zaterdag 23 mei 2020










ONS BLOG VERDWIJNT
ONZE WEBSITE VERSCHIJNT !!

WIJ ZIJN VERHUISD EN JE VINDT ONS OP:



WE ZIEN JE DAAR GRAAG TERUG ūüėä


PATRICE - NANCY - KARIN
en het voltallige team van Perfecte Buren

WE ZIJN BEREIKBAAR VIA MAIL OP










vrijdag 22 mei 2020

‘Stormwaarschuwing’ – Maria Adolfsson

 

Genre: thriller

Uitgever: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024582402
Uitvoering: paperback

Aantal pagina's: 446
Uitgave: april 2020


Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar. 

Het eerste deel in deze Zweedse thrillerreeks Misleiding, bracht een aangename kennismaking met de karakteristieke en ietwat mysterieuze Inspecteur Karen Eiken Hornby met zich mee. Vooral dankzij deze intrigerende personage was ik erg benieuwd naar het vervolg Stormwaarschuwing

Na het turbulente slotstuk in Misleiding blijkt dit verhaal al snel zowel een vervolg als een op zich staand verhaal te zijn. De persoonlijke verhaallijn rond Karen wordt verder uitgewerkt en er doet zich een politieonderzoek voor. In dat opzicht niets verrassends ten aanzien van het vorige deel. Maar toch...

Karen verheugt zich niet echt op de aankomende periode, het is december en kerst dient zich aan. Ze is, na wat er zich o.a. in Misleiding is voorgevallen, nog steeds met ziekteverlof en kan, ongedurig als ze is, niet wachten om zich op haar werk te storten. Lang was dat het enige wat haar dreef, wat haar staande hield. Met een beetje geluk hoopt ze de kerstperiode te kunnen skippen met dé ultieme reden: werk.

Het is alsof haar gebeden worden verhoord want ze kan aan de bak. Op Noorö, een van de eilanden van Doggerland, wordt het lichaam van een man gevonden. Het betreft een moord en Karen wordt ingezet bij het onderzoek. Ze is een politievrouw in hart en nieren en Karen geeft alles. Precies dat kán soms behoorlijk botsen met zaken die niét werk gerelateerd zijn. Vooral wanneer werk en privé onverwacht met elkaar in conflict komen is het moeilijk om een lijn te trekken en objectief te blijven. Voor Karen geldt dat niet anders. De vraag is, hoe gaat ze dit tackelen?

Een tweede moord zorgt voor bovenstaand dilemma. In Misleiding, het eerste deel van deze reeks hebben we al kennis kunnen maken met de uitgesproken Karen. Ze is een sterke vrouw maar heeft zo haar issues. Hierover kom je al behoorlijk wat te weten in deel 1. Opvallend aan dít deel is dat je het eerste helemaal niet per se gelezen hoeft te hebben om het verhaal te kunnen volgen. Ondanks dat het perfect aansluit op het voorgaande is dit boek prima los te lezen van Misleiding.

Met de ruige, rauwe sfeer die op de eilandengroep Doggerland heerst, dat overigens niet bestaat, heeft Maria Adolfsson wederom een boeiend en zeer tot de verbeelding sprekend verhaal neergezet. Haar sterke kant is absoluut het kunnen vertalen van beeld naar woorden, alles is gedetailleerd en ruim uitgelegd. Hierdoor lezen haar boeken ontspannen, waan je je ter plekke, en is er geen enkele belemmering je uren te verliezen in een goed opgebouwd verhaal.

Adolfsson vertelt prachtig en uitgemeten, zet sterke personages neer in een aansprekend verhaal maar het is met vlagen net wat te traag en van een spanningsboog is nauwelijks sprake. Toch ervaar ik deze reeks als bijzonder aangenaam, het zijn prettige boeken, lezen lekker. De omgevingsschetsen en de personages spreken dusdanig aan dat je nieuwsgierig blijft, de spanning is er dan niet echt maar dat went. Kwestie van verwachtingen bijstellen en het verhaal de ruimte gunnen.

Karen is een typische dame maar ook de overige personages zijn interessant genoeg om verdieping te cre√ęren waardoor je gefascineerd blijft. Vooral ook omdat er d.m.v. perspectiefwisselingen een verhaal tot stand komt en, omdat werk en priv√© ineens erg moeilijk te scheiden zijn, was het mooi om te lezen hoe de uitwerking van dat alles op de betrokkenen was. Emotioneel maar ook zeker praktisch gezien. Het is letterlijk stilte voor de storm. 

Je kunt gerust stellen dat ook dit deel het vooral moet hebben van de menselijke interacties en zaken die daarop volgen. Die steken met kop en schouders boven alles uit en Adolfsson lijkt te weten dat daar haar kracht ligt, aangezien dat ook in Misleiding haar Modus Operandi was. Het is duidelijk de manier van vertellen van deze talentvolle auteur. 

Het verhaal steekt verder goed in elkaar, de hoofdrol is ook nu weer zonder twijfel voor Karen, en dat werkt prima. Ik had graag in de stijl zoals de plotwending uit Misleiding nu wat meer spanning ervaren maar als je het verwachtingspatroon van een loeispannende thriller loslaat en het verhaal op zich goed op je laat inwerken, is het zeker een aangenaam boek. Je leert de mens achter het verhaal goed kennen en dat is ook meer dan interessant. De omgeving speelt een bepalende rol, die stille maar krachtige factor is mooi uitgewerkt. Ik hou daar wel van. 

Persoonlijk zou ik het predicaat misdaadroman echter beter van toepassing vinden voor deze reeks. In afwachting van deel 3 geef ik Stormwaarschuwing graag drie dikke sterren. 

Patrice
Perfecte Buren 

Lees HIER het 1e deel 'Misleiding'


‘In hechtenis’ – Nicci French



Genre: literaire thriller
Uitgeverij: Ambo Anthos
Uitvoering: paperback
Pagina’s: 438
ISBN: 9789026343339
Verschijningsdatum: april 2020

Met dank aan Ambo Anthos Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Achter Nicci French gaat het schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French schuil. Ze hebben zo’n twee dozijn boeken geschreven, maar In hechtenis is mijn eerste boek van hen dat ik heb gelezen. In hechtenis is een standalone thriller.

Het verhaal beslaat ruim 430 pagina’s en is opgedeeld in vier delen. Deel 1 begint in de gevangenis. Tabitha Hardy is opgepakt op verdenking van de moord op buurman Stuart Rees, haar voormalige wiskundeleraar √©n verkrachter en misbruiker. Ze is na jaren afwezigheid terug komen wonen in het kleine dorp Okeham. Okeham is een gesloten gemeenschap en de depressieve Tabitha maakt er geen vrienden. Ze wordt als een buitenstaander behandeld en nauwelijks getolereerd. Enkele weken na haar terugkomst wordt Rees vermoord in haar schuur gevonden. Ze gedraagt zich schuldig en weet niet te verklaren hoe Rees in haar schuur terecht is gekomen. Het seksuele misbruik dat plaatsvond toen ze vijftien was, heeft ze altijd en ook nu weer geheim gehouden. Wat natuurlijk in dit geval het perfecte motief is. Motief, gelegenheid en middelen: alles wijst naar de extreem verwarde en einzelg√§nger Tabitha.

Zo’n anderhalve maand later wordt haar een advocaat toegewezen. Een vrouw van middelbare leeftijd die Tabitha aanraadt schuld te bekennen en het seksueel misbruik als verzachtende omstandigheid te benoemen. Tabitha weet niet meer wat zij die dag heeft gedaan, en of ze √ľberhaupt onschuldig is, maar moet de waarheid weten. Zij ontslaat haar advocate en besluit zelf haar verdediging te voeren. Dit is √©√©n van de redenen waarom ik Tabitha niet kon uitstaan. Als ik van moord beschuldigd werd en minimaal 15 jaar de cel in zou moeten, √©n niets van een procesvoering wist, zou ik de best mogelijke advocaat inhuren. Ze gedraagt zich na√Įef en dom, eist rechten en is opvliegend. Allemaal eigenschappen die je erg duur kunnen komen te staan in de gevangenis. 

Wat volgt, is een ontzettend saaie eerste helft van het verhaal. Tabitha probeert een zaak op te zetten, getuigen te verhoren en bewijsvoering te vergaren. Tabitha is zo ongeveer de minst likeable persoon die ik ooit in een boek ben tegengekomen en het kon me echt niets schelen of ze nou schuldig of onschuldig in de gevangenis zat. Ik kon helemaal niet met haar meeleven. 

Pas toen ik (letterlijk) halverwege het boek was, werd het eindelijk spannend met deel 2. Daar werd het verhaal beter en las het vlot weg. Een Britse rechtszaal is mij redelijk onbekend, de beschrijving van French hielp niet, maar dankzij een aflevering van Midsomer Murders kon ik me een beeld van de zaal vormen. Het gaf me een claustrofobisch gevoel. Vanaf dat moment kon ik me een beetje identificeren met Tabitha. Maar over het algemeen wilde ik persoonlijk de celdeur achter haar afsluiten en de sleutel weggooien. Ondanks deze heftige gevoelens voor de hoofdpersoon, had ik meer plezier in het lezen van dit verhaal gekregen. Het werd spannender en mijn interesse groeide. 

Wellicht onbedoeld is de rechtszaak met meer humor beschreven en moet je soms lachen om Tabitha en heb je medelijden met de rechter die de boel in goede banen moet leiden. De vraag of Tabitha schuldig was of niet, vond ik op een gegeven moment niet meer relevant. Het ging om de geestelijke groei van Tabitha. Door haar verleden had ze zich een toekomst ontzegd. Ze moest beseffen dat vervelende dingen gebeuren, dat ze het slachtoffer was en dat ze recht had op geluk. 

Ik heb met een positiever gevoel het boek dichtgeslagen. Helaas ben ik geen fan geworden van Nicci French. Als ik in de gelegenheid ben, zal ik wel een boek van hun hand lezen, maar ik ren nu niet richting boekenwinkel voor het volgende verhaal.

De schrijfstijl is goed, maar vreselijk saai. Gelukkig redden delen 2, 3 en 4 het verhaal en geef ik het daarom 3 van de 5 sterren. De overige personages worden niet uitgewerkt. Jammer, want ik vond bijvoorbeeld Michaela erg leuk en intelligent. Ondanks haar tijd in de gevangenis, was zij niet verbitterd. Ze hielp Tabitha belangeloos en zonder haar was Tabitha nergens. Michaela verdient wel een verhaal waarin zij de hoofdrol heeft. 

Lili√ęn
Perfecte Buren


donderdag 21 mei 2020

‘Balkan Blues’ – Nils Elzenga


 
Genre: roman
Uitgeverij: Signatuur
ISBN: 9789056726447
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 205
Verschijningsdatum: maart 2020 

Hartelijk dank aan Uitgeverij Signatuur voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Nils Elzenga gaat samen met zijn vader Dik een maand door de Balkan reizen. Het is de ultieme uitdaging om hun onderlinge band, die niet meer is wat het ooit was, te versterken. In feite kennen ze elkaar amper als volwassenen en hoewel Nils snakt naar de liefde van zijn vader, ergert hij zich ook vreselijk aan hem. Dat dit gaat leiden tot botsingen is onvermijdelijk. Maar dat ze een manier moeten vinden om letterlijk met elkaar op weg te gaan ook. Tegen de achtergrond van een gebied waar de oorlog ooit heftig heeft huis gehouden, moeten Nils en Dik ook de pijn uit hun eigen verleden onder ogen gaan zien. 

Wat mij in eerste instantie aantrok in Balkan Blues was de mooie, kleurrijke cover, maar ook de ondertitel: Over de reis die ik maakte met mijn vader. Want hoe mooi is het als je herinneringen kan maken en terughalen met de degene die jou heeft zien opgroeien van kind tot volwassene? Niet iedereen krijgt of pakt die kans. Dat de auteur over hun zeer persoonlijke reis een boek heeft durven schrijven, verdient alle lof. Het is niet makkelijk om jezelf en je familie onder een vergrootglas te leggen en zo eerlijk te zijn in je observaties. Wat het heeft opgeleverd is een openhartig verhaal over familiebanden, de maakbaarheid van herinneringen en kwetsbaarheid. Dat komt binnen en doet je nadenken over de waarheid van je eigen overtuigingen.

Balkan Blues leest prettig weg en roept veel sympathie op voor zowel Nils als Dik. Uiteindelijk zijn de meest belangrijke relaties in ons leven die waarin je merkt dat de ander het goed met jou voor heeft. Ze hoeven niet perfect te zijn, als je je maar gezien voelt. Vier sterren voor deze ontroerende psychologische roman. 

Carlita
Perfecte Buren 



Boek van de maand - ‘Hij noemde me Duivelskind’ – Johnny Boll√©






Genre: thriller
Uitgever: Kramat
ISBN: 9789462421189
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 285
Uitgave: mei 2020

Met dank aan Uitgeverij Kramat voor dit recensie-exemplaar.

Johnny Boll√© is een Vlaamse auteur die we kennen van Egyptisch Blauw en BloedmaanHij noemde me Duivelskind is zijn derde thriller en ons Boek van de Maand in mei. Na Bloedmaan te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen hoog. Ik was benieuwd!

Seth Lejeune is een knappe jongeman die zijn onzekerheid verstopt achter zijn uiterlijk. Hij ziet er tiptop uit en werkt als Head Booker Women’s Devision bij Rochelle Models. In The Stage – een discotheek - noemen ze hem Adonis. Daar fladdert hij van de ene man naar de andere. Op jacht! Tot hij Simon leert kennen. Simon die fotograaf is en vele jaren ouder dan Seth.

Wat bijna niemand weet, is dat Seth een verschrikkelijke jeugd achter de rug heeft met een aan alcohol verslaafde vader en een moeder die haar kinderen opsloot in een donkere kelder. Zijn steun en toeverlaat is nog altijd zijn grote broer Ramses. Het was hij die Seth en hun jongere zusje Isis beschermde tegen hun moeder.

Gisterenavond werd de vijfentwintigjarige man die in verband wordt gebracht met de zogenaamde ‘Sleutelmoorden’ opnieuw vrijgelaten. Het onderzoek zit muurvast.

Antwerpen is in de ban van de sleutelmoordenaar die jonge vrouwen vermoordt en achterlaat met een sleutel in de keel. Als op een nacht een collega van Seth verdwijnt en later vermoord wordt teruggevonden, is Seth helemaal in paniek. Hij weet niet waar hij die nacht is geweest. Op jongere leeftijd had hij soms ook last van geheugenverlies en hij vreest dat dit nu weer de kop opsteekt. Hoe hij ook graaft in zijn geheugen, hij heeft geen idee waar hij die nacht was of wat hij heeft gedaan.

Als Seth samen met Rochelle en hun nieuwe model Hope naar Ibiza gaan valt ook daar een dode. Alles wijst in Seths richting…

Zoals ik al aangaf, waren mijn verwachtingen hooggespannen, misschien wel te hoog. Hij noemde me Duivelskind wordt verteld vanuit het ik-perspectief en vanuit verschillende personages. Het verhaal komt traag op gang en doet – zeker in het begin – eerder aan een mysterieuze roman denken dan aan een thriller. Uiteraard weet je dat de zoektocht naar de sleutelmoordenaar er is, maar dat lijkt eerder bijzaak. Het thriller-effect laat echter op zich wachten, maar naarmate de plot vordert, wordt duidelijk dat dit de opzet is. En dit is net waar Boll√© sterk in is. Schrijven in verschillende tijden, vanuit verschillende perspectieven en verschillende verhaallijnen.

Helaas miste ik - buiten de cliffhangers - ook de sterke verhaallijnen die me in Bloedmaan aan het boek gekluisterd hielden. Ondanks de korte hoofdstukken, wisselende perspectieven en fascinerende personages in Hij noemde me Duivelskind blijft het allemaal oppervlakkig, op Seth na. Dat is jammer, want dit haalt het leestempo omlaag. Het koste me dan ook weinig moeite om het boek aan de kant te leggen.

In het verhaal zien we enkele verrassende wendingen die je niet zag aankomen. Ondanks dat dit verhaal voor mij op de vlakte blijft, er te veel losse eindjes zijn en er her en der ongeloofwaardige elementen in voorkomen, blijft Bollé verbazen. Het einde is onverwacht en ontroerend.

Met dit verhaal heeft Boll√© toch weer een vermakelijk boek geschreven, maar gevoelsmatig haalt het boek het niet qua uitdieping van de personages en spanning bij BloedmaanHij noemde me Duivelskind is gewoon een goed boek dat voor ettelijke uurtjes leesplezier zorgt, maar voor mijn gevoel had er meer in gezeten. 3 sterren.

Karin
Perfecte Buren


woensdag 20 mei 2020

‘De accountant’ – Gregg Hurwitz

 

Genre: thriller, actiethriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400510999
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 496
Uitgave: april 2020

Hartelijk dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Evan Smoak vult zijn dagen met het wachten in zijn extreem beveiligde penthouse op een telefoontje. Als de Nowhere Man staat hij klaar om iedereen die in de problemen zit te helpen. Het is een soort boetedoening, voor zijn tijd vroeger als Orphan X. Waar hij als geheim agent van een officieus overheidsprogramma heel wat moorden heeft gepleegd. Na jarenlang mensen te hebben geholpen met hun problemen, begint Evan te denken aan een bestaan met een normaal leven. Daarom zal hij nog √©√©n keer iemand zijn hulp aanbieden, om daarna een punt te zetten achter de Nowhere Man. Een allerlaatste klus, die wel eens moeilijker en dodelijker kan uitvallen dan verwacht….

Met De accountant heeft Gregg Hurwitz alweer het vijfde deel van de populaire Orphan X-serie neergezet. Een echte actiethriller die nog net zo krachtig en indrukwekkend is al het allereerste deel. Wederom een pageturner!

Het verhaal gaat erg spannend van start. Het volgt daarbij het gekende stramien van de vorige boeken: De Nowhere Man krijgt een telefoontje van iemand die zijn hulp nodig heeft, waarbij Evan die persoon gaat helpen. In het huidige boek zit Max Merriweather met zware problemen. Zijn neef Grant is vermoord, en deze gaf voor zijn dood iets ter bewaring aan Max. Waardoor er nu op Max wordt gejaagd. Met de hulp van Evan lijken de problemen opgelost, maar schijn bedriegt. Er komen steeds andere en gevaarlijkere personen bij kijken, met invloeden tot in de hoogste rangen. Alle aanwezige vaardigheden die Evan bezit moeten voor deze missie continu worden aangesproken. Als ook maar √©√©n iets hem in de steek laat, dan wordt dit hem fataal. 

De plot zit ook deze keer weer subliem in elkaar. Ingenieus bedacht, en je hebt als lezer geen enkel idee hoe het verder zal lopen, en hoe het uiteindelijk zal eindigen. De spanning zit er direct in en blijft door de aaneenschakeling van actiesc√®nes en de nodige cliffhangers de hele tijd aanwezig. Sommige sc√®nes zijn echt spectaculair. Toch is er ook ruimte om stil te staan bij de personages, bij hun gevoelens en wat hen bezighoudt. Dat zorgt voor een welkome adempauze tussen het vele geweld in en brengt het verhaal in balans. 

Nog meer dan in de vorige delen word je je bewust van de kwetsbare en gevoelige kant van Evan. Dit merk je aan hoeveel de zestienjarige Joey betekent voor hem, een fenomenale hacker en de laatste Orphan die hij dan ook onder zijn hoede neemt. En dan zijn er nog de gevoelens voor officier van justitie Mia Hall en haar zoontje Peter, die in hetzelfde gebouw wonen. En waarbij hun jobs een relatie in de weg staan. Je voelt de breekbaarheid en gevoeligheid in deze passages. Evan is nog nooit zo diep gegaan voor een missie als in deze. 
Naast actie, geweld en emotie, is er in De accountant zeker ook plaatst voor de nodige humor. Waar sommige sc√®nes gruwelijk of triest zijn, wordt dit gecoverd met enkele passages waar je gewoon mee moet lachen. Zo komt er een hond in het leven van Evan, die hij natuurlijk bij Joey plaatst, en vaak zorgden bepaalde conversaties echt voor een big smile. En dat is absoluut een pluspunt, het maakt het verhaal compleet. 

De schrijfstijl van Gregg Hurwitz past naadloos bij het boek. Zelfs na vijf delen is er nog geen greintje verveling of herhaling op te merken. Je merkt net dat de creativiteit van de auteur toeneemt. Dankzij korte hoofdstukken, die telkens een toepasselijke titel hebben, leest het verhaal ook extra vlot. En de beeldende manier van schrijven maakt dat je als het ware het verhaal zelf meebeleefd. Je ziet de actiesc√®nes zo voor je, en je voelt enorm mee bij alles wat er gebeurt. Een ervaring die bij elk boek sterker aan bod komt. 

De accountant is voor mij wederom een schot in de roos. Ik keek al even uit naar dit boek, waardoor mijn verwachtingen hoog waren. En terecht, dit is voor mij misschien wel het beste deel uit de reeks. Vooral door het intrigerende en sublieme plot die vol met actie en plotwendingen zit, maar ook door hoe Evan zich heeft ontwikkeld in al die tijd. Ik vind hem op zijn kwetsbaarst het best. En het compleet onverwachte einde past daar perfect bij. De accountant krijgt van mij dan ook de volle vijf sterren! Dank je voor dit prachtige boek, Gregg Hurwitz!

Severine
Perfecte Buren


‘Van de hemel in de hel’ – Jo Claes



Genre: misdaad
Uitgever: Houtekiet
ISBN: 9789089248107
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 416
Uitgave: maart 2020

Met dank aan Uitgeverij Houtekiet voor dit recensie-exemplaar.

We verlaten Leuven voor even, want Jo Claes neemt ons mee op een korte trip naar Itali√ę. Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft een groepsreis cadeau gekregen naar Verona. Nu is een groepsreis niet echt zijn ding, maar een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Al vrij snel wordt duidelijk dat de gids van de groep niet echt zijn beste vriendin zal worden, dus besluit Berg dat hij beter zelf op pad kan gaan. Als hij op een avond op een terrasje koffie wil bestellen, ziet hij twee dames op hem afkomen. Hij herkent hen als de twee ‘single’ dames van zijn groep, Karin en Emmeline. Ook zij komen – net als Berg – uit Leuven. Emmeline lijkt wat afwezig, maar al snel wordt duidelijk dat zij sinds enkele dagen haar man niet kan bereiken.

Ondertussen wordt in Leuven het lijk van een man gevonden die op gruwelijke wijze om het leven is gekomen. Terug in Belgi√ę gaat Berg van het vliegveld rechtstreeks naar de plaats delict. Zou er een verband zijn met de verdwijning van Emmeliens man en de dode? Berg staat voor een gecompliceerd onderzoek waar hij kop noch staart aan krijgt.

Wie Jo Claes volgt weet dat de man een diepe interesse heeft in mythologie, hagiografie (biografie van een heilige) en iconografie (studie van het historische portret). Hij etaleert dit in zijn verhalen en dat is ook nu niet anders. De info zit mooi verweven in het verhaal en op die manier deelt hij zijn kennis zonder dat het betweterig overkomt. Met deze weetjes werkt de auteur meestal naar de plot toe. Elk detail, elke zin is van belang in zijn boeken en dat begint bij de cover. Ook deze keer geeft die exact weer wat er zich afspeelt in het verhaal.
In Van de hemel in de hel neemt Claes je mee naar Verona en Padua en krijg je de meest bijzondere bezienswaardigheden voorgeschoteld. Met passie vertelt Claes – door de ogen van Berg – over de fresco’s van Giotto, Dante’s Divina Commedia, Shakespeare’s po√ęzie en niet te vergeten ‘Shakespeare in love’, een romantische dramafilm die een belangrijke rol speelt.

Zoals altijd schrijft Jo Claes zeer onderhoudend. Zijn personages zijn zo uitgewerkt dat je je kunt inleven. Dit zorgt ervoor dat het verhaal blijft boeien. Bovendien schrijft Claes erg beeldend. Je volgt het onderzoek mee vanuit je leesplek, want als lezer moet je totaal geen moeite doen om alles als in een film voor je te zien. Berg – maar ook de andere personages – zijn heel menselijk neergezet en dit zorgt ervoor dat je zaken herkent en het geheel erg natuurlijk overkomt.

Ondertussen kent de ‘Thomas Berg’-lezer de nukken en deugden van deze Leuvense inspecteur. Hoe hij zich kan vastbijten in een zaak en dit ook van zijn inspecteurs eist, maar ook zijn liefde voor opera, wijn en orchidee√ęn. Het feit dat hij zijn eigen potje kookt en het in de liefde maar niet wil lukken is een terugkerend fenomeen dat Berg maakt wie hij is en hem geliefd maakt bij ondergetekende.

Claes heeft met Van de hemel in de hel weer een delicieus verhaal neergezet. Geen actie, geen nagelbijtende spanning, maar een ingenieuze puzzel die – hoe ingewikkeld het ook is – door Berg wordt opgelost. Ik kijk al uit naar een volgende Berg. Van de hemel in de hel is zijn 5 sterren meer dan waard!

Karin
Perfecte Buren