donderdag 13 februari 2020

Boek van de Maand - Bookflash en WIN actie 'Het bloemenmeisje ' - Anya Niewierra






Théa

Ik heb altijd gevoeld dat Nina bestond. Ergens op deze wereld. 
Toen ik bijvoorbeeld als kind in mijn eentje boven op mijn kamer met mijn barbies speelde, was het alsof er een meisje naast me zat. In gedachten praatte ik met haar. Ik speelde nooit alleen. Ik was ook nooit alleen. Dat meisje was altijd bij me. Ik was daarom ook niet écht verrast toen ik ontdekte dat Nina bestond. Het was de leugen die me schokte. En wat die twee ons hebben aangedaan. Ja, vooral dat laatste.


Prades, Pyrénées-Orientales, opening Natuurwinkel Fleurie,


zaterdag 6 juli 2019





‘Nina, hoe ver ben je? Onze gasten wachten.’ 

Gigi waggelt de keuken binnen en komt naast me staan. Ach- ter de deur, in de winkel, klinkt het geroezemoes van pratende mensen. 

‘Bijna klaar.’ Ik til de deksel van de pan met de borrelende chocolade en ruik. Tevreden vis ik de kruidentakjes uit de dikke saus en lik mijn vingers af. Ter gelegenheid van de opening heb ik een drieduizend jaar oude oorlogsdrank van de Maya’s gemaakt. Weer eens wat anders dan een glas champagne. Die lui gaan straks strijdlustig de deur uit. 

‘Kan ik iets doen?’ vraagt Gigi. Haar reebruine ogen schitteren in haar ronde gezicht. Ze heeft er zin in! 

Haar naaldhakken klikklakken op de tegelvloer. Gigi draagt vaak hakken. Zo lijkt ze minder klein en minder mollig. Ik kan niet lopen op die dingen. 

‘Ja,’ zeg ik. ‘Je kunt de bekers vullen.’ Ik til de pan van het vuur en zet hem op tafel, naast de dienbladen met de kleine mokken. ‘Doe ik.’ Een lok is losgeschoten uit haar knot. Het flatteert haar. Ze ziet er zoals altijd netjes uit, zeker in dit blauwe mantel- pakje, dat zo mooi contrasteert met haar muisgrijze haren. ‘Maak jij je dan chic?’ zegt ze, met een aai langs mijn wang. ‘De gasten komen immers voor jou, Nina.’ Ze klinkt dwingend. Ik ken die toon en weet dat ik zo meteen weer ‘sociaal moet zijn’. Ik moet me concentreren op wat de mensen zeggen en niet meteen afgaan op hun geur of het timbre van hun stem, want dan raak ik afgeleid. Dat komt niet goed over. Ik weet het wel, maar mijn aandacht gaat toch altijd naar hun geur. Zo rook ik tien jaar geleden ook dat haar poep van geur veranderde. Ik wist meteen dat er iets mis was en vertelde haar dat. Gigi ging nog diezelfde dag in shock naar de dokter. Ik kreeg gelijk, want er kleefde slijm met kankercellen aan haar sliertige keutels. Ze was nog net op tijd. Het aangetaste stuk darm werd weggesneden en een halfjaar later rook haar ontlasting weer normaal. Nu vraagt ze me eens per maand of ik even kom checken of ze nog ‘schoon’ is, meteen nadat ze gepoept heeft. Dat is namelijk het beste moment om te ruiken: als de keutel nog warm is en dampt. 

‘Bon. Ik ga me omkleden.’ Ik doe mijn schort af en loop naar de muffige badkamer die rechts van de keuken ligt. Gigi heeft een lila mantelpakje voor me gereed gehangen, met bijpassende ballerina’s. Ik kleed me snel om, borstel mijn blonde krullen en steek ze met een haarspeld op. Gigi wil dat ik mijn haren in een knot draag als ik ergens als kruidendokter moet optreden, omdat ik dan voornamer oog en dus minder wild. Vooral dat laatste. 

Ik sluip de winkel in, stel me verdekt op naast de vitrine met de etherische oliën en bekijk onze nieuwste natuurshop. Bruin- en groentinten domineren. De kleuren van de bergen. De locatie aan het centrale plein, tegenover de statige romaanse kerk, is perfect. ‘Gebouwd in de twaalfde eeuw,’ vertelde Gigi toen we de kans kregen deze plek te huren. Het was een interessant tijdperk: het Byzantijnse Rijk brokkelde al af en oost botste op west. Daarom heb ik die periode ook als mijn nieuwe kruidenthema gekozen. Uit volkeren die samensmelten komen nieuwe ideeën. Ik onderzoek nu welke geneesmiddelen na de val van het Romeinse Rijk in de Oriënt hun opmars maakten. Op de binnenkant van mijn pols ruik ik nog de essence van het alsemkruid waarmee ik vanochtend heb geëxperimenteerd. Artemisia absinthium. Sterk spul. De Romeinen gebruikten het om maag- en darminfecties mee te behandelen. Het werkt goed, dat weet ik uit eigen ervaring. Mama nam het vroeger als ze een geïrriteerde maag had. Ik zuig aan mijn pols en beweeg mijn tong langs mijn tanden. De absint proef je nog steeds. Ik móét nu echt terug naar mijn laboratorium. Ik draai me om en pak de deurklink. 

‘Nina! Jij blijft hier!’ Gigi pakt me bij mijn arm. ‘We gaan beginnen.’ 

Ze trekt me mee. We wurmen ons langs enkele gasten. Ik steek mijn neus omhoog en adem in. Zoveel geuren, ik krijg ze niet gevangen. Waar is de deur? Altijd checken hoe je kunt vluchten, leerde mama me. De glazen toegang is rechts, op drie meter afstand. Ik volg Gigi en klim het trapje naar een verhoging op. We gaan naast een corpulente meneer staan, die ons kort toeknikt en de microfoon pakt. Hij vertelt het een eer te vinden als burgemeester de opening te mogen verrichten. Gigi pakt mijn hand vast en knijpt er kort in. Ik recht mijn rug. De dikke man praat en lacht. Hij gebaart naar mij. Hij ruikt uit zijn mond; duidelijk beginnende parodontitis. Zijn tanden rotten weg. Weet hij dat al? Dat moet ik hem zo zeggen, als hij klaar is. Hij vertelt nu hoe trots de inwoners van Prades zijn dat de beroemde kruidendokter Nina Fleurie zich nu ook in hun stad heeft gevestigd. Vervolgens richt hij zich tot Gigi. Hij stelt haar voor als mijn ondernemende moeder. Zíj zag mijn grote talent en verkocht alles wat ze bezat om mij te helpen met het opzetten van het Fleurie-concern. Gigi Mandel is de wind onder mijn vleugels, zo meldt hij met een knik naar het publiek, dat nu enthousiast begint te klappen. Gigi streelt met haar pink de zijkant van mijn handpalm. Ik duw me nog dichter tegen haar aan en geef haar een kus op haar grijze knot. De burgemeester vraagt of Gigi kort iets wil zeggen. Gigi kan dat goed. Zij is van ons de prater. Ze pakt de microfoon van hem over en begint te vertellen. ‘Messieurs, mesdames, mijn dochter en ik zijn écht vereerd dat we nu eindelijk in dit levendige Prades een vestiging van Fleurie kunnen openen. Nog wel tegenover uw prachtige romaanse kerk, met het grootste barokaltaar van Frankrijk...’ 

Mijn gedachten dwalen af naar het gebit van de burgemeester. Die man moet overdag kalmoeswortel kauwen en het sap doorslikken. Dat helpt. En zijn mond vaak spoelen met sterke gulden roedethee. Net als ik overweeg of ik ook roomse kamille moet toevoegen, lijkt er iets te veranderen in de gezichten van de aanwezigen. Heeft Gigi wat raars gezegd? Nee, Gigi praat niet meer. Ik draai me naar haar toe. Ze staat daar als een stijve pop, haar mond open en haar armen bewegingsloos langs haar lichaam. Ik volg haar blik en zie dan pas de vrouw bij de ingang. Ze is lang en slank en ze heeft blonde krullen. Maar... dat kan toch niet? Ik krom mijn tenen in mijn ballerina’s. Zie je wel. Ik sta hier, op het podium, en niet bij de deur. Ik grijp de arm van Gigi. Mijn kopie beweegt nu en komt onze kant op.

Dankzij Uitgeverij LS Amsterdam mogen wij 3 exemplaren weg geven!! 
Leesfragment goed gelezen? Dan weet je vast het antwoord op deze vraag:

Artemisia absinthium: Waarvoor werd het gebruikt?? 


Gevonden?
- Mail je antwoord naar perfecteburen@gmail.com
- Zet in het onderwerp het antwoord
- Geef je naam en adresgegevens mee als ook je gebruikersnaam op Facebook
- Je dient lid te zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook.
- Nog niet? Dat kun je in één KLIK
- De winnaar maken we bekend op 27 februari samen met het interview dat Roelant met Anya heeft


Geen opmerkingen: