donderdag 14 mei 2020

Leesfragment en Winactie Boek van de Maand 'Hij noemde me Duivelskind' - Johnny Bollé





PROLOOG
BECKY

Twee maanden geleden
Ik ben een wrak. Mijn lichaam voelt koud aan. Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik met mijn rug tegen een vochtige muur lig in plaats van in mijn warme bed. Wat is toch dat druppelende geluid dat ik hoor? Ik vraag me af of het de kraan van de douche is die lekt? Of komt het geluid uit de keuken? Het enerverende getik haalt me in elk geval uit mijn slaap. Het kost me al de moeite van de wereld om mijn oogleden van elkaar te krijgen. Ik had graag nog
wat langer blijven slapen. Het lijkt alsof ik wakker word uit een dronken roes! Of dat ik gisterenavond een slaappil teveel heb ingenomen. Ik knipper een paar keer met mijn oogleden maar ik blijf wazig uit mijn ogen kijken. Het is alsof er
een soort van mist in de kamer hangt die mijn zicht vertroebelt. Er hangt een rare, muffige geur in mijn slaapkamer.

Het vreemde, gelukzaligmakende gevoel verdwijnt geleidelijk aan uit mijn hoofd. Stilaan wordt mijn geest helder. De mist die in de kamer hangt, lijkt een beetje op te lossen. Er gaat een schok door mijn lichaam wanneer ik besef dat ik omringd ben door vuile muren in plaats van mijn modieuze beige behang. Mijn witte plafond vertoont plots grote, bruine vochtplekken. Wat is er met mijn slaapkamer gebeurd? Een angstig gevoel overvalt me wanneer ik probeer om te
bewegen, maar ik kan geen kant op. Ik hang ergens aan vast! Ik slaak een schreeuw wanneer ik mijn armen zie die boven mijn hoofd zijn samengebonden met een ruw dik touw. Ik lig helemaal niet in bed maar ik zit rechtop! Vastgebonden met mijn rug tegen een ijskoude muur van een vochtige kelder!
Gillend probeer ik me uit het touw te bevrijden door met mijn lichaam wild heen en weer te slaan. Mijn polsen en onderarmen hangen vol met bloed maar ik voel niets van de snijwonden. Vanaf mijn vingers tot mijn schouders ben ik helemaal gevoelloos. Mijn god, wie weet hoe lang ik al in deze houding zit?

Wild om me heen schoppend probeer ik rechtop te gaan staan maar ik vind nergens een steun om me tegen af te zetten. Er zit totaal geen kracht in mijn slappe benen. Het enige wat ik bereik is dat het vieze deken waar ik op zit helemaal onder mijn lichaam vandaan schuift. Plotseling hoor ik het knarsen van een sleutel in een slot. Ik stop meteen met gillen wanneer ik word opgeschrikt door het felle licht dat de kelder binnendringt als boven de krakende deur opengaat.

Mijn hoofd begint te bonzen wanneer ik voetstappen op de stenen trap hoor. Mijn hart gaat wild tekeer. Het bonkt hevig in mijn borstkast. In mijn mond proef ik de mascara die vermengd is met mijn tranen. Ik schreeuw het uit wanneer mijn ontvoerder vlak voor me komt staan. Hij houdt één hand op zijn
rug. Hij draagt een lange, zwarte kapmantel waarin zijn gezicht bijna helemaal verdwijnt. Vol afschuw kijk ik in de hypnotiserende ogen van mijn belager. Het lijkt alsof ik in de angstaanjagende ogen van de duivel kijk. ‘Alsjeblief,’ smeek ik. ‘Maak me los!’ Het antwoord is een vreemde, onmannelijke lach. Het lijkt op de schaterlach van een kind. Mijn god, is mijn ontvoerder een vrouw?

Dan gebeurt alles heel snel. Het zwaaien van de armen boven het hoofd van de duivel. De hamer die razendsnel op me afkomt. Met de weinige kracht die ik nog heb, gooi ik mijn lichaam opzij. Ik krijs het uit wanneer ik de harde slag op mijn borst voel. Het is alsof mijn borstkas in mijn longen verdwijnt. Door de helse pijn is ademhalen bijna onmogelijk. Ik zie de hamer opnieuw op me afkomen.
Ik weet dat ik er niet meer aan zal ontsnappen. Ik sluit mijn ogen.
Het laatste wat ik zie is het lieve gezicht van Hope.

LUCIFER

Aan het einde van een drassige landweg breng ik de wagen tot stilstand. Het is al na middernacht. Een mens met goede bedoelingen heeft hier nu niets meer te zoeken. In dit afgelegen gedeelte van het Sint-Annabos in Antwerpen komt trouwens zelden een wandelaar. Ik stap uit mijn kleine Peugeot en open de bagageruimte. Ik neem twee blauwe plastic wegwerphandschoenen uit de doos die in de koffer staat en trek ze aan. Het kost me geen enkele moeite om het levenloze lichaam van de vrouw uit de laadbak te tillen. Ik heb haar lichaam in twee grote plastic zakken gewikkeld die ik met een fijn koord rond haar middel
heb samengebonden. Ik wil geen bloedsporen in mijn wagen. Ik leg haar neer onder de dichtstbijzijnde boom.

‘Waarom hier, Lucifer? Dit is niet de plaats die we gewoonlijk gebruiken om de meisjes te dumpen.’ ‘Omdat we moeten oppassen. De politie is niet dom. Ze houden die buurt waarschijnlijk in de gaten.’ ‘Heb je de sleutel?’ ‘Natuurlijk heb ik die.’ Haastig verwijder ik het touw en het plastic omhulsel van haar lichaam en draai het in een prop bij elkaar. Ik kijk even rond en loop snel terug naar de wagen. Uit de kofferbak neem ik een witte vuilniszak waar ik zorgvuldig het plasticafval in opberg. Ik neem een antieke, ijzeren sleutel uit de zak van mijn sportieve jasje en loop terug tot bij het slachtoffer. Met mijn linkerhand open ik haar mond. Met de andere hand duw ik de sleutel achter in haar keel. Ik ga rechtop staan en ontdoe me van de handschoenen die ik in de vuilzak in de kofferbak steek. ‘En nu maken dat we hier snel wegkomen!’ zeg ik terwijl ik een laatste keer naar de vrouw kijk. ‘Waarom heb je de sleutel nu pas in haar keel geduwd? Anders doe je dat toch terwijl ze nog leeft?’ ‘Jij met dat eeuwige waarom van jou. Wanneer ga je eens een keer volwassen worden?’ Ik sla mijn
ogen naar de hemel. Soms heb ik genoeg van dat kind! 
‘Het spijt me, Lucifer.’
‘Kom. We moeten naar huis.’

DEEL 1
ANTWERPEN

SETH

1 Adonis

Nieuwsbericht uit De Standaard maandag 18 maart 2019 – Verdachte sleutelmoorden opnieuw vrij Hove-Gisterenavond werd de vijfentwintigjarige man die in verband wordt gebracht met de zogenaamde ‘Sleutelmoorden’ opnieuw vrijgelaten. Het onderzoek zit muurvast. Na een zoektocht van bijna een jaar werd de verdachte opgepakt, die verantwoordelijk werd gehouden voor de gruwelijke moord op minstens vijf jonge vrouwen. De zaak kreeg al snel de naam ‘de sleutelmoorden’ nadat de slachtoffers met een sleutel in hun keel geduwd, werden teruggevonden langs de oevers van de Schelde. Het eerste slachtoffer van de seriemoordenaar dateert van september 2016 en sindsdien werden nog vier vrouwen tussen achttien en vijfentwintig jaar teruggevonden die…

Ik sla de krant dicht. Zorgvuldig vouw ik hem in twee gelijke delen en leg hem op de stapel bij de twee andere nieuwsbladen. Ik ben nog een van de zeldzame jonge mensen die het nieuws niet op zijn smartphone leest. Dat doe ik trouwens ook met een boek. Ik ben nog steeds voorstander van het fysieke boek terwijl mijn vrienden enkel hun e-reader gebruiken. Ik neem een hap van de boterham met aardbeienjam en drink van mijn koffie. Het papperige mengsel van brood, aardbeienjam en koffie met veel melk smaakt vies in mijn mond dus slik ik het
snel door. Ik heb geen tijd om uitgebreid te ontbijten. Ik kijk op de witte klok die naast de koelkast hangt; het is al kwart over acht. Ik had tien minuten geleden al weg moeten zijn. Ik neem nog één hap van mijn ontbijt en drink snel mijn koffie op. Ik laat alles op de grijswitte keukentafel staan. Het geeft me een wrang gevoel dat ik niet de tijd heb om af te ruimen. Er is niets zo vervelend als thuiskomen in een rommelig appartement. Ik neem mijn zwarte aktetas van de houten stoel die totaal niet past bij de rest van de keukenstoelen.
Die bonte mix van de samengeraapte meubelen in mijn appartement irriteert me al veel langer dan vandaag. Maar met het geld dat ik heb gestolen en het absurde hoge loon dat ik vanaf vandaag ga verdienen als Head Booker Women’s division bij Rochelle Models zal daar gelukkig snel verandering in komen. Ik heb mijn nieuwe interieur al uitgekozen. En die nieuwe meubels zullen niet meer voor dit appartement zijn want volgende week verhuis ik naar het huis in Antwerpen dat ik gekocht heb.

Na twee jaar junior Booker Men’s heb ik de promotie meer dan verdiend, al zeg ik het zelf. Rochelle, de general manager van Rochelle Models, vindt dat er voor deze functie niemand beter geschikt is dan ik. Ze vindt het belangrijk dat ze zowel professioneel als privé goed kan opschieten met de man die ze promoveerde tot wat ze haar rechterhand noemt. Ik zet de radio uit maar ‘New Rules’ van Dua Lipa blijft in mijn hoofd verder spelen. Ik loop naar de hal en kijk goedkeurend in de grote spiegel. Mijn licht afgewassen blauwe jeans en mijn grijsblauwe hemd geven me een casual chique look. Witte sneakers maken het compleet. Met trots kijk ik naar de aftekening van mijn gespierde armen en schouders in mijn hemd. Dat atletische lichaam kwam er natuurlijk niet vanzelf. Het is het resultaat van een strak fitnessprogramma dat ik plichtbewust drie keer per week herhaal. Die strakke body in combinatie met het hoekige gezicht en mijn een meter tweeëntachtig, hebben me dan ook de bijnaam van Adonis bezorgd onder de bezoekers van discotheek The Stage.

Ik ga met mijn vingers door mijn bruine haren maar ik kan mijn kapsel niet perfecter maken dan het al is. Ik ben blij met wat ik in de spiegel zie en ik weet dat anderen dat ook zullen zien: een knappe, jonge en succesvolle man. Populair op zowel het werk als bij de vrienden en gewild in het uitgaansmilieu.
Dit is de tijd van mijn leven. Iedereen houdt van Seth Lejeune. Ooit was dat anders. Aan mijn ongelukkige kindertijd word ik liever niet herinnerd.
Ik hoop dat alles voor altijd zal blijven zoals het nu is.

****

Nieuwsgierig geworden naar dit boek?
In samenwerking met Kramat mogen wij maar liefst 5 exemplaren weggeven. Uiteraard moet je daar een ietsiepietsie voor doen. Fragment goed gelezen? Dan vind je vast het antwoord op de volgende vraag:

Wat wordt er in de keel van het slachtoffer geduwd?

Antwoord gevonden?

- stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com
- zet in het onderwerp je antwoord
- vermeld in je mail naast je antwoord ook je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK
- stuur je antwoord vóór maandag 25 mei
- de winnaars maken we bekend op de besloten Facebook-groep





Geen opmerkingen: