maandag 14 oktober 2019

‘De griezelige Kregs van het Wirwarwoud’ – Samuel J. Halpin, illustraties van Hannah Peck



Genre: kinderboek (vanaf 10 jaar)
Uitgever: Billy Bones
ISBN: 9789463850056
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 370
Uitgave: september 2019

Met dank aan Uitgeverij Billy Bones voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Een heerlijke combinatie tussen magie, absurditeit, spanning en avontuur. Bloem is zeker een meisje waarmee kinderen zich, tot op zekere hoogte, kunnen identificeren. Tegelijkertijd neemt ze je mee naar een gekke wereld waarin vreemde dingen gebeuren.
Het is erg fijn om zo'n bijzondere wereld in te stappen, dat is immers een van de geweldige dingen aan verhalen. Je kunt en mag alles verzinnen wat je wilt.
In Zwello, waar de oma van Bloem woont en bij wie ze logeert, leert Bloem Erasmus kennen. Wat ik erg leuk vond was dat Erasmus een bijzondere jongen is en Bloem hem al vrij snel accepteert zoals hij is. Ze zijn beide niet dom en blijken een goed team. Het verhaal is sprookjesachtig en spannend tegelijk. Het boek is dik maar leest makkelijk. Ik kan mij voorstellen dat het aantal bladzijdes kinderen af kan schrikken maar aan de andere kant, als dit boek je eenmaal heeft weten te verleiden om het op te pakken dan is het ook echt een boek om mee weg te kruipen tijdens vrije uurtjes. Voor kinderen die houden van verhalen is het juist fijn dat dit boek niet minder pagina's telt.

De cover vind ik ook waanzinnig. Persoonlijk zou ik een poster ervan zo ophangen en ik kan mij niet voorstellen dat ik daarin de enige ben. Binnenin staan ook nog een aantal (leuke!) tekeningen maar niet genoeg om kinderen over te halen die minder dol zijn op lezen.

Naast een hoop fantasie heeft Halpin ook ruimte gemaakt om serieuzere onderwerpen aan te snijden. Zo voelt Bloem zich aan de kant gezet wanneer haar vader een berichtje stuurt waarin hij zegt langer weg te blijven, of zij langer bij oma kan logeren. Ook is er aandacht voor pesten, helaas nog altijd een zeer actueel onderwerp, en is de moeder van Bloem overleden, iets waarover nog niet alle vragen beantwoord zijn. Het is bijzonder hoe Halpin deze onderwerpen moeiteloos door de fantasiewereld lijkt te weven. Naast het gevoel van mysterie, sprookjesachtig en bijzonder, geeft Halpin ook het warme gevoel van vriendschap en avontuur mee.

Al met al denk ik dat dit boek niet ieder kind aan zal spreken en hierdoor misschien iets beperkter van bereik zal zijn. Dit zal dan komen door smaak want voor degenen die wél worden aangesproken door dit boek en die houden van lezen, zal dit een echte aanrader zijn. 

Van mij krijgt dit boek 4,5 fonkelende sterren.

Annelien Kruithof 
De Perfecte Buren

vrijdag 11 oktober 2019

'Bloedmaan '– Johnny Bollé



Genre: thriller
Uitgever: ISJB Uitgevers
ISBN: 9789083025629
Aantal pagina’s: 303
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: september 2019

Met dank aan ISJB Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.

Na Egyptisch blauw is Bloedmaan de tweede thriller op naam van Bollé en voor ondergetekende de eerste om te lezen.

Bloedmaan draait om Eloise, gewezen model, beroemde actrice en bitch pur sang. Omdat ze met haar vijfendertig jaar afgeschreven is voor modellenwerk – en haar vorige film een flop was - aast ze op de hoofdrol voor een nieuwe speelfilm. Gezien de opnames over een maand beginnen en omdat Eliose volledig out of shape is, heeft de producer iemand anders op het oog. Eloise wil kost wat kost die rol en zet dan ook alles op alles. Daarnaast is ze in volle voorbereiding voor haar sprookjeshuwelijk met Philippe dat de dag na de bloedmaan zal plaatsvinden.

Als je dit boek openslaat heb je na de proloog enkel maar vragen en geen idee wat de antwoorden kunnen zijn. Je kunt niet anders dan blijven lezen. Bollé kent de kunst om een mysterieuze spanning te creëren en zijn hoofdstukken te laten eindigen met een cliffhanger. Op die manier zorgt hij ervoor dat je nog een hoofdstuk leest, en nog een, en nog een… 
Daarbovenop leest het boek ontzettend aangenaam dankzij de lettergrote en het lettertype. De hoofstukken zijn onderverdeeld in tijd en plaats. Bollé schrijft vanuit verschillende perspectieven, in verschillende tijden en zijn er verschillende verhaallijnen. Het is dus even opletten, maar eens je bent vertrokken zit je in een rollercoaster waar je nog moeilijk uit raakt.

De personages wisselen elkaar in snel tempo af en zijn goed uitgewerkt naargelang hun rol in het verhaal. Je hebt een duidelijke kijk op elk van hen en kunt je inleven in hun doen en laten. Het geheel is realistisch, menselijk maar vooral filmisch neergezet, chapeau! Als lezer zit je op de eerste rij in de bioscoop, want zo voelt het tijdens het lezen. Je waant je in Antwerpen, Barcelona of Nice. Je zit in de fitness, het hotel, appartement of aan zee. Bollé neemt je – bijna letterlijk – overal mee naartoe. Het is een verhaal over emoties, over worstelen met het verleden en over keuzes maken die niet altijd evident blijken te zijn.

Maar eerlijk is eerlijk, hoe goed alles ook in elkaar zit en in elkaar loopt, hier en daar prik je door die bubbel en zie je waar de auteur naartoe gaat in zijn verhaal. Toch blijft – over het algemeen genomen – alles spannend en enigmatisch en ondanks de vele personages blijf je door de bomen het bos zien. Hoewel ik doorhad hoe de plot min of meer zou verlopen blijft Bollé verrassen en weet hij je verschillende keren op het verkeerde been te zetten. Zijn schrijfstijl is ongekunsteld en kan met zijn capaciteit alleen maar beter worden.

Wat ook leuk is in Bloedmaan zijn de poortjes die de auteur gebruikt. Zij zorgen voor een lach op je gezicht brengt tijdens het lezen.


“Pete kon zijn ogen nauwelijks openhouden en legt zijn 
boek Egyptisch blauw op zijn nachtkastje.”


Deze auteur is zeker geen eendagsvlieg en kan makkelijk in het rijtje naast de ‘groten’ gezet worden. Bloedmaan is niet enkel verrassend, maar leest vlot, prikkelt en laat je meedenken. Hoewel de verhaallijnen op het eerste zicht weinig of niks met elkaar te maken hebben, komen ze naar het einde mooi samen. Bloedmaan heeft een prachtige cover, is een pageturner, een mustread. Ik heb het in één ruk uitgelezen! Ik geef graag vier volle sterren en dit omdat volgens mij de auteur nog kan groeien in zijn schrijfstijl en omdat ik in sommige verhaallijnen iets meer had willen weten.

Karin
Perfecte Buren




‘Verraad van spionnen’ – Manda Scott



Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022587904
Uitvoering:  paperback
Aantal pagina's: 511
Uitgave: augustus 2019

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie exemplaar.

Korte inhoud
In Orléans wordt het lichaam van een oudere vrouw vermoord terug gevonden. De manier waarop ze om het leven werd gebracht doet denken aan hoe men verraders vermoordde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is niet onmiddellijk duidelijk wie zij is, maar inspecteur Inés Picault komt al snel de identiteit te weten. Het blijkt te gaan om Sophie Destivelle, gewezen spionne tijdens en na de oorlog. Voor de voormalige verzetsleden van Maquis de Moret lijkt het alsof de oorlog nooit is afgelopen en Inés komt terecht in een spel van verraad, intriges en complotten die ontstonden tijdens de oorlog en dat is blijven voortduren tot de dag van vandaag.

Conclusie
Tot mijn grote spijt is dit het eerste boek dat ik las van Manda Scott, die bij ons reeds gekend is van de Boudica-serie. Ze is van Ierse afkomst en haar eerste boeken speelden zich af in Schotland. Maar ze richtte zich al snel op historische thrillers en veel van haar boeken scheerden hoge toppen in de Britse bestseller- lijsten. Naast het schrijven van thrillers is ze ook een bekend blogster. Op haar blog vind je heel wat extra achtergrond informatie over haar boeken, haar mening over de boeken die zij gelezen heeft en haar gedachten over allerlei verschillende topics. Het is zeker leuk als je de boeken aan het lezen bent om even het blog erbij te nemen en de achtergrondinformatie door te nemen. Het is een leuk extraatje en bij Verraad van spionnen wordt het boek naar een nog hoger niveau gebracht. Je komt zoveel meer te weten over Manda’s research voor het boek en je krijgt er heel wat nuttige achtergrond informatie die ervoor zorgen dat je het boek nog beter begrijpt.

De korte inhoud hier is iets korter dan gewoonlijk, omdat je aan dit boek het beste begint zonder al te veel te weten waarover het gaat. 
In Verraad van spionnen staat niet het heden met Inés Picault en haar moordonderzoek centraal zoals in de meeste thrillers, maar het verleden met al zijn nevenpersonages. Persoonlijk zou ik het boek dan ook niet definiëren als een thriller maar eerder als een spionageroman met de Tweede Wereldoorlog als hoofdthema. Het boek bevat enige complexiteit en is dan ook een aanrader voor de meer geoefende lezer. Inhoudelijk bevat het boek tal van minder gekende feiten uit onze eigen Europese geschiedenis: Jedburghs (een operatie van de geallieerden), operatie paperclip (waarbij na de oorlog nazi’s uit Duitsland gesmokkeld werden om in Amerika met een nieuwe identiteit onder te duiken), SOE, … . 

De auteur heeft een grondige research gedaan en ondanks de enorme kennis die ze vergaard heeft, verdrinkt ze niet in de feiten en blijft het verhaal centraal staan. Manda schrijft in duidelijke, beeldende taal en heeft alles wel doordacht. Het boek bevat verschillende hoofdstukken die telkens verspringen van het heden naar het verleden. De tijdsaanduidingen boven elk hoofdstuk zorgen ervoor dat het verhaal ondanks de inhoudelijke complexiteit makkelijk leest. Na de eerste 100 pagina’s, waar je kennismaakt met alle personages, komt er vaart in het verhaal en kan je het nog moeilijk opzij leggen. De eerste pagina’s waren wat ingewikkeld, omdat je dan kennis maakt met alle personages in het heden en het verleden, je moest er toch wel met je gedachten bij zijn om het allemaal goed te kunnen volgen.

Het geheel is een ode aan de Franse verzetsstrijders, de Maquis (guerilla-eenheden van het verzet) en de Jedburghs. Complotten vloeien moeiteloos ineen en lopen kris kras door elkaar. Wat het geheel complexer maakt is dat niemand is wie hij zegt dat hij is. Om het allemaal een beetje bij te houden had ik toch een spiekbriefje met de namen van de personages en wie ze zijn. Eenmaal je het boek uitgelezen hebt, blijf je als lezer zitten met heel wat vragen over wie nu eigenlijk wie is. Maar dit is niet storend, het is één van de aspecten die het boek zo leuk en origineel maakt.
Het boek bevat heel wat ingenieuze en onverwachte wendingen, telkens als je denkt te begrijpen wie nu wie is, en hoe bepaalde complotten ineen steken blijkt het dan toch weer anders te verlopen. Spannende breinbreker van de eerste tot de laatste pagina.

Dit is een spionage thriller om u tegen te zeggen en geschikt voor lezers die van de nodige complexiteit houden. Ik scoor dit boek dan ook een dik verdiende 4 sterren.


Silke 
De Perfecte Buren

‘Brief van Leonie’ – Onno van Gelder Jr.


Genre: novelle
Uitgeverij: Ambilicious
ISBN: 9789492551559
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 27
Verschijningsdatum: juni 2019

Hartelijk dank aan Onno van Gelder Jr. voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Dit kleine boekje gaat over een grote gebeurtenis, in dit geval de Eerste Wereldoorlog (of Groote Oorlog). Het gevolg van geweld, waar en wanneer het zich ook afspeelt, zal echter altijd hetzelfde zijn. Zoals mijn vader altijd zegt: “Er heeft nog nooit iemand een oorlog gewonnen.” 

Theo Vanbockstael ontvangt een brief, geschreven door Leonie. Zij is de vrouw van Arthur, met wie hij samen in het leger zat. Leonie smeekt Theo om hulp; zij weet niet meer hoe zij kan voorkomen dat Arthur wegkwijnt en hoopt dat Theo iets kan bereiken. Maar ook Theo kampt met herinneringen die niet weg te poetsen zijn.

Brief van Leonie is een momentopname in de tijd. De hulpvraag van Leonie is kort maar krachtig: red mijn man, want anders is het gegeven dat hij de oorlog overleefd heeft nutteloos gebleken. Theo wordt door de brief geconfronteerd met zijn eigen demonen en laat hier iets over los aan de bediende van het hotel waarin hij verblijft. Feitelijk gezien is dit de inhoud van het boekje en we krijgen fragmentarische stukjes aangeboden om het plaatje compleet te kunnen maken. Maar het valt niet te completeren en dat is denk ik ook de boodschap. Alles wat je doet om de oorlog, die achterblijft in de mens, te beschrijven is bij voorbaat mislukt. De wonden, nog zichtbaar of niet, zullen altijd een herinnering zijn aan dat wat je je nooit meer herinneren wil. 

Drie sterren voor Brief van Leonie voor de mooie zinnen, de breekbaarheid en de ruimte die de auteur laat voor eigen invulling.

Carlita van Rossum
De Perfecte Buren

'Je zal geen kwaad doen' - Barbara Baraldi

 
Genre: thriller
Uitgever: Xander
ISBN: 9789401608756
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 445
Uitgave: mei 2019

Dank aan Uitgeverij Xander voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het had allemaal anders moeten aflopen. Dat gevoel van schuld achtervolgt Aurora Scalviati al anderhalf jaar en ondanks therapie komt ze niet van het trauma af dat ze tijdens haar werk als politieagente heeft opgelopen. Ze kan niet meer in haar oude team functioneren en er volgt een overplaatsing. Aurora is nog niet eens begonnen wanneer het werk haar al vindt en haar oerinstinct als vanouds begint te borrelen. Maar ze stuit meteen op weerstand van wie haar collega’s gaan worden, dat voorspelt niet veel goeds maar ze zet door en kan een blik werpen op een afschuwelijk tafereel op de plaats delict. Haar geniale brein in combinatie met een aangeboren speurdersinstinct vertellen haar meteen dat dit foute boel is. In bloedletters ziet ze de tekst ‘Je zal geen kwaad doen’ op de muur. Welkom in Sparvara Aurora!

Dit thrillerdebuut van Barbara Baraldi is een regelrechte hit in haar thuisland Italië en het is me snel duidelijk waarom. Aurora is zwaar getraumatiseerd en een dame met een uitgesproken karakter. Die combinatie maakt haar meteen meer dan interessant. De manier waarop ze zichzelf introduceert bij haar nieuwe collega’s, is kenmerkend voor een sterke vrouw die niet snel onder de indruk is maar wel gebukt gaat onder haar, door zichzelf opgelegd, verantwoordelijkheidsgevoel. Het loslaten van wat er is gebeurd is moeilijk en dat sijpelt door in het heden. Toch belemmert het Aurora niet haar werk vol overtuiging te doen, ze weet meteen dat ze te maken hebben met iets ongewoons. Het is echter de kortzichtigheid van het korps waar ze nu werkt waardoor er voorbarig iemand wordt opgepakt waarvan Aurora zeker weet dat deze niet verantwoordelijk is voor de moord, ze voelt het intuïtief aan maar ze praat tegen dovemansoren. Ze zwemt tegen de stroom in maar krijgt toch hulp van collega Bruno. Puur op haar gevoel gaan ze graven in de hoop de juiste dader te kunnen vinden. Maar ook moet ze los zien te komen van haar demonen uit het verleden, iets dat makkelijker lijkt dan het is.

Wauw! Wat een ouderwets goede thriller is dit zeg. Heerlijk! Ondanks dat een bloedige tekst op een plaats delict niet iets nieuws is voelt het wel zo. En dat komt door de gehele enscenering die Baraldi gebruikt. Meteen al zit je in het verhaal, er is meteen sprake van een opbouwende spanningsboog. De mooie schrijfstijl leest lekker weg en de beeldende sfeerbeschrijvingen doen de rest. Tel daarbij een meer dan fascinerende hoofdpersonage, intimidatie, een trauma en een overactief politiebrein op en succes is verzekerd! En dat klopt want Je zal geen kwaad doen is in meerdere opzichten een knaller. 

Het trauma van Aurora verklaart veel van haar beweegredenen, ze heeft volgens zichzelf iets goed te maken. Je vraagt je af of dát de reden is dat ze zich zó vastbijt in deze zaak. Het is merkbaar dat ze niet ‘goed valt’ in haar nieuwe werkomgeving en ik had het met vlagen oprecht met haar te doen. Baraldi beschrijft dat allemaal beeldend en heel menselijk waardoor je een hekel krijgt aan sommige personages. Aurora wekte meteen sympathie bij me op en ik bewonder haar doorzettingsvermogen en kracht. Een bijzonder sterke vrouw die het met vlagen heel erg moeilijk heeft. Maar opgeven is voor haar geen optie, ze heeft er alles voor over deze gek te stoppen. Aurora is er namelijk van overtuigd dat wanneer ze dat niet doet er meerdere slachtoffers gaan vallen.

Het verhaal is gehuld in mysterie en duisternis, het zit ijzersterk in elkaar. Meerdere lijntjes worden door Baraldi uitgeworpen, dit doet de spanning alleen maar goed. Dat het niet altijd meteen duidelijk is hoe en waarom is van grote meerwaarde, je zit op het puntje van je stoel te wachten tot de plot. Uiteindelijk klopt alles perfect en dat resulteert dan weer met een fantastische finale, die maakt het helemaal af. Wat een feest voor spanningszoekers is dit boek! Zó hoort een thriller je vast te pakken! Voor de liefhebbers van een échte gruwelijk goede thriller is dit een absolute mustread!

Gaat hier nog een vervolg op komen? Dan ligt de lat heel hoog want Je zal geen kwaad doen scoort meteen het maximaal aantal sterren: vijf dus! Ik ben fan.

Patrice
De Perfecte Buren

donderdag 10 oktober 2019

'De saffierweduwe' – Dinah Jefferies

Genre: roman
Uitgever: Prometheus
ISBN: 9789044642094
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 424
Uitgave: 28 juni 2019

Dank aan Uitgeverij Prometheus voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Ogenschijnlijk hebben ze alles wat hun hartje begeert. Louisa en Elliot gaan echter gebukt onder een stil verdriet. Het lukt maar niet om een gezin te stichten en daar kan geen rijkdom tegenop. Helaas vinden ze geen troost bij elkaar en dat schept afstand. Voor de buitenwereld houden ze de schijn op, status en aanzien zijn belangrijk, zwakte tonen is geen optie. Elliot werpt zich op het werk, de plantage biedt een continue afleiding. Het is doordat hij plotseling komt te overlijden dat Louisa een heel andere kant van haar man leert kennen en hij haar met veel vragen en onzekerheden achterlaat. Op de plantage ontmoet ze Leo en daar komt ze tot een schokkende ontdekking. Elliot blijkt allesbehalve eerlijk tegen haar te zijn geweest en al haar overtuigingen over haar huwelijk trekt ze nu in twijfel. Is hij met haar getrouwd uit liefde of vanwege haar afkomst en rijkdom? Heeft Leo dan wellicht antwoorden op haar vragen?

Je voelt aan de mooie, zorgvuldig opgebouwde zinnen dat Jefferies een echte vertelster is en ze neemt daar dan ook ruimschoots de tijd voor. Hierdoor komt het verhaal wat traag op gang maar krijg je een goed beeld van Ceylon en de hoofdpersonages. Deze manier van schrijven deed me meteen denken aan Diana Gabaldon. De zeer gedetailleerde, zorgvuldig geformuleerde en rijke woordenstroom heeft een haast betoverende uitwerking tijdens het lezen, maar soms verlies je je in de hoeveelheid en ben je de rode draad even kwijt. Maar hoe je het ook bekijkt, het is prachtig, je moet zo maar kunnen schrijven. Je hangt als het ware aan de lippen van een meesterverteller. En wat wil een lezer liever dan dat?

Een verhaal over een sterke vrouw spreekt me altijd wel aan, ik had het alleen niet verwacht bij deze roman en dat komt voornamelijk door de (prachtige) cover. Deze geeft een meer romantische indruk dan het verhaal blijkt te zijn. Voor mij was het een aangename verrassing dat dit verhaal échte inhoud heeft. Met Louisa als hoofdpersonage ervaar je het verhaal vanuit een vrouwelijk perspectief. Hierdoor kon ik me de emoties en het handelen van Louisa heel goed voorstellen. Wat Elliot betrof voelde het meteen al niet goed, en je komt er al snel achter dat hij flink de schijn ophoud. Na zijn overlijden ontdekt Louisa dingen over haar man waardoor ze vraagtekens zet bij hun relatie. Louisa’s achtergrond sterkt haar in de overtuiging dat ze dit allemaal kan dragen, ze komt uit een zakelijke familie en heeft geleerd sterk en onafhankelijk te zijn. 

De saffierweduwe is een prachtig verhaal waarin een powervrouw de hoofdrol heeft. Louisa bevindt zich ineens in een situatie die haar leven volledig op de kop zet en die verwarring voel je gewoon. Je voelt ook haar veerkracht en dat maakt Louisa alles behalve tot een teer poppetje. Ze staat haar mannetje, de situatie dwingt haar daar nu ook toe, maar dat valt niet altijd goed. Voorheen was ze de stille kracht achter haar man maar nu moet ze voor zichzelf opkomen. Gelukkig kan ze bij Leo terecht.

Een verhaal over verraad, verdriet, teleurstelling en doorzettingsvermogen, dat is deze roman in een notendop. Dit alles in een periode waarin een, sterke blanke, vrouw vaak met argusogen werd bekeken, vooral in de koloniën. Op de prominente achtergrond zijn de geuren en kleuren van een Ceylon uit de jaren dertig haast tastbaar. Nogmaals, de sfeerschetsen van Dinah Jefferies zijn ijzersterk. Daarbij is deze roman met vlagen ook nog eens spannend en kent het plottwisten die je niet verwacht bij een historische roman. Het heeft van alles een beetje en dat was verrassend. Ondanks dat het soms wat voorspelbaar was en het echte verdieping in de personages mist, is De saffierweduwe een meer dan prettige kennismaking met deze auteur. Daarom van mij 3 stevige sterren voor een fijn boek. 

Patrice
De Perfecte Buren

Boek van de Maand 'Ik zie je' Bookflash & Win





 
Ook deze week kun je - dankzij The House of Books - een exemplaar van Ik zie je winnen. Hoe? Lees onderstaande bookflash en vertel ons wat er in de Presse Tabac Librairie tussen de kranten en sigaretten ook nog ligt. Gevonden? Lees onderaan dit fragment de voorwaarden. Go !


‘Over vierhonderd meter: neem de afslag.’

Het is kwart voor zes. Sortie 23, staat er langs de kant van de weg. Carpentras. Ik verlaat de snelweg. Terwijl ik naar de slagboom rijd haal ik de envelop met bankbiljetten uit mijn tas. Dertigduizend euro. Achtduizend euro voor het tweede deel van de huur. De rest om van te leven. Niet dat ik zoveel geld nodig heb. Ik ga stoppen met roken en minder drinken en alleen maar werken. Schrijven. Meters maken. Zodat er over acht weken een boek is. Ik trek een briefje van vijftig uit de envelop en stop dat in de automaat. Na het wisselgeld in mijn jaszak te hebben gestoken rijd ik verder.

Een vierbaansweg, in het midden een betonnen rand, doorsnijdt het landschap in oostelijke richting. In de verte doemen de bergen op. Feitelijk zijn het vooral hoge heuvels. De Mont Ventoux is de enige echte berg. Als een slapende reus torent hij boven het land- schap uit. De kale berg. De zon kleurt de geërodeerde top goudgeel. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar de vakantie die ik hier heb doorgebracht. Lang geleden. Ik voel mijn ogen nat worden. Het stuur reageert onmiddellijk. Een licht schokje brengt me weer terug op de juiste baan, terug naar het heden.

Op- en afritten wisselen elkaar in hoog tempo af. Opvallend veel verkeer. De vierbaansweg scheert langs Carpentras. Op een rotonde gaat het in noordelijke richting, de D938 op. Gap. De andere plaatsnamen op het bord kan ik niet zo snel lezen. Een drukke tweebaansweg. Een hoop forensen, vermoed ik. In een lange sliert rijden we achter elkaar aan, een dorp binnen. Een paar geniepige verkeersdrempels halen het tempo eruit. Remmen en gasgeven. Ik begrijp nu pas waarom mensen zweren bij een automaat.

Eenmaal buiten de bebouwde kom gaat het niet veel sneller. Het is druk en de weg is bochtig. Wat me de kans geeft om een beetje om me heen te kijken. Naar de wijngaarden en naar de berg die steeds dichterbij komt.

De weg begint te stijgen. Nog meer bochten. Hoog op de rotsen ligt een kasteel of een abdij. Barroux, staat er op het bord langs de weg. De eerste wielrenners dienen zich aan. Mannen in nauw- sluitende lycra broekjes en truitjes die op de smalle fietsstrook pro- beren te blijven maar soms zo langzaam rijden dat ze bijna de weg op slingeren.

Een bruggetje voert over een smal ravijn. Daarna nog meer slingeren, nog een bruggetje, nog meer wielrenners. Dan duikt de weg omlaag, in een scherpe bocht naar links. Rechts gaat het naar Bédoin. Ik denk weer aan de vakantie van toen. Ik was zestien. Sindsdien ben ik nooit meer in de Vaucluse geweest.

Ik herken de bergrug die eruitziet als een slecht onderhouden gebit maar de naam wil me niet te binnen schieten. In een kom tussen de heuvels ligt Malaucène. Het voelt alsof ik na een lange reis eindelijk thuiskom. De klokkentoren, de platanen die als een kathedraal over de weg spannen, de oude kerk die meer op een fort lijkt dan op een gebedshuis, de rotonde met de grote boom in het midden. Ik herinner me alles nog, alsof de tijd heeft stilgestaan.  

De Avenue de Verdun draait om het oude centrum. Aan weers- zijden van de straat staan ook weer platanen, de bladeren glinste- rend in de zon. En overal wielrenners. Het stikt ervan. Mannen van middelbare leeftijd gekleed in hetzelfde wielerpakje: een zwarte broek en een groen shirt waarop ‘Mont Ventoux’ staat. Nog meer herinneringen worden wakker. De huizen met hun pastelkleurige gevels, het restaurant met het terras aan de rechterzijde van de straat, de winkel van de fietsenmaker schuin aan de overkant.

De straat maakt een bocht naar links. Rechts gaat het naar de Mont Ventoux maar ik moet rechtdoor. Cours des Isnards. Ik her- ken het langwerpige plein. In het midden staan bomen en zijn er parkeerplaatsen. Aan het eerste deel van het plein bevinden zich een paar restaurants met terrassen. Het hotel waar ik destijds met mijn ouders verbleef bevindt zich aan de andere kant van het plein, buiten het stadje, maar de navigatie is onverbiddelijk.

‘Bestemming bereikt.’ Ik zoek een parkeerplaats en haal het blaadje met het 06-nummer uit mijn schoudertas. De verleiding om mijn iPhone te gebruiken is groot. Niet doen. Niemand weet waar ik ben en dat moet vooral zo blijven. Ik steek de straat over en loop het eerste het beste restaurant binnen, in de hoop dat ik daar kan bellen.

Hij ziet er veel jonger uit dan ik me had voorgesteld. Begin dertig, schat ik. Een jongeman met halflang donker krullend haar dat alle kanten op waait, sneakers, een denim short, een wit katoenen hemd waarvan de twee bovenste knoopjes openstaan. Om zijn hals zit een kettinkje. Even twijfel ik of het wel de beheerder van de gîte is, maar dan zie ik hoe hij doelmatig de parkeerplaats afzoekt. Ik steek mijn hand op waarop hij onmiddellijk terugzwaait en met grote passen naar me toe loopt.

‘Madame Fredericks?’ Hij werpt me een vragende blik toe. ‘De overschrijving stond op een andere naam. Bro...?’

‘Nee,’ onderbreek ik hem zonder met mijn ogen te knipperen. ‘De naam is Fredericks.’

Het is de naam die ik gebruikt heb voor mijn nieuwe mailaccount. De achternaam van mijn moeder. Niet bijster origineel voor iemand die zichzelf schrijver noemt.

‘Luc.’ Hij steekt zijn hand uit. ‘Luc Alphand.’ ‘Lucy,’ zeg ik terwijl ik hem een hand geef. De voornaam heb ik zelfverzonnen. Geweldig. ‘Luc en Lucy.’ Hij lacht. ‘Sounds funny.’ Zijn Engels klinkt voortreffelijk.

We kijken elkaar aan. Hij heeft opvallend helderblauwe ogen. Onder zijn onderlip zitten een paar zwarte haartjes die hij van- ochtend vergeten is met scheren. Het kettinkje om zijn hals is een leren touwtje met goedkope witte kraaltjes.

‘Heb je een goede reis gehad, Lucy?’ ‘Uitstekend,’ antwoord ik terwijl ik nog steeds moet wennen aan de voornaam.

Op zijn voorhoofd tekent zich een lichte frons af. ‘Kan het zijn dat ik je eerder heb gezien?’ ‘Ik eh...’ Ik hoor mezelf stamelen. Mijn boeken zijn ook in Frankrijk verschenen. Aan de overkant van het plein zie ik een Presse Tabac Librairie. Behalve kranten en sigaretten verkopen ze er dus ook boeken. Misschien lig ik er ook wel. ‘Ik zou het niet weten,’ zeg ik terwijl ik mijn gezicht in de plooi probeer te houden.

‘Oké.’ Luc steekt zijn handen verontschuldigend in de hoogte. ‘Ik dacht dat ik je ergens van herkende.’

‘Geeft niet.’ We kijken elkaar weer aan. Tussen zijn voortanden zit een spleetje en zijn neus staat niet helemaal recht. Zijn getaande huid verraadt dat hij veel buiten is.

Hij kijkt me weer fronsend aan. ‘Ben je echt alleen?’

‘Ja,’ antwoord ik glimlachend, ‘ik ben alleen.’ Hij lacht, maar ik zie hem denken. Wat moet een vrouw alleen acht weken in een veel te grote gîte? Hij kijkt nog een keer om zich heen alsof er misschien nog een echtgenoot en een stel kinderen kunnen opduiken.

‘Zullen we gaan?’ stel ik voor. ‘Natuurlijk.’ Hij moet weer lachen. Een aanstekelijke jongenslach. De huid naast zijn ogen plooit zich tot rimpeltjes. ‘Rijd maar achter me aan.’


- stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com
- zet in het onderwerp het antwoord op de vraag
- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst in een KLIK
- stuur je antwoord vóór donderdag 17 oktober 
- de winnaar maken we volgende week bekend op onze besloten Facebook-groep