donderdag 30 april 2020

Lees jij mee met de leesclub 'Blond op Bonaire' - Ellen de Vriend





Journaliste Linda van Dam vertrekt met haar man Lex, dochter Luna (17) en haar vriendin Guusje (17) voor een tropische vakantie naar Bonaire. Kort voor hun vertrek verdwijnen twee jonge, blonde vrouwen spoorloos. Van de ene vrouw ontbreekt elk spoor, van de ander worden teenslippers en een fiets gevonden. Het gerucht dat ze zijn vermoord, verspreidt zich als een lopend vuurtje over het eiland.

Wanneer Luna en Guusje met twee buurjongens naar een feest willen in een van de luxe resorts, vindt Linda dat geen probleem. Ze spreken af dat Lex hen ‘s avonds ophaalt. Stiekem verwisselen zij het saaie feest voor Karels Bar op de boulevard, waar het veel gezelliger is. Maar dan verdwijnt Guusje. Onmachtig over het corrupte politiecorps en zich schuldig voelend tegenover Guusjes moeder, gaat Linda zelf op onderzoek uit. Lukt het haar de waarheid te achter halen.

Wij zoeken vijf lezers voor deze leesclub! 

KarakterUitgevers geeft vijf fysieke leesexemplaren beschikbaar gesteld. Wil jij meelezen, lees dan eerst de voorwaarden voor deze leesclub.

Voorwaarden leesclub

- In week 21 – een week na het verschijnen van Blond op Bonair - starten we met lezen en dus ook de actieve deelname in de groep.

- Tijdens de duur van de leesclub doe je actief mee met de discussies/vragen in de daarvoor bestemde Facebookgroep. De duur van de leesclub is 3 weken (beginnen na ontvangst van het boek)

- In ruil voor het boek schrijf je een recensie die minimaal uit 250 woorden bestaat, excl. achterflap

- Je plaatst tijdens de duur van de leesclub minstens één foto van je boek op sociale media (openbaar op FB, Twitter en Instagram) Natuurlijk mag je altijd meer dan 1 foto plaatsen, bv bij ontvangst, tijdens het lezen, …. Laat je fantasie gerust de vrije loop ;-) Tag @Karakter Uitgevers - @Ellen de Vriend en tag ons @Perfecte Buren

- Je recensie dient uiterlijk 3 weken na ontvangst van het boek in het bezit te zijn van Perfecte Buren

- Je deelt je recensie op Hebban, Bol, Goodreads, openbaar op je eigen tijdlijn op Facebook, … nadat je van onze een datum krijgt 

Lijkt het jou leuk om mee te doen? Meld je dan aan via perfecteburen@gmail.com en vertel ons waarom jij dit boek wilt lezen en mee wilt doen met deze leesclub. Zet in het onderwerp ‘Blond op Bonair’ en stuur je mail voor donderdag 7 MEI 2020

Vergeet je naam en adresgegevens niet!

Als je uitgekozen wordt krijg je een berichtje en een uitnodiging voor de besloten Facebookgroep.

Jeannie zal deze leesclub – samen met Karin - coördineren.

‘De vlinderkamer’ – Lucinda Riley



Genre: roman
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401612074
Aantal pagina’s: 512
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: april 2020

Met dank aan Xander Uitgevers voor het leesexemplaar.

Lucinda Riley is bekend door haar bestsellerreeks De zeven zussen. Daarnaast heeft ze ook een aantal standalones geschreven zoals De nachtroos en Het Italiaanse meisje. Stuk voor stuk zorgen ze voor verkooprecords. De vlinderkamer is haar nieuwste boek, een standalone.

De vlinderkamer bevat twee verhaallijnen, de ene, Posy, speelt zich af in het verleden, de andere, Admiral House, in het heden. De verhaallijnen zijn gescheiden, steeds als er een wisseling plaats vindt, wordt dat duidelijk aangegeven. Als het de verhaallijn Posy betreft, komt er een prachtige tekening van een vlinder; als het de verhaallijn Admiral House betreft, staat er een tekening van een plant waar vlinders vaak op afkomen.

Vlinders en planten, de zevenjarige Posy en haar vader zijn er dol op. Samen brengen ze uren in de natuur door. Haar vader leert haar om de natuur te observeren en vast te leggen in tekeningen. Posy vangt de mooiste vlinders voor hem die hij meeneemt naar zijn folley, een torenkamer. Met haar moeder, ze noemt haar maman, heeft Posy niet zo’n hechte band. Papa, maman en Posy wonen met zijn drieën in Admiral House, een mooi landhuis dat al honderden jaren familiebezit is. Helaas moet Posy’s vader weer naar de oorlog, hij is een Spitfire-piloot. Maman stuurt Posy voor de Kerst naar Cornwall, naar haar oma. Posy beleeft er een mooie Kerst, maar daar komt abrupt een einde aan als maman komt vertellen dat haar papa er niet meer is, hij is neergeschoten. Haar moeder laat Posy achter bij oma, daar groeit Posy op.

In de tweede verhaallijn is Posy bijna zeventig jaar oud. Ze woont in Admiral House, is weduwe en heeft twee zonen, Sam en Nick. Posy is nog steeds verzot op de natuur, ze heeft Botanische wetenschappen gestudeerd in het verleden. Nu besteedt ze nog steeds heel veel tijd en energie aan de prachtige tuinen van Admiral House. Het landhuis zelf is qua onderhoud verwaarloosd, Posy heeft niet voldoende geld om het huis in stijl te kunnen onderhouden. Gelukkig komt Nick, na tien jaar in Australië gewoond te hebben, weer naar Engeland, daar is ze heel blij om. Nick is de eeuwige vrijgezel, maar Sam is getrouwd met Amy. Samen hebben ze twee lieve kinderen. Posy kan goed met Amy overweg en probeert haar zoveel mogelijk te steunen, want het gaat Sam en Amy niet echt voor de wind en vooral Amy moet de eindjes aan elkaar zien te knopen. Posy krijgt de schrik van haar leven als ze een boottochtje gaat maken met Clemmie, een meisje dat net met haar moeder in het dorp is komen wonen.

De man die de boot bestuurt, blijkt niemand anders te zijn dan Freddie, haar eerste grote liefde, die haar vijftig jaar geleden op een heel vervelende manier heeft laten zitten. Rationeel wil ze hem op afstand houden, maar haar hart zegt heel iets anders. Ook Freddie weet zich niet goed raad met de situatie. Een geheim uit het verleden maakt dat hij zich geen houding weet te geven in relatie tot Posy.

Geheimen, daar zit het leven van Posy Montague en haar beide zonen vol mee. Geheimen die niet worden gedeeld en voor veel misverstanden zorgen. In beide verhaallijnen komen die geheimen terug, maar pas in de tweede verhaallijn komen ze uiteindelijk boven tafel. Hoe zal dat voor Posy en haar twee zonen aflopen?

Mijn mening
Een mooie cover, een prachtige admiraalvlinder met op de achtergrond de bloemen waardoor de vlinder wordt aangetrokken. De titel is zorgvuldig uitgekozen, de vlinderkamer staat synoniem voor het grote geheim uit Posy’s jeugd. Een geheim dat voor haar pas duidelijk wordt als ze bijna zeventig is!

Ik heb weer genoten van een prachtig boek! Lucinda Riley heeft een prettige schrijfstijl, ze brengt haar hoofdpersonages goed tot leven. Posy is een actieve, bijna zeventigjarige vrouw, die veel heeft meegemaakt in het leven, maar nog altijd een positieve instelling heeft. Je kunt niet anders dan dol op haar zijn. Dat zijn de mensen om haar heen ook. Binnen de tweede verhaallijn weet de auteur nog een aantal goede verhaallijnen te creëren. In die verhaallijnen leren we Nick en Sam goed kennen, broers die dag en nacht van elkaar verschillen. Posy houdt van beiden, maar ziet ook hun tekortkomingen. Uiteindelijk komen alle verhaallijnen bij elkaar op het einde van het boek, knap gedaan! Volgens mij heeft Lucinda Riley weer een bestseller geschreven, vijf sterren.
  
Jeannie
Perfecte Buren


Boek van de maand - Roelant meets... Martine Kamphuis








Het interview met Martine Kamphuis is vanwege de Corona helaas niet live, maar gebeurt via FaceTime. Een uiterst vriendelijke vrouw lacht me toe via de telefoon. Ze heeft een prettige stem en praat ontspannen. Naast haar werk als psychiater schrijft ze boeken: Thrillers, Young Adults en kinderboeken. 

Martine: ‘Ik ben geboren in de omgeving van Utrecht als middelste van drie zussen. We zijn vroeger vaak verhuisd, onder meer een aantal keer naar de Verenigde Staten. Terug in Nederland heb ik in Utrecht mijn opleiding geneeskunde en daarna mijn specialisatie psychiatrie gedaan. De afgelopen 20 jaar woon ik in Rotterdam met mijn gezin. Geweldige stad is dat trouwens. Spectaculair! Ze zijn hier qua architectuur heel gedurfde dingen aan het doen. Kijk maar naar die gekke markthallen. Er is ook veel groen. Ik ben hier heel content.’

Roelant: ‘In je boeken, zowel de thrillers als de Young Adults, belicht je regelmatig de verschillen van kinderen binnen één gezin, en dan in het bijzonder de voorkeursbehandeling die door een of beide ouders wordt gegeven.’

Martine: ‘Die tegenstelling binnen in een gezin van Zwarte Schaap en Golden Child is vaak heel schrijnend. Ook voor het lievelingetje is het een onveilige situatie. Zo’n kind voelt ook wel dat diens uitverkoren positie buitenproportioneel is en niet altijd ergens op gebaseerd, en daardoor ook zomaar weer afgepakt kan worden. Dat geeft een heel broos zelfbeeld. Ook kinderen met heel veel talenten kunnen soms in een kramp raken en gaan daardoor juist onderpresteren. Een kind dat juist ergens voor moet werken, weet dat het ‘m niet allemaal komt aanwaaien, en beseft dat er hard voor gewerkt moet worden. Een kind wie het allemaal komt aanwaaien, is niet gewend ervoor te knokken, is krampachtiger en ook bang om het te verliezen. Een soortgelijke dynamiek speelt ook bij die zogenaamde Golden Children. Die kinderen ervaren hun ouders als onbetrouwbaar. Toevallig zitten zíj aan de goede kant.’

Roelant: ‘Dat is heel opvallend wat je zegt. Je schrijft ook dat juist dié kinderen zich niet kunnen losmaken uit de puberteit. Ze durven niet te puberen omdat ze bang zijn om hun geliefde status kwijt te raken. Je schrijft: ze ondervinden dat de liefde van hun ouders voorwaardelijk is. Dat vind ik boeiend! Daar heb ik nooit bij stil gestaan!’

Martine: ‘Ja, dat is tragisch. Ik schrijf daarover in mijn thriller Zondebok. Het Zwarte Schaap durft zich op een gegeven moment te realiseren dat het niet klopt hoe er tegen hij of zij gedaan wordt. Dit gaat niet over mij, is dan een gedachte die opkomt. Terwijl dát besef voor een Golden Child veel lastiger kan zijn, want dat is veel bedreigender en gevaarlijker. Zijn huidige status is zó onnatuurlijk hoog, dat deze alleen maar iets kan verliezen. Die zal veel later pas hulp gaan zoeken om wat afstand van die ouder te kunnen nemen.’

Roelant: ‘Fascinerend. Opvallend is ook dat je zegt dat met die ouders erover praten geen enkele zin heeft. Maar dat gesprekken met de broers en zussen wél effect kunnen hebben. Prachtig hoe je die inzichten in je boek Zondebok hebt verweven.’

Martine: ‘Ja. Dat is de serie van Wynona Post, de psychologe. Daar kon ik heerlijk veel in kwijt. Er zitten onderwerpen in waar ik voor mijn vak artikelen over heb geschreven. Bij Alibi ging het over slachtoffers die dader worden. Ook heel interessant. Het is een heel leuke manier om echte gebeurtenissen aangepast in boekvorm neer te zetten. In Spiegelbeeld gaat het over vriendschap en wat daarin mis kan gaan. Ik werkte toen met adolescenten. Daar gebeurt natuurlijk van alles in vriendschappen, gaat van alles mis, ook digitaal. Maar om dat in een boek te verwerken schrijf je op een totaal andere manier dan voor vakbroeders. Dat was ook weer heel nuttig voor mijn werk. Zo heb ik gemerkt dat mijn dagelijks werk en die boeken schrijven elkaar versterken.’






Roelant: ‘Je taalgebruik voor Dit mag niemand weten, je nieuwste boek, is totaal anders dan dat in jouw thrillers met de psychologe als hoofdpersonage. Dat is erg goed gedaan’

Martine: ‘Dank je wel. Dat is ook leuk om te doen. Ik heb 19 jaar bij adolescenten gewerkt. Dat was ontzettend leuk. Maar eigenlijk hebben die adolescenten allemaal een beetje, wat we bij volwassenen persoonlijkheidsstoornis noemen. Ze denken zwart-wit en met grootse uithalen. Wat je in mijn werk in de psychiatrie altijd probeert te doen, is op zoek gaan naar het leuke stuk. Hoe naar en vervelend iemand ook doet, er zit uiteindelijk altijd iets leuks in iemand. Daar probeer ik contact mee te maken. Mensen met een heftige problematiek nodigen normaliter uit tot een bepaalde respons. En die krijgen ze dan ook van iedereen.’

Roelant: ‘Self fulfilling prophecy.’

Martine: ‘Precies. Als therapeut probeer je een andere reactie te geven. Ik ga op zoek naar iets positief, iets leuks van iemand, zodat ik daar een oprecht compliment over kan geven. Een van mijn leermeesters noemde dat: uit de pas lopen. Adolescenten dagen vaak uit tot het geven van een negatieve reactie. Dan noemen ze mij of een collega bijvoorbeeld een fossiel. Dan gaan ze dingen beschrijven die ze met jou zouden willen doen. Ze bedoelen daarmee: stuur mij maar weg. Ze zijn, vaak onbewust, uit op een herhaling van de afwijzing. En dan is onze taak om, wat er ook gebeurt, iets te ontdekken aan die persoon wat leuk is. In Dit mag niemand weten komt een meisje voor, Fleur, die mijn redacteur heel vervelend vond. Maar ik vind haar hartstikke leuk. Ze moet alleen nog wat volwassener worden. [we lachen voluit] Ik werd altijd heel vrolijk als ik over haar mocht schrijven. Ze is misschien een klein beetje een cliché, maar niet zo erg. Want dit gedrag komt gewoon voor in die leeftijdsgroep.’

Roelant: ‘In het begin is Fleur helemaal niet zo geïnteresseerd in Wouter, maar als ze deze met een ander meisje ziet lopen, gaat ze er achteraan en wil ze weten wat er precies aan de hand is.’

Martine: [lachend] ‘Ze hebben dat typische adolescente in zich. Maar wat ik wel probeer is om er, net als in mijn boeken voor volwassenen, iets van een ontwikkeling in te stoppen. Iets van een nuancering, een rijping. Het leuke om voor die leeftijdsgroep te schrijven is dat je zelf weer een beetje jong wordt.’

Roelant: ‘Hoeveel kinderen heb je zelf?’

Martine: ‘Ik heb drie zoons, grote kerels al, 22 en een tweeling van 20. Maar wat ze er nooit bij vertellen als je kinderen krijgt, is dat je levenslang gegijzeld bent. Het geluk wat je hebt in de rest van je leven wordt mede bepaald door dat van je kinderen. Er is altijd veel herrie in huis, vroeger ook al. Waar we wel vrij snel mee begonnen zijn, is het instellen van een gezamenlijk ritme. Qua leeftijd zitten ze vlak bij elkaar, ze wilden ook graag op één kamer liggen, dan hadden ze de grootste lol. Maar door de structuur, van allemaal op dezelfde tijd naar bed en dergelijke, kreeg ik ook tijd voor mijzelf. Dat is ook het moment geweest dat ik ben begonnen met schrijven. In het weekend en op woensdagmiddag mochten de kinderen dan een uurtje TV kijken. Ik leerde om precies die momenten te gebruiken om te gaan schrijven. Telkens had ik héél kort om te schrijven, maar wel dagelijks. En zo is het begonnen. Dat was genoeg om erin te raken.’

Roelant: ‘Je hebt je boeken bij diverse uitgeverijen uitgebracht.’

Martine: ‘Dat valt wel mee. Mijn thrillers altijd bij de Crime Compagnie. Mijn jeugdboeken wel bij verschillende, maar dat is best gebruikelijk in dat genre. Ik had bijvoorbeeld bij uitgeverij Clavis een jeugdboek uitgegeven, De Weeshuisbende. Toen ik daar een vervolg op had geschreven, hadden ze geen interesse meer. Later was ik een keer op vakantie op Ameland. Ik had net Mist uitgebracht (bij de Crime Compagnie) en dat speelt zich gedeeltelijk af op Ameland. Toen sprak de boekhandelares in Ameland mij aan om samen eens koffie te gaan drinken. Ik dacht, ja, ik ben op vakantie, wat nou koffiedrinken. Toch gedaan. Toen vroeg zij mij of ik niet in eigen beheer iets voor kinderen wilde gaan doen. De uitgevers willen geen vuurtoren op de cover van een boek, zei ze, maar dat verkoopt hier juist heel goed. Toen had ik dat manuscript nog liggen dat zich op een Waddeneiland afspeelde. Toen ben ik dat boek zelf gaan uitgeven. Was heel veel werk, maar je leert het boekenvak ook op een andere manier kennen.’

Roelant: ‘En je noemde hem: Vuurtorenboox.’

Martine: ‘Ja, dat vond ik wel grappig. Dat eerste boek is een enorme klapper geworden. Alleen de bibliotheken al hebben er meer dan 400 stuks van besteld. In Ameland liep dat boek ook als een trein. Nacht over Ameland heette dat. Daarna nog twee jeugdboekjes gemaakt in eigen beheer. Erg leuk, maar ik heb er gewoon te weinig tijd voor. Laat de uitgeverij lekker zijn ding doen.’





Roelant: ‘En tevreden over de uitgeverijen waar je mee werkt?’

Martine: ‘Jazeker. Ik zit nu al heel lang bij de Crime Compagnie. Dat is een bijzondere uitgeverij. Ze zijn heel inventief met bedenken van dingen. De boeken blijven leven. Ze hebben nu net die bundel De Donkere Dagen gedaan en dan wordt dat opgevolgd daarna met al die e-boeken van de Crime Compagnie die bij Storytel beschikbaar komen. Op deze manier blijven de boeken leven, ze blijven meedoen. Dat zie je bij andere uitgevers niet. Daar is het op een gegeven moment klaar. Dan gaan ze door naar de volgende ronde. Ook op het gebied van de E-books zijn ze erg goed bezig.’

Roelant: ‘Hoe zit jij in de discussie papieren boeken versus E-books?’

Martine: ‘Ik ben helemaal om. De e-reader is het helemaal voor mij. Maar wat ik ook ontdekt heb nu ik elke dag een uur moet reizen naar mijn werk, is het luisterboek. Geweldig! Maar natuurlijk is het ook heel leuk als een boek er in de papieren versie is; dat je het in je handen kunt houden.’

Roelant: ‘Om quotes uit je boek te halen, is een papieren versie veel gemakkelijker dan een e-boek of luisterboek. Ik heb hier nog wel een quote uit je boek Zondebok, als WP het heeft over bewuste manipulatie: 

Zat ze nu met een potentiële geliefde hetzelfde te doen? En als het werkte, als Hans meer van zichzelf ging laten zien omdat zij zich dwong om meer achterover te leunen, wat had ze dan bereikt?

Dit vind ik zó leuk! Hoe ze worstelt met relaties en daar naar kijkt met haar therapeuten bril op.’

Martine: ‘Dat is in het therapeuten leven ook ingewikkeld. Je manipuleert met de beste bedoelingen. Maar je bent gewend om te judoën. Je wilt iets bereiken en je weet hoe je het aan moet vliegen. Ik vind het een voorrecht om dit werk te mogen doen. Het blijft heel bijzonder. Ik heb met allerlei doelgroepen gewerkt (TBS, jeugd, verslaafden enz.) Maar in principe is de doelstelling hetzelfde, je helpt mensen om weer de regie te voeren van hun eigen leven, om uit die herhalingspatronen te komen, om grip te krijgen op dingen. De onderstroom blijft altijd: hoe kan deze persoon zo autonoom mogelijk leven.’

Roelant: ‘Maar het is altijd een kwestie van een lange adem. Het duurt lang voor er resultaat komt. Daar moet je tegen kunnen. En soms komt het helemaal niet. Het gebeurt dat ondanks al je energie en aandacht mensen toch zelfmoord plegen.’

Martine: ‘Ja, klopt. Maar zelfs bij die bijna hopeloze gevallen is het de moeite waard om je stinkende best te doen. En als het dan toch niet lukt, kan ik daar vrede mee hebben. Dan weet ik dat ik er alles aan gedaan heb.’

Roelant: ‘Je schrijft, ik citeer: Macht misvormt.’

Martine: ‘Dat is een van mijn stokpaardjes. Dat merkte ik al in mijn opleiding toen ik coassistent was. Hoe je omgaat met macht, zegt iets over hoe je bent. Met name in allerlei afhankelijkheidsrelaties speelt dat een grote rol. Ik heb zelf een paar jaar geleden de opleiding tot supervisor psychotherapie gedaan en een van de opdrachten die we daar kregen was dat we na moesten denken over onze eigen supervisors. Wat was er goed, wat niet. Dat was een verrukkelijke opdracht. Ook daar heb je allerlei machtsongelijkheid met soms nare uitingen daarvan.

Roelant: ‘Je hebt in een eerder interview eens gezegd dat WP een soort tegenstelling van jou is, dat ze veel impulsiever is.’

Martine: [lachend] ‘Ja, klopt. Misschien zit er iets van mijn jongere ik in WP. Ik kleur veel meer binnen de lijntjes dan zij doet. In mijn vroegere boeken stond het verhaal en met name het slot minder sterk vast. Dan liet ik me weleens leiden door de flow. Tegenwoordig is de verhaallijn duidelijk en weet ik precies waar ik naar toe ga. Ik strooi wel lekker met red-herrings [noot R: dat zijn mensen of gebeurtenissen opvoeren die onmiddellijke verdenking op zich laden, maar achteraf toch onschuldig blijken] maar dat is het métier van de (thriller)schrijver. Heerlijk is dat.’

Dank je wel voor dit buitengewoon interessante interview, Martine.

Roelant
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Dit mag niemand weten'

Meegedaan met de winactie? 
Kijk dan snel of je een van de vijf winnaars bent.
Proficiat Luc Van Wolvelaer -  Claudia Benders - Ramona van Londen - Annemiek Cornet - Vicky Hansen. Jullie gewonnen boek komt zo snel mogelijk jullie kant uit, maar in tijden van corona kan dit wat vertraging hebben. 



woensdag 29 april 2020

WIN het debuut 'Een kras op haar ziel' van Eugeen van Aerschot






Deze ochtend kon je de recensie Een kras op haar ziel van Eugeen van Aerschot lezen, een debuut dat overal goed onthaald wordt. Heb je dat gemist? Lees het dan snel HIER

Korte inhoud

Karen Meulenberghs is dertig. Als journaliste schrijft ze voor het weekblad Parels reportages over verre vakantiebestemmingen.

Al acht jaar is ze gehuwd met Paul Smolders. In de ogen van collega’s en vrienden zijn Karen en haar man het perfecte stel. Maar telkens wanneer Paul intiem wil zijn, blokkeert Karen. Ze wordt dan overvallen door een enorme angst om pijn gedaan te worden.

Een gynaecoloog heeft haar al onderzocht. Enkel een kleine misgroei in haar vagina werd door hem vastgesteld. Maar dat kan zeker geen belemmering zijn voor sexueel contact.

Psycholoog Vandenbrande stelt voor Karen onder hypnose te brengen. Terwijl ze in trance is, wil hij ontdekken of een voorval uit haar verleden een nadelige invloed heeft op haar huidige ik. Hoewel Karen dat voorstel als nonsens bestempelt, stemt ze toch toe. Vanaf dan wordt haar leven danig overhoop gegooid.


Dankzij Uitgeverij Kramat mogen wij twee exemplaren weggeven.

Uiteraard moet je er wel een ietsiepietsie voor doen. Go for it!

Op wat heeft Eugeen zich jaren geleden toegelegd??
(tip: lees zeker de recensie)

Antwoord gevonden?

- stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com

- zet in het onderwerp je antwoord

- vermeld in je mail naast je antwoord ook je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook

- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook

- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK

- stuur je antwoord vóór maandag 11 mei

- de winnaars maken we bekend op de besloten Facebook-groep

‘Bestemming geluk’– Aline van Wijnen



Genre: feelgoodroman
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022589038
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 302
Uitgave: februari 2020

Met dank aan Uitgeverij Boekerij en Aline van Wijnen voor dit recensie- exemplaar.

Korte inhoud
Melanie Evers leidt een leventje waar we allemaal wel eens jaloers op zijn. Ze heeft een echt luxeleventje: uit eten gaan in sterrenrestaurants, vakanties op Ibiza, handtassen van Gucci, Bulgari juwelen, Armani kledij, topwijntjes drinken en een knappe, rijke verloofde Duke. Ze heeft bovendien de juwelierswinkel van haar vader overgenomen. Kortom, ze heeft alles wat ze zich maar kan wensen. Dan is het eindelijk zo ver, de grote dag van haar huwelijk met Duke is aangebroken. Maar onderweg naar het altaar begint Melanie na te denken en beslist er niet mee door te gaan. Ze laat hem stikken voor het altaar, en wordt een echte 'runaway bride'.

Alex vluchtte jaren geleden uit Rusland en werkt nu als koerier. Dagelijks pikt hij de pakketjes op in de juwelierszaak van Melanie. Al gauw springt de vonk over tussen hen, hoewel ze twee totaal verschillende personen zijn. Maar is Alex wel wie hij beweert te zijn? En is hun liefde wel sterk genoeg om de fouten uit het verleden te overwinnen?

Conclusie
Bestemming geluk is de derde roman van Aline Van Wijnen die debuteerde in 2016 met Halsoverkop. Haar boeken vliegen als zoete broodjes over de toonbanken van boekhandelaars en terecht. Ze schrijft originele feelgoodromans die bij iedereen een glimlach op het gezicht tovert.

Bestemming geluk heeft een spetterend begin: Melanie die Duke voor het altaar laat staan. Bam, als lezer word je op deze manier direct in het verhaal gekatapulteerd. Je zit er onmiddellijk middenin. Naarmate het verhaal verder gaat, leren we Melanie steeds beter kennen. In het begin zal je denken dat zij nogal een sullig grietje is, maar naarmate het verhaal vordert en je haar beter leert kennen, hoe meer je haar gaat waarderen. Zij is helemaal niet het verwende nest zoals ze op het eerste zicht wel lijkt. Integendeel, ze blijkt een sterke vrouw te zijn, die op zoek gaat naar haar eigen geluk en hierdoor meer en meer kleine dingetjes van het leven begint te appreciëren.

Verder zijn zowel de hoofdpersonages als de nevenpersonages goed uitgewerkt. Zo is er Olivia, Melanie’s beste vriendin die auteur is. Via haar leren we het leven van schrijvers kennen en hoe zij uitkijken naar het verschijnen van hun nieuwe boek, hoe ze sociale media afspeuren naar nieuwe recensies, hoe ze uitkijken naar hun nieuwe boekpresentaties, etc… Zou Aline zich hebben gebaseerd op haar eigen ervaringen als auteur? Olivia was mijn favoriete personage, haar hectische leven, haar moeder-dochter relatie, maar vooral omdat we ons via haar kunnen inleven in hoe het is voor een auteur om een recensie te lezen en te interpreteren. Hoe zal Aline naar deze recensie kijken?, vraag ik me dan af terwijl ik dit schrijf.

In het boek leren we ook nog Olivia’s dochter kennen, een typische tiener uit een gescheiden gezin die op zoek gaat naar haar geluk: de liefde en aandacht van haar gescheiden ouders (en hen proberen terug bijeen te brengen).

Bestemming geluk is een verhaal over geluk en het opzoek gaan naar geluk. Maar wat is geluk? Voor iedereen lijkt dit geluk iets anders te zijn. Er zitten verscheidene thema’s in het boek die ons tot nadenken aanzetten zoals de vraag of geld en rijkdom ons echt wel gelukkig maakt, of de vele vooroordelen die we hebben tegenover vluchtelingen. Zijn zij de gelukzoekers die naar Europa komen om een beter leven te leiden? We vergeten hierbij vaak dat het niet makkelijk is om je familie en gans je opgebouwde leven achter te laten.

Aline heeft een vlotte, beeldende schrijfstijl met oog voor detail. Haar research om dit boek te schrijven, werd grondig gedaan en dat merk je tijdens het lezen.  Ook hier weer bevat het boek de typische feelgood elementen van liefde tot gebroken harten en van verdriet tot vreugde, dit alles doorspekt met de nodige dosis humor. Zoals de meeste feelgood romans is het boek ook lichtjes voorspelbaar, maar met enkele bijzondere invalshoeken weet de auteur ons telkens weer te verrassen. Aline heeft haar eigen stijl ontwikkeld, waardoor haar boeken tot de betere feelgood romans behoren. Ik had alleen graag wat meer uitwerking gehad rond de runaway bride, hierdoor leek Melanie wel een koele kikker in het begin, ze loopt weg van haar eigen huwelijk en daarna gaat haar leventje precies zo gewoon door.

Bestemming geluk is een aangename feelgoodroman en behoort tot de betere in zijn genre. Het boek tovert instant een glimlach op je gezicht tijdens het lezen en doet je ook nadenken over bepaalde sociale thema’s zoals vluchtelingen. Bestemming geluk is puur genieten (hoewel ik wel de Chocotoff-momentjes uit Liefde met gebruiksaanwijzing miste). Ik scoor deze prachtige roman dan ook een 4.5 sterren ****

Silke
Perfecte Buren

Mijn duo recensie samen met Patrice van Aline’s vorige boek Liefde met gebruiksaanwijzing is HIER terug te vinden.


‘Een kras op haar ziel’ – Eugeen van Aerschot



Genre: psychologische thriller
Uitgeverij: Kramat
ISBN 978962421141
Aantal pagina’s: 292
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: maart 2020

Met dank aan Uitgeverij Kramat voor het leesexemplaar.

Karin Meulenbergs is een dertigjarige journaliste die werkt voor het tijdschrift Parels. Daarin verzorgt ze reportages over mooie vakantiebestemmingen, ze reist daarvoor de hele wereld over. Ze is al acht jaar gelukkig getrouwd met Paul, een ingenieur. Toch is er iets dat hun geluk overschaduwt. Het lukt Karin niet om een goede seksuele relatie met Paul op te bouwen. Ze blokkeert volledig bij de gedachte alleen al. Lichamelijk is er niets met haar aan de hand, ze heeft wel een klein litteken in haar vagina, maar dat zit een seksuele relatie niet in de weg. Teneinde raad raadpleegt ze een psycholoog.

Deze psycholoog heeft een interessante theorie, de blokkade zou in haar verleden zijn opgebouwd en hij wil haar onder hypnose brengen om terug te gaan naar haar vroegste jeugd of zelfs naar een eerder leven. Karin gelooft totaal niet in die onzin. Toch gaat ze het nader onderzoeken en daarna wil ze die hypnose een kans geven. Op één voorwaarde: ze wil er een geluidsopname van. Als journalist hoopt ze hier materiaal uit te halen voor een goed artikel. De psycholoog stemt onder protest hiermee in. Karin is makkelijk onder hypnose te brengen en de eerste sessie brengt haar zelfs al naar een vorig leven! Een leven als ‘Kim’ in de verre Filipijnen.

Bij de volgende sessie gebeurt er van alles met Karin. Ze is amper uit de hypnose te halen door de psycholoog en wanneer ze de opname van de sessie hoort, besluit ze impulsief af te reizen naar de Filipijnen om op onderzoek uit te gaan. Hoe zeer de psycholoog haar ook waarschuwt omdat niet te doen. Wat ze zich onder hypnose heeft herinnerd, hoeft niet per sé waar te zijn. Maar Karin laat zich niet weerhouden, ook niet door haar man Paul. En dus pakt ze het vliegtuig naar Manilla, waar de tegenstellingen tussen arm en rijk enorm zijn en waar de corruptie hoogtij viert. Ze zal er snel achter komen dat het leven in Manilla niet vergelijkbaar is met het leven in het veilige België. Niet iedereen is gecharmeerd van haar zoektocht en als ze te dicht bij een ontknoping komt, vallen er doden en neemt het verhaal een bizarre wending. Een wending waarbij ook het leven van Karin op het spel staat.

De cover is consistent met de titel, Een kras op haar ziel. We zien een jonge vrouw, het zal wel Karin zijn. Er loopt een scheur over haar bovenlichaam, ‘de kras op haar ziel’. Een kras die in een vorig leven is veroorzaakt.

Mijn mening
De auteur heeft zich jaren geleden toegelegd op hypnose en regressie. Dat is goed te merken in deze spannende thriller. De hoofdpersoon, Karin, is een nuchtere vrouw die eigenlijk helemaal niet in regressie gelooft, maar toch laat ze zich overhalen om het te proberen. Ze wil alles doen om van haar problemen af te komen. 

Het verhaal wordt pas echt spannend wanneer Karin in Manilla aankomt, maar dan komt het echt in een stroomversnelling. De auteur beschrijft het broeierige Manilla uitstekend. Samen met Karin kom je erachter dat het leven voor heel veel inwoners van de Filipijnen niet zo mooi is als dat het lijkt. Achter de façade van de wereldstad, is het de onderwereld die regeert, ook over de politie. Ik heb een spannende thriller gelezen met een verrassend thema dat geloofwaardig is neergezet. Vier dikke sterren.
  
Jeannie
Perfecte Buren


dinsdag 28 april 2020

‘Naar de overkant’- Santa Montefiore



Genre: roman
Uitgeverij: Boekerij
ISBN 9789022583746
Aantal pagina’s: 380
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: april 2020

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het leesexemplaar.

Marigold is de spil in het bestaan van haar man Dennis en dochters Suze en Daisy. Ook zorgt ze voor haar negentigjarige inwonende moeder. Alsof dat nog niet genoeg is, runt ze ook nog een winkeltje annex postkantoor én zit ze in elk denkbaar comité van het dorp. Iedereen lijkt wel iets van haar nodig te hebben en normaal gesproken draait Marigold daar haar hand niet voor om, ze leeft om te zorgen. Maar de laatste tijd gaat haar dit niet meer zo goed af. Ze is moe en vergeet af en toe wat. Nou ja, ze wordt toch ook een dagje ouder, het zal er wel bij horen, iedereen vergeet weleens iets. Ze gaat naar de huisarts met vage klachten, maar die oordeelt dat er waarschijnlijk niets aan de hand is, ze moet het eerst maar eens rustiger aan gaan doen.

Alsof dat kan! Haar jongste dochter gaat binnenkort trouwen en dat moet uiteraard een perfecte bruiloft worden en wie moet dat organiseren? Juist ja, Marigold! Met behulp van haar notitieboekje, geeltjes op de koelkast en het maken van sudoku’s probeert Marigold haar hersenen te trainen en grip op haar leven te houden. Wanneer oudste dochter Daisy terugkomt naar huis na het beëindigen van haar relatie met Luca in Milaan, valt haar het gedrag van Marigold op. Haar moeder raakt in paniek tijdens het winkelen met Daisy, ze herkent de parkeerplaats niet meer. Daisy probeert haar moeder te ontlasten en gaat het gesprek met vader Dennis aan. Is er niet meer aan de hand? Wordt het niet eens tijd om een arts te bezoeken? Dennis probeert zijn Goldie van wie hij ontiegelijk veel houdt, te beschermen tegen al het kwaad van buitenaf, maar dit kwaad komt van binnenuit.

Langzaam maar zeker neemt de mist in de hersenen van Marigold toe, een mist die zich niet tegen laat houden. Een mist die er echter ook voor zorgt dat de mensen om Marigold heen gaan beseffen dat er dingen moeten gaan veranderen in hun leven. Het wordt tijd dat de zorgzame Marigold ontlast gaat worden, maar kan ze daarbij wel op de hulp van haar naasten rekenen? Een prachtig verhaal ontpopt zich, eentje zoals alleen Santa Montefiore kan schrijven. Een verhaal dat laat zien onvoorwaardelijke liefde een krachtig hulpmiddel is tegen dementie. Het kan het voortschrijdende proces niet stoppen of zelfs maar vertragen, maar het kan het leven met dementie wel draaglijker maken. En zo wordt liefde het centrale thema in dit boek. Niet alleen de liefde van Marigold voor haar naasten, maar de liefde in het leven van alle personages uit het boek. Soms is dat de ontluikende liefde, soms de liefde voor een overledene, de liefde voor een huisdier of de onvoorwaardelijke liefde zoals die tussen Goldie en Dennis.
  
Mijn mening
De cover is mooi, zachte pasteltinten schilderen een romantisch huis in een prachtige omgeving. Het huis van Marigold. De titel Naar de Overkant heeft te maken met het proces dat Marigold en haar gezin moeten ondergaan, van zorgen voor naar verzorgd worden. Een langdurig proces dat geleidelijk verloopt.

Ik heb een prachtig en ontroerend boek gelezen. Heel herkenbaar omdat ook in mijn naaste omgeving dementie voorkomt. Heel fijn ook om eens een boek te lezen dat niet alleen de nare kanten van dementie belicht. Een les om te onthouden: ‘Wat is er mis met leven in het nu?’ Een les die Marigold van haar overleden vader heeft geleerd en die ze nu in de praktijk moet brengen. Maar niet alleen Marigold, ook haar naasten zullen dat moeten doen. Als je in het heden leeft, hoef je niet met wrok terug te kijken op het verleden of de toekomst te vrezen. Een prachtige les uit een heerlijk boek, daar kan ik niet anders dan vijf sterren voor geven!

Jeannie
Perfecte Buren


Blogtour 'Hell City, laatste halte' - Joanne Carlton





Genre: Young Adult
Uitgeverij: Hamley Books
ISBN: 9789463967235
Aantal pagina’ s: 147
Uitvoering: hardcover
Verschijningsdatum: maart 2020

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
De wereld waarin Allie ontwaakt, staat in brand. Ze is helemaal alleen. Ze heeft een vlaag van herinneringen van wat er daarvoor is gebeurd, deze vervagen echter naarmate de tijd verstrijkt. Haar overlevingsdrang is groot en ze blijft hoop houden, dat er een betere plek is waar ze naar toe kan. Als ze haar omgeving bekijkt, ziet ze sporen dat iemand anders aanwezig is geweest en ze besluit die persoon te zoeken. Het geeft haar een reden om de kamer waarin ze wakker werd, te verlaten.

Als Allie het gebouw verlaat, ziet ze een monster, het is gruwelijk en gigantisch. Het monster ziet haar ook. De verschijning maakt haar duidelijk hoe kwetsbaar ze is, ze heeft niets om zich mee te verdedigen. Het blijkt niet het enige monster te zijn die ze zal tegenkomen. Het is er slechts één van velen, waartegen ze zal moeten strijden om te overleven. Tot haar grote verrassing krijgt ze na enkele dagen onverwachte hulp: een gitzwarte labrador redt haar leven. Ze staat er ineens niet meer alleen voor. Ze heeft een bondgenoot gevonden in de afschuwelijke wereld waarin ze wakker is geworden.

Conclusie
Net als andere boeken van deze uitgeverij is ook Hell City prachtig om te zien. Wat een prachtige cover! Vanaf het eerste moment was ik er verliefd op. Toen ik ook nog de flaptekst had gelezen, was ik verkocht. Ook aan de binnenkant van het boek is veel aandacht geschonken. Er staan mooie afbeeldingen in.

Joanne Carlton trekt je vanaf het begin in het verhaal, het is zó spannend. Vanaf de eerste paar zinnen had de schrijfster mijn aandacht te pakken. Je weet niet meteen wat er aan de hand is, wel voel je direct het gevaar waarin Allie verkeert. De schrijfstijl is indringend en met regelmaat duister te noemen. Joanne Carlton maakt veel gebruik van bijvoeglijke naamwoorden die je een goed beeld geven van de situatie waarin Allie zich bevindt en van de gebeurtenissen.
  
Allie is een sterk en goed uitgewerkte personage. Je leeft intens met haar mee tijdens het lezen, ik vloog van de ene emotie naar de andere. Ook de monsters die Allie tijdens haar tocht tegenkomt, zijn goed neergezet. Alleen al door de omschrijving kun je je een duidelijk beeld van hen vormen. Het boek bevat daarnaast ook prachtige zwart-wit illustraties van de monsters.

Hell City is een bijzonder boek dat mij echt geraakt heeft, vooral het einde was indrukwekkend. Joanne Carlton heeft met Hell City wederom laten zien dat ze een fantastische schrijfster is, ze trekt de lezer mee in de bizarre, maar toch zo bijzondere wereld van Allie. Dit is een boek dat ik zeker nog eens zal herlezen. Het bevat een bijzondere onderliggende boodschap, die maakte dat ik even moest slikken toen ik het boek uit had. Ik geef Hell City van Joanne Carlton graag 5 flonkerende sterren.

Jeanine
Perfecte Buren