zo met zijn hoody op zijn hoofd. Ik wil weten wie hij/zij is.....


Wat vinden jullie ervan al een boek te mogen lezen en te recenseren vóór het verschijnt??

Lisette: Heel leuk. Via jullie natuurlijk al vaker gedaan.

Elise: Ik voel me echt vereerd! Ik heb wel eens proeflezen gedaan, maar dat is toch anders.

Annick: Ik doe af en toe wel eens mee met een leesclub maar dat zijn dan wel boeken die al uit zijn. En ja, ook proeflezen daar heb ik me al aan gewaagd, maar dat vind ik toch ook nog iets anders. Boek is dan nog niet helemaal "af" en de uiteindelijke versie kan je nog wel verbazen (kreeg ik dan ook pas te lezen bij de release en was wel heel erg herwerkt). Eentje dat nog met verschijnen is de eerste keer. Eigenlijk wel leuk voor ons hé dat wij de "primeur" hebben om het te mogen lezen, heel tevreden hierover!

Silke: Ik vind het altijd wel spannend om een vooruit exemplaar van een boek te mogen ontvangen. En zoals Elise ook aanhaalt ook wel vereerd om dit te mogen doen. Je mag iets lezen dat nog niet op de markt is, hoe gaaf is dit wel niet.

‘Donkere nacht – S.K. Vaughn


Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022584521
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 432
Uitgave: april 2019

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.


Een vernield ruimteschip. Een duister complot. Een enkele overlevende. 
Kan May de aarde bereiken voor het te laat is?


Het verhaal
May wordt wakker in een quarantainecapsule van haar ruimteschip. De ziekenboeg waarin zij verblijft ziet eruit als een triageruimte in een oorlogsgebied. Dankzij de AI die nog deels functioneert, weet May de capsule te verlaten en zich te verzorgen. Ze is uitgedroogd en ondervoed. Daarnaast heeft May ook last van geheugenverlies, zij kan zich alleen maar fragmenten en gezichten herinneren, maar deze vormen nog geen logisch geheel voor haar. Als ze eenmaal een stuk is opgeknapt, gaat May op onderzoek uit in de andere delen van het ruimteschip. Buiten de ziekenboeg is alles donker op flikkerende noodverlichting na. Ze kan nergens de andere bemanningsleden vinden, het ziet er naar uit dat May alleen is, op de AI na.

Stephen is een NASA-wetenschapper die vanaf een ruimtestation rond de maan de reis van de Hawking II, met zijn inmiddels ex-vrouw aan boord, nauwkeurig volgt. Hij maakt zich ongerust vanaf het moment dat ze contact met het ruimteschip verliezen. Ondanks dat er lange tijd verstrijkt en de hoop op overlevenden steeds kleiner wordt, blijft Stephen hoop houden op een goede afloop en doet vanuit zijn kant zijn best een reddingsplan op te stellen voor May.

Conclusie
S.K. Vaughn schrijft op een manier die je pakt en niet meer loslaat, vooral bij de scènes die op het ruimteschip plaats vinden. Het verhaal is beeldend geschreven, je hebt het gevoel erbij aanwezig te zijn. Elke keer als ik dacht dat May het ergste achter de rug zou hebben, gebeurde er weer iets nieuws waardoor ze in levensgevaar was. May Knox is een sterk neergezet personage. In het eerste hoofdstuk, dat direct erg spannend is, krijg je al een goede indruk van wat voor een vrouw May Knox is. 

Het verhaal bevat sprongen in de tijd, waardoor je een beter beeld krijgt van May, haar training en haar ontmoeting met haar man Stephen Knox, die ook een belangrijke rol speelt in dit boek. Het perspectief verspringt regelmatig van May naar haar ex-man Stephen Knox. Het is aangenaam dat je steeds van te voren weet waar en wanneer het verhaal zich afspeelt. Zodra de locatie verandert, staat zowel de plaats als het jaartal bij het begin van het hoofdstuk vermeld. Donkere nacht begint april 2045, Bournemouth Engeland.

In Donkere nacht komen veel technische zaken aan de orde. Na het lezen van het boek snapte ik de vergelijking met het boek The Martian van Andy Weir, ook in dat boek speelt techniek een grote rol. De technische details zijn van belang omdat je zo een goed beeld krijgt waar May mee te maken krijgt. Het gaat uiteraard niet alleen over de techniek, Donkere nacht leest vooral als een spannende thriller. May weet niet wat ertoe heeft geleid dat zij alleen is aan boord en het is spannend om over haar belevenissen te lezen. De schrijver weet een goed evenwicht te houden tussen de menselijke emoties bij een ramp van dit formaat en de technische zaken die bij zo'n ramp komen kijken zoals het repareren van het ruimteschip.

De eerste prioriteit van May is om het ruimteschip weer in orde en leefbaar te maken. Dit doet ze met behulp van de AI. De gesprekken tussen May en de AI waren erg vermakelijk. Ze werden ook steeds persoonlijker van aard, de AI is de enige 'persoon' waar May nog mee kan praten nu ze alleen is. May komt er namelijk al gauw achter dat de verbinding met NASA verbroken is. Het moment dat May zich realiseert dat ze de enige overlevende is nadat ze met het ruimteschip bij een verschrikkelijk ongeluk betrokken was, wordt zeer goed neergezet. Je voelt goed haar wanhoop, haar angst om alleen te sterven. Terwijl ze het ruimteschip onderzoekt en repareert voor zover dat mogelijk is, komt ze erachter dat sommige zaken niet helemaal kloppen. Er zijn bijvoorbeeld geen logische verklaringen voor de dood van haar bemanning en waarom zij de enige overlevende is. Verder mist May belangrijke data die zomaar verdwenen is. Het gaat er steeds meer op lijken dat de boel gesaboteerd is.

Donkere nacht is een bijzonder en intens boek. Het zit vol spannende scènes die je niet loslaten tijdens het lezen. De personages van May en haar ex-echtgenoot Stephen zijn goed uitgewerkt, je kunt je als lezer goed in hen inleven. Via terugblikken in het verleden leer je de personages Stephen en May Knox kennen. Stephen is een NASA-wetenschapper die aan hetzelfde project werkt als May. De ruimtereis zorgt ervoor dat ze elkaar lange tijd niet kunnen zien. Als het ongeluk is gebeurd en beiden beseffen dat ze elkaar misschien nooit meer zien, was emotioneel op te lezen. Deze emoties en de drang om te overleven voelden voor mij levensecht aan. Je wilt zo graag dat alles weer goed zal komen, maar net als May, Stephen en de NASA tast je in het duister over de afloop.

Donkere nacht gaat niet alleen over de gebeurtenissen waar May mee te maken krijgt. Je leest ook over de mensen die haar dierbaar zijn en over haar collega's bij NASA die er alles aan doen om haar weer veilig thuis te krijgen. Deze verhaallijnen lopen door elkaar heen, zodat je een goed en compleet overzicht krijgt van wat er op het zelfde tijdstip op zowel het ruimteschip als op aarde gebeurt. De schrijver heeft mij weten te verrassen met onverwachte gebeurtenissen. Het verhaal had mij in zijn greep, ik was erg nieuwsgierig naar welke spannende scènes de schrijver nog meer in petto had.

Ik heb buitengewoon genoten van dit verhaal. De plot zit goed in elkaar. Het verhaal bevat spanning en emotie. Je kunt niet anders dan intens met May meeleven, de schrijver weet de gebeurtenissen zo te beschrijven dat je het gevoel hebt dat je alles samen met May samen meemaakt. Het boek is een echte 'survivalthriller' zoals op de flaptekst staat. Het overleven en veilig naar aarde terugkeren na een zwaar ongeluk staat centraal in Donkere nacht.
Ik geef Donkere nacht van S.K. Vaughn graag 4,5 sterren.

Jeanine
Perfecte buren


Boek van de Maand 'Het leven dat ik kende' .... Roelant meets Esther Boek








Onze ontmoeting vindt plaats in Tiel, het hart van de Betuwe, gelegen aan de Waal, met Flipje (uit de reclame) als bekendste bewoner. Daar vertoefden wij op het terras van een uitspanning die pal aan de rivier ligt. Door een paar externe warmtebronnen is het heerlijk vertoeven daar. Esther laat op Facebook regelmatig van zich horen en steekt haar eigen mening daarbij niet onder stoelen of banken. Het gesprek opent ze dan ook meteen met een fors statement.

Esther: Op mijn schrijfkamer, boven mijn bureau heb ik een tekst op laten hangen: Succes is de beste revanche. En daar bedoel ik mee dat je iets negatiefs, zoals de arrestatie van mijn zoon op verdenking van verkrachting, om kunt buigen naar iets positiefs. En daar bedoel ik mijn
schrijven mee. Zonder die gebeurtenis zou ik waarschijnlijk nooit auteur geworden zijn. Wraak is een naar woord. Want daarmee bedoel ik zeker
niet wraak naar mensen, maar naar het leven, hoe hard het leven ook kan zijn. In het voorwoord van mijn nieuwe boek heb ik geschreven dat niet dat wat jou overkomt jouw leven bepaalt, maar dat hoe je daarmee omgaat. Dat bedoel ik met die revanche. Wat ons overkomt, hebben we niet altijd in de hand. Sommige mensen hoor je dingen zeggen als “geluk bepaal je zelf”. Daar ben ik het dus niet mee eens. Het gaat erom hoe jij omgaat met de dingen die je overkomen. Dat is een keuze. Ik snap heus wel dat de een daar meer moeite mee heeft dan de ander. Slachtoffer worden overkomt iedereen, maar slachtoffer blijven is een keuze. Dat zo’n stelling best weerstand oproept, merkte ik al op de opleiding (HBO-V). Dat ik er zo over dacht werd niet erg sympathiek ontvangen. Natuurlijk was het, ook voor ons, niet altijd makkelijk.’

Roelant: ‘Je beschrijft in je eerste boek, Geen Kind meer, hoe jouw hele gezin door de gebeurtenissen aangetast is…’

Esther: ‘En nog steeds. Gelukkig gaat het telkens een stukje beter. Als ik naar mijn jongste kijk, die was echt heel klein toen dit gebeurde, acht jaar pas. Je geest en je brein zijn dan nog heel erg ontvankelijk. Hij begrijpt het niet. Daarnaast is het een heel sensitief kind. Maar sociaal liep hij erg voor op zijn leeftijdsgenoten. In zijn ontwikkeling heeft hij daar echt last van gehad. Het is een heel gezeggelijk kind, maar als je hem confronteert met iets onrechtvaardigs, dan komt er een soort monster in hem los. Dat herken ik van mijzelf als kind. Alleen heeft hij nog niet geleerd dat de toon de muziek maakt, hahaha.’

Roelant: ‘Had jij militante ouders? Daarmee bedoel ik dat kinderen met een sterk ontwikkeld rechtsvaardigheidsgevoel, die dat ook kenbaar maken, vaak opgevoed zijn in een sfeer van discussie, van niet automatisch het gezag en de regels volgen, maar er allereerst zelf over nadenken. Zo’n instelling zie je vaker terug bij progressieve, zeg maar linkse gezinnen.’

Esther: ‘Nee, mijn ouders waren…eh… [lachend] Mijn ouders hadden het gewoon heel druk. Die hadden een bedrijf en dat was gewoon hard werken. Ik weet nog van vroeger dat de school mijn ouders weleens opbelde, omdat ik het schoolplein moest vegen of iets dergelijks. Ik had dan een grote mond gehad of zo en kreeg straf. Dan moesten we het er thuis ook nog maar eens over hebben, zei school dan. Mijn vader reageerde dan altijd heel laconiek: “Waarom? U heeft het er toch al met haar over gehad? Moet ik dat nog een keer doen? Of kunt u het niet aan en bent u pedagogisch niet onderlegd genoeg?”






Roelant: ‘Hahaha, daar hoor ik al een beetje de strijdvaardige Esther in. Je bent in Brabant geboren?’

Esther: ‘In Uden geboren, enkele jaren daarna naar Volkel verhuisd. Mijn ouders hadden daar een caravan bedrijf. In het begin liep dat heel erg goed. De mensen in ons dorp, echt een boerendorp, zagen ons als “die rijke familie”. Maar met de komst van de crisis in de jaren 80 werd het moeilijk. Hoewel we thuis niet anders zijn opgevoed dan in de jaren van voorspoed, merkte je het wel aan je ouders dat er zorgen waren. We waren met drie meiden: ik heb een eeneiige tweelingzus en een oudere zus. Dat je een tweeling bent, vormt je ook. Voor mijn idee ben ik in een normaal gezin opgegroeid. Maar ik had wel een eigen pony op jonge leeftijd. En we gingen vaak op vakantie, kamperen natuurlijk. Dat is wel luxe, ja, maar voor een kind voelt dat alles normaal, omdat je dat zo gewend bent. Daar vonden anderen meer van. Wij hebben nooit op anderen neergekeken, terwijl die wel tegen ons opkeken.’

Roelant: ‘Als identieke tweeling heb je ook veel voordelen, toch? Elkaars proefwerk maken bijvoorbeeld.’

Esther: ‘Ja, dat was zeker wel een voordeel. Ook met elkaars vriendje zoenen was erg leuk. En het dan uitmaken, omdat je boos werd dat ze het niet hadden gezien. Dat zijn gewoon leuke dingen. Maar om je eigen identiteit te ontwikkelen, was best een uitdaging.

Roelant: ‘In je boeken schrijf je best veel sekspassages.’

Esther: ‘Tja, dat vind ik het meest ongemakkelijke wat er is. Ik probeer altijd te stoppen vóór de daad. Als je naar vroeger kijkt, lang geleden, was nageslacht heel belangrijk. Een man plantte zijn zaad in zoveel mogelijk vrouwen. Maar ook een vrouw had meerdere mannen om de kans op bevruchting zo groot mogelijk te maken. Dat was geen ontrouw, dat had gewoon een functie. Een baby lijkt in de eerste zes weken na de geboorte het meest op de vader. Zodoende konden de mannen dan zien: dit is die van mij. Ik vind dat als je over het leven schrijft, seks daarbij hoort. Maar het moet wel enige functie in het verhaal hebben, voor mij.’

Roelant: ‘Jouw boek, Geen kind meer, gaat daarover natuurlijk!’ 
Esther: [aarzelend] ’Ik ben gevraagd om een vervolg te schrijven van dat boek, en dan vanuit de beleving van mijn zoon. Maar dan kom je bij de seks die ik dan vanuit zíjn optiek moet neerschrijven. Dat ga ik echt niet doen.’

Roelant: ‘Dat vind ik nu in dit boek al een beetje. Je beschrijft je zoon als hij seks heeft met een meisje. Dat lijkt me lastig.’

Esther: ‘Dat was ook in dit hele proces in werkelijkheid het meest lastige voor hem. Omdat je het ook moet bespreken, zowel met mij als met zijn advocaat. Ik lees regelmatig stukken van vrouwen die verkracht zijn en die dan vertellen dat ze over hun seksleven moeten praten. Dat is heel erg hard als je verkracht bent. Dat snap ik. Maar iemand die beschuldigd wordt van verkrachting moet dat ook. Ook als die onterecht wordt beschuldigd. Mensen beseffen zich niet wat onterecht van verkrachting worden beschuldigd doet met je. Dat is veel meer verborgen. In die zin heb ik het kúnnen beschrijven, omdat ik het er met hem wel over móest hebben. In een boek dat over verkrachting gaat, hoort het er wel bij.’

Roelant: ‘Ik vind het wel heel moedig gedaan.’

Esther: [lachend] ‘Het is ook niet zo begonnen, dat boek. Het is een eerste instantie een van-me-af-schrijf gebeuren geweest. Dan ga je dat teruglezen en besef je dat je je volledig aan het verliezen bent. En dat wilde ik niet. Er stond zoveel boosheid en woede in. Het idee om dat boek ook daadwerkelijk uit te geven, kwam pas toen ik een schrijfcursus was begonnen. Die woede wilde ik sowieso weghebben, want die past helemaal niet bij mij. Ik kan heel fel zijn, en ik kan best wel een bitch zijn als het nodig is [gelach alom], niets is mij vreemd. Ik heb absoluut haar op de tanden…’

Roelant: ‘Met drie zonen moet je dat ook wel hebben.’ Esther: ‘Drie zonen en een man! Die zit er ook nog bij. Maar ik kan wel van mijzelf zeggen dat ik geen haatdragend persoon ben. In ieder geval wil ik dat ook niet zijn.’






Roelant: ‘In je eerste boek beschrijf je de ontmoeting met de (tweede) advocaat in Het Amstel hotel.’

Esther: ‘Dat was een belevenis. We keken onze ogen uit naar de mensen die daar kwamen. Ik had echt het idee dat de mannen die daar kwamen thuis een andere vrouw hadden dan waarmee ze daar het hotel inliepen. Of het zijn van die vrouwen waar je van denkt: waar komt die vandaan, op welke internetpagina heb je die gevonden?’

Roelant: ‘Je bent zelf ook gescheiden. Nu ben je met je tweede man. Heb je die ook via internet?’

Esther: [lachend] ‘Eh, bijna wel ja. Maar niet via zo’n Russische site, hahaha. Ik had geleerd dat ik het heel goed alleen kon. En dat heb ik meteen tegen mijn huidige man gezegd. Ik blijf niet bij jou omdat ik jou nodig heb, maar ik blijf bij jou omdat ik dat wil. Dat vond hij heel eng om te horen.’

Roelant: ‘Dan moest hij telkens weer opnieuw zijn best doen!’

Esther: ‘Natuurlijk, maar dat verwacht ik ook van een man. Kom op zeg! [gelach alom] Ik vind dat je altijd je best moet blijven doen. Na mijn eerste huwelijk had ik even niet zo’n hoge pet op van mannen. Mijn eerste man was gewelddadig.’

Roelant: ‘Dat beschrijf je duidelijk in je tweede boek, De Perfecte Moeder.’

Esther: ‘Dat accepteer je heel lang omdat ik het gezinsleven belangrijker vond dan mijn eigen welzijn. Je wilt je kinderen een geborgenheid en een veiligheid bieden. En dat kan in mijn idee in een gezin het beste. Maar op het moment dat je merkt dat die relatie ook voor de kinderen niet meer veilig is, houdt het op. Niet dat hij de kinderen wat aandeed, maar die zien wel het geweld tussen papa en mama. Dat is het niet veilig meer. Dan moet je kiezen.’

Roelant: ‘In De Perfecte Moeder laat je jouw hoofdpersoon afrekenen met die man. Mama slaat hard terug.’

Esther: [gelach alom] ‘Hij vond mij altijd een perfecte moeder. Net als zijn moeder die altijd zei: als alle kinderen een moeder hadden als Esther dan zag de wereld er beter uit. Dat vond ik altijd een fijn compliment. Tót ik ging scheiden, toen probeerde hij me zelfs uit de ouderlijke macht te ontzetten. Dat vond ik een beetje tegenstrijdig. Is ook niet gelukt natuurlijk. Ik begreep zijn emotie wel, maar hij bleef wel slaan. Ik heb zelfs toen nog aangeboden om samen in therapie te gaan. Niet dat ik nog stralend veel van die man hield…. Maar ik vind “houden van” sowieso een overschat begrip in relaties.’

Roelant: [lachend] ‘Oeps.’

Esther: ‘Nee, laat het me uitleggen. Ik ben er 100% van overtuigd dat mijn ex-man enorm van mij hield. Maar hij deed wel die dingen. Waar moet je dan voor kiezen: voor dat hij zoveel van je houdt, of dat waar hij zoveel van houdt kapot maakt? Vanuit zijn beleving was dat slaan de angst om je te verliezen, denk ik. Je met geweld bij je willen houden, je in het gareel houden. Het was een onzekere, jaloerse man. Ik kan de daad veroordelen, maar de mens veroordelen vind ik veel lastiger. Neem mijn personage Nelleke uit De Perfecte Moeder, die doet ook geen fraaie dingen naar haar kind toe. Ik hoop alleen dat de lezer ook de mens Nelleke ziet, 
niet alleen de daad die Nelleke doet. Als ik kijk naar mijn eerste twee boeken, dan is het eerste echt mijn verhaal, maar is het tweede meer wie ik zelf ben. De daad en de mens zelf wil ik los van elkaar zien. Dat maakt het leven soms lastig, omdat het makkelijker is om zwart-wit te denken. Op Facebook kan ik soms echt weleens een zwart-wit stelling zetten, maar dat vind ik dan ook wel weer grappig. Ik ben altijd benieuwd wat het uitlokt. Neem nu bijvoorbeeld die discussie over dat boerenprotest. Ik ben
helemaal niet tegen de boeren, maar wel tegen de vorm die ze gekozen hebben. Je kunt wel klakkeloos iets volgen, maar wat is dan jouw mening? Ik hoop met mijn boeken te bereiken dat de lezer er nog wat over na gaat denken wanneer deze het boek dicht geslagen heeft.’

Dank je wel voor dit bijzondere gesprek, Esther.
Roelant
Perfecte Buren





Lees HIER de recensie 'Het leven dat ik kende' 
Lees HIER de recensie 'Geen kind meer' 

De winnaars van de win actie zijn Annemarieke Driezes en Kathleen Alliet. Van harte proficiat!! Het goede antwoord was 'tienerkamer'.


woensdag 27 november 2019

SINTERKLAAS WINACTIE 'Egyptisch blauw' & 'Bloedmaan' - Johnny Bollé





Sinterklaas kapoentje
Leg wat in mijn schoentje 

Dankzij ISJB Uitgevers hebben wij een mooi cadeau
Het past door de schoorsteen, zowiezo 

Wil jij dit toffe pakket van Johnny Bollé winnen
Begin dan maar met een rijmpje te verzinnen 

Piet heeft Egyptisch Blauw en Bloedmaan al gelezen
En ze bij zijn collega-Pieten aangeprezen 

De Sint is blij met een regeltje of zes
Wij van Perfecte Buren wensen je alvast véél succes 

Stuur je rijm per mail naar Perfecte Buren
En vergeet niet voor 5 december te versturen 

Zet in het onderwerp #pepernoten
Zo zal je zeker mee loten 

6 december, voor Sinterklaas en zijn Pieten vertrekken
Kun je de winnaar op de BESLOTEN Facebook-groep ontdekken

De pakjespiet blijft gelukkig nog even in de buurt
Die zorgt ervoor dat je pakje wordt opgestuurd

Wil je weten waarover de boeken gaan 
Klik de linken dan even aan





‘Boer Boris, een paard voor Sinterklaas’ – Ted van Lieshout Illustraties van Philip Hopman



Genre: prentenboek
Uitgever: Gottmer
ISBN:  9789025771935
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 32
Uitgave: oktober 2019

Met dank aan Uitgeverij Gottmer voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Een sinterklaasboek waarin Sint en de Pieten enkel op de laatste pagina voorkomen. Het verhaal is mede hierdoor wel zeer origineel en zoals we al van andere boeken over boer Boris gewend zijn, is het verhaal grappig en zijn de illustraties zeer aantrekkelijk. Hopman gebruikt veel kleuren zonder dat het hysterisch wordt. Wel is er erg veel te zien op de paginagrote tekeningen. Ik kan mij voorstellen dat kinderen niet uitgekeken raken. Ook is het ontzettend leuk om als volwassene met een kind in gesprek te gaan over al die dingen die te zien zijn. Gekeken naar de platen zullen de gespreksonderwerpen vaker niet dan wel Sinterklaas gerelateerd zijn. Het boek weet wel boeiend te blijven.

Het rijmen in een prentenboek slaat vaak aan heb ik ervaren. In dit boek staan de zinnen gelukkig vaak per twee. Na die twee zinnen is vervolgens een lege regel waarna er nog twee zinnen komen. Af en toe komt het voor dat er een ‘blok’ tekst afgebeeld staat. Dit zijn zes of acht zinnen achter elkaar zonder lege regel er tussen. Dit vond ik zelf minder prettig tijdens het voorlezen. Het verhaal is erg leuk en zoals gezegd ook origineel. Het paard van Sinterklaas is gevallen en hinkt waardoor hij niet het dak op kan. Knol, het paard van boer Boris, gaat vervolgens oefenen om deze taak over te nemen. Dat is nog niet zo makkelijk! Gelukkig krijgt hij hulp uit (voor mij) onverwachte hoek.

Dat Sinterklaas en de Pieten niet centraal staan in dit boek helpt wel mee aan het omzeilen van de discussies die al jarenlang gevoerd worden. Wel lekker want niemand kan in dat opzicht iets op te merken hebben. 
We raakten alleen niet echt in de Sinterklaas-sfeer met dit boek, daarvoor zitten er echt te weinig Sinterklaas-elementen in. Wel is het een leuk en grappig boek binnen het Sinterklaas thema, waar veel kinderen plezier aan zullen beleven.
4 sterren voor Boer Boris, een paard voor Sinterklaas.

Annelien
Perfecte Buren

Lees HIER ook de recensie van 'Boer Boris en de olifant'