woensdag 19 juni 2019

‘De ziener’ – Belinda Bauer



Genre: thriller
Uitgever: A.W.Bruna
ISBN: 9789400510746
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: 7 mei 2019

Dank aan Uitgeverij A.W.Bruna voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Inspecteur John Marvel is goed in zijn werk komt sociaal stukken minder tot zijn recht. Hij heeft zelfs een hekel aan alles dat bij mensen komt kijken, hij is liever bezig met oplossen van zaken, het vinden van daders. Je kunt veel van John zeggen maar als het op zijn werk aankomt is hij net een pitbull. De frustratie rondom een oude zaak rond de verdwijning van het meisje Edie Evans laat hem, na al die jaren, niet los. Een cold case is niets voor Marvel.

Op de ochtend van Bonfire Night verdwijnt de kleine Daniel uit zijn ouderlijk huis. Behalve wat voetafdrukken wordt er niets gevonden, hij lijkt in het niets te zijn opgegaan. Het verdriet van de ouders is onvoorstelbaar, ze zijn gebroken. Vader James probeert alles wat hij kan om overeind te blijven, moeder Anna slaat volledig door, hun relatie is nog maar een schim van wat het was, als het ware zijn ze ineens vreemden van elkaar. Gebukt onder schuldgevoelens en verwijten groeien de twee steeds verder uiteen. Het enige dat hen bindt is het gemis om Daniel.

Anna weigert te geloven dat haar zoon niet meer leeft, dat zou ze als moeder toch moeten voelen? Ze is zo wanhopig dat ze alle opsporingstechnieken en aanwijzingen aangrijpt en nu naar een bijeenkomst gaat waar derderangs tv-medium Richard Latham zijn gave tentoonstelt. Anna is overdonderd door wat ze daar ervaart en raakt in paniek, ze moet hier iets mee doen, maar wat? Dan kruist haar pad met dat van John Marvel, en dat is niet voor het eerst.

Als liefhebber van de boeken van Belinda Bauer was ik erg nieuwsgierig naar haar nieuwste. De titel en cover zijn intrigerend, het suggereert iets met
spiritualiteit en mysterie. En dat blijkt te kloppen. Het verhaal is een aaneenschakeling van mysteries waarmee de hoofdpersonages én de anderen te maken hebben. De drie hoofdlijnen in het verhaal gaan over Anna, haar man James en inspecteur John Marvel. Los van elkaar hebben ze een trauma ervaren maar op miraculeuze wijze, en per stom toeval, komen ze op elkaars pad. Dat toeval, i.v.m. spoilergevaar kan ik dit niet verder toelichten, doet krampachtig aan, iets dat niet bij Bauer hoort. Ik ken dit niet van haar. Maar goed, de link tussen de hoofdrolspelers is gelegd. Bij nader inzien had Bauer in de eerste 
pagina’s al gebruik moeten maken van een bestaande link, die is stukken geloofwaardiger, maar helaas.

Het thema, de verdwijning van je kind, is hartverscheurend. De emoties die daarbij komen kijken doen authentiek aan maar toch komt De ziener niet zo bij me binnen als ik had verwacht. De reden hiervoor is dat alles behoorlijk op de vlakte blijft. De nadruk van het verhaal ligt op de wanhoop, schuldgevoel en het niet begrepen worden. Bauer besteedt veel aandacht aan deze emoties maar vergeet in dit boek de nadruk te leggen op wat belangrijk is. Gevolg is dat er enorm veel randzaken in het verhaal verweven zitten die niet veel of niets voor de kern van het verhaal doen. Want die kern, die mag er echt wel wezen. Maar het blijft allemaal op de vlakte, je krijgt niet echt binding met het verhaal of de personages. 

Het eerste deel is totaal niet spannend maar fascineert wel, dat is typerend voor de schrijfstijl van Bauer. Ze weet je altijd te boeien. Haar laatste boeken waren ronduit geweldig, die trokken je in het verhaal en lieten niet meer los. Ze waren spannend en onvoorspelbaar. Niets van dat in De ziener, helaas. De vele thema’s die naast de verdwijningen ter sprake komen zijn verder niet uitgewerkt, de lijnen zijn te dun gebleven om echt indruk te maken. Daarbij duurt alles dat niet belangrijk is te lang en wil je gewoon weten wat er in de plot gaat gebeuren, je blijft dus wel nieuwsgierig. Op zich wel weer knap. Er zijn na het dichtslaan nog een behoorlijk aantal vragen en onduidelijkheden waarop je geen antwoord krijgt. En dat knaagt.

Toch kijk ik uit naar het volgende boek van Belinda Bauer. Waarom? Omdat ze meestal weergaloos goed is en wellicht is De ziener gewoon niet ‘mijn’ boek? Dat kan natuurlijk ook. Juist omdat Bauer uiteindelijk toch wist te fascineren, Marvel een enorm krachtig personage is, het trauma toch wel indruk maakt en je tot het einde nieuwsgierig blijft kom ik tot drie sterren, maar het is niet de Belinda Bauer die ik gewend ben.

Patrice
De Perfecte Buren




‘Als morgen niet bestaat'- Jennifer Armentrout



Genre: young adult
Uitgever: Zomer&Keuning
ISBN: 9789401912303
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: april 2019

Dank aan uitgeverij Zomer&Keuning voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Als morgen niet bestaat geeft ons een kijkje in het leven van de zeventienjarige Lena. Een doodnormale scholiere met een leuke vriendengroep, die zich klaarstoomt voor de universiteit. Al van jongs af aan heeft Lena een oogje op haar buurjongen Sebastian die regelmatig ’s nachts haar kamer binnenglipt voor een praatje. Ze durft dit echter niet toe te geven omdat ze bang is dat dit hun vriendschap in de weg staat. Niemand had kunnen denken dat een avond feesten de levens van deze jongeren voorgoed zou veranderen.

Het verhaal begint met een hoofdstuk vlak na het ongeluk, hierdoor wordt je als lezer meteen alert aangezien je wilt weten wat er precies gebeurd is. Jammer is hierbij wel dat op de achterkant van het boek al vermeld is dat zij de enige overlevende is. Ondanks dat het grootste deel van het verhaal draait om de maanden na het ongeval, vind ik dit toch wel grote spoiler.

De rest van het verhaal draait vooral over Lena die hersteld van haar verwondingen en de rouwverwerking die zij ondergaat. Armentrout heeft dit erg mooi beschreven en persoonlijk denk ik dat het een goede afspiegeling is van de realiteit. Gelukkig kan ik zeggen dat ik hier zelf geen ervaring mee heb, maar ik als lezer voelde wel hoe Lena zich voelde. Toch merkte ik dat op een begeven moment mijn interesse verloor. Voor mijn gevoel duurde het te lang zonder dat er echt iets gebeurde. Op zich past dit natuurlijk goed bij het thema, maar als lezer zijnde wil je toch iets meer vaart in een verhaal hebben. 

Het boek kan mij dan ook niet helemaal bekoren, wat ik erg jammer vind want de verhaallijn zelf vond ik erg goed bedacht. Regelmatig komt in het nieuws voorbij dat er weer een ongeluk is gebeurd met jongeren die van een feestje afkomen en dit verhaal maakt wellicht juist deze doelgroep op een andere manier attent van de gevaren van alcohol in het verkeer. Het is dan ook jammer dat dit boek niet op de leeslijst mag voor Nederlands. Ondanks dat het boek mij ietwat teleurstelde, krijgt het toch 3 sterren van mij aangezien ik zeker vind dat het onderwerp actueel is en goed beschreven.

Claudia van Koolwijk
De Perfecte Buren


‘In zijn macht' - Tom Clancy



Genre: actiethriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400510739
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 552
Uitgave: eerste druk mei 2019
Met grote dank aan A.W. BrunaUitgevers voor het recensie-exemplaar.
Inhoud
President Jack Ryan is volop bezig met de voorbereidingen voor de samenkomst van de G20 in Japan, waar hij een topontmoeting zal hebben met de Chinese president Zhao. Intussen worden er verschillende terreuraanslagen gepleegd. Een aanval op een olieboorinstallatie in Tsjaad, een aanslag op een Amerikaans oorlogsschip,… Deze geweldplegingen lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben. Tot er een USB-stick wordt gevonden die de aanslagen met elkaar linkt, en ook een netwerk van kinderhandelaars en kinderprostitutie blootlegt.

Wanneer een Amerikaans spionageschip door een cycloon uit koers geraakt dichtbij Chinese wateren, dreigt het in Chinese handen te vallen. Dit scherpt de reeds gespannen sfeer tussen Amerika en China verder aan. Het is aan John Clark en de andere Campus-leden om de daders van de terreuraanslagen zo snel mogen te ontmaskeren. Want met de presidentiële ontmoeting in het vooruitzicht kan dit anders wel eens fataal aflopen…
Mijn Mening
In zijn macht is het spannende 24e deel uit de Jack Ryan-reeks, geschreven door Marc Cameron. Deze reeks werd gestart door Tom Clancy en was een enorm succes. Na zijn overlijden werd de reeks voortgezet, en namen diverse auteurs de taak van Tom Clancy over. Voor In zijn macht was die eer voor het eerst aan Marc Cameron. Het boek is perfect los van de reeks te lezen.

In zijn macht opent met een proloog die al meteen de voorbode lijkt van een razend spannend boek vol terroristische acties. Het vraagt onmiddellijk je
aandacht, en creëert de juiste dosis spanning om je als lezer in zijn greep te houden. Toch slaagt Marc Cameron er niet in om dit gedurende het hele verhaal vol te houden.

Vooraleerst is de plot vrij complex. Het idee op zich is goed gevonden: terroristische acties die de internationale verhoudingen onder druk zet, gecombineerd met de schrijnende kinderhandel/kinderprostitutie. Twee thema’s die de dag van vandaag nog steeds actueel zijn. Maar het is alsof Marc Cameron teveel informatie in zijn verhaal wou steken, waardoor je het overzicht af en toe kwijt geraakt. Wat zonde is, want het verhaal is erg spannend en heeft absoluut potentieel. 

Er is een overvloed aan verschillende verhaallijnen. Naast de gebruikelijke verhaallijnen van President Jack Ryan en het Campus team van Jack Ryan Jr., komen er nog tal van personages bij die elk hun plek opeisen in het verhaal. Gelukkig is er vooraan in het boek een overzicht van de belangrijkste personages. Dit maakte het onthouden van de vele namen gemakkelijker.

Door deze hoeveelheid aan verhaallijnen loop je het risico dat alles elkaar te snel opvolgt en het geheel niet volledig duidelijk is. Dat is hier wel wat het geval. Zo vond ik het einde van het verhaal te snel afgehandeld en in vergelijking met de rest van het verhaal ook niet spannend genoeg. Dat liet mij toch wat op mijn honger zitten na de vele korte cliffhangers in het verhaal die wel voldoende spanning opbouwden. Daarnaast mocht er wel wat meer aandacht worden besteed aan de meisjes die werden verhandeld om hen in de prostitutie te dwingen en aan de ontberende situatie waarin ze terecht kwamen. Nu ging de aandacht meer naar de zoektocht van het netwerk en dit meisje. Wat erg spannend was en boordevol actie zat, maar het had het verhaal nog wat meer diepgang gegeven. Dit blijft uiteraard de keuze van de auteur, en niet iedereen zal zich hier ook aan storen.

Marc Cameron is er wel in geslaagd om de personages goed weer te geven. De belangrijkste personages, zowel de gekende als de nieuwe, hebben allen hun eigen welgevormd karakter. Zo krijg je zelf medelijden met Magdalena Rojas, een van de meisjes die verhandeld wordt aan mensenhandelaars. En waarvoor je echte woede voelt. Net zoals John Clark, die zich met hun redding en vergelding bezig houdt, en zijn gedrag dan ook volkomen begrijpt.
Voor wat Jack Ryan Sr. en Jr. betreft, is het niet evident om verder te bouwen op een reeds gevormd personage door een andere auteur. Het blijft altijd afwachten hoe iemand nieuw het personage zal invullen, want er zal altijd een eigen invloed zijn. Dit zal vooral te merken zijn als je al meerdere boeken uit de reeks las, en dan voornamelijk de eerste delen. Ikzelf kan In zijn macht enkel vergelijken met het voorgaande boek Confrontatie, geschreven door Mike Maden. Twee heel verschillende boeken in een verschillende schrijfstijl. Maar het hoofdpersonage blijft de stabiele, goed uitgewerkte, gemeenschappelijke factor.
Oordeel
Na het vorige deel Confrontatie te hebben gelezen, was ik heel erg benieuwd naar In zijn macht. Een nieuw deel door wederom een nieuwe auteur. Marc Cameron heeft goed werk geleverd met een zeer spannende thriller boordevol actie. Toch kan dit verhaal rond actuele thema’s mij niet volledig bekoren. Vooral op het einde schiet het tekort wat spanning betreft. En hoewel de verschillende verhaallijnen apart erg sterk zijn, is de samenhang op het einde wat vergezocht en complex. Maar dit buiten beschouwing genomen heb ik toch weer van Jack Ryan Jr. en zijn campusteam genoten. Ik geef daarom In zijn macht 3 sterren.

Severine Lefebre
De Perfecte Buren


dinsdag 18 juni 2019

‘Wolf’ - Jens Henrik Jensen



Genre: thriller
Uitgever: A.W.Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400510289
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 480
Uitgave: 19 maart 2019

Dank aan Uitgeverij A.W.Bruna voor het recensie-exemplaar.

Als oorlogsveteraan heeft Niels Oxen genoeg actie meegemaakt. Het is dan ook geen wonder dat hij het tegenwoordig een flink stuk rustiger aan doet. Niels probeert de gemiste tijd met zijn zoon in te halen en zich daarop te focussen maar het gaat niet van een leien dakje. De laatste zaak waarbij hij betrokken was (Bevroren vlammen) heeft veel van Niels gevraagd maar samen met voormalig kopman van de Deense inlichtingendienst Axel Mossman is het gelukt alles wat toen speelde op te lossen. In ieder geval genoeg voor Niels om nu de balans op te maken en zijn prioriteiten bij te stellen, en dat is de band met Magnus aanhalen. Axel heeft alles nog niet los kunnen laten en is door blijven speuren. Hij heeft informatie gevonden en vraagt nu Niels voor hulp. Axel heeft namelijk het vermoeden dat een recente vermissing alles te maken kan hebben met iets dat hij in de archieven gevonden heeft en een bedreiging kan zijn/worden. Wanneer Niels uiteindelijk toch overstag gaat komen ze er achter dat een geheimzinnige organisatie het recht in eigen handen neemt wanneer zij van mening is dat justitie steken laat vallen. Terecht of onterecht.

Wolf is het vierde deel met Niels Oxen in de hoofdrol. Stuk voor stuk zijn deze boeken boeiende en vooral spannende thrillers gebleken. Het gevaar van series is dat ze langdradig worden en zich niet blijven vernieuwen. Op zich is een vierde deel nog geen aanleiding om daar aan te denken maar tijdens het lezen let ik daar wel op. Net als in de voorgaande drie delen is ook dit verhaal doordrenkt met goed doordachte scenario’s, onverwachte wendingen en fijne, krachtige personages. Maar, we krijgen nu ook de zachtere en kwetsbare kant van Niels te zien. Hij probeert oprecht de band met zijn zoon te verbeteren maar echt handig is hij niet. Niels is een vechter, een soldaat. Vader zijn is iets dat hij zich tot nu toe niet eigen heeft kunnen maken en de kans krijgt hij ook niet echt. Die kant heeft de auteur mooi in het verhaal verwerkt. Het doet niets af aan de actie en spanning maar laat wel zien dat een oorlogsveteraan, een man van actie ook maar mens is en zijn fouten maakt. Tel daarbij op dat Niels getraumatiseerd is door zijn oorlogsverleden en dat maakt zijn handelingen en emoties (of gebrek aan) ook heel aannemelijk. Zijn band met Margrethe Franck ontwikkelt zich ook nu verder, op een verrassende wijze zelfs, ook zij blijkt niet altijd open kaart te hebben gespeeld. Ik vond dat een verrijking van het geheel.

Wolf is wederom een sterke en overtuigende thriller in een reeks die het lezen echt meer dan de moeite waard is. Jensen heeft een fijne manier van schrijven en een gedegen verhaalopbouw die je inmiddels kan herkennen van de vorige delen. Dit is allesbehalve storend en geeft zelfs een stukje vertrouwen dat je een goed boek tegoed hebt, en dat is tot nu ook zo. Wolf is spannend, kent een krachtige verhaallijn en dito personages. De vertaling is ook top want er zijn geen rare zinnen of iets dergelijks te bespeuren. 

Voor de vierde keer op rij was het dus weer smullen met deze thriller met Niels Oxen. Omdat ik nog geen enkel gevoel ervaar van serie-moeheid hoop ik oprecht op een vijfde deel met deze stoere maar toch kwetsbare oermens. Hij heeft gewoon iets waardoor je maar al te graag nog meer over hem leest.

Vier dikke sterren, een aanrader! (doe jezelf een lol en begin bij deel 1, De hondenmoorden)

Patrice
De Perfecte Buren

 





'Een kans op zes' - Petra Spark



Genre: thriller
Uitgever: Kramat
ISBN: 9789462420960
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 280
Uitgave: 15 april 2019
Met dank aan Uitgeverij Kramat voor dit recensie-exemplaar.
Één kans op zes dat het noodlot toeslaat. Kan je het ontlopen? Tijdens een zonovergoten vakantie aan de Côte d’Azur verdwijnt Alexandra’s zevenjarige zoon. Hij wordt nooit teruggevonden. Veertien jaar later ontvangt ze een anonieme brief, iemand lijkt meer te weten … Wanneer ze op een ochtend ontwaakt in een huis aan de Middellandse Zee ontdekt ze een gruwelijke waarheid. Ze zal meemaken wat haar zoon veertien jaar geleden moest doorstaan.
Intussen worden er op het strand van het Franse Hyères lichamen van zevenjarige jongetjes gevonden. Opalen liggen in een kring om en heen. Is Alexandra's zoon het slachtoffer van deze ‘opaalmoordenaar’? Of ligt de sleutel tot de waarheid verborgen in het duistere verleden van Hyères.
Een kans op zes is een boek waar ik veel moeite mee had om in te komen. Het viel me direct op dat het boek qua schrijfstijl niet voor mij weggelegd was. Het las wel snel weg, maar het was niet de meest prettige schrijfstijl om te moeten lezen.

In Een kans op zes zitten meerdere verhaallijnen. Dit vond ik ervoor zorgen dat het boek onduidelijk werd. Het had voor mij beter gewerkt als er een verhaallijn was van het hoofdpersonage en een verhaallijn van de moordenaar. Dan kon ik de gebeurtenissen goed scheiden. Nu lukte dit me helaas minder goed. Doordat er zoveel verhaallijnen waren in Een kans op zes had je hoofdstukken die heel goed en uitgebreid werden uitgewerkt, maar je had ook hoofdstukken die niet of nauwelijks werden uitgewerkt. Voor mijn gevoel miste ik soms ook informatie bij het verhaal en bij andere stukken mocht er wat minder informatiegegeven worden.

Een kans op zes is wel spannend, maar het was voor mij niet spannend genoeg om het boek niet weg te kunnen leggen. Dit komt mede door, wat ik eerder al aanhaalde, de schrijfstijl. De momenten dat er veel spanning nodig is, dan lukt het Petra Spark ook om deze spanning te beschrijven en ervoor te zorgen dat je als lezer de spanning voelt. Dat zijn ook de momenten waar je verder wil blijven lezen, omdat je wil weten hoe dat hoofdstuk afloopt.

Al met al wilde ik, ondanks dat ik het boek niet zo leuk vond, het boek uitlezen. Dit heb ik ook gedaan en het einde was een leuke verrassing. Het is leuk om te zien hoe alle verhaallijnen samenkomen in het boek, ook al zaait het verwarring. Door alle verhaallijnen samen te laten komen, krijg je ook een duidelijker beeld van de personages en wat ze allemaal gemeen hebben met elkaar.

Al met al geef ik het boek 2,5 sterren. Het sloeg voor mij persoonlijk de plank mis, wat ik erg jammer vond. De achterflap klonk zeer veelbelovend, maar helaas bleef het daarbij en zijn mijn verwachtingen niet uitgekomen.

Ingrid Hermans
De Perfecte Buren


‘De verdwenen orde' – Steve Berry



Genre: thriller
Uitgeverij: De Fontein
ISBN: 9789026146060
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 525
Verschijningsdatum: april 2019
Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.
Cotton Malone, de stoere onderzoeker/geheim agent die in meer boeken van Steve Berry de hoofdrol speelt, gaat in opdracht van het Smithsonian Institution op zoek naar een schat. Deze schat, die een fortuin waard is, is ooit verstopt door de Ridders van de Gouden Cirkel, een geheim genootschap dat niet meer bestaat. Tenminste, daar gaat iedereen van uit. Maar er gebeuren te veel dingen die doen vermoeden dat het omstreden genootschap nog springlevend is. Er blijken meer mensen op zoek te zijn naar de schat, maar die is slechts te vinden met ‘inside information’ die nodig is om bepaalde codes te kraken. Cotton komt erachter dat hij over een deel van die kennis beschikt.

Ondertussen is de beste vriend van Danny Daniels, de ex-president van de Verenigde Staten, onder verdachte omstandigheden overleden. Gaandeweg wordt duidelijk dat deze gebeurtenis verband houdt met de schat en dat er achter de schermen politieke belangen worden uitgevochten. Binnen deze chaos wil Cotton maar één ding: erachter komen wie degene is die over lijken gaat om de schat te vinden.

De verdwenen orde
 begint met de beschrijving van een geheime ontmoeting en vervolgens een grote brand in het Smithsonian in 1865. Daarna maken we kennis met Cotton Malone, die dan nog vol enthousiasme begint aan zijn zoektocht naar de schat. Maar die onbezorgdheid is van korte duur. verschillende mensen blijken het op Cotton voorzien te hebben en hij is vanaf dat moment steeds het doelwit. Er worden heel veel nieuwe personages geïntroduceerd en het is best lastig om te onthouden wie ze zijn en aan welke kant ze staan. Soms worden ze bij de voornaam en soms bij de achternaam genoemd; dat maakt het er niet makkelijker op. De vertellers (Cotton en Danny) vertellen om en om hun verhaal en omdat ze qua karakter en manier van doen op elkaar lijken, raak je als lezer soms in de war.

Steve Berry heeft veel research gedaan voor De verdwenen orde en dat is te merken. Het boek is gebaseerd op ware feiten, al is het fictie. Ook Berry’s
beschrijving van het politieke systeem in de VS is waarheidsgetrouw en zeer uitgebreid. Jammer genoeg haalt dit ook de vaart uit het verhaal. Hoewel er nogal wat mensen gruwelijk aan hun eind komen, wordt het nergens echt spannend. Dit staat haaks op de quotes die op de cover van het boek zijn
vermeld door andere bestsellerauteurs, zoals Lee Child. De schrijfstijl van Berry valt wat mij betreft dan ook niet in het rijtje van Dan Brown of Peter James.

Al met al had ik misschien te hoge verwachtingen van dit boek. Het is zeer informatief, alle details zijn op elkaar afgestemd, maar echt meeleven deed ik niet met de personages. Die blijven toch ondergeschikt aan het verhaal dat Berry wil vertellen. Desondanks is dit zijn zoveelste boek, dus er zijn genoeg 
lezers die fan zijn van deze auteur. En misschien is dit onderwerp (de politiek van de VS) ook wel minder mijn ding. Ik geef De verdwenen orde daarom drie sterren.

Carlita van Rossum
De Perfecte Buren



maandag 17 juni 2019

‘Koninkrijk van As’ – Sarah J. Maas


 
Genre: fantasy
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978—90-225-8288-6   
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s:918
Uitgave: april 2019

Hartelijk dank aan Uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van het recensieboek.

Koninkrijk van As is het langverwachte slotdeel van de alom geprezen “De Glazen Troon”- serie van Sarah J. Maas.

Aelin Galathynius heeft in de vorige delen geprobeerd om de Fae-koningin Maeve te verslaan om haar volk te redden, maar dit is faliekant misgegaan en ze is door Maeve gevangengenomen en in een ijzeren kist gestopt, meegenomen en ergens in Terrassen verstopt. Rowan haar echtgenoot beweegt hemel en aarde om haar te vinden en te redden uit handen van Maeve en haar sadistische bewaker Cairn.

Ondertussen zijn ook hun vrienden Chaol Westfall met zijn nieuwe vrouw Yrene Towers druk bezig met hun strijd tegen Maeve en Erawan. Zij worden bijgestaan door Nesryn en Sartaq, de troonopvolger van het Khaganaat, met zijn Rukhins, terwijl op een ander front Dorian Havilliard samen met Manon Zwartbek probeert om de IJzertanden en Cochrans met elkaar te verenigingen om samen te strijden tegen Maeve en Erawan om zo tot een betere wereld voor hen te komen. Ook Aedion, Aelin’s neef, en zijn metgezellen, onder wie Lysandra proberen de strijd met hen aan te gaan, maar op alle fronten zijn ze zwaar in ondertal tegen de legers van Morath.

De vraag is dan ook of Aelin en haar bondgenoten haar koninkrijk kunnen redden. Al strijdend en zonder weet van het lot van de anderen gaan ze allen de strijd aan in de hoop op een beter leven te kunnen bewerkstelligen voor alle bewoners en henzelf.

Het slotdeel van “De Glazen Troon” – serie was even weer inkomen. De vele personages moesten weer even inzinken, maar dit gebeurde gelukkig vrij snel. De gebeurtenissen uit de vorige twee delen, die zich qua tijdlijn tegelijkertijd afspeelde, maar waar we in het vijfde deel Aelin Galathynius volgde en in het zesde deel Chaol Westfall, kwamen weer snel bovendrijven, waardoor het verhaal je alweer gauw bij de strot pakte.

Sarah J. Maas blijft ook in het laatste deel haar zeer hoge niveau vasthouden. Haar schrijfstijl is zo pakkend dat het direct beelden oproept, waardoor je jezelf weer bij hen waant. De personages zijn wederom levensecht neergezet en de beschrijvingen van de locaties zijn zo beeldend. In dit laatste deel zijn er ook weer meerdere verhaallijnen, die allemaal vanuit het perspectief van een ander hoofdpersonage verteld worden en net als in de vorige delen weet zij elke verhaallijn geloofwaardig neer te zetten, nergens krijg je het gevoel dat er onnodig geswitcht wordt tussen de verhaallijnen, wat nog wel eens het geval wil zijn bij boeken met meerdere personages en hun bijbehorende verhaallijnen. Ze weet ook goed te doseren qua geweld, en deze scènes zijn af en toe behoorlijk goor en bloederig, maar niet onnodig goor en bloederig, en persoonlijke interacties. De romantiek die in de diverse verhaallijnen verweven is ook nergens klef of aanvoelend als overbodig.

Net als in de overige delen heeft Sarah J. Maas het verhaal in twee delen opgebouwd en ook nu zijn de titels van de delen weer passend bij het betreffende deel. Waar ze in het eerste deel de aanloop naar de ultieme strijd beschrijft, komen in het tweede deel de verhaallijnen prachtig bij elkaar om uiteindelijk bij de ultieme strijd om Terrassen aan te komen. Als lezer word je 916 bladzijdes lang vastgehouden in een prachtig verhaal en het doet dan ook een beetje pijn om na al die jaren van spanning en meeleven met de personages het boek te moeten sluiten.

Sarah J. Maas heeft ons als lezers, vanaf de publicatie van het eerste deel in 2012 tot aan vandaag meegenomen in een episch verhaal over goed en kwaad, liefde en haat, trouw en verraad, voorspoed en tegenslag, magie en werkelijkheid en nog zoveel meer. Haar fantasy weerspiegelt zoveel thema’s die in het dagelijks leven, de geschiedenis en de huidige maatschappij spelen dat het een genot was om te lezen.

Het slotdeel van ‘De Glazen Troon’-serie Koninkrijk van As krijgt van mij 5 sterren, omdat het een meer dan waardig slot is van een uitstekende Fantasy-reeks.

Lisette Woest-Appeldoorn
Gastrecensent De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie 'Rijk van stormen'
Lees HIER de recensie 'Toren van de dageraad'