vrijdag 31 januari 2020

‘In de lens gevangen’ – Ghislaine Frison



Genre: feelgood-crime
Uitgeverij: Brave New Books
Uitvoering: Paperback
Pagina’s: 216
ISBN: 9789402197624
Verschijningsdatum: januari 2020

Met dank aan Uitgeverij Brave New books voor dit recensie-exemplaar.

In de lens gevangen is het tweede boek van de Gelderse Ghislaine Frison. Een spoor van herkenning is de eerste titel en tevens het debuut van deze auteur. Laatst las ze iets over feelgood-crime en ze denkt dat haar boeken in dat genre thuishoren. Dat kan ik beamen. Ik heb een paar uur lang genoten van een leuke roman waarin een moord plaats had gevonden. Ik vond het fijn om een keer niet in gore en afschuwelijke details ondergedompeld te worden. Tegenwoordig lijkt gruwelijk, gruwelijker en het gruwelijkst het devies te zijn.

In het Overijsselse dorpje Leeze kent iedereen elkaar. Ze gaan naar kapster Kelly, drinken een borrel in het café van Sjors en hebben allemaal een mening over de door Willem weer luidende kerkklokken. Op een regenachtige avond wordt Wietske Bakker neergeschoten. Voordat ze overlijdt, ziet ze kans om haar ex, Job te bellen. Hij en zijn vriendin Dana gaan op zoek naar de in nood verkerende Wietske. Vanaf het moment dat ze Wietske dood vinden, gedraagt Job zich raar. Rechercheur Oscar Steenhoven biedt voormalige geliefde, Dana troost aan. Omdat hij te dicht bij het slachtoffer en de getuigen staat, nemen rechercheurs Sacha van Dongen en Bart Verbruggen de leiding over de zaak.

Vanaf het begin is de zaak gecompliceerd omdat Wietske het niet zo nauw nam met monogamie. Ook in het weekend van haar moord lijkt ze met meerdere mannen te hebben afgesproken. Terwijl de rechercheurs de moord op de mooie en jonge Wietske willen oplossen, krijgen we meer te weten over de dorpelingen en hun verhalen. Het boek houdt zich bezig met actuele onderwerpen. Moord, chantage, ontrouw, homohaat: niets wordt ons bespaard. Zoals hierboven gemeld is In de lens gevangen het tweede deel van een serie. Ik heb dat eerste boek niet gelezen, maar ervaarde dat ook niet als een groot gemis. Er wordt een paar keer naar het eerste deel verwezen, maar dat gaat niet ten koste van het leesgenot. Het boek is prima als een standalone te lezen. Gezien de open verhaallijnen zie ik zeker een derde deel verschijnen.

Op veel punten is dit boek een verademing. Niet alleen is dit een menselijk verhaal en leest het vlot weg, ook de vormgeving van het boek is mooi. Het lettertype was fijn voor het lezen in bed en de regelgrootte maakte het boek makkelijk leesbaar. Persoonlijk zou ik dit boek toch eerder als een roman omschrijven dan een misdaadroman. Ik leerde de dorpsbewoners kennen en hoewel er een moord had plaatsgevonden, had ik niet zo’n haast om de dader te vinden. Er zitten prettige karakters in het boek, zowel oude als jonge mensen en het dorpse maakt het verhaal exotischer voor dit stadsmeisje. Ik kijk uit naar een volgend boek. Voor het prettige leesgevoel krijgt Ghislaine Frison 3,5 van de 5 sterren van mij.

Liliën
Perfecte buren


‘Trance’ – Adam Southward



Genre: thriller
Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.
Uitvoering: Paperback
Pagina’s: 335
ISBN: 9789045218168
Verschijningsdatum: november 2019

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Kan iemand tegen zijn wil gehypnotiseerd worden en in een trance belanden? Kan iemand tegen zijn zin gemanipuleerd worden om gruwelijke daden te plegen terwijl hij wel bewust is van het foute ervan? Dit interessante vraagstuk staat centraal in de debuutthriller van de Britse filosoof Adam Southward. In Engeland worden enkele gerenommeerde wetenschappers vermoord en de dader lijkt de hand aan zichzelf te hebben geslagen op de plaats delict. Getuigen genoeg en toch wordt de Roemeen Victor Lazar door de politie in hechtenis genomen, omdat hij ziek gevonden wordt op de plaats delict. Vreemder wordt de zaak als zijn behandelende gevangenis-psycholoog zelfmoord pleegt. Als ook twee gewetenloze gevangenen kort na een gesprek met Victor zonder enige directe aanleiding zelfmoord plegen, wordt de hulp van Dr. Alex Madison ingeroepen.

Alex heeft na een ongelukkige gebeurtenis zijn functie als klinisch psycholoog bij het OM neergelegd en een goedlopende praktijk geopend waar hij beroemdheden behandelt. Zoals elke goede ‘held’ het betaamt, heeft ook Alex zijn eigen shit te verwerken. Ondanks zijn oppervlakkigheden en zelfdestructieve handelingen is Alex niet eens zo een slechte hoofdpersoon. Zou ik door hem behandeld willen worden? Nee, hij lijkt meer met zichzelf bezig te zijn. Maar je hoopt wel dat hij het einde van het boek in één stuk haalt. Eigenlijk kon Victor meer rekenen op mijn sympathie tot een bepaald punt. Southward beschrijft het boek vanuit drie personen en wisselt regelmatig af tussen het heden in Engeland en het verleden in het Roemenië van dictator Nicolae Ceauşescu. De iets ouderen onder ons zullen zich misschien wel nog de vreselijke televisiebeelden herinneren van 1989: de revolutie, het afzetten van de president en de arme weeskinderen in zeer erbarmelijke omstandigheden in tehuizen.

Victor heeft hele nare dingen ervaren in het weeshuis. Tijdens het lezen van Trance voelde ik veel verdriet voor de kinderen en walging voor de onmenselijke wetenschappers en het personeel van het weeshuis. Een andere vraag die het boek oproept is, of alles geoorloofd is in naam van de wetenschap. Wat voor mij de meest interessante vraag was, was in hoeverre het recht in eigen handen nemen ‘poetic justice’ is en wanneer het niet meer te rechtvaardigen valt.
Ik zou Trance zeker aanraden voor de filosofische waarde. Het boek is goed geschreven voor een debuut, maar Southward probeert veel gebeurtenissen in te weinig tijd te proppen. Hij gaat niet dieper in op bepaalde zaken en dat roept weer meer vragen op. Vooral de climaxscène wordt heel warrig beschreven en je weet als lezer niet meer wat er gebeurt. De laatste paar hoofdstukken lijken
niet bij de rest van het boek te horen. Ik vond het einde erg gehaast en verwarrend geschreven. Daardoor eindigt het lezen van een best wel aardig geschreven boek erg onbevredigend.

Southward laat wel ruimte over voor een vervolgverhaal. Spiekend op internet zie ik dat hij vorig jaar twee boeken heeft geschreven. Trance dat in de zomer verscheen en Pain in november. Wanneer dit laatste boek wordt vertaald, kan ik helaas niet terugvinden op de website van de uitgeverij of van Southward. Maar ik wil dát boek wel lezen in de hoop dat ik dít verhaal goed kan afsluiten.

Trance krijgt van mij 3 van de 5 sterren. Ik sluit dit boek toch een beetje wrokkig dicht. Blijkbaar ben ik niet de enige die toch iets teleurgesteld is. Het internet staat vol negatieve recensies. Het gekke is dat het boek mensen verdeelt: er worden zowel 1-en als 5-en uitgedeeld. Smaakt blijkt toch weer erg
subjectief te zijn…

Liliën
Perfecte buren


donderdag 30 januari 2020

Boek van de Maand - NOORDKAAP - Nathalie Pagie





Op zaterdag 11 januari 2020 stond de boekpresentatie van 'Noordkaap', de nieuwste thriller van Nathalie Pagie op de agenda. In Oosterbeek, bij Arnhem, ligt de prachtige boekhandel Meijers en Siegers. Nathalie had mij gevraagd haar op deze mooie locatie live te interviewen. Natuurlijk had ik het boek gelezen, net als haar andere boeken, maar we hadden nóg wat gemeen. Het verhaal speelt zich af in Noorwegen, het land waar we allebei waren in de zomer van 2019. Nathalie voor research naar de Noordkaap en ik op rondreis tijdens de zomervakantie. Genoeg inspiratie dus voor een leuk gesprek.

Voor interviews draai ik nooit m'n hand om maar die vinden nagenoeg altijd plaats in een kleine setting, zonder publiek. Aan de voorbereiding zou het niet liggen, ik had gezelschap van mijn vriendin Simone die foto's zou maken en Nathalie ken ik ook al jaren, dus dat was het niet. De hartelijke ontvangst door Wim Kersten en zijn personeel voelde als een warm bad maar toch, de zenuwen waren ondanks de peptalks prominent aanwezig. Sta je daar met je grote mond.

Wim had gezorgd voor een sfeervolle ambiance in de winkel, het winkelend publiek in Oosterbeek kon er niet omheen, de boekpresentatie kon beginnen. Alle stoelen en statafels waren bezet. Er was sprake van een gezellige drukte. Als eerste nam Wim het woord en verwelkomde alle aanwezigen. Daarna vertelde Boekerij redacteur Hajnalka Bata in het kort over haar samenwerking met Nathalie. Het was vervolgens aan Nathalie zelf om iets meer te vertellen over 'Noordkaap', haar inmiddels 8e thriller.


@Siem van Bergenhenegouwen


En toen werd het interview aangekondigd. Vragenlijst, check. Post-its, check. Alle zenuwen en voorbereidingen waren voor niks. Want het gesprek liep na de eerste vraag zo soepel door dat ik het gevoel had dat we met z’n tweetjes in gesprek waren. Er werd van alles besproken over het verhaal en we hadden het nog wel een tijdje kunnen volhouden. Het aanwezige publiek kreeg een goede indruk van Noordkaap en Nathalie zelf. Haar manier van schrijven en research doen, het experiment uit het boek en de intrigerende hoofdpersonages. Nathalie vertelde enthousiast en uitgebreid en dat werkte aanstekelijk.


@Siem van Bergenhenegouwen


Natuurlijk hadden we het ook even over de toekomstplannen. Haar volgende boek zal in oktober van dit jaar verschijnen. Een standalone die zich gaat afspelen in Helsinki, Finland. De volgende Tara& Diego komt daarna en daar viel Suriname als land van bestemming. Volop plannen dus en geen gebrek aan inspiratie.

Er werd afgesloten met het uitreiken van het eerste exemplaar én omdat ik met een Noorse muts op het hoofd de uitdaging was aangegaan er 'ijskoud' bij te lopen, won ik een exemplaar van Noordkaap. Dit boek zal met toestemming van Nathalie worden gedoneerd aan de nieuwe boekenkast op de afdeling oncologie in het Máxima Medisch Centrum te Veldhoven.



@Siem van Bergenhenegouwen


Er werd vervolgens nog lang gezellig geborreld en gekletst en de lange rij bij de signeertafel gaf aan dat er veel belangstelling was voor Nathalie's nieuwste thriller. Iedereen veel leesplezier gewenst!

Nathalie bedankt voor het vertrouwen en de gezelligheid!



Winnaars die het boek ‘Noordkaap’ binnenkort mogen ontvangen zijn: Joost Tervoort - Elke Bollé - Corinne Bruinstroop 

woensdag 29 januari 2020

‘Het grote maak je niet druk boek’ – Jordan Reid & Erin Williams



Genre: Lifestyle/educatief/vrije tijd/ non-fictie
Uitgever: Volt
ISBN: 9789021417868
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 146
Uitgave: 2019

Dank aan Uitgeverij Volt voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Waar lig jij midden in de nacht wakker van? Heb je last van stress, kun jij geen ‘nee’ zeggen of ben je een hypochonder? Allemaal vragen die ter sprake komen op de cover van dit vrolijk groen gekleurde boek. Groen is overigens een kalmerende kleur, maar in combinatie met dik gedrukte zwarte letters en tekstballonnen is het eerder een boek dat heel hard roept ‘maak je niet zo druk!’ in plaats van dat het rust uitstraalt. Het zal me benieuwen. Het lijkt dat dit een boek is dat voor mij persoonlijk is geschreven.

Bij het openen van het boek valt een ding meteen op en dat is de aanhef ‘LIEF ANGSTIG MENS’. Voor ik verder ga lezen ga ik eerst te rade bij mezelf. Ben ik druk? Ja! Ben ik angstig? Nee! Dus wat heeft het een met het ander te maken? De nieuwsgierigheid naar de reden van deze inleiding is er, ik lees verder en moet constateren dat ik niet vrolijk word van de tekst. Het benadrukt extreem negatieve voorbeelden die angsten voeden. Denk aan natuurrampen, geweld en het nodig hebben van psychologische hulp voor je geestelijke rust. Ik dacht dat je met dit boek zou leren over hóe je rustmomenten kunt inbouwen in je dagelijkse programma, een beetje meer zen kunt worden. Maar het gaat dus over het onder controle krijgen van je angsten? Of ze nu reëel zijn of niet. ‘Angstige mensen zijn de grappigste, interessantste en creatiefste mensen op de planeet. We weten dat omdat wij zelf angstige mensen zijn, en wij zijn fantastisch.’ Bij deze quote valt bij mij het kwartje. Angst is in dit boek dé raadgever en niet het druk bezig zijn op zich. De invalshoek is dus anders dan ik had gedacht. De kreet ‘Anxiety (angst) is mijn cardio’ onderstreept dat nog eens.

Het boek is opgebouwd uit drie hoofdstukken waar we volgens de auteurs ons niets van hoeven aan te trekken, in zoverre de structuur dat een normaal handboek kenmerkt. Je mag wel even een vragenlijst invullen over je relatiestatus, stressbronnen en slaapgewoonten. En dan ‘begint’ het boek.  Het grote maak je niet zo druk boek doet me denken aan een kruising tussen het kleuren voor volwassenen, sudoku en een vragenquiz uit een damesblad. Alleen is het in dit boek allemaal donker, deprimerend zelfs, alles met de focus op waar je bang voor zou kunnen zijn. De thematiek, de vragen en zelfs de kleurplaten zijn somber en macaber. Dit is geen handboek over hoe om te gaan met stress of drukte en deze te verminderen, dit is een boek dat je bij de hand pakt om je angsten onder ogen te komen door het maken van een ‘enge’ puzzel of tekening (met de illustere titels ‘De socialmedia-hel’ en ‘Kleur deze bizarre doodsoorzaken in’). Ik betwijfel of dit angstige mensen aanspreekt en of het überhaupt helpt.

Wanneer je je zorgen maakt over de overdracht van bacteriën, wat de gevaren zijn van het in een vliegtuig stappen of wat er gebeurt in tijden van voedselschaarste, dan zou ik je dit bijzonder samengestelde boek niet adviseren. Maar wanneer dan wel? Eerlijk? Ik weet het niet. Na het spelen van ‘angstbingo’ en het invullen van ‘je persoonlijke trek-ik-niet lijst’ vind ik het welletjes. Het bijstellen van mijn verwachtingen heeft het dieptepunt bereikt. In plaats van het mezelf minder druk maken zou, en dit is hypothetisch, dit boek het averechtse effect kúnnen hebben. Gelukkig ben ik een druktemaker die tijd te kort komt en gericht is op de positieve dingen in het leven. En niet zoals de vermoedelijke doelgroep van dit boek: mensen die zich druk maken over bizarre en angstige dingen. Of deze aanname terecht is of niet, dat laat ik in het midden. Ik kan het niet goed inschatten.

Gezien het feit dat ondergetekende niet behoort tot de doelgroep van dit boek is het bijna onmogelijk hier een waardering aan te hangen. Zou ik het doen dan komt het op twee sterren. Maar voor iemand die zich herkent in het profiel zou het zomaar eens het ultieme lijfboek kunnen zijn. Ik dacht dat het een heel andere inhoud zou hebben, een meditatief of planmatig boek. Iets wat rust genereert en geen angstbeelden bij iemand die, tot op dat moment daar géén last van heeft, of juist wel en deze wil aanpakken. Je kunt het ook quasi-serieus nemen, dan is het met vlagen op een sinistere manier wel grappig, soms. Maar of dat de bedoeling is geweest betwijfel ik ten zeerste. Daarom, zelf ondervinden of de titel en inhoud je aanspreekt, wat let je? Graag hoor ik andere geluiden en dat ik het volledig verkeerd heb begrepen.

Patrice
Perfecte Buren


'Stilte in de storm' - Jen Minkman



Genre: young adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585448
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 320
Uitgave: december 2019

Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
Ivy Greene is met haar studievriendin Grace Bautista onderweg in een oude Chevy naar Hopireservaat. Het is augustus en snikheet. Samen gaan zij tijdens hun zomervakantie deelnemen aan een maatschappelijk project in Polacca op het reservaat. Ivy was tijdens haar vorige vakantie geïnteresseerd geraakt in de cultuur van de diverse indianenstammen. Henry Hayah begeleidt de twee studentes gedurende de twee weken tijdens het werk voor hun studie.

De eerste die Ivy ontmoet bij haar aankomst in het reservaat is de aantrekkelijke Tyler. Alhoewel hij haar helpt waar ze precies moet zijn voor haar project, komt hij vijandig over. Hij lijkt kwaad op de hele wereld. Ivy snapt niet zo goed wat ze verkeerd heeft gedaan. Van haar begeleider Henry hoort ze dat Tyler een taakstraf uitvoert, nadat hij zich in de problemen heeft gewerkt. Zijn vader heeft Tyler en zijn moeder jaren geleden verlaten na een ruzie en Tyler begon zich daarna te misdragen.

Tyler gaat ook helpen bij zelfde project als Ivy en daar ziet zij door zijn vijandige houding in eerste instantie tegenop. Vanaf begin staat Ivy op gespannen voet met Tyler. Vanaf de eerste werkdag heeft Ivy nachtmerries over Tyler en een enge katsina. Katsina’s zijn de goden of geesten uit de religie van de Hopi. De dromen laten haar niet los, zij doen haar denken aan de vreselijke gebeurtenissen van het jaar daarvoor toen haar vriendin Amber nachtmerries had. Tijdens het samenwerken, leert Ivy Tyler beter kennen en blijkt hij vriendelijker te zijn dan zij dacht. Tyler komt steeds meer los en ze kunnen tot haar verbazing zelfs goed met elkaar opschieten. Langzamerhand begint Ivy het raadsel van haar nachtmerries over Tyler te ontrafelen.
  
Conclusie
Wat heeft Jen Minkman weer een waanzinnig goed boek geschreven! Ivy kende ik al uit het boek Schaduw van de tijd. In Stilte in de storm spelen ook enkele personages uit dat boek een rol. Ik vond het leuk om hen weer tegen te komen en te ontdekken hoe het deze personages was vergaan sinds de zomer ervoor.

De oude én nieuwe personages zijn goed beschreven en je leeft met hen mee tijdens hun avonturen. Naast dat Stilte in de storm zowel een spannende als romantische young adult is, vond ik het boek ook erg boeiend. Je leert tijdens het lezen veel over de manier van leven van de Hopi indianen en hun gebruiken en rituelen. Ik vond dit zeer interessant en gaf het verhaal een extra dimensie. Het is duidelijk dat Jen Minkman zich goed heeft verdiept in hun cultuur. Je leert over het contrast tussen het modern leven en diepgewortelde tradities.

Er hangt een fascinerende chemie tussen Tyler en Ivy. Hij brengt haar regelmatig van de wijs met zijn veranderlijke gedrag: de ene keer kan zij niets goed doen en straalt hij boosheid uit, de andere keer doet hij ineens vriendelijk en attent. Dit is erg verwarrend voor Ivy, die langzaamaan gevoelens begint te ontwikkelen voor Tyler.

"Ivy wierp hem nog een laatste blik toe en voelde zich een stuk beter dan een paar uur geleden. Wie weet zou ze er daadwerkelijk in slagen om “de goddelijke Hopi met het humeur van een graftak” op te vrolijken." (Pagina 47).

Het is wederom een zeer spannend verhaal over indianen en hun rituelen. Ivy en Grace komen erachter dat er een groot gevaar dreigt en je kunt niet anders dan doorlezen. Verder weet Jen Minkman de omgeving en de sfeer van het reservaat uitstekend neer te zetten. Ze heeft dit dermate beeldend beschreven dat je het zo voor je ziet. Dit draagt bij aan de spanning, het voelt allemaal levensecht. Delen van het boek zijn dat ook als je haar dankwoord leest. Jen Minkman geeft daarin uitleg over hoe zij op het idee is gekomen om dit boek te schrijven.

Zoals ik al eerder aangaf, komen enkele personages uit Schaduw van de tijd in dit boek terug. De boeken zijn in principe goed los van elkaar te lezen, maar mijn advies is toch eerst Schaduw van de tijd te lezen, zodat je een beter beeld krijgt van de terugkerende personages en waarom zij helpen bij de uitvoering van de rituelen. De schrijfster geeft dit in Stilte van de storm weliswaar in het kort weer, maar naar mijn mening krijgt dit boek meer diepgang als je het vorige verhaal gelezen hebt. Ik geef Stilte in de storm graag 4 sterren.

Jeanine
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Schaduw van tijd' 



dinsdag 28 januari 2020

WIN een GESIGNEERD exemplaar van 'De laatste trein naar vrijheid' - Meg Waite Clayton




Dankzij HarperCollins Holland hebben we weer iets leuks!!

Lees snel verder…

Onlangs had Roelant – onze vliegende reporter – een face to face gesprek met Meg Waite Clayton, de auteur van De laatste trein naar vrijheid. Het interview met Roelant verschijnt binnenkort op ons blog, maar Meg heeft – speciaal voor Perfecte Buren – een gesigneerd exemplaar aan Roelant meegegeven. En dat gesigneerd exemplaar kan één van jullie winnen. Leuk of leuk!?

Weet jij het antwoord op onderstaande vraag?

Hoe heten de twee broers die in dit verhaal voorkomen?
(tip: lees de recensie van Jeannie :-))

- antwoord gevonden? Stuur als de bliksem een mailtje naar perfecteburen@gmail.com

- zet in het onderwerp je antwoord

- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook

- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook

- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK

- reageer voor 6 februari 2020

- de winnaar maken we bekend op de besloten Facebook-groep

Het verhaal

Wenen, eind jaren dertig. De vijftienjarige Stephan en zijn beste vriendin Zofie-Helene hebben een zorgeloze jeugd, maar hun leven staat op het punt om te slaan. Stephan is Joods en Zofie-Helene is de dochter van een opstandige krantenuitgever. Als Hitler de macht grijpt, slaat het noodlot toe.

Maar er is licht in de duisternis. De Nederlandse verzetsstrijder Truus Wijsmuller-Meijer zet haar leven op het spel om Joodse kinderen naar veiliger gebied te smokkelen, terwijl landen hun grenzen sluiten. Als Groot-Brittannië aangeeft kinderen uit het Duitse Rijk toe te laten, is 'tante' Truus vastberaden en dwingt ze toestemming af van de gevreesde SS'er Adolf Eichmann om de kinderen te redden…

In een race tegen de klok begeleidt ze Stephan, Zofie-Helene en uiteindelijk duizenden anderen kinderen op een levensgevaarlijke tocht naar een onzekere toekomst. Kan ze de kinderen – en zichzelf – in veiligheid brengen?




'De laatste trein naar vrijheid ’ – Meg Waite Clayton



Genre: roman 
Uitgeverij: HarperCollins 
ISBN 9789402704815 
Aantal pagina’s: 480 
Uitvoering: paperback 
Verschijningsdatum: januari 2020
   
Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het leesexemplaar.

  
Het boek is een eerbetoon aan de Nederlandse verzetsstrijder Truus Wijsmuller-Meijer. Ze heeft in de aanloop naar en tijdens de Tweede Wereldoorlog haar leven gewaagd om Joodse kinderen vanuit nazi-gebieden naar veilige plaatsen te smokkelen. Voor deze kinderen is ze tante Truus en ze ging ver, heel ver, om te bereiken dat deze kinderen een toekomst zouden hebben. In het begin ging het om een klein aantal kinderen die ze met haar auto op ging halen, later ging het om grotere aantallen en werden haar missies steeds gevaarlijker.

De auteur werkt met verschillende verhaallijnen, dat maakt dat het verhaal afwisselend is en makkelijk wegleest. In een van de verhaallijnen is Truus uiteraard de hoofdpersoon. De auteur beschrijft haar als een vrouw van vlees en bloed. Ze is getrouwd met Joop, jammer genoeg hebben ze geen kinderen kunnen krijgen. Maar alle kinderen die op de vlucht zijn voor het nazi-geweld, hebben een plekje in haar hart. Natuurlijk is Truus ook bang, ze heeft er ook reden toe want vaak hebben de kinderen geen geldig uitreisvisum. Wanneer Engeland besluit om een substantieel aantal Joodse kinderen op te nemen, reist Truus af naar de Wenen waar ze hoopt Adolf Eichmann te ontmoeten, de gevreesde SS-er die in Wenen een schrikbewind uitoefent onder de Joden. Ze mag de volgende zaterdag 600 kinderen uit Wenen halen, niet meer en ook niet minder. Een bijna onmogelijke opdracht omdat Joden niet op de sabbat mogen reizen en waar haalt ze precies 600 kinderen vandaan? Tante Truus gaat op de voor haar kenmerkende manier aan de slag.

In een andere grote verhaallijn maken we kennis met Stephan Neumann. Hij woont met zijn ouders en jonger broertje in een paleis van een woning. Zijn moeder is ernstig ziek maar verder heeft de jonge Stephan alles wat zijn hartje begeert. Stephan wil graag schrijver worden, daarom laat hij zijn haar vaak knippen bij Otto Perger, een kapper met connecties in de schrijversscene van Wenen. Daar ontmoet hij de kleindochter van Otto, Žofie-Helene, een bijzonder meisje met een geweldige wiskundeknobbel. De twee worden beste vrienden, een bijzondere vriendschap in een snel veranderende samenleving. Duitsland lijft Oostenrijk in, de nazi’s krijgen het voor het zeggen in Oostenrijk. De Neumann’s zijn Joden en ze ondervinden al snel wat het betekent om Jood te zijn in het vooroorlogs Wenen. Žofie-Helene is christen maar ook in haar gezin is de invloed van het nazisme merkbaar. Haar moeder is een kritische journaliste en ze steekt haar mening over de slechte behandeling van de Joden niet onder stoelen of banken. Terwijl de Joden die nog kunnen vluchten, zoals de tante van Stephan, eieren voor hun geld kiezen en proberen weg te komen uit Wenen, kiezen Stephans ouders ervoor om te blijven. Ze blijven omdat Stephans moeder zo ziek is dat ze niet meer in staat is om te reizen. En dan zitten ze als ratten in de val. Tijdens de Kristallnacht worden de meeste Joodse mannen opgepakt en naar een werkkamp gestuurd. Stephan weet gelukkig op tijd te ontsnappen maar zijn vader wordt wel opgepakt. Stephan kan niet meer naar huis, verblijft grotendeels ondergronds daarbij stiekem geholpen door Žofie-Helene. De situatie is uitzichtloos en verslechtert nog meer wanneer ook Žofie-Helene’s moeder wordt opgepakt door de Gestapo.

Maar dan verschijnt Tante Truus op het toneel, ze mag 600 kinderen van Joodse afkomst uit Wenen leiden naar Engeland toe. De kinderen moeten ouder zijn dan vier jaar en jonger dan achttien. Stephans moeder besluit dat Stephan en zijn broertje Walter erbij moeten zijn. Maar hoe kom je op die lijst? En waar is Stephan? Stephan wordt bovendien binnenkort achttien jaar, zou hij wel mee mogen? Een race tegen de tijd volgt in Wenen.

Mijn mening
De titel De laatste trein naar vrijheid slaat op de trein die vanuit Wenen vertrok, voor de 600 kinderen was het hun laatste kans op de vrijheid. De cover laat een eenzaam kind zien op een verlaten station, heeft hij de laatste trein gemist?

Wat een heldin die Truus Wijsmuller en wat een indrukwekkend verhaal. De auteur weet steeds te boeien, het verhaal wordt nergens melodramatisch maar ontroert wel. De karakters van de hoofdpersonen worden goed uitgewerkt, hun onzekerheden maakt ze menselijk. Het onmenselijke van het nazisme wordt ook goed duidelijk gemaakt. Hoe snel kan een vreedzame samenleving veranderen in één van onderdrukking en wreedheid. Een samenleving waarin een groep mensen niet meer welkom is en wordt uitgespuugd. En waarom zijn ze dan elders niet van harte welkom? Een bijzonder boek dat zijn vier sterren ten volle waard is.
  
Jeannie
Perfecte Buren


'Ordo Entia – Opstand' - Esmeralda van Belle



Genre: Ya / Urban fantasy
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 978 94 93157 13 2
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 260
Uitgave: november 2019

Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Een tijdje geleden las ik het eerste boek in deze serie, en wat vond ik die onwijs goed en leuk. Dus toen ik dit boek mocht recenseren was ik ook helemaal blij. Want zou dit verhaal mij ook weer kunnen bekoren?

In dit deel gaan we terug in de tijd, toen Grootmeester Casper de Wit nog een puber was van zestien jaar. Casper is de zoon van de Monitor van Aretikos, een genootschap dat het bestaan van mythische wezens verafschuwt en ze maar wat graag helpt verdwijnen van onze aarde. Geweld is ze niet onbekend en laat dat nou precies zijn waar Casper zich totaal niet in kan vinden. Nadat dan ook een van de ergste dingen in zijn leven gebeurd verlaat Casper zijn huis en Aretikos. Hij wordt al snel opgenomen in het gezin van de familie Vegter, de Grootmeester van het genootschap Ordo Entia. Deze orde beschermt de mythische wezens juist en wil niets liever dan dat er vrede heerst tussen hen en de mensheid. De twee genootschappen staan werkelijk lijnrecht tegenover elkaar in hun handelen en denken.
Casper komt erachter dat hij op mannen valt, dit is bij Ordo Entia absoluut geen probleem, wat wel een probleem is, is dat er binnen de orde geen relaties mogen worden aangegaan tussen mens en Mythisch wezen. En jammer genoeg heeft Casper zijn hart verloren aan Alfons, een Alf. Een relatie die dus niet mag, hier heeft hij het behoorlijk moeilijk mee, ondanks dat Casper het echt naar zijn zin heeft bij Ordo Entia.

“Dat betekent niet dat ik niet om je geef, maar je moet eerst jezelf vinden. Je moet eerst van je nieuwe identiteit houden, voordat je van iemand anders kunt houden.” – Alfons. Blz. 58-

De jaren gaan verder en de band tussen Johan Vegter, de zoon van de Grootmeester, en Casper is verweven tot een beste vrienden band, of eigenlijk zelfs een familieband. Casper is in het gezin opgenomen en het voelt voor een ieder alsof dat nooit anders is geweest. Behalve dan dat bij lange na niet iedereen erg blij is met de afkomst van Casper in de gemeenschap. Ook komen ze erachter dat Casper een rol heeft te spelen in de vervulling van de profetie. Het begin van Caspers nieuwe leven is daar, maar zal hij zijn rol in de profetie ook echt kunnen vervullen? Komen Casper en Alfons nog wel bij elkaar, of zal dat geluk hen nooit gegund worden? En lukt het Casper om te kunnen gaan met hoe en wie zijn bloedfamilie eigenlijk is?

“Casper weet hoe het is om dingen over je familie te ontdekken die je niet wilt weten. Dat het slopend is om je af te vragen waar je thuishoort.” -Blz.233-

Wat was dit een heerlijk boek om te lezen, al vanaf de eerste bladzijdes werd ik meegetrokken het verhaal in en het liet me pas los bij de laatste. Ik hou van dit soort werelden! Esmeralda heeft een vlotte, beeldende schrijfstijl waardoor ik alles al heel snel voor me tot leven zag komen. Dat ze met dit boek een sprong terug in de tijd maakte vond ik vooral erg leuk, zo kom je toch meer te weten over de achtergrond van Grootmeester Casper de Wit. Tegelijkertijd, hoe verder je komt in het boek des te meer het verweven raakt met het eerste deel. Alleen dan vanuit de ogen van Casper geschreven, dit vind ik echt superknap gedaan. Vooral ook omdat je niet het eerste deel gelezen hoeft te hebben om in dit boek te kunnen beginnen. Al raad ik dat wel aan, want het eerste deel is ook gewoon machtig leuk! De tijdsprongen zijn absoluut niet storend, worden duidelijk aangegeven en geven je zo een heel duidelijk beeld van wat er allemaal speelt en heeft afgespeeld.

Ook de Feniks op de voorkant van het boek is voor mij echt een plaatje. Ik hou van de Feniks en dit boek zou daardoor ook gelijk een instant buy zijn geweest, alleen al door de cover. Maar gelukkig is het verhaal het ook absoluut waard. Want wat heb ik onwijs genoten van dit boek en Casper is en blijft toch echt een van mijn favoriete karakters. Ik hoop dan ook echt dat er nog veel meer delen gaan komen in dit urban fantasy verhaal, want ik kan er werkelijk waar nog lang geen genoeg van krijgen. Dit boek krijgt van mij dan ook 5 sterren!

“Nu is je kans om te bewijzen waar je hart echt ligt. Aretikos of Ordo Entia”

Bren de Wit
Perfecte Buren


‘Het dagboek van Renia Spiegel’ – Renia Spiegel



Genre: non-fictie
Uitgeverij: HarperCollins Holland
ISBN: 9789402703276 
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 416
Uitgave: september 2019

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.





Moeders omhelzing
De enige, de laatste
Zal altijd bij me blijven
Door alle tranen, alle ongeluk
Door alle zware momenten
We zullen het allebei doorstaan, jij en ik
En dan zal een sprankje oplichten


Renia Spiegel zag het levenslicht op 18 juni 1924 in Uhryńkowce. Dit ligt in de provincie Tarnapol in het zuidoosten van Polen. (Dit behoort nu bij Oekraïne). Het is 31 januari 1939 als ze op vijftienjarige leeftijd haar dagboek begint te schrijven. Renia woont bij haar grootouders omdat haar mama en zusje het land rondreizen. Haar zusje acteerde in films en op het toneel. Ze werd bestempeld als de Shirley Temple van Polen. Renia heeft zich dan al toegelegd op het schrijven.

Haar besluit om in een dagboek te schrijven is omdat ze een vriendin nodig heeft, iemand waar ze haar bevindingen en geheimen mee kan delen en die bovenal zwijgt! Dit is voor Renia de beste manier om al haar gevoelens neer te pennen. Ze begint bijna altijd met “Lief dagboek!” Ze schrijft er niet elke dag in, er kunnen soms dagen of weken tussen zitten. Haar dagboek wisselt af tussen een paar regels tot grote stukken tekst, al dan niet gepaard gaand met een gedicht.

“Lief dagboek, ik begrijp hoe belangrijk je bent. Steeds vaker blader ik door je bladzijden, op zoek naar wat ik op een bepaald moment voelde”. (blz.51)

De toon wordt direct gezet in haar schrijfsels. Alhoewel ze een vriendin heeft waar ze mee naar school gaat valt het op dat Renia zich heel eenzaam en verdrietig voelt, eigenlijk bijna op het depressieve af. Ze is zelden gelukkig en dat spat zo van de pagina’s af! Renia is een heel intelligent meisje en weet hoe ze de dingen en vooral haar emoties omschrijft. Daar komen dan ook nog de gedichten aan te pas die heel uniek zijn. Ze pent er maar op los en weet over gelijk wat een gedicht uit haar vingers te toveren. Deze gedichten zijn een voor een pareltjes om te lezen. Maar wat ze bovenal het meeste mist, is haar mama. Dit loopt als een rode draad doorheen haar dagboek. Ze voelt zich werkelijk eenzaam en verlaten en bidt dat ze haar mama kan zien.

In september 1939 breekt de oorlog uit en ondertussen kan ze niet meer weg bij haar grootouders. Renia gaat naar school en probeert daar ook het beste van te maken. Gelukkig heeft ze ook haar klasgenoten en de jongens zijn ook erg in trek. Renia zit volop in de puberteit en dat begin je ook te merken in haar dagboek. En dan wordt ze tot over haar oren verliefd op Zygu. Vanaf dan staat haar dagboek bol van verlangen voor hem. Het is natuurlijk dat ze al haar puberale gevoelens neerpent maar voor mij was dit echt teveel van het goede. Het haalde niet alleen de vaart uit het verhaal maar het werkte enorm storend. En dit is eigenlijk wel het grootste gedeelte waar ze haar dagboek aan wijdt. Ze beschrijft haar leven maar laat bitter weinig los over de oorlog buiten het feit dat haar mama niet bij haar is omwille van deze situatie.

Het is mede door Renia’s prachtige schrijfstijl en haar prachtige en hartroerende gedichten dat het boek zo’n vat had op mij. Ze schrijft op een heel volwassen manier, iets dat je van een vijftienjarige niet direct verwacht en al zeker de poëzie niet! Ze leeft werkelijk in haar eigen kleine wereldje. Ook tijdens deze verschrikkelijke periode merk je dat ze een puber is met haar eigen grote zorgen. Ze bewierookt de talenten van een ander maar beseft eigenlijk niet hoe geweldig zij wel is en wat voor vaardigheden ze werkelijk bezit. Ze is een bijzonder bedachtzaam en begaafd meisje!

Het is in juli 1942 dat ze haar laatste aantekeningen maakt in haar dagboek. Ze neemt dan ook afscheid van haar dagboek: “ Lief dagboek, mijn geliefde, dierbare vriendin! Samen hebben we vreselijke dingen meegemaakt en nu is het ergste moment gekomen”. (blz 323)

De laatste bladzijden van haar dagboek werden door haar vriend Zygmunt geschreven. Hij heeft Auschwitz overleefd en heeft haar dagboek veilig kunnen bewaren. Het is dan ook hij die in de begin jaren ’50 het 700 tellende dagboek aan Renia’s zus weet te overhandigen. Het heeft zeventig jaar in een safe gelegen tot Elizabeth het met de wereld wilde delen.

Zowel het voor- als het nawoord zijn zeer belangrijk en vooral interessant om te lezen. Daar krijg je eigenlijk en eindelijk de informatie over de oorlog te lezen. Hier wordt het levensverhaal van Elizabeth uiteengezet. Het is mede door dit dat het boek van mij een ster meer krijgt. Als je hoopt op een verhaal zoals à la Anne Frank dan kom je bedrogen uit. Dit is een relaas van een pubermeisje die met veel dingen worstelt en alles emotievol neerpent. Biddend en hopend op een mooie toekomst, een toekomst die teniet werd gedaan door drie schoten!! 4 sterren voor Renia!


Het leven is een strijd
De wereld een strijdveld
Ik zal vechten, ook al geloof ik
Niet in de overwinning

Nancy
Perfecte Buren




maandag 27 januari 2020

Verslag BOEK 10 door Marc-Jan





Zaterdag 25 januari 2020, een nieuwe editie van BOEK10. Godijn Publishing organiseerde dit leuke evenement alweer voor de zesde keer. Deze keer echter voor het eerst in Woerden in plaats van Hoorn. Dat was voor mij heel fijn want dat scheelt een halfuur reistijd.

Vergezeld door Nienke Pool en mijn vriend kwamen we aan bij theater 'Het Klooster'. In de knusse gangetjes stonden tafels vol boeken. Boeken van Godijn, schrijvers die klaar zaten voor het zetten van een krabbel en bloggers en boekenliefhebbers waren overal te zien.

Het programma startte met een lezing van Hilda Spruit en Anne Ruhl (Schrijversacademie). Deze misten wij echter doordat wij iets later aankwamen (in de eerste pauze).

De pauzes zijn ware netwerk momenten. Gezellig bijkletsen, boeken bespreken en mensen begroeten. Hier en daar op de foto, boeken kopen en signeren. Ik kocht een fysiek exemplaar van deel twee in de Poortwachterstrilogie van Oli Veyn. Uiteraard liet ik deze ook signeren. Altijd leuk met Oli!

Na de pauze volgde een poëzievoordracht van Jeroen Kraakman, gevolgd door de uitslag van de schrijfwedstrijd 'Dansende olifanten op het ijs'. Gefeliciteerd aan de winaars! Het thema voor de volgende schrijfwedstrijd zal zijn: 'Een zwarte roos op het plein'. Na de uitslag van de wedstrijd volgde de inspirerende lezing van Buddy Tegenbosch. Een arm onder zijn trui in een mitella gestoken -resultaat van een potje icehockey- beantwoordde hij vragen over zijn schrijverschap. Heerlijke enthousiaste man om naar te kijken. Goede verteller.

De volgende pauze was alweer aangebroken. Ik kocht uiteraard de nieuwe Buddy Tegenbosch en kreeg van Nienke Pool de dicht/verhalenbundel van Jeroen Kraakman die ook sinds gisteren te koop is.

Het laatste blok van de dag was alweer aangekomen. Hierin gebeurde enorm veel! Het begon opnieuw met een indrukwekkende poëzievoordracht van Jeroen Kraakman. Zijn talent is inmiddels wel duidelijk.
Antoinette Kalkman (Thrilleracademie, auteur van 'Bonuszoon') gaf het startschot van de schrijfwedstrijd 'Zwarte sneeuw'. Een novellewedstrijd waarbij een boekcontract is te winnen. Naadloos hierop aan sloot de workshop die Marelle Boersma (Thrilleracademie, auteur) gaf over het maken van een goed begin.





En toen was daar hetgeen waar een ieder al een poos naar uitkeek: de lancering van de tien boeken van dit jaar. Negen auteurs, tien boeken.
Ronald van Assen lanceerde dit jaar twee boeken. Spannend werd het ook nog. Eén auteur was namelijk nog niet bekend. Dit was het mysterie boek van de mysterie auteur.

De lancering begon. Op willekeurige volgorde pitchte de volgende auteurs de volgende boeken:
Liesbeth Dekker ​-Schuldig
Ronald van Assen​-De acht poorten
​​​-Een boodschap uit het verleden
Ellis van Zijll ​​-Abdij van de nacht
Alice Bakker ​​-Jouw spel, mijn regels
Lieve van de Berg ​-Juf Zebrahoed
Anita Henriët ​​-Dertig dagen om te falen
Mark de Groot ​​- Het zoekavontuur van Geenhoon
Jesse van Willigenburg ​-Mianara: verraad

En na deze 9 boeken werd het tijd voor de mysterie auteur en boek. En dat was... *tromgeroffel* ... Johan Klein Haneveld. Hij schreef in een eerdere reeks van boek10 het boek Conquistador. Nu, bij editie 6, heeft hij aan deze bundel extra verhalen toegevoegd en uitleg over de totstandkoming bij elk verhaal: Conquisatdor Extended.





Na het lanceren van de boeken was boek10 alweer afgelopen. We vertrokken met een groot gezelschap om lekker te eten en na te praten over een fantastische dag met vooral veel fantastische mensen.

Marc-Jan
Perfecte Buren