maandag 24 februari 2020

‘Stedevaart’ – Jan Brokken



Genre: non-fictie
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN: 978904504141
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 415
Verschijningsdatum: januari 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik niet eerder iets heb gelezen van Jan Brokken, terwijl deze auteur tot over de grenzen bejubeld wordt. Wat mij aantrok in Stedevaart was de combinatie van reisverhalen en kunst, twee onderwerpen waar ik mij graag in verlies. En ik ben daarin niet teleurgesteld.
In Stedevaart bezoekt Jan Brokken 22 steden die gerelateerd zijn aan een of meerdere kunstenaar(s). Dat kan een schilder zijn (Giorgio Morandi in Bologna), een schrijver (Tip Marugg in Otrobanda) of een architect (Frank Gehry in Bilbao). Maar hoever de kunstvormen ook uiteenlopen, de verbindende factor is de fascinatie van Jan Brokken voor de mens achter het product. Dit maakt wat Brokken schrijft interessant voor iedere lezer, of je nu kunstliefhebber bent of niet. Dus ook als je niet bekend bent met een musicus of zelfs maar klassieke muziek, dan nog lees je aandachtig verder; je wordt nieuwsgierig naar datgene wat je wellicht niet kent, maar wat andere mensen enorm heeft geraakt of beïnvloed. En dat wat raakt, blijft beter hangen dan het oplepelen van kennis.
En kennis, dat heeft Jan Brokken tot zijn beschikking! Niet alleen van kunst, maar ook van geschiedenis en van steden in relatie tot de tijd. Tijdens het lezen van Stedevaart word je je ervan bewust dat het uiten van kunst in een bepaalde tijd, op een bepaalde plaats, helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Soms was het gewoon verboden, soms was er geen geld voor en was je afhankelijk van de vrijgevigheid of het vertrouwen van andere mensen. Omdat Jan Brokken de lezer zowel een blik gunt op het kunstproduct als op de mens achter de kunstenaar, krijgt de kunstvorm meer betekenis. Je vat sympathie op, bewondering of verwondering, maar in ieder geval respect.

De rode draad die naar mijn mening door Stedevaart loopt is melancholie. Het zien verglijden van de tijd, de behoefte die de kunstenaars hebben/hadden om uiting te geven aan hun gevoelens en geschiedenis en Jan Brokken die dit weet om te zetten in woorden en vragen over het leven in zijn geheel. Soms makkelijk te volgen, soms moeilijk te begrijpen, altijd duidelijk te voelen. Stedevaart is een serie kunstwerkjes die meer gaan leven als je ze met
aandacht leest en herleest. Niet om snel doorheen te gaan, maar om te voelen. De bijbehorende illustraties vormen echt een meerwaarde, want je wilt voor ogen zien waar de auteur het over heeft en vooral waarom de auteur er zo gefascineerd door is geraakt. Dit mooie boek krijgt dan ook 4 sterren.

Carlita
Perfecte Buren


vrijdag 21 februari 2020

‘Goed Gek’ – Rian Meulenbroeks



Genre: non-fictie
ISBN: 9789402188011
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 167
Verschijningsdatum: november 2019
Hartelijk dank aan Rian Meulenbroeks voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Rian Meulenbroeks heeft jaren op verschillende afdelingen binnen de GGZ gewerkt en hier veel ervaring opgedaan. Dit had kunnen leiden tot oordeelsvorming. Maar wat het Rian Meulenbroeks heeft opgeleverd is een realistische blik en een begripvol hart dat diagnoses te boven gaat. En dat komt prachtig samen in Goed Gek.

Door middel van korte hoofdstukken met als titel de naam van een patiënt of cliënt, wordt geschetst hoe het leven van iemand met geestelijke problemen eruit kan zien. En die conclusie wordt na enkele verhalen al duidelijk: lastig. Ziektes zijn niet altijd aan de buitenkant te zien en de stap naar de GGZ is een grote drempel. Er hangt een schaduw van schaamte en taboe over geestelijke gezondheidszorg en of je het nu probeert te verbergen of het hebt geaccepteerd, het gaat niet gewoon weg. Net als chronische ziektes moet je een manier vinden om ermee om te gaan. En soms lukt dat gewoon niet.

Als Meulenbroeks de suïcide van niet één, maar meerdere personen in korte tijd beschrijft, bekruipt je als lezer een gevoel van wanhoop. Hoe moet dit dan niet zijn voor iemand die dit in de praktijk meemaakt? Het is zwaar, intensief werk waar je niet altijd het resultaat boekt dat je had gehoopt.

De schrijfstijl van Rian Meulenbroeks is heel prettig leesbaar. Er wordt nergens omheen gedraaid, de dagelijkse realiteit wordt beschreven door een menselijk oog. Je kunt niet voor iedereen dezelfde dosis sympathie opvatten en sommige gedragingen zijn moeilijk te begrijpen. Door het verteltalent van de auteur wordt er een stukje in jezelf aangeraakt; want hoeveel begrip heb je zelf voor iemand die zich niet gedraagt zoals de maatschappij van hem/haar verwacht? Terwijl die persoon zichzelf vaak niet eens begrijpt en daar ‘gek’ van wordt. Door die mensen in het spotlicht te zetten en te beschrijven wat ze doen en hoe ze reageren, ontstaat er minder afstand en meer medeleven. En vooral veel respect voor mensen die dit werk tot hun roeping hebben gemaakt.

Rian Meulenbroeks geeft in Goed Gek geen adviezen, mening of eindconclusie. Ze vertelt hoe het is. En dat doet ze op een manier die je het boek intrekt. Ik had het dan ook in een mum van tijd uit. Ik ben benieuwd of de auteur verder gaat met schrijven, ik hoop het in ieder geval van wel. Goed Gek verdient 4 mooie sterren.

Carlita
Perfecte Buren


Boek van de Maand 'Het Bloemenmeisje' - Anya Niewierra






Genre: thriller
Uitgever: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024581689
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Uitgave: januari 2020

Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van het vooruitlees-exemplaar.

De eerste kennismaking met auteur Anya Niewierra was in 2013 toen haar debuut Vrij uitzicht verscheen. Het was van meet af aan duidelijk dat een groot schrijftalent haar intrede had gedaan in boekenland. Niewierra heeft een uitzonderlijke manier van schrijven en ze blinkt uit vanwege uitmuntende research, themakeuze en originaliteit. Haar verhalen zijn met geen enkel ander boek te vergelijken. Toen in 2017 Het dossier werd uitgebracht verpletterde ze opnieuw de lezers. Iedereen was het met elkaar eens, Niewierra is een blijvertje.

Amper een maand geleden verscheen haar derde thriller, Het bloemenmeisje. Het boek is een lust voor het oog, de prachtige cover is opvallend maar meteen ook veelzeggend. Een uitstekende keuze en passend bij het verhaal.

Het bloemenmeisje ís Nina Fleurie. Zij is de hoofdpersonage in dit verhaal. In de proloog neemt Niewierra de lezer mee naar juni 1988, waar een 14-jarig meisje in de Franse Pyreneeën wordt aangetroffen waar zij, gehuld in bloemenpracht, bij het stoffelijk overschot van haar moeder zit. Niemand weet wie dit meisje is, wat er is voorgevallen daar op die afgelegen plek bij Bernice. Er heerst een mysterieuze sfeer. Wat wel duidelijk is, is dat het meisje geen mensen is gewend en dat er sprake is geweest van erbarmelijke omstandigheden waaronder het kind is opgegroeid. Het meisje krijgt een jaar later de naam Nina Fleurie en brengt haar verdere jeugd onder veel betere omstandigheden door. Nina wordt liefdevol opgevangen, blijkt een slim kind dat weliswaar sociaal een achterstand heeft maar zich beter aanpast dan verwacht. Toch blijft Nina een bijzondere, introverte persoonlijkheid, ook als volwassene.

In 2019 opent Nina een nieuw filiaal van haar natuurwinkelketen Fleurie. Ze is afgestudeerd farmaceut en staat bekend als kundig kruidendokter. Na al die jaren is ze nog steeds beter in haar element in de natuur dan met mensen. Ze is graag alleen, om één te kunnen zijn met Moeder Natuur. De zakelijke kant van Fleurie wordt behartigd door Gigi, de vrouw die zich al die jaren over Nina heeft ontfermd en waarmee ze een innige moeder-dochtersrelatie heeft.

Tijdens de opening van de winkel komt Nina oog in oog te staan met haar spiegelbeeld. Théa blijkt haar identieke tweelingzus die per toeval het bestaan van Nina heeft ontdekt. De zusjes vragen zich meteen af waarom ze niet van elkaars bestaan wisten en gaan op zoek naar antwoorden. Ze moeten hiervoor flink in het verleden gaan graven maar al snel verdwijnt Théa. Nina is vastbesloten zowel haar zus als antwoorden te vinden en dat resulteert in een bizarre zoektocht waarin Nina meer vindt dan haar lief is.

Wauw. Dát omschrijft het gevoel na het dichtslaan van dit boek het beste. Wat een verhaal heeft Anya Niewierra weer geschreven zeg. Totaal anders dan haar vorige boeken maar opnieuw verbazingwekkend origineel, krachtig en vooral mooi. In meerdere opzichten is Het bloemenmeisje een indrukwekkende thriller geworden. Het is spannend, intrigerend en geheimzinnig. De psychologische elementen zijn zó sterk uitgewerkt dat het gevoel je bekruipt dat je samen met Nina in een bizar scenario terecht bent gekomen, waar maar geen einde aan lijkt te komen, dat vooralsnog geen antwoorden levert. Gelukkig gebeurt dat natuurlijk wél maar de manier waarop dit verhaal is opgebouwd, hoe je steeds meer over Nina komt te weten, de wijze waarop ze een deel van jou wordt tijdens het lezen, zorgt dat je blijft lezen. Dit boek leg je niet weg voordat het uit is.

Zowel qua spanning als psychologisch aspect zit alles ontzettend sterk in elkaar. Het verhaal ontroert, is heftig en spannend. Verlies en verraad gaan hand in hand. De verhaallijnen lopen perfect in elkaar over, zowel in het verleden als heden. Het is nooit wat het lijkt te zijn, er is altijd nóg een laagje, ergens. En dat maakt dat je Het bloemenmeisje, tot de allerlaatste pagina gefascineerd blijft lezen.

Na Het dossier had ik niet gedacht dat Niewierra zichzelf zou kunnen overtreffen, want dát boek was al zo goed, zo onderscheidend, de lat lag immens hoog. Maar toch, Het bloemenmeisje is een ongekend sterk verhaal geworden dat uitblinkt in originaliteit en het prikkelen van je zintuigen. En daarom geef ik het graag vijf sterren.

Patrice
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van ‘Vrij uitzicht’
Lees HIER de recensie van ‘Het dossier’


Blogtour Winteruren - Filip Bastien







Genre: roman
Uitgeverij: Hamley Books
ISBN 9789463967051
Aantal pagina’s: 202
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: februari 2020

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het leesexemplaar.

Winteruren is het debuut van Filip Bastien, het boek won meteen The Indie Awards 2018. The Indie Awards zijn in 2017 in het leven geroepen om het harde werken van Indie-auteurs (auteurs die niet aangesloten zijn bij een uitgeverij) te belonen en ze in het zonnetje te zetten. Elk jaar worden deze awards uitgereikt. En nu is het boek dan uitgegeven door uitgeverij Hamley Books in een prachtig vormgegeven editie.

Het boek is geschreven als een eerbetoon aan de grootvader van de auteur, Richard van Wayenberghe. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd hij opgepakt voor een verzetsdaad en naar een strafkamp in Noord-Frankrijk gestuurd (La Coupole). De auteur heeft in zijn roman echter gekozen voor zijn opsluiting in het beruchte strafkamp in België, Breendonk, ‘Het kamp van de waanzin’. 

De hoofdpersoon uit de roman, Richard van Wayenberghe, kijkt terug op zijn leven. Het verhaal begint in Werchter in 1989. Richard zit aan het sterfbed van zijn vrouw Anna-Maria. Al wakend bij zijn vrouw beleeft hij verschillende flashbacks. De auteur kiest ervoor om die flashbacks schijnbaar willekeurig, ook door de tijd, te laten plaats vinden. De flashbacks volgen elkaar op, wisselend in tijd en wisselend tussen Fientje en Anna-Maria. Fientje is zijn jeugdliefde, Richard valt voor haar wanneer hij slechts tien jaar oud is. Prachtig is de tijdschets van het leven in 1925. Later komt Anna-Maria in zijn leven, haar leert hij in 1932 kennen. Eigenlijk kan Richard niet kiezen tussen beide vrouwen en dat zal gedurende een groot gedeelte van zijn leven zo zijn. 

Richard beleeft veel avonturen in zijn leven, het boek laat zich dus niet alleen lezen als een liefdesroman, het is ook een avonturenroman. De avonturen beleeft hij met zijn beste vrienden Nico en Johan. Het zijn kameraden door dik en dun, niet alleen als kinderen, ook als volwassenen. Ook de moeder van Richard speelt een grote rol in zijn leven evenals zijn afwezige vader. Afwezig omdat hij dood is, gestorven in de grote oorlog, de Eerste Wereldoorlog. Een bekend symbool van die Eerste Wereldoorlog zijn klaprozen. Die klaprozen komen in het verhaal van Richard soms ook voor, de symboliek is dan herkenbaar.

In de Tweede Wereldoorlog dreigt de geschiedenis zich te herhalen. Richard gaat in het verzet, wordt verraden en opgepakt. Hij lijkt ten dode opgeschreven te zijn in het strafkamp Breendonk. Een strafkamp met een echte martelkamer, er zijn maar weinig overlevenden van dit strafkamp. Maar Richard, dankzij onverwachte hulp, overleeft. Hij gaat door met zijn leven vol met onverwachte wendingen.

Mijn mening
In het begin van het boek had ik wat moeite met het snel wisselen van de verhaallijnen. Schijnbaar willekeurig verspringt het verhaal in tijd. De hoofdpersoon is altijd Richard maar de tijd schiet van 1925 tot 2017 en terug; een regelmaat is er, zeker in het begin, niet in te ontdekken. Dat maakt dat er snel een aantal personages worden opgevoerd en het duurt even eer je als lezer die personages in het totale verhaal kunt plaatsen. Later blijkt dat het verspringen helemaal niet zo willekeurig is, de auteur heeft er een bedoeling mee. De samenhang tussen de verschillende tijdlijnen wordt naarmate het verhaal vordert steeds duidelijker. Op het einde van het boek vallen de puzzelstukjes samen en is het verhaal compleet. Mooi gedaan. 

Het verhaal speelt grotendeels in België. In het taalgebruik gebruikt de auteur soms wat Vlaamse woorden, mij stoort dat in het geheel niet, sterker nog, het gebruik ervan is altijd functioneel en voegt een extra dimensie toe aan het verhaal.

Op de cover zien we een ouderwets horloge (symbool van de tijd?) en klaprozen, het symbool van de Eerste Wereldoorlog. Een zinloze oorlog waardoor Richard zijn vader nooit gekend heeft. De titel Winteruren geeft volgens mij aan dat Richard in 1990 al wat ouder is. Anna-Maria ligt op sterven en ook Richard zit al in zijn winteruren, zijn latere jaren. In die winteruren kijkt hij terug op zijn leven, hij heeft daar, zittend aan het bed, de tijd voor.

Vier sterren voor een boek dat wat langzaam begint maar halverwege in een stroomversnelling raakt waardoor je het niet meer weglegt tot je het uitgelezen hebt!

Jeannie
Perfecte Buren


donderdag 20 februari 2020

‘Killman Creek’ – Rachel Caine

 

Genre: thriller
Uitgever: Karakter Uitgevers
ISBN: 9789045217161
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: oktober 2019

Hartelijk dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

SPOILERALERT als je het voorgaande deel niet hebt gelezen!

Gwen Proctor is er in geslaagd om haar kinderen te redden uit de handen van haar ex-man en seriemoordenaar Melvin Royal. Maar nog steeds zijn ze niet in veiligheid. Nu Melvin is ontsnapt uit de gevangenis, is hij op jacht naar hen. Gwen beslist om hun schuilplaats te verlaten om samen met Sam Cade op zoek te gaan naar haar ex-man. Ze wil kost wat het kost Melvin vinden, zich bewust van de gedachte dat een van hen het niet zal overleven.

Mening
Met Killman Creek heeft Rachel Caine een razend spannend boek neergezet. Het is het vervolg op het eerste deel en bestseller Stillhouse Lake, een reeks dat draait rond Gwen Proctor. Dit tweede deel sluit naadloos aan op waar het eerste deel is geëindigd. De plot zit wederom uitstekend in elkaar. Er is goed over nagedacht, en wanneer je denkt dat het niet spannender kan, word je verrast met een spectaculaire ontknoping. Het is een verhaal vol verrassende wendingen en spannende cliffhangers. Wat maakt dat het heel moeilijk is om het boek weg te leggen. Het is een erg verslavende serie. Het mag duidelijk zijn dat er meer dan spanning genoeg zit in het verhaal. Dit van zodra je het boek opent. Wie het vorige boek heeft gelezen, wil echt weten hoe het nu verder gaat met Gwen en haar kinderen, Lanny en Connor. De spanning zit daardoor in meerdere lagen in het verhaal. Niet alleen de vele actiescènes zijn hiervoor verantwoordelijk, maar vooral ook de emoties die de personages voelen en uiten. Hun verdriet, angst, woede en twijfel. Elk van hen wordt in de loop van de verhaallijn geconfronteerd met zaken die hen doen twijfelen, die hun leven nogmaals overhoop halen. En die zelfs ons als lezer enorm verrassen.

Er zijn twee grote verhaallijnen die centraal staan in Killman Creek en waar alles rond draait. Je hebt Gwen en Sam die jagen op Melvin. Ze krijgen daarbij hulp van een goede vriend van Sam, FBI-agent Mike. Hun zoektocht naar Melvin loopt totaal niet zoals gehoopt, met veel tegenslagen en onverwachte wendingen. Daarnaast is er nog de verhaallijn van Lanny en Connor, die ondertussen verblijven bij Javier en Kezia. Twee mensen die Gwen volledig vertrouwt, waardoor ze denkt dat haar kinderen veilig zijn. Maar er is iets wat Gwen niet weet. Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer de verhaallijnen in elkaar overlopen. Tot de ultieme ontknoping.

Hoewel de personages intussen al gekend zijn, merk je zeker nog evolutie in hun karakter. Zo is Gwen Proctor moediger en sterker dan ze ooit was. Ze geeft niet op, zelfs al komt de band met haar kinderen en Sam onder een extreme druk te staan. Enkele keren zie je haar een kleine terugval krijgen naar hoe ze vroeger was, de angstige en naïeve Gina Royal. Maar zoals altijd herpakt ze zich en vecht ze voor haar kinderen. Voor wat Lanny en Connor betreft heeft Rachel Caine extra gefocust op hun gevoelens. Wat zij meemaken laat enorme sporen achter. Vooral bij Connor krijg je inkijk in hoe hij over zijn vader denkt, hoe hij ermee worstelt, ook met zichzelf. Iets wat heel realistisch is neergezet. Gelukkig kan hij rekenen op Lanny, zijn oudere zus die haar broertje altijd zal beschermen. Zij ziet er sterker en stabieler uit, maar ook zij heeft het moeilijk. Maar naast alle ellende, voelt Lanny voor het eerst vlinders in haar buik.

Oordeel
Het is altijd moeilijk om een succesvol eerste deel van een reeks te evenaren met een volgend boek. Toch is Rachel Caine daarin mijn ogen heel goed in geslaagd met Killman Creek. Ik vond het wederom een razend spannend boek dat subliem in elkaar zat en perfect aansloot op het voorgaande boek. Ook las het boek heel erg vlot, dankzij de aangename schrijfstijl van Rachel Caine. Maar om helemaal eerlijk te zijn, vond ik Stillhouse Lake nog net een tikkeltje origineler en ingenieuzer qua plot. Ik blijf in elk geval grote fan van Rachel Caine en de Gwen Proctor-reeks. Het derde deel Wolfhunter River is net verschenen, en ik kan haast niet wachten om erin te beginnen. Voor nu geef ik Killman Creek een dik verdiende 4 sterren!

Severine
Perfecte Buren


Lees HIER de recensie van deel 1 'Stillhouse lake'


Boekpresentatie Christine Otten – ‘Een van ons’







In een afgelaten vol Ru Paré in Amsterdam vond vanavond de boekpresentatie plaats van het nieuwe boek van Christine Otten, Een van ons. Het was een bijzondere bijeenkomst. Na een welkomstwoord van de presentator kwam acteur Kenneth Herdigein het eerste hoofdstuk uit Ottens boek voorlezen. Vervolgens declameerde hij, volledig uit zijn hoofd (dat bleken achteraf 15 pagina’s te zijn), dat hoofdstuk met een dictie en spanningsboog zoals een goed acteur betaamd. Dat was indrukwekkend, de zaal was muisstil.






Vervolgens kreeg advocaat Wim Anker het woord. In zijn carrière heeft hij elf levenslang veroordeelden bijgestaan. Hij hield een gloedvol betoog over de onmenselijkheid van die levenslange straf zonder uitzicht, zonder horizon, geheel in lijn met het onderwerp van het boek. Een fascinerend verhaal vol met privé anekdotes.






Uiteindelijk verscheen de schrijfster zelf op het podium, geflankeerd aan de ene kant door een langdurig gestrafte, die compleet met enkelband naast haar zat, en aan de andere kant de directeur van het gevangeniswezen in Nederland, Monique Schippers. Deze laatste heeft het schrijfproject dat Christine Otten in de gevangenis van Heerhugowaard opgezet heeft, gefaciliteerd.






In een boeiend gesprek mocht ieder van hen iets vertellen over dit unieke project, wat uiteindelijk de basis heeft gevormd van dit bijzondere boek. Christine benadrukte dat het geen waargebeurd verslag is van wat er is gebeurd, maar een roman met als basis de verhalen van de gedetineerden met haarzelf. 

Tot slot kregen we een muzikale toegift van drie jonge musici waaronder de dochter van Christine. Daarna de drankjes, de bitterballen en de signeersessie. Een bijzondere avond was het.






Roelant
Perfecte Buren

woensdag 19 februari 2020

‘Doods geheim’– Robert Bryndza


Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022586723
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 329
Uitgave: januari 2020

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie exemplaar.

Op een koude winterochtend wordt Marissa Lewis vermoord teruggevonden door haar moeder en dit voor de deur van hun huis. Haar lichaam is doordrenkt van het bloed en door het vriesweer is het vastgevroren aan de grond. Erika en haar team zijn nog aan het bekomen van hun vorige zaak, bovendien is het kerst en velen hebben verlof. Het is dus moeilijk om een dienstdoende rechercheur te vinden die de zaak van Marissa op zich kan nemen.

Dit is echter buiten Erika gerekend die op weg is naar een kerstlunch bij haar superieur March. Volledig uitgedost passeert ze de plaats van delict en kan ze het niet laten, ze besluit er een kijkje te gaan nemen waarna de zaak aan haar toegewezen wordt. Na de feestdagen vervoegt ook de rest van het team zich bij haar.

Marissa blijkt een bijzonder leven te hebben geleid: van stripper in verscheidene Londense clubs tot hulp in huis bij een oudere dame. Ze heeft ook niet al te veel vrienden waardoor mogelijke daders met hun motief voor het grijpen liggen, maar wie is de echte dader?
Op hetzelfde ogenblik worden jonge mensen aangevallen in een relatief rustige Londense buitenwijk. Al snel legt Erika verscheidene verbanden tussen de beide zaken. Maar dan moet Erika zich terugtrekken uit de zaak wegens familiale omstandigheden en neemt haar collega Kate Moss de leiding over. Zullen ze de dader tijdig vinden vooraleer er nog meer slachtoffers vallen? Het wordt weerom een spannende strijd tegen de tijd.
Met Doods geheim heeft Robert Bryndza het zesde deel van de serie met rechercheur Erika Foster in de hoofdrol geschreven. Deze thrillers worden steeds populairder en halen wereldwijd de bestsellerlijsten. In dit zesde deel leren we het team van Erika nog beter kennen. Deze keer ligt de focus vooral op Kate Moss en haar familie, maar ook Erika leren we nog beter kennen. Ze is niet meer de stoere harde tante die we kennen uit de eerste boeken. Doods geheim kan je als standalone lezen, maar het is leuker als je ook de voorgaande delen hebt gelezen om de personages verder te kunnen zien groeien en vooral hoe hun onderlinge relaties zich verder ontplooien. De band die Erika opbouwt met Isaac, de relatie tussen Erika, Kate en Peterson, maar ook de connectie tussen Erika en Marsh wordt verder uitgediept waardoor alles nog meer diepgang krijgt.
Het verhaal begint zoals we dat gewoon zijn van Robert: zonder een inleiding zitten we al vanaf pagina één op de eerste rij van een moordscène. Het
slachtoffer, wie en hoe zij zullen we verder leren kennen in het verhaal via haar vrienden en familie. Het lijkt een eenvoudige zaak, maar al snel blijkt het allemaal ingewikkelder te worden. Het is alsof er twee verhaallijnen zijn in Doods geheim, maar al gauw komen deze samen. De auteur maakt opnieuw gebruik van korte, krachtige hoofdstukken zodat het boek snel leest. Hij hanteert eenvoudige, maar toch mooie beeldende taal en je merkt dat hij nog steeds verder blijft groeien als schrijver. Zijn taalgebruik wordt rijker wat het verhaal 
alleen maar ten goede komt. In de korte hoofdstukken zitten er heel wat plotwendingen in verwerkt zodat het geen ogenblik verveelt. Kortom het boek leest als een hogesnelheidstrein.

In vergelijking tot de voorgaande boeken waren hier toch wel wat meer toevalligheden om het verhaal te laten kloppen, waardoor sommige stukken net op het randje komen te staan van het realistische. Zo is de uiteindelijke plot zeker origineel te noemen, maar ik kan het me nog steeds niet zo goed inbeelden. Om spoilers te voorkomen zal ik er niet verder op ingaan, maar diegene die het boek hebben gelezen zullen wel weten waarna ik hier verwijs. Door dit plot vind ik Doods geheim iets minder dan de voorgaande twee boeken. Mits een ander einde had ik het hoger gewaardeerd.
Intrigerend ook hoe Robert Bryndza steeds op een subtiele manier sociale thema’s in zijn thrillers verwerkt wat zijn boeken naar een hoger level brengt en een menselijke toets geeft. Hierdoor krijgen de boeken van Robert Bryndza nog een grotere aantrekkingskracht op zijn lezers. Het zijn niet zomaar misdaadverhalen, ze bevatten telkens nog een sociale boodschap. Deze keer neemt de auteur ons mee naar onder andere Erika’s schoonvader en het thema van ouderen en vereenzaming. Hij zet je toch even weer aan het nadenken. Door de uiteindelijke plot, die mij toch wat bij de haren gegrepen leek, vond ik Doods geheim uiteindelijk iets minder dan de voorgaande verhalen. Maar het blijft wel een pageturner en een verhaal dat echte thrillerliefhebbers zal kunnen bekoren. Een 3,5 ster voor dit boek vol spanning ***

Silke
Perfecte Buren
Vorige recensies van de Erika Foster serie:

Lees HIER ‘Het meisje in het ijs’
Lees HIER ‘Stalker in de nacht’
Lees HIER ‘Donker water’
Lees HIER ‘Laatste adem’
Lees HIER ‘Koud bloed’