vrijdag 22 mei 2020

‘Stormwaarschuwing’ – Maria Adolfsson

 

Genre: thriller

Uitgever: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024582402
Uitvoering: paperback

Aantal pagina's: 446
Uitgave: april 2020


Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar. 

Het eerste deel in deze Zweedse thrillerreeks Misleiding, bracht een aangename kennismaking met de karakteristieke en ietwat mysterieuze Inspecteur Karen Eiken Hornby met zich mee. Vooral dankzij deze intrigerende personage was ik erg benieuwd naar het vervolg Stormwaarschuwing

Na het turbulente slotstuk in Misleiding blijkt dit verhaal al snel zowel een vervolg als een op zich staand verhaal te zijn. De persoonlijke verhaallijn rond Karen wordt verder uitgewerkt en er doet zich een politieonderzoek voor. In dat opzicht niets verrassends ten aanzien van het vorige deel. Maar toch...

Karen verheugt zich niet echt op de aankomende periode, het is december en kerst dient zich aan. Ze is, na wat er zich o.a. in Misleiding is voorgevallen, nog steeds met ziekteverlof en kan, ongedurig als ze is, niet wachten om zich op haar werk te storten. Lang was dat het enige wat haar dreef, wat haar staande hield. Met een beetje geluk hoopt ze de kerstperiode te kunnen skippen met dé ultieme reden: werk.

Het is alsof haar gebeden worden verhoord want ze kan aan de bak. Op Noorö, een van de eilanden van Doggerland, wordt het lichaam van een man gevonden. Het betreft een moord en Karen wordt ingezet bij het onderzoek. Ze is een politievrouw in hart en nieren en Karen geeft alles. Precies dat kán soms behoorlijk botsen met zaken die niét werk gerelateerd zijn. Vooral wanneer werk en privé onverwacht met elkaar in conflict komen is het moeilijk om een lijn te trekken en objectief te blijven. Voor Karen geldt dat niet anders. De vraag is, hoe gaat ze dit tackelen?

Een tweede moord zorgt voor bovenstaand dilemma. In Misleiding, het eerste deel van deze reeks hebben we al kennis kunnen maken met de uitgesproken Karen. Ze is een sterke vrouw maar heeft zo haar issues. Hierover kom je al behoorlijk wat te weten in deel 1. Opvallend aan dít deel is dat je het eerste helemaal niet per se gelezen hoeft te hebben om het verhaal te kunnen volgen. Ondanks dat het perfect aansluit op het voorgaande is dit boek prima los te lezen van Misleiding.

Met de ruige, rauwe sfeer die op de eilandengroep Doggerland heerst, dat overigens niet bestaat, heeft Maria Adolfsson wederom een boeiend en zeer tot de verbeelding sprekend verhaal neergezet. Haar sterke kant is absoluut het kunnen vertalen van beeld naar woorden, alles is gedetailleerd en ruim uitgelegd. Hierdoor lezen haar boeken ontspannen, waan je je ter plekke, en is er geen enkele belemmering je uren te verliezen in een goed opgebouwd verhaal.

Adolfsson vertelt prachtig en uitgemeten, zet sterke personages neer in een aansprekend verhaal maar het is met vlagen net wat te traag en van een spanningsboog is nauwelijks sprake. Toch ervaar ik deze reeks als bijzonder aangenaam, het zijn prettige boeken, lezen lekker. De omgevingsschetsen en de personages spreken dusdanig aan dat je nieuwsgierig blijft, de spanning is er dan niet echt maar dat went. Kwestie van verwachtingen bijstellen en het verhaal de ruimte gunnen.

Karen is een typische dame maar ook de overige personages zijn interessant genoeg om verdieping te creëren waardoor je gefascineerd blijft. Vooral ook omdat er d.m.v. perspectiefwisselingen een verhaal tot stand komt en, omdat werk en privé ineens erg moeilijk te scheiden zijn, was het mooi om te lezen hoe de uitwerking van dat alles op de betrokkenen was. Emotioneel maar ook zeker praktisch gezien. Het is letterlijk stilte voor de storm. 

Je kunt gerust stellen dat ook dit deel het vooral moet hebben van de menselijke interacties en zaken die daarop volgen. Die steken met kop en schouders boven alles uit en Adolfsson lijkt te weten dat daar haar kracht ligt, aangezien dat ook in Misleiding haar Modus Operandi was. Het is duidelijk de manier van vertellen van deze talentvolle auteur. 

Het verhaal steekt verder goed in elkaar, de hoofdrol is ook nu weer zonder twijfel voor Karen, en dat werkt prima. Ik had graag in de stijl zoals de plotwending uit Misleiding nu wat meer spanning ervaren maar als je het verwachtingspatroon van een loeispannende thriller loslaat en het verhaal op zich goed op je laat inwerken, is het zeker een aangenaam boek. Je leert de mens achter het verhaal goed kennen en dat is ook meer dan interessant. De omgeving speelt een bepalende rol, die stille maar krachtige factor is mooi uitgewerkt. Ik hou daar wel van. 

Persoonlijk zou ik het predicaat misdaadroman echter beter van toepassing vinden voor deze reeks. In afwachting van deel 3 geef ik Stormwaarschuwing graag drie dikke sterren. 

Patrice
Perfecte Buren 

Lees HIER het 1e deel 'Misleiding'


Geen opmerkingen: