vrijdag 28 februari 2020

'Winter in het Kattencafé' – Melissa Daley



Genre: feelgood
Uitgever: A.W.Bruna
ISBN: 9789400511712
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: november 2019


Met dank aan A.W.Bruna Uitgevers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Daar was ie dan eindelijk, het tweede boek over de geliefde café kat Molly. Het eerste boek heb ik met veel plezier en liefde gelezen en was dan ook zo benieuwd of dit tweede deel mij ook weer zou kunnen bekoren.

“Open voor koffie, cake en knuffels. Dit was Molly’s, het enige kattencafé in de Cotswolds.”

Molly en haar kittens leven een heerlijk leventje bij Debbie en haar dochter in het kattencafé in het kleine stadje Stourton-on-the-Hill, gelegen in de groene heuvels van de Cotswolds. Maar al snel wordt hun rust nogal abrupt verstoort als de zus van Debbie, Linda, ineens voor de deur staat.

Debbie hoort Linda haar verhaal aan en nodigt haar uit om tijdelijk te blijven logeren, ze kan haar zus met haar gebroken hart toch niet in de kou laten staan? Linda accepteert dit aanbod onmiddellijk en moet nog even iets uit de auto pakken, maar waar ze dan mee terug komt is verre van wat iedereen verwacht had. Een hond! En dan ook nog eens zo’n vervelende keffer die zich ook nog eens gelijk agressief naar de katten begint te gedragen. Beau is zijn naam. Dit was absoluut niet de bedoeling, maar toch geeft Debbie haar zus de kans om te blijven.

Als de rust een soort van is wedergekeerd, want helemaal mogelijk is dat absoluut niet met Linda in de buurt, komt ze met nog iets waar Molly zeker niet op zit te wachten. Linda komt aanzetten met een volbloed raskat en niet zomaar een, nee een echte Siamees, Ming. Molly raakt volledig van slag en hoopt dat Debbie dit absoluut niet zal accepteren. En Ming zelf… die lijkt zich nergens iets van aan te trekken en kijkt alleen maar verwaand vanaf het hoogste plekje in het café op de anderen neer. Ze wordt geadoreerd door de gasten die binnen komen en het begint er toch wel heel erg op te lijken dat Linda er alles aan doet om Ming de belangrijkste kat te laten worden van Molly’s kattencafé. De toon is gezet... dit pikt Molly absoluut niet! Eerst al een hond en nou ook nog eens een verwende Siamees erbij, dat kunnen ze toch niet menen!?

“Was het slechts een kwestie van territoriuminstinct, of was mijn wantrouwen tegen haar terecht? Debbies houding dat het welzijn van haar katten haar eerste prioriteit was, gaf me hoop; als ze wist dat ik niet gelukkig was, zou ze immers geen andere keus hebben dan een nieuw tehuis voor Ming te zoeken. En Debbie kende me goed genoeg om mijn afschuw dat ik mijn huis moest delen met een minachtende Siamees op te merken….” -Molly, blz.77- 

Het lijkt er steeds meer op dat het ene na het andere ongeluk zich blijft opvolgen. Zo verdwijnt ook nog een van Molly haar kittens en maakt ze zich daar hartstikke ongerust over. Zo stapelt er van alles op en dat alles met de feestdagen voor de deur… Gaan die nou nog wel feestelijk worden voor Molly of is hiermee pas de toon gezet? 

Wat was dit weer een heerlijk boek om te lezen. Ik vloog er doorheen gewoon. De schrijfstijl van Melissa is ontzettend vlot, dus voor je het weet zit je volledig in het verhaal en waan je je in de wereld van Molly en het kattencafé. Een absolute mustread voor kattenliefhebbers, maar ook zeker voor degenen die behoefte hebben aan een fijn feelgood-boek om even lekker bij weg te zakken op de bank en je te laten meevoeren in die heerlijke wereld die Melissa voor je gecreëerd heeft.

De personages zijn over het algemeen lekker sympathiek en “echt”, je zou ze zomaar kunnen kennen in het ware leven. Zo goed en spontaan zijn ze neer gezet. Dus hou jij van een fijn, warm en ontroerend verhaal met veel katten erin, dan is dit een absolute must have voor jou! Ik geef het boek dan ook 4 sterren. Ik heb er echt van genoten en kijk uit naar een hopelijk, volgend deel over het kattencafé.

Bren
Perfecte Buren 


blogtour 'Gebroken, deel 2 van Momentum - Shelena Shorts'







Genre: young adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585486
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 286
Uitgave: 9 maart 2020

Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie-exemplaar.

Let op! Gebroken is het tweede deel van de serie. Als je het eerste deel Momentum niet hebt gelezen, kan deze recensie spoilers bevatten.


Hoe bescherm je een geheim als je zelf de waarheid niet kent..?


Het verhaal
Sophie wordt wakker in het ziekenhuis. Gelukkig mag ze al gauw naar huis. De politie komt nog langs met een aantal vragen over de afgelopen gebeurtenissen, maar zij laten Sophie daarna met rust. Wes en Sophie proberen hun leven weer op te pakken na de afschuwelijke gebeurtenissen. De media laat hen gelukkig ook met rust als Wes een persconferentie geeft. Sophie gaat weer aan het werk in de tweedehandsboekwinkel bij meneer Healy, de afleiding doet haar goed. Op het moment dat Sophie en Wes denken dat alles tot rust is gekomen en zij hun leven weer rustig kunnen gaan leiden en van elkaar kunnen gaan genieten, wordt hun tijd samen verstoord door een aantal mysterieuze zaken.

Conclusie
Ik was erg benieuwd naar dit deel, omdat het eerste deel, Momentum, mij niet kon overtuigen. Ik hoopte dat de schrijfster dat dit keer wel zou weten te doen en dat is gelukt.

De opbouw van het verhaal is dit keer beter, vooral toen Sophie en Wes te maken kregen met geheimzinnige zaken, die hun geheim bedreigden. Ik zat helemaal in het verhaal. Beide personages maken een goede ontwikkeling door in dit boek. De dialogen zijn aangenaam en je leert hen beter kennen. Sophie en Wes zijn een heerlijk verliefd stel, ondanks dat ik het verhaal vooral in het eerste deel persoonlijk net te zoetsappig vond. Er werd erg veel nadruk gelegd op hun verliefdheid, dat had van mij minder gemogen, vooral omdat de twee personages al een goede en overtuigende chemie hebben. De scènes die dit nog eens benadrukten, waren net te veel van het goede naar mijn mening. In de loop van het verhaal werd dit beter.

Gebroken las vanaf het begin vlotter dan het eerste deel van de serie. Shelena Shorts beschrijft enkele situaties weliswaar nog steeds met veel details, maar deze waren niet meer zo storend als in het eerste boek. Je merkt dat de schrijfster is gegroeid wat betreft haar schrijfstijl, ik was aangenaam verrast hierdoor. Ik was dan ook blij dat ik dit boek een kans heb gegeven. Het verhaal leest lekker. Helaas bevat het minder actie dan ik had verwacht, de nadruk ligt meer op de relatie tussen Sophie en Wes. Op het einde wordt het verhaal echter weer echt goed spannend. Ik begon met enige twijfel aan dit boek, maar heb er uiteindelijk toch erg van genoten, vooral van het sterke einde. Ik kijk erg uit naar het derde deel, ik moet en zal nu weten hoe het afloopt met Sophie en Wes. Ik geef Gebroken graag 3,5 sterren.

Jeanine
Perfecte Buren

Lees HIER het 1e deel 'Momentum' 


donderdag 27 februari 2020

Hamley Day - WIN 1 van de 2 GESIGNEERDE exemplaren van 'Het Verlaten Huis'






Zoals beloofd sluiten wij deze Hamley Day af met een leuke winactie.

Van Sandra mogen wij 2 GESIGNEERDE exemplaren van Het Verlaten Huis weggeven. Uiteraard moet je daar een ietsiepietsie voor doen.

Als je goed opgelet hebt vandaag zul je zeker de titel van het laatste deel uit Kraaidorp trilogie weten.

Gevonden?

- Mail je antwoord naar perfecteburen@gmail.com

- Zet in het onderwerp het antwoord

- Geef je naam en adresgegevens mee als ook je gebruikersnaam op Facebook

- Om kans te maken dien je lid te zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook 

- Nog niet? Dat kun je in één KLIK

- De winnaars maken we bekend op onze besloten groep maandag 9 maart



Hamley Day - Roelant meets ... Sandra J. Paul









Sandra J. Paul (als Joanna Carlton schrijft zij Engelstalige boeken) is een auteur van wie de eerste boeken uitgegeven werden door uitgeverij Het Punt. Later bracht ze ook een boek uit bij Witsand. Als ondernemer was nadien de keuze om een eigen uitgeverij op te richten evident. Niet alleen voor haar eigen boeken, maar ook voor andere auteurs. Dat maakt me nieuwsgierig. Ik reisde naar Leuven om haar enkele vragen stellen.

Roelant: ‘Naast zelf boeken schrijven ben je ook je eigen uitgeverij begonnen met een rap toenemend aantal titels. Hoe komt dat zo?’

Sandra: ‘Als ik in het buitenland had gewoond, Engeland of Amerika, dan zou ik literair agent zijn geworden. Het is een grote ambitie van mij om jong talent te helpen en mensen op de kaart te zetten. Ik heb namelijk zelf heel veel dingen moeten doen waarvan ik later dacht: is het normaal dat een auteur dit zelf moet doen? In mijn uitgeverij, Hamley Books, wil ik graag een combinatie van gevestigde waarden en jong talent. Iedereen gelijk voor de wet, maar beide sturen naar een vooruitgang, naar een grotere bekendheid. Maar tegelijkertijd zichzelf leren ontdekken. Zoals een auteur die al een aantal boeken heeft geschreven, iets out-of-the-box te laten maken. Zelf als auteur probeer ik dat ook.’

Roelant: ‘Je beoefent verschillende genres.’

Sandra: ‘Ik laat mij leiden door ideeën en niet door genre.’

Roelant: ‘We staan hier vandaag in een boekhandel en daar weten ze ook niet goed waar ze je neer moeten zetten: bij de Young Adults of bij de thrillers?’

Sandra: ‘Dat maakt mij niet uit. Vandaag sta ik bij de thrillers, maar ik heb ook een jeugdboek bij me. Ik merk dat de mensen die mij volgen alles kopen wat ik schrijf, het maakt niet uit wat voor genre. Daar hoef ik me dus niet mee bezig te houden, dat is erg plezant. Aan Stof (Dust in het Engels), een end-of-the-world verhaal, en Kwijt, een psychologische thriller, heb ik gelijktijdig gewerkt. Voor mij kan dat wel. Omdat ik ook zo in elkaar zit.’

Roelant: ‘Je schrijft zowel in het Nederlands als in het Engels. Waarom heb je Stof en Hart-slag eerst in het Engels geschreven en een tijd later pas de Nederlandse versie daarvan gemaakt?’

Sandra: ‘Ik ben tweetalig. Engels is voor mij even natuurlijk als Nederlands. Sommige verhalen neigen zich beter eerst naar het Engels. Zoals Dust en Heart-Beat. Daarna vertaal ik die zelf naar het Nederlands. Ik herschrijf die eigenlijk in het Nederlands. Maar andersom kan ik niet. Dat is heel moeilijk. Op de een of andere manier zitten die emo’s anders.’

Roelant: ‘Naast je eigen boeken schrijven en je uitgeverij heb je ook nog een reguliere baan.’

Sandra: ‘Ik werk vier dagen per week als IT-consultant. En de overige drie dagen op de uitgeverij. Dat begon als een hobby project, maar het is een beetje uit de hand gelopen, hahaha. De uitgeverij is voor mij geen werken, dat is puur mijn passie. Het gaat heel goed. In 2020 gaan we naar een ruime verdubbeling van het aantal boeken van 2019, bijna 30 tegenover 11.’

Roelant: ‘Het zijn allemaal vrouwelijke auteurs.’

Sandra: ‘We hebben ook verschillende mannen, zoals Valentijn Ringelberg, een Nederlandse blogger die een prachtige fantasy Young Adult geschreven heeft, met een LHGBT-tintje eraan. Daarnaast hebben we ook Filip Bastien. Dat is de winnaar van de Indie awards 2018. Zijn boek Winteruren krijgt bij ons een tweede leven. Het werd heruitgebracht met een nieuwe cover. Het is een levensverhaal van een man die twee wereldoorlogen heeft meegemaakt. Die hoofdpersoon is gebaseerd op zijn eigen grootvader. Filip heeft ons benaderd en we hadden meteen een klik.’

‘En dan hebben we nog Jean-Paul Dullers. Hij heeft in het verleden twee boeken uitgebracht bij uitgeverij Aspekt. Hij heeft nu een geweldig boek geschreven. Het is geen doorsnee thriller, maar een spannende roman over twee politieagenten. In tegenstelling tot het gangbare beeld van twee agenten, waarvan de een cynisch is en de ander een jong broekie, gaat het hier over twee normale mannen, die goede vrienden van elkaar zijn en samen zaken oplossen. Het verhaal gaat over die zaak, maar vooral over die mannen. Het is zó mooi geschreven en zo smakelijk met veel humor. Het is echt een Vlaams boek, maar heel erg goed. Ik kon dat gewoon niet laten liggen.’






Roelant: ‘Jij schrijft helemaal niet Vlaams.’

Sandra: ‘Klopt, ik let daar ook heel hard op. Chinouk Thijssen, mijn redacteur, is Nederlandse. Er mogen best wel wat Vlaamse woorden inzitten, ik ben tenslotte een Vlaming, maar ik probeer zoveel mogelijk algemeen Nederlands te schrijven. Sommige van mijn boeken spelen zich af in Vlaanderen. Zoals Kwijt dat zich afspeelt in een kleine gemeente in België. Qua locatie speelt de Schelde een grote rol. En de Schelde kent iedereen. Daar let ik heel erg op. Stof speelt zich af in San Francisco. Ook algemeen bekend.’

Roelant: ‘Bij Stof moest ik erg denken aan die film met Sandra Bullock, the Bird Cage.’

Sandra: ‘Ah, ja. Maar het verhaal is totaal anders. Beiden gaan over het eind van de wereld, maar mijn boek gaat over een man, Simon, die zijn gezin verloren heeft. Ik wilde het verhaal vertellen vanuit het aspect van een doodgewone man die wordt geconfronteerd met het einde der tijden. In zo’n film zie je dan dat er een magische oplossing gezocht wordt om alles te redden, en dat ik wilde ik nu net niet. Maar Simon wil dood. Hij heeft alles wat hij belangrijk vond verloren. Ik ben ook bij mijzelf nagegaan: wil ík overleven in een wereld waar alles weg is? Waar je partner en je drie kinderen er ook niet meer zijn? Die zogenaamde overlevingsdrang die mensen hebben, is niet vanzelfsprekend. Het moet wel de moeite waard zijn.’

Roelant: ‘Drie kinderen heb je? Naast je drukke werkzaamheden?’

Sandra: ‘Dat is gewoon een kwestie van heel goed plannen. Ik ben hoog georganiseerd. Ik ben eigenlijk in hart en nieren een projectmanager. Ik ben heel planmatig. Dat is een groot voordeel als je veel te doen hebt. Het is niet alleen een goed manuscript dat nodig is; ik moet ook een klik met de auteur hebben. Iedereen wordt gecoacht. Als ik geen klik heb met die mensen, kan ik ze ook niet helpen. Ik heb al heel veel manuscripten geweigerd op basis van de persoonlijkheid van de auteur. Dan gaat het gewoon niet. Er komen zoveel manuscripten binnen dat de eventuele uitgave pas over een jaar kan plaatsvinden.’

Roelant: ‘Dat is ondertussen wel een enorm succes voor jou en Hamley Books.’

Sandra: ‘Dat had ik ook niet kunnen denken van tevoren. Zoveel manuscripten gekregen, waaronder ook heel veel goede. Ik heb veel geweigerd, soms met pijn in het hart. Maar ik moet keuzes maken. Ik doe alles alleen, begeleiding, productie, noem maar op.’

Roelant: ‘Praktisch alle uitgeverijen hebben stagiaires die de eerste schifting doen bij de manuscripten.’

Sandra: ‘Nee, ik doe alles alleen. Ik vind dat ik er 100% achter moet staan. Ik ben een gevoelsmens, ben heel empathisch. Doe alles op gevoel. Soms zijn er van die boeken waar je de hele nacht van wakker ligt. En als het dan ook met de auteur klikt, heb je het totaal plaatje. Ik ben zelfs heel gevoelig voor hoe mensen mij een mail sturen, of hoe ze me aanspreken via Messenger of What’s App. Op basis van the-tone-of-voice in een mail voel je soms aan wat voor iemand het is. Ik coach ook mensen in het dagelijks leven, ben constant met mensen bezig. Dan voel je dat gewoon. Ik heb dat mijn hele leven al gehad, maar de laatste jaren is dat serieus gegroeid. Het Fingerspitsen Gefühl.’

Roelant: ‘Als we even stilstaan bij de auteurs die wél in jouw stal geraakten. Hoe is dat gekomen? Hoe is de Hamley uitgeverij begonnen?’
  
Sandra: ‘Het begon eigenlijk met de presentatie van mijn boek Hart-Slag, eind 2018. Dat was het eerste boek onder de Hamley-vlag. Daar kreeg ik een enorme exposure, heel veel aandacht. Door al die aandacht kwamen er verschillende mensen op mijn pad. Die vroegen me of ik ook andere auteurs ging presenteren. Op termijn wel, was steeds mijn antwoord. Luna van Roosendaal was de eerste in wie ik iets zag. Ik wist, daar kan ik wat mee doen. Daarna kwam ik Esther Boek tegen. Zij zat bij de Crime Compagnie, een uitgeverij die thrillers uitgeeft.  Maar ze schreef eigenlijk geen thrillers. Ze was daar een beetje een buitenbeentje. Was haar eerste boek, Geen Kind meer, al geen thriller, haar tweede, de Perfecte Moeder, al helemaal niet. Dat was een roman met wat spannende elementen. Daarnaast sprak haar die persoonlijke touch, die ik nastreef, wel aan. Op dat moment waren we gloednieuw als uitgeverij. Ik heb haar gezegd dat ze echt geduld met ons moest hebben, dat we niet konden garanderen dat we meteen overal in de boekhandels zouden komen te liggen. Gelukkig zijn onze online-kanalen goed en we krijgen veel bestellingen hierop binnen. Toen is Lara Reims gekomen. Daarna Nina Verheij. Ook Pat Craenbroek is bij ons fonds gekomen. Haar eerste boek, Uitgebroed, is geweldig met een heel typische stijl. Einde mei komt haar tweede boek, Uitgekookt, bij ons uit. Intussen zijn we veel auteurs verder en groeit ons aanbod. Er komen dit jaar ook nog veel mooie titels aan. Onlangs is het debuut van J.B. Ocean, Blauw, gelanceerd. Een prachtige roman over twee vriendinnen met een geheim. We hebben ook Het Dorp van Belinda Aebi gelanceerd en Toxine, van het jonge talent Rani De Vadder. Voor de zomer mag je nog meer bijzondere titels verwachten.’

Dank je wel, Sandra, voor dit gezellige interview. Ik kijk uit naar al die nieuwe boeken die Hamley Books binnenkort uit gaat geven.

Roelant
Perfecte Buren


Lees HIER de recensie van 'Het verlaten huis'
Lees HIER de recensie van 'Hart-slag'
Lees HIER de recensie van 'Stof'
Lees HIER de recensie van 'De duistere school' 
Lees HIER de recensie van 'Azerty'
Lees HIER de recensie van 'Winteruren' 
Lees HIER de recensie van 'Loopgravenhel(d)'




Hamley Day - 'Het verlaten huis' - Sandra J. Paul




Vandaag verschijnt bij Hamley Books de jeugdthriller Het verlaten huis van Sandra J. Paul. Sandra J. Paul is een veelzijdig auteur. Ze schrijft in meerdere genres, bijvoorbeeld jeugdboeken, young adult en psychologische thrillers. Ze schrijft en publiceert ook Engelstalige boeken onder het pseudoniem Joanne Carlton. Het Verlaten Huis is haar tweede jeugdthriller, het vervolg op De Duistere School (2019). Volgend jaar wordt deze trilogie afgesloten met De Vergeten Tuin. Het bijzondere aan deze trilogie is dat de auteur de boeken samen met haar drie zonen heeft bedacht. De delen zijn goed onafhankelijk van elkaar te lezen. 

Deze dag staat dan ook helemaal in het teken van dit jeugdboek en zijn auteur. Hieronder lees je de recensie van Jeannie en verder volgt vandaag een interview dat Roelant met Sandra had EN een toffe winactie. Hou ons dus in de gaten!

Genre: jeugdthriller+
Uitgeverij: Hamley Books
ISBN 9789463967099
Aantal pagina’s: 280
Uitvoering: hardcover
Verschijningsdatum: februari 2020

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het leesexemplaar.

In Kraaidorp gebeuren rare dingen. Van oudsher hebben er heksen in dit dorp gewoond maar dat is natuurlijk lang geleden! Quinten, een tiener, heeft echter herinneringen aan gebeurtenissen die geen enkel ander kind uit het dorp heeft. Ze lachen hem uit en ook de ouderen vinden hem een fantast en twijfelen aan zijn gezonde verstand.

Op een dag zijn Quinten en zijn vader met de noorderzon vertrokken, niemand weet waar ze naar toe zijn en niemand maakt zich daar echt druk om. Niemand? Nou ja, bijna niemand. Meike, het buurmeisje van Quinten, geloofde zijn verhalen wel en maakt zich zorgen. Wanneer het huis van Quinten en zijn vader na verloop van tijd verkocht wordt aan een familie met vier kinderen, gaat ze op onderzoek uit. Zij en haar zusje Elisabeth sluiten vriendschap met die vier kinderen en ook de wederzijdse ouders kunnen het goed met elkaar vinden. Zo goed dat wanneer beide ouderparen uitgenodigd zijn op een feestje, er maar één oppas voor de zes kinderen nodig is. Een oppas die niet op komt dagen maar dat weten de ouders niet, die zijn al naar het feestje.

De kinderen vermaken zich opperbest in het vroegere huis van Quinten totdat de elektriciteit uitvalt en het huis zich tegen de kinderen keert. De kinderen gaan wanhopig op zoek naar een uitweg onder leiding van Sem, de oudste van het stel en natuurlijk Meike. Ze ontdekken een geheimzinnige zeemanskist op de zolder van het huis en een grote kraai die gevangen zit op de boven zolder, deze breekt het slot van die kist. En dan wordt het pas echt spannend! De kinderen dreigen het slachtoffer te worden van Het Verlaten Huis, er is geen volwassene in de buurt om te helpen, ze zullen de klus zelf moeten klaren, maar hoe?
  
Mijn mening
Een echte jeugdthriller, gruwelijk spannend en met een onverwachte ontknoping! Het tempo zit er van meet af aan goed in, als kind zou ik dit boek in één dag verslonden hebben en guess what? Ook als volwassene heb ik er maar een dag over gedaan. Een mooi strak tempo en snelle plotwisselingen. Het einde vond ik iets minder, waarschijnlijk komt dat doordat er nóg een deel komt maar echt storend is het zeker niet. Het maakt nieuwsgierig naar het derde deel dat gelukkig volgend jaar al komt. Al met al een aanrader voor de jeugd die wel van spanning houdt!

Op de cover zien we een duister tafereel, een geheimzinnige kamer met een kist die net open is, een kraai die erop zit en een klok die tegen de kist staat. Klokken spelen een speciale rol in het verhaal. De titel Het Verlaten Huis, staat voor het huis dat in de aanval tegen de zes kinderen gaat. Ik geef dit spannende boek 4 sterren!! 
  
Jeannie
Perfecte Buren

Lees HIER het 1e deel van de Kraai-dorp serie De Duistere school 

woensdag 26 februari 2020

‘Verdraaid’– Steve Cavanagh



Genre: thriller
Uitgever: LS Amsterdam 
ISBN: 9789024588381
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 346
Uitgave: februari 2020

Met dank aan LS Amsterdam voor dit recensie exemplaar.

J.T.Lebeau is een wereldberoemde thriller auteur. Hij is mensenschuw en niemand weet wie hij echt is. Zijn boeken zijn nog populairder door deze ‘mythe’ die rond zijn persoon hangt. Hij doet er dan ook alles aan om dit zo te houden en anoniem te blijven. Wie is hij? Een vraag dat velen bezighoudt en Maria denkt het te weten…

Verdraaid is de nieuwste thriller van Steve Cavanagh, die we kennen van de bestseller Dert13n. Hoe minder je weet waarover het zal gaan vooraleer je het boek begint te lezen, des te spannender het wordt. Ja, dit is inderdaad één van die boeken waar je best zo weinig mogelijk of zelfs helemaal niets over weet alvorens je erin begin te lezen. Recensenten houden zich dan ook aan de vraag van de auteur om dit te respecteren. Vandaar de heel beknopte korte inhoud hierboven en de iets kortere recensie dan dat jullie gewoon zijn van ons.

De titel Verdraaid past 100% bij het verhaal: het is een verdraaid goed boek en inhoudelijk wordt je telkens op de verkeerde voet geplaatst door de vele wendingen. Telkens als je denkt dat je het eindelijk allemaal door hebt, heeft de auteur je weeral op het verkeerde pad gezet. Wat een boek, ongelooflijk en geniaal!

Verdraaid, bestaat uit meerdere kortere hoofdstukken en is geschreven in de stijl waar we met Dert13n kennis mee gemaakt hebben. Met uiterste precisie en zorg leren we de personages beter en beter kennen, maar zoals in het echte leven heeft iedereen zijn verborgen kantjes en komen er situaties voor waarbij men onmogelijk kan inschatten hoe iemand erop zal reageren. Hierdoor zijn de personages onvoorstelbaar realistisch.

Doordat het verhaal verteld wordt vanuit de wisselende perspectieven van de drie hoofdpersonages Maria, Paul en Daryl denken we hen ook wel zeer goed te kennen: hun handelen, gedachten en reacties. Maar dit behoort allemaal tot het spel van de auteur, we ‘denken’ hen goed te leren kennen op deze manier… maar is dit effectief wel zo?

De auteur is bovendien iemand die niet over één nacht ijs gaat, alles in het boek is met uiterste zorg uitgewerkt. Hij heeft echt aan alles gedacht en uiterst grondige research gedaan, alles klopt tot het kleinste detail. Het boek bevat de ene onverwachte plotwissel na de ander, wanneer je denkt dat je het allemaal door hebt, dan sla je de bal ongetwijfeld terug mis. Door de vele plotwendingen lijkt alles ingewikkeld te worden en als lezer zou je makkelijk de draad van het verhaal kunnen kwijtraken, maar de auteur slaagt er toch in om het geheel op een duidelijke manier te brengen. Je hangt aan zijn lippen en je legt het boek niet meer neer eenmaal je erin bent begonnen.

Boekenliefhebbers zullen zeker en vast Michael Ende’s Neverending story kennen, waarbij het hoofdpersonage Bastian een boek leest en hij uiteindelijk zelf het hoofdpersonage van het verhaal dat hij aan het lezen was bleek te zijn. Het boek gaat dus over het boek zelf. Deze sfeer probeert de auteur in Verdraaid ook te creëren. Zo zijn er veel verwijzingen in Verdraaid naar een thriller met veel plotwisselingen en aan het begin van het boek is er een voorwoord door de auteur die deze sfeer nog meer oproept. Dit zorgde ervoor dat het precies was alsof ik in het boek opgezogen werd, wat het allemaal nog spannender maakte natuurlijk.

Verdraaid is een suspense om te lezen. Geniaal, ziekelijk goed, geschikt voor de die-hard fans van de ‘echte’ thrillers! Woorden schieten mij hier inderdaad te kort. Het is één van die boeken waar er nog veel over verteld zal worden en die je zal aanraden aan je vrienden zodat jullie er samen over kunnen discussiëren. Van mij krijgt deze thriller met zijn geniaal en fantastisch plot een dik verdiende 5 sterren *****
  
Silke
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van ‘Dert13n’

‘De Cock en kermis in de hel‘ - Peter Römer


Genre: detective
Uitgever: De Fontein
ISBN:9789026150159
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 157
Uitgave: januari 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij De Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


De familie Albregt is een gekende naam in de kermiswereld. Tot twintig jaar geleden de familie is losgescheurd in twee partijen. Sindsdien stonden beiden nooit meer samen op de kermis. Tot nu. De familievete laait dan ook dadelijk weer op. Dan wordt er een jonge man dood aangetroffen. De Cock leidt het onderzoek, want de man is vermoord. Het is het begin van een serie incidenten. De Cock en zijn team moeten de dader zo snel mogelijk vinden vooraleer er nog slachtoffers vallen.

Mening
Met De Cock en kermis in de hel is het zesentachtigste boek uit de gekende en succesvolle Baantjer-reeks een feit. Het is de langstlopende boekenserie die er bestaat. Baantjer is ook gekend van tv, van de gelijknamige serie. Ook in dit nieuwste deel gaan rechercheur De Cock en zijn assistent Vledder op pad om nieuwe moordzaak te onderzoeken. Het is een nieuw scenario, geschreven door Peter Römer. Leuk detail is dat zijn vader, Piet Römer, in de tv-serie het personage van De Cock vertolkte.

Wie aan Baantjer of De Cock denkt en ooit een aflevering van de reeks op tv zag, ziet wellicht de al wat oudere speurder zo voor zich. Bij het lezen van dit boek krijg je hetzelfde effect. Dit omdat er weinig aan het oorspronkelijke format is aangepast. Ja, alles is wat moderner geworden en meegegaan met zijn tijd (gebruik van smartphone), maar aan de harde kern werd er niet geraakt. Met als vaste personages De Cock, Vledder, Keizer en Buitendam. 

Sinds het vorige boek, De Cock en de levende dode, is er een nieuw personage bijgekomen in de reeks: de mooie en intelligente stagiaire Lotty. Waar zij het vorige boek nog als een soort van figurante diende, krijgt ze in het huidige verhaal een belangrijkere rol. Ze mag meelopen met de nieuwe moordzaak als partner van Keizer. Waar De Cock eerst sceptisch was, sluit hij haar door haar nieuwsgierigheid en gedrevenheid al snel in zijn hart. Waarbij ze hem doet denken aan oud-collega Prins. Een nostalgische terugblik naar het verleden. 

De plot van het verhaal zit wederom heel goed in elkaar met heldere dialogen. De titel, De Cock en kermis in de hel, maakt dat je onmiddellijk weet waar er deze keer een misdrijf is gepleegd: op de kermis. Niet het favoriete terrein van rechercheur De Cock. Te druk en teveel lawaai. Toch moet de rechercheur verbonden aan het bureau Warmoesstraat er samen met Dick Vledder heen voor de moord op een jonge man. De familie van het slachtoffer blijkt niet echt hulpvaardig te zijn om met de politie te praten. Iets wat geldt voor alle kermisexploitanten. Al snel blijkt er hevige ruzie te zijn tussen twee broers en hun familie die voor het eerst in twintig jaar weer samen op de kermis staan. Deze vete mondt uit in nog verdere incidenten. Maar zonder getuigen geraakt De Cock geen stap verder. De klokt tikt echter, want de kermis verhuist binnenkort weer naar een nieuwe plek. Je weet intussen al deels waar het verhaal naar toe zal gaan, maar door de vele personages en mogelijke motieven blijft de ontknoping nog even onduidelijk. 

Peter Römer heeft terug een spannend en vlotlezend verhaal neergezet dat ondanks het dunne formaat inhoudelijk de lezer kan boeien. Het gebruik van de kermis als setting is leuk en gezellig, vooral doordat niet alleen de plezierige kant van het publiek aan bod komt. Al vermaakt Dick Vledder zich uiteraard met een ritje op de nieuwste attractie. Ook is de combinatie van de gekende personages met het nieuwe meisje Lotty een leuke verfrissing van de serie. Zo bewaart Peter Römer de goede basis van vroeger, en creëert hij tegelijk nieuwe mogelijkheden voor toekomstige boeken. Een Baantjer-boek verveelt nooit, en de serie is absoluut nog populair en interessant genoeg om nog vele jaren verder te gaan. 

Nog een leuke uitspraak uit het boek, wanneer het na enkele dagen hitte en zon plots hevig begon te regenen: ‘Dit weer is wat ze noemen “kermis in de hel”’, wist De Cock. ‘Hoe toepasselijk.’ Blz 67.

Oordeel
Na het lezen van het vorige De Cock-verhaal had ik de smaak goed te pakken en ben ik dadelijk doorgegaan met het allernieuwste boek De Cock en kermis in de hel. De cover sprong direct in het oog, en ik werd er erg enthousiast van. Eenmaal begonnen in het boek had ik het al snel uit. Zo dik is het niet, maar het bezorgde mij toch een plezante leestijd. Dit zesentachtigste boek vond ik dan ook nog net iets beter dan nummer vijfentachtig. De sfeer, de humor, de herkenbaarheid… Daarom geef ik De Cock en kermis in de hel vier dikke sterren!

Severine
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'De Cock en de levende dode'



Boek van de Maand 'Het Bloemenmeisje' Roelant meets ... Anya Niewierra







Bij toeval kwam ik een kleine twee jaar geleden bij een Moordwijven lunch in Breda Anya Niewierra tegen. Een bijzonder aardige en bescheiden vrouw met een heerlijk Limburgs accent. Nietsvermoedend kocht ik daar haar boek Het Dossier. Ik kan heel veel lof uitingen over dat boek declameren, maar laat ik volstaan met de vermelding dat Het Dossier diepe indruk op mij gemaakt heeft en een van de beste boeken was die ik de laatste twintig jaar had gelezen. En nu is er een nieuw boek van haar hand, Het Bloemenmeisje. Wederom een fantastisch boek. Wéér vijf sterren voor mij. Als directeur van de VVV Zuid-Limburg heeft zij een heel veeleisende baan. Hoe krijgt ze het voor elkaar om van die prachtige boeken te schrijven, waarvoor ze duidelijk veel research heeft moeten doen, naast dat drukke, bijna jetset-achtige leven van VVV-directeur? We ontmoeten elkaar op het Centraal Station in Utrecht waar we in een koffietentje gaan zitten.

Anya: ‘Ik leid best een druk leven. Ontmoet veel mensen, moet veel praten, presentaties geven enzovoorts. Schrijven en schilderen, twee solitaire bezigheden, zijn mooie tegenhangers van al die drukte. Zo kom ik weer in balans. Ik kijk geen televisie en blijf fit en helder door mijn hardlopen, wat ik het liefste vroeg in de morgen doe.’

Roelant: ‘Je bent een echte Limburgse?’

Anya: ‘100%. En daar ben ik trots op. Limburg is echt mijn thuis. Ik voel me gezegend dat ik een thuis heb. Er zijn veel mensen die dat niet hebben. Die gaan van plek naar plek en kijken waar het werk of iets anders hen brengt. Maar ik heb een thuis. Ik ben in Kerkrade geboren. Aan de overkant bij ons was Duitsland. Toen ik geboren werd, was daar nog prikkeldraad en een muur. Een heel duidelijke grens. We hadden bij ons geen zwembad. Mijn moeder was als kind op een keer bijna verzopen, zodat ze het belangrijk vond dat ik heel jong al moest leren zwemmen. Dan kreeg ik een beursje mee met Duitse marken en mijn paspoort. Dan ging ik op mijn fiets de grens over met iedere keer de controle door de douane, die daar met geweren de grens bewaakten.’






Roelant: ‘Ging je alleen? Geen broers of zussen die meegingen?’

Anya: ‘Ik heb één, twee jaar jonger zusje, maar naar dat zwembad ging ik altijd alleen. Maar dat was geen probleem. Toen waren de kinderen vrijer dan nu. Er waren geen mobiele telefoons. We gingen ook spelen in het bos en je ging pas naar huis wanneer je honger kreeg. We hadden geen tijden of zoiets. Ik kreeg pas een horloge bij mijn Heilige Communie. Maar dat mocht ik alleen omdoen op zondag als ik de nette kleren aandeed. Dat was te kostbaar om mee buiten te spelen. [schaterlachend] Dat soort gekke herinneringen zul jij toch ook wel hebben uit je jeugd? Mijn middelbare school heb ik op het gymnasium van Rolduc gedaan.’

Roelant: ‘Dat is toch een seminarie, opleidingsplek voor priesters?’

Anya: ‘Het was ook een reguliere middelbare school. Sinds de Mammoetwet van enkele jaren daarvoor mochten er ook meisjes daar naar school. Het was uitstekend onderwijs. Best streng, maar daar had ik geen moeite mee. Belangrijke dingen die ik daar geleerd heb, komen mij nog steeds van pas in mijn leven als schrijver, zoals structuur, doorzettingsvermogen, concentratie en heel gedisciplineerd omgaan met taal. Je leerde er ook om na te denken. Neem nooit iets zomaar aan, was een belangrijk credo op die school. Een van de eerste lessen bij Grieks was dat we de zaken in twijfel moeten trekken. We werden continu uitgedaagd om te kijken: wat is waarheid? Dat zijn van die zinnen die je hele leven bij je blijven. Veel van de docenten waren pater, zo ook de docent die dat vak gaf. Best vooruitstrevend voor een Katholieke school.’

Roelant: ‘Ik herken dat wel. Mijn middelbare school was ook bij de paters, de Jezuïeten van het Ignatius College in Amsterdam. In je boek laat je de hoofdpersoon zeggen: Ik leerde dat waarheden wijzigen met plaats en tijd.’

Anya: ‘In deze tijd van fake nieuws komen dat soort gedachten en twijfels nog sterker naar boven. Mijn houding om niets zomaar klakkeloos aan te nemen, stamt uit die tijd. Na mijn gymnasium wilde ik naar de Kunstacademie, maar dat is helaas niet gelukt. Ik was 17 toen ik daar auditie voor deed, kwam uit een heel beschermend gezin. Mijn vader had zich opgewerkt uit de mijnen. Omdat die rond die tijd net gesloten waren, werkte hij veel in de Randstad. Mijn moeder was met 14 jaar van school gegaan. Kortom, we hadden thuis geen tijd om naar musea en dergelijke te gaan. Mijn praktijk gedeelte was goed, maar mijn theoretische kennis onvoldoende. Ik mocht over een paar jaar terugkomen om voor een tweede keer toelating te doen. Maar mijn leven was in die volgende jaren zó veranderd dat ik dat niet meer heb gedaan.’

Roelant: ‘Wat ben je toen gaan doen?’

Anya: ‘Diverse dingen. Ik ben au-pair in Zwitserland geweest, Frans gestudeerd en heb een secretaresseopleiding gedaan. Dat was heel handig trouwens, je leert organiseren, filen, rubriceren enz. Van die vaardigheden heb ik nog steeds elke dag profijt. Daarna ben ik naar de school voor toerisme en verkeer gegaan. Vanaf dan alleen maar in het toerisme gezeten. Dat vond ik geweldig. Het is een heel mooi en spannend werkveld.’

Roelant: ‘Was je altijd al geïnteresseerd in reizen?’

Anya: ‘Ik was geïnteresseerd in andere volkeren. Niet de reis an sich, maar in het denken van andere mensen en in andere sociale systemen. Culturele antropologie of geografie waren ook mogelijke studiekeuzen voor me geweest. Maar in mijn jeugdige naïviteit dacht ik dat dat vooral met reizen te ontdekken was. Ik ben nog steeds veel over antropologie aan het lezen. Waarom doen mensen wat ze doen? Heb ik voor dit boek, Het Bloemenmeisje, ook gedaan. Over sjamanen, over alternatieve geneeswijzen enz. In 2003-2004 heb ik met mijn gezin een rondreis door China gemaakt. Omdat Frans, mijn man, alternatieve geneeswijzen gestudeerd heeft, gingen we overal de apotheek binnen. Heel interessant. Wat me altijd bij is gebleven, is dat het uiterlijk van zo’n apotheek precies hetzelfde is als bij ons met moderne meubels en witte kasten, maar de inhoud is anders. Er liggen alleen maar losse kruiden in de vakken. In een héél klein hoekje achteraf staan “onze” bekende geneesmiddelen en pillen. Enkele dagen daarna werd mijn man onwel in Peking en viel om op straat. Twee jonge mannen kwamen erbij en smeerden uit een potje iets op zijn voorhoofd en lieten hem daaraan ruiken. Vrij snel was het weer goed met Frans. Het potje mochten we houden voor “als het nog eens mocht gebeuren”. Geen idee wat erin zat natuurlijk, maar het hielp wel. In zo’n apotheek nóg zo’n potje gekocht en terug in Nederland proberen uit te zoeken wat de samenstelling ervan was. Het bleek een combinatie van kruiden en geuren waar het lichaam sterk op reageert. In het Westen hebben we de neiging om heel erg binnen onze eigen cocon te blijven, terwijl er daarbuiten nog heel veel andere werelden zijn. Shakespeare zei het al: There’s more between heaven and earth than meets the eye. Ik merk het ook in Zuid-Frankrijk; die mensen zijn met andere dingen bezig. De natuur is heel helend voor de mens. Met mijn nieuwe boek, Het Bloemenmeisje, heb ik dat ook een beetje willen overbrengen. Ik geloof daar heilig in. Een plek beïnvloedt je gedrag. De energie van een plek kan je nerveus maken, energie geven, rustig maken of gewoon je gedachten sturen. Ik ben daar heel sensitief voor. Voor mijn werk moet ik bijvoorbeeld geregeld naar Brussel. Ik ga naar die vergadering en maak daarna dat ik zo snel mogelijk weg kom. Die stad, daar voel ik me niet prettig. Daar probeer ik zo kort mogelijk te zijn. Bij bepaalde steden heb ik dat heel sterk. Van de zomer had ik dat ook voor het eerst bij Barcelona. Ook het centrum van Amsterdam voelt niet meer zoals vroeger voor mij. Heb jij dat ook?’






Roelant: [geschrokken] ‘Nee, totaal niet.’

Anya: ‘Het kan ook zijn: te veel toerisme…’ [we barsten beide in lachen uit] De natuur is helend voor de mens, we komen voort uit de natuur.’

Roelant: ‘Maar natuur is wel een luxe geworden.’

Anya: ‘Dat is heel triest. In Zuid-Limburg hebben wij geluk. Daarom ga ik ook zo graag naar Zuid-Frankrijk, daar is een overdaad aan natuur. Wat ik zo mooi vind van de Camino [dit is de pelgrims wandelroute vanuit de Pyreneeën in Frankrijk naar Santiago de Compostella in Spanje] die ik heb gelopen van de zomer is dat ik soms uren heb gelopen zonder ook maar één mens te zien of te horen. Dat had ik niet verwacht. Ik liep het alleen, maar er zijn heel veel mensen die die route lopen volgens het officiële pad. Vanwege de research van mijn volgende boek heb ik dat gedaan. Die stilte is helend. Volgende vraag.’

Roelant: ‘Uit je vorige boek, Het Dossier, blijkt je liefde voor de schilderkunst. Wanneer heb je dat schilderen weer opgepakt nadat je was afgewezen voor de Kunstacademie?’

Anya: ‘Dat schilderen heb ik nooit opgegeven, altijd mee door blijven gaan. Met het studeren was dat lastiger, in het buitenland ook, maar ik ben altijd door blijven schilderen. Overal in de familie hangt wel wat van mij.’

Roelant: ‘Heb je een atelier aan huis?’

Anya: ‘Ik heb een kleine kamer die voor dat doel bestemd is. Helaas niet met het goede licht daarin. In mijn vorige huis had ik een betere kamer daarvoor. Maar goed, ik woon nu mooier en ik schrijf ook meer. En als ik schrijf, schilder ik niet, geen groot werk bedoel ik. Tussen 2009 en 2011 heb ik, parttime, de kunstacademie in België gedaan. Maar na onze verhuizing ben ik vooral gaan schrijven.’

Roelant: ‘Waar kwam die schrijversdrang vandaan?’

Anya: ‘Ik schreef altijd al veel, beroepsmatig. Marketingplannen, teksten voor brochures, al die dingen. Dat is natuurlijk wel heel wat anders, maar een toeristische visie schrijven is ook iets creëren. Je denkt na over wat je wil met dit gebied of die stad en je gaat onderzoek doen. Ik denk dat het kantelmoment kwam toen wij koningin Beatrix op bezoek kregen toen wij 125 jaar bestonden. De traditie van de VVV was dat wij elke keer bij een groot jubileum een boek maakten. De journalist die dat voor ons zou gaan doen, haakte op het laatste moment af. Toen besloot ik dat zelf te gaan doen met een oud-collega. Dat beviel me wel. In dezelfde tijd kreeg ik een telefoontje van de burgemeester, uit Mosset, het dorpje waar we een schuur hadden, dat door een storm het dak was ingestort en de boel nog verder naar beneden dreigde te vallen op andere huizen. In paniek racete ik snel naar Frankrijk om de boel te regelen. Het is een heel vreemde gewaarwording als een dak en een deel van de muur is weggevallen van je huis. Dat is symbolisch voor het leven. Als iets fundamenteel wijzigt, kun je anders tegen dingen aan gaan kijken. In Frankrijk werkt het zo in de bouw: je moet er continu bij zitten anders gebeurt er niks of veel langzamer. Dus ik op een fruitkistje erbij zitten. Ideeën voor verhalen kwamen spontaan boven. Toen besloot ik die gedachtes op te schrijven. Langzaamaan kwam er een heel verhaal. Eenmaal terug in Nederland ben ik dat gaan uitwerken. Zo is Vrij Uitzicht, mijn eerste boek, ontstaan. Bij toeval kwam ik Kitty Bakker [uitgever van B for Books] tegen bij BV. Limburg. Dat is een cultuur versterkende organisatie, die ook het lezen en schrijven onder de mensen wil bevorderen. Ik vertelde haar dat ik een manuscript had van een thriller. Kitty gaf me haar kaartje en zei dat ik het haar mocht opsturen. Een tijdje later belde ze me op om me te vertellen dat ze het boek heel goed vond en het wilde uitgeven. Zo is het begonnen. Daarna kwam Het Dossier. Lili de Ridder heeft bij die boeken de eerste 70 pagina’s de redactie gedaan, om me op weg te helpen. Bij Het Bloemenmeisje heeft ze het hele boek onder handen genomen. Dat was fijn. Ze verzuchtte zelfs dat ze bij die eerste twee boeken van me het gevoel had gehad dat ze vóór het zingen de kerk uit moest.’






Roelant: ‘Hahaha, dat zegt een vrouw!’

Anya: ‘Zij heeft een onvervalste humor, die is zo droog. Na Het Dossier werd ik door diverse uitgeverijen benaderd. Het is Grietje Braaksma geweest die me heeft aangemoedigd om mijn schrijverschap volledig tot ontwikkeling te laten brengen. Zij vond mij onderscheidend in mijn verhalen en originaliteit. En daar hoort volledige redactie bij een grote uitgeverij bij. Het Bloemenmeisje is een verhaal met veel gedachtes. Ik hoop dat de lezers dat observeren, dat ze ook het onder-verhaal meenemen, dat ze het niet alleen als een puzzel thriller lezen, maar dat ze ook de transformatie van de mens Nina meekrijgen.’

Dank je wel, Anya, voor dit bijzondere gesprek.

Roelant
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Vrij uitzicht'
Lees HIER de recensie van 'Het dossier'
Lees HIER de recensie van 'Het Bloemenmeisje'

Winnaars die het boek ‘Bloemenmeisje’ binnenkort mogen ontvangen zijn: Britney Maes - Nathalie Hogendorf - Lucette Commies