vrijdag 19 april 2019

'Blijf hun namen noemen' - Simon Stranger



Genre: roman
Uitgeverij: HarperCollins
ISBN: 9789402702583
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 366
Verschijningsdatum: 19 Maart 2019


Met grote dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Een woning wordt in de Tweede Wereldoorlog omgedoopt tot Nazi-hoofdkwartier in Trontheim, Noorwegen. De Noorse Henry Oliver Rinnan zwaait er als spion de scepter. Er vinden vele gruwelijkheden plaats tijdens zijn verhoortechnieken als lid van de gevreesde Gestapo. Hoe kwam het zo ver? Tien jaar later betrekt een  Joods gezin deze woning en spelen er kinderen op dezelfde plek als waar de martelingen plaatsvonden. Het heeft een groot effect op de harmonie in de relatie tussen de vader en de moeder van deze kinderen. Blijf hun namen noemen is een familieverhaal van meerdere generaties, over de effecten van de Holocaust op mensen, tot de dag van vandaag.

Mijn mening
Verhalen uit de Tweede Wereldoorlog hebben een grote aantrekkingskracht op mij. De tol die de mensheid in die jaren heeft betaald, wordt gebruikt als wijze les en waarschuwing voor de jaren erna. We zijn een hardleers volk en ook meer dan zeventig jaar later, zijn er gebeurtenissen die bewijzen dat nog niet iedereen doordrongen is van het feit dat we dit nooit meer willen. Het boek ziet er prachtig uit. De sepia kleurstelling zorgt voor de juiste associatie met de tijd van toen, terwijl de afbeelding van twee meisjes die met bakstenen spelen, laat zien dat wanneer alles stuk lijkt, je altijd weer kunt opbouwen. En dat het aan de jeugd is, om dat beter te doen.

Steven Stranger heeft als auteur de waargebeurde feiten rondom Henry Oliver Rinnan proberen aan te vullen met het verhaal over zijn Joodse Schoonfamilie. Voor een deel bestaan zijn bronnen uit verhalen en oude documenten. Voor het deel waar het gedachten en gevoelens van betrokkenen betreft, heeft de auteur deze zelf moeten bedenken en verwoorden. Het verhaal wordt verteld aan de hand van de negenentwintig letters van het Noorse Alfabet. Iedere letter komt chronologisch voorbij en alle woorden die betrekking hebben op het verhaal en beginnen met desbetreffende letter worden in dat hoofdstuk beschreven. Een gekozen schrijfwijze die ervoor zorgt dat het  verhaal niet chronologisch wordt verteld maar alfabetisch. En dat is kunstig. En monnikenwerk.


Naast het verhaal is er veel ruimte voor het hoe en waarom. Hoe kan de ene inwoner zich, na de bezetting van zijn land, richten op verzet en de zoektocht naar vrijheid terwijl de andere inwoner ertoe komt om de bezetter te helpen door deze mensen te verlinken en zichzelf te verrijken? De Tweede Wereldoorlog was het decor waar deze dilemma’s ontstonden en de auteur neemt de tijd te vertellen hoe deze tweedeling is ontstaan. En daarmee is er ruimte voor de psychologie achter de gebeurtenissen. En zorgt het voor verrijking van het verhaal.

Eindoordeel
Blijf hun namen noemen is een boek dat een oproep doet om nooit te vergeten. Het leed, de verhalen, de haat, het gevaar. Dit mag nooit worden vergeten en mag nooit meer gebeuren. Een bidprentje en een waarschuwing tegelijk. Tastbaar gemaakt in de vorm van de zevenenzestigduizend struikelstenen die er momenteel zijn gelegd, wereldwijd. Voor zevenenzestigduizend buren, bekenden, familieleden en geliefden die van de ene op de andere dag werden vervolgd en vermoord. Een aantal dat hoog is. Maar niet wanneer je bedenkt dat er zes miljoen struikelstenen zouden moeten zijn. Stop met het vervolgen van mensen, het maken van onderscheid, je meer voelen dan een ander, racisme en onderdrukking. We zijn immers allemaal mensen. Niet meer en niet minder. En wat we delen zijn de verhalen als deze. En de verantwoordelijkheid om dit of iets soortgelijks nooit meer te laten gebeuren. 

Voordat ik mijn eindscore geef, wil ik opmerken dat het alfabetisch vertellen van het verhaal wel leidt tot een versnipperd fragmentarisch verhaal en dat het hierdoor behoorlijk verwarrend en onrustig is. Ik had het verhaal met een chronologische volgorde een volle ster meer gegeven. Nu geef ik er drie.

Peter van Bavel
De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als je me bent vergeten
(Bram Vermeulen – Testament)

'De duik' – Catherine Steadman


Genre: Thriller
Uitgever: Karakter Uitgevers
ISBN: 978945216331
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 376

Uitgave: februari 2019

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

De voorkant van De duik trok meteen mijn aandacht. Ik heb leren duiken zelf hoog op mijn verlanglijstje staan en hierdoor was ik ontzettend benieuwd naar het verhaal. Toen ik het boek uiteindelijk mocht lezen, was ik naderhand toch wel wat teleurgesteld over het daadwerkelijke boek.

Het verhaal zelf klinkt erg goed. Erin en Mark vieren hun huwelijksreis op het eiland Bora Bora die tijdens een duik een schokkende vondst doen die hun leven op zijn kop zet. Eenmaal terug thuis moeten ze een keuze maken om het geheim te houden of naar de politie te gaan. Wanneer vervolgens zelfs Erins werk als documentairemaakster een rol gaat spelen in het geheel, wordt het steeds lastiger om de juiste beslissing te nemen.

Ondanks dat het verhaal spannend klinkt en zeker de moeite waard is om te lezen, kan het mij niet compleet bekoren. De belangrijkste reden hiervoor is dat in de proloog meteen de belangrijkste ontknoping van het verhaal wordt verteld. Hierdoor weet je als lezer al hoe het gaat aflopen waardoor de echte spanning is verdwenen. Dit is ontzettend jammer want de rest van het boek was erg  spannend, ondanks dat het een totaal ander verhaal was dan ook van tevoren dacht.

Catherine Steadman heeft met De duik een aardig debuut geschreven en veel thrillerlezers zullen dit boek zeker kunnen waarderen. Toch had ik het persoonlijk een beter boek gevonden als de proloog was weggelaten. Ik snap de keuze om deze toch te gebruiken zodat je vervolgens als het ware terugblikt op hoe de gebeurtenis tot stand is gekomen, maar voor dit verhaal was het niet nodig geweest. Het verhaal loopt namelijk als een trein door alle gebeurtenissen die elkaar razendsnel opvolgen. Door deze snelle opeenvolging, blijf je als lezer geboeid door het verhaal ook al komt niet alles geloofwaardig op mij over. Zo vind ik de scène waarin Erin de gevonden goederen in haar koffer verstopt zodat ze niet door de douane worden gevonden niet al te sterk overkomen. En zo zijn er meer scènes waarbij ik mijn vraagtekens heb omdat ze wel heel gemakkelijk verlopen zonder ontdekt te worden.

Ondanks deze punten van kritiek heb ik verder een prima boek gelezen, waarbij ik zeker af en toe op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Het is wellicht geen boek wat me ontzettend lang zal bij blijven, maar ik heb ook geen enkele keer het gevoel gehad dat ik het boek wilde wegleggen omdat het niet leuk was. Het boek beoordeel ik dan ook met 3 sterren.

Claudia van Koolwijk 
De Perfecte Buren

'Het weesmeisje' – Anne Jacobs


Genre: historische roman
Uitgever: Uitgeverij Xander
ISBN: 9789401610117
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 511

Uitgave: 21 januari 2019

Dank aan Uitgeverij Xander voor het beschikbaar stellen van deze prachtige
roman.

Augsburg, herfst 1913 - Dit is de laatste kans op een goede aanstelling voor weesmeisje Marie, 3x moet echt scheepsrecht zijn. Marie, die vanuit het Weeshuis van de zeven Martelaressen door de strenge directrice uit werken wordt gestuurd naar de textielfabriek van de familie Melzer, is een uitgesproken dametje. Ze is niet snel onder de indruk en toont haar ware aard zonder problemen. Marie is slim en correct maar laat niet over zich heen lopen. In de villa op het fabrieksterrein gaat ze aan het werk in de keuken maar tot groot ongenoegen van een deel van het personeel mag ze al snel als persoonlijk kamermeisje voor de jongste dochter van de familie aan de slag. De achttienjarige Katharina en Marie hebben een klik en delen de liefde voor de teken- en schilderkunst.

De directeur van de textielfabriek, Johan Melzer, had meteen sympathie voor de bleke en tengere Marie en stelde zijn vrouw Eleonore voor haar in dienst te nemen, dit terwijl hij zich doorgaans niet met dit soort zaken bemoeit. Ondanks dat de referenties van Marie niet geweldig waren gaat Eleonore overstag. De pikorde in het huishouden is tot dat moment een vastomlijnd iets, maar de komst van Marie veroorzaakt onrust en jaloezie. Oudste dochter Elizabeth maakt er geen geheim van moeite te hebben met de gang van zaken en richt zich vooral op het aankomend balseizoen. Het vinden van een geschikte echtgenoot heeft prioriteit en ze heeft al iemand op het oog. In de elitaire kringen van de familie zijn diverse kandidaten beschikbaar maar het loopt allemaal net een tikkeltje anders dan ze hadden gedacht. 

donderdag 18 april 2019

'Gevangenen van de Loods' - Anna Lascaris



Genre: thriller

Uitgever: brave new books
ISBN: 9789402171839
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 295
Uitgave: 2017 (als e-book)

Met dank aan Anna Lascaris voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.


De voorkant van het boek is gruwelijk: een naakt meisje met wonden in een gezicht dat besmeurd is met tranen. Vertwijfeld probeert ze haar handen voor haar gezicht te houden. De ondertitel luidt: Wraak is zoet voor hen die het overleven. Een heftige cover die meteen duidelijk maakt waar het over gaat: geweld tegen vrouwen.

Het boek begint vrolijk met een uitgelaten Elsa, die net geslaagd is voor haar examen journalistiek en dat viert in een kroeg. Een gelukkige, jonge vrouw die geniet van het leven. De volgende dag gaat ze in haar auto op weg naar haar ouders. Helaas krijgt ze motorpech. Op dat moment begint haar nachtmerrie.  Op het moment dat ze denkt dat er hulp komt, wordt ze echter gedrogeerd en meegenomen. Wanneer ze bijkomt, zit ze opgesloten in een loods waar zich nog vier andere meisjes bevinden. Het blijkt te gaan om sekstoerisme. Bijna dagelijks worden de meisjes misbruikt en verkracht door meerdere mannen. Omdat ze telkens geblinddoekt worden, kunnen ze hun verkrachters niet zien. 

De meisjes onderling krijgen een goede band. Ze besluiten om alles wat ze opvalt te onthouden en te noteren voor het geval dat ze ooit kunnen ontsnappen. Ondertussen wordt er met man en macht naar Elsa gezocht. Echter zonder resultaat. De automonteur wordt snel gevonden, maar deze ontkent elke betrokkenheid. Na dagen van uitgebreid verhoor, moet de politie hem laten gaan. Het onderzoek loopt helemaal vast. De ouders van Elsa nemen daar geen genoegen mee en besluiten zelf op onderzoek uit te gaan. Het blijkt dat er meerdere meisjes vermist worden die pech onderweg kregen. Uiteindelijk lukt het de moeder van Elsa om de meisjes op te sporen en te bevrijden. En dan begint de zoektocht naar de daders.

Hoe kun je mannen opsporen die je nog nooit hebt gezien? Anna Lascaris beschrijft de zoektocht naar de daders op een mooie, bijna wanhopige manier. Het lijkt een naald in een hooiberg. Zal het de meisjes lukken om de daders te vinden? En wie zal ze dan geloven zonder bewijs? Ondertussen vallen er meerdere doden. Wat is er aan de hand? 

Gevangenen van de Loods is een spannend boek, vlot geschreven in de tegenwoordige tijd. Het heeft een goede plot. Er zitten ook wat mindere puntjes in. De heldendaad van Elsa’s moeder is wel erg makkelijk neergezet. Maar aan de andere kant gaat het de auteur niet om de actiescène, maar om de zoektocht naar de daders. De wraak is zoet en wraak is het enige wat de meisjes nog rest. Een goed boek dat ik met veel plezier heb gelezen. Drie en een halve ster.

Roelant de By
De Perfecte Buren

'De dag van de Diamantprinses' - Luc De Keersmaecker




Genre: literaire thriller
Uitgever: C. de Vries-Brouwers
ISBN: 9789059276048
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 248

Uitgave: eerste druk maart 2019

Dank aan Uitgeverij De Vries-Brouwers voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar

Inhoud
We gaan terug naar het jaar 1973. In het dorpje Berlaar is de verkiezing van de Diamantprinses in volle gang. Tegelijk wordt de vijftienjarige Kurt Ceuleers beschuldigd van verkrachting van een twaalfjarig meisje op het kerkhof. Wanneer de politie op zoek is naar hem, besluit Kurt om te vluchten, samen met de nicht van zijn beste vriend Benny. Beiden zijn vanaf die avond spoorloos verdwenen. Intussen, meer dan 40 jaar later, wordt het stoffelijk overschot van Kurt teruggevonden in het slib onder een brug. De politie is ervan overtuigd dat Kurt zelfmoord heeft gepleegd door schuldgevoel over de verkrachting. Benny Verbinnen gelooft hier echter niets van. Als journalist wil hij bewijzen dat Kurt onschuldig is en onderzoeken wat er die dag in 1973 écht is gebeurd.

Mening
Luc De Keersmaecker heeft met De dag van de Diamantprinses een spannende en originele thriller neergezet. Diverse hedendaagse thema’s zoals #MeToo en het hebben van een burn-out, zijn geloofwaardig in het verhaal verwerkt. Hoewel het een fictief verhaal betreft, heeft de auteur zijn inspiratie gehaald uit een echt gebeurd feit. 

De cover van De dag van de Diamantprinses trekt onmiddellijk de aandacht. Enkele beenderen van een skelet op een dorre vlakte... Je verwacht iets lugubers, maar tegelijk ook weer niet door de keuze van de titel. Een intrigerend boek, en dit alvorens één letter te hebben gelezen. 
Na het daadwerkelijk openslaan van het boek, kruipt de spanning gestaag in het verhaal. De dag van de Diamantprinses begint in het heden, en aan de hand van onder andere dagboekfragmenten zijn er flashbacks naar het verleden. Deze continue afwisseling tussen heden en verleden houdt de lezer in zijn greep en drijft zo de spanning op. Op een ingenieuze manier gaan beide verhaallijnen steeds meer in elkaar over, tot alles uiteindelijk samen valt. In het begin kan het vele wisselen van tijdsperiode wat verwarrend zijn, maar als je eenmaal in het verhaal zit voelt alles volkomen logisch aan.

Het plot is goed onderbouwd en zorgvuldig uitgedacht. En ook origineel. Door met twee tijdsperiodes te werken, met +40 jaar tijd tussen, creëer je als het ware twee verhalen met elk hun eigen plot: de zoektocht in het heden, de waarheid in het verleden. Ze zijn echter onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het verhaal neemt daarnaast enkele onverwachte wendingen, en ook de ontknoping is op zich een verrassing. Alleen is de laatste rechte lijn naar de ontknoping nét iets te lang om een echt complete verrassing te zijn. Iets
beknopter had dus misschien leuker geweest, al doet dit absoluut niets af aan het leesplezier!

Wat ook het leesplezier bevordert is de aangename en begrijpelijke schrijfstijl van Luc De Keersmaecker. De dag van de Diamantprinses leest daarom erg vlot. Met hier en daar een vleugje humor neemt hij ons mee in zijn verhaal. Naar zijn Berlaar, waar hijzelf is opgegroeid. De hoofdstukken zijn aangenaam qua lengte, en telkens voorzien van plaats en datum. Het verschil tussen heden verleden is steeds duidelijk te zien door de cursieve tekst die wordt gebruikt bij elke passage in het verleden. Ook knap is dat wanneer je de dagboekfragmenten van de tiener Benny leest, je je echt in zijn leefwereld waant. De woordenschat en taalgebruik hiervoor klopt gewoon. Keer je daarna terug naar het heden, naar de volwassen journalist Ben, dan valt het ook daar op zijn plek. Een combinatie van een goed evoluerend karakter met de bijpassende schrijfstijl. Dit maakt dat je het verhaal als het ware voor je ogen ziet gebeuren, zoals bij een film.


Oordeel
Ik ben heel blij dat ik De dag van de Diamantprinses heb mogen lezen. In het begin wist ik niet zo goed wat ik ervan mocht verwachten, en hoe de titel bij dit boek (en de cover) zou passen. Gelukkig werd dit al heel snel duidelijk, en vanaf dat moment wou ik alleen maar verder lezen. In het begin vond ik de verhaallijn van de tieners het leukst, maar al snel vond ik ze beiden gelijkwaardig. Luc De Keersmaecker heeft met zijn thrillerdebuut in ieder geval indruk op mij gemaakt. 

Daarom geef ik De dag van de Diamantprinses een welverdiende 3,5 sterren!

Severine Lefebre
De Perfecte Buren

'Dwergwerpen' - Bart in ’t Hout & Eric Eljon


Genre: roman
Uitgever: Lecturium Uitgeverij
ISBN: 9789048444717
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 359
Uitgave: april 2019

Met dank aan Lecturium Uitgeverij voor dit recensie-exemplaar

Dit boek had ik zelf in de winkel niet zo snel opgepakt ondanks de toch best wel opvallende kleur, paars, met een foto van presentatrice en een camera. Duidelijk een beeld van Hilversum. Toch heb ik me prima vermaakt met dit boek en ik heb mijn man, zeker in het begin, behoorlijk verveeld met steeds maar weer een grappig stukje uit dit boek voor te lezen. Daarom een goed idee om zo eens verrast te worden en buiten je comfortzone te lezen.

Het boek vertelt het verhaal van Monique en het verloop van haar carrière die begint als leerling-redacteur bij de stad- en streekredactie. Het verhaal wil heel duidelijk de wereld achter de televisie programma’s neerzetten en de gekte daarin. Daarom wordt alles heel erg zwaar aangezet. De naïviteit van Monique komt op mij erg ongeloofwaardig over. Ik ben opgegroeid in de jaren 70, de tijd waar het begin van het boek zich afspeelt en ik weet wel hoe Wiegel en Van Agt er uit zagen, ook al was ik toen nog een kind. Dat Monique die 18 á 20 zal zijn geweest in het begin van haar carrière, hen niet herkent in een café lijkt mij erg onlogisch.

Toch was het eerste stuk van het boek een feest van herkenning. Het stuk over boer Koekoek bijvoorbeeld. Ook leuk vond ik het verhaal over de verdwenen halsbandparkiet, deze parkiet duikt steeds weer ergens in het verhaal op. Het boek is opgebouwd uit overzichtelijke hoofdstukken met een titel en een pakkend onderschrift zoals bijvoorbeeld: Hoofdstuk 1. Het krantenmeisje en de prins. (1976: Waarin Monique leert dat frequent cafébezoek en declaratiediscipline aan de basis staan van goede journalistiek). Ieder hoofdstuk bestaat weer uit een aantal aparte stukjes die steeds afgesloten worden met 3 kruisjes. Het leuke van het boek zit vooral in de overdreven aangezette gebeurtenissen om zo de belachelijkheid te onderstrepen. De stijl is licht sarcastisch zoals blijkt uit deze samenvatting van een vergadering:

“ ‘Dus we willen dat onze programma’s meer diepgang krijgen en ook wat luchtiger worden. En dat er meer reportages worden uitgezonden, maar er tegelijkertijd ook meer studio-elementen komen. En er moet meer rekening worden gehouden met jonge kijkers, behalve in onze kinderprogramma’s, die juist meer volwassen moeten worden. En er moet minder aandacht aan het buitenland worden besteed, maar ook wat meer. Heb ik het zo goed verwoord’? ‘Jazeker een glasheldere opdracht dus’ rondde De Voorzitter af, die op tijd wilde zijn voor het wekelijkse voorzitters-etentje in een sterrenrestaurant in Vreeland. ‘Ik wens de Nieuwe Programmadirecteur veel succes. Op de volgende vergadering zien we graag de eerste resultaten’.”

Al met al een leuk boek en heb me prima vermaakt, maar als ik de balans opmaak dan merk ik toch dat het boek eigenlijk te veel pagina’s bevat. Deze overdreven stijl is even leuk, maar de schrijvers wilden er naar mijn idee teveel bij halen en daardoor moest ik echt doorzetten om het boek ook echt helemaal uit te lezen. Wat mij betreft het gevoel van: oké jullie hebben jullie punt nu wel gemaakt, nu weet ik het wel. Mijn kijk op televisieprogramma’s is wel veranderd merk ik en zeker nu ik vandaag in de krant de ophef lees over het programma ‘Ik vertrek’ waarbij de deelnemers duidelijk het gevoel hebben verkeerd te zijn neergezet, denk ik ja, dat is precies wat het boek bedoelt te zeggen. Ik heb genoten van de verhalen over boer Koekoek, Van Agt, Den Uijl en Wiegel, O.J.
Simpson, het boodschappenspel met Gerrit Zalm en hoe ze dwergwerpen ombogen van verwerpelijk naar verantwoord, maar Maxima en Alex en later ook Strauss-Kahn was voor mij echt teveel en deden wat mij betreft afbreuk aan het hele verhaal. Daarom 3 sterren van mij.

Wilma Hartman
De Perfecte Buren

Boek van de Maand 'Het ouderlijk huis' - Rita Vrancken






Genre: roman
Uitgever: Vrijdag
ISBN: 9789460017346
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 196
Uitgave 28 februari 2019

Dank aan Uitgeverij Vrijdag voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Ieder kind heeft recht om in een warm nest liefdevol en veilig op te groeien. Maar wat nou als ouders beter niet hadden gekozen voor een gezin? Dat ze niet lijken te weten hoe om te gaan met de emoties en verantwoordelijkheden die het hebben van kinderen met zich meebrengt? Wie is er dan uiteindelijk de dupe, de kinderen of de ouders? Of beiden? Die vraag blijft knagen na het lezen van Het ouderlijk huis.

Opgroeien in een gezin waarin geen ruimte is voor eigen wensen en dromen. Dat is voor Rozane en haar broertje Arthur in hun jeugd de dagelijkse gang van zaken in huize Robberecht. In plaats daarvan is er sprake van verwachtingen die geen tegenspraak dulden. Niets is goed genoeg. De enige persoon met een warm hart is opa.

Rozane heeft jaren geleden met haar ouders gebroken. Ze heeft een leven voor zichzelf opgebouwd maar is nog altijd zoekende naar een manier om het verleden een plek te geven. Dat heeft directe gevolgen voor de beslissingen die ze neemt, het beïnvloedt haar doen en laten. Rozane weet zich wonderwel staande te houden, heeft alles zoveel mogelijk weggestopt. Dat lijkt enigszins te werken, tot het moment dat ze wordt gebeld door haar moeder, een schreeuw om hulp, zo blijkt. Rozane raakt vervolgens vertwijfeld door deze noodkreet, wat moet ze doen? Haar emoties reageren initieel en ze gaat naar haar moeder, terug naar de plek die zoveel negatieve herinneringen oproept.

Rita Vrancken neemt je mee in de gedachte- en belevingswereld van Rozane. Vanaf het moment dat ze over de drempel van het ouderlijk huis stapt, is de vertwijfeling, vernedering, de angst en pijn voelbaar. Vrancken vertelt over een heel leven maar in feite beslaat het slechts een etmaal waar moeder en dochter bij elkaar zijn. Het verhaal van het gezin Robberecht is schrijnend, doordrenkt van falen, verwijten, schuldgevoelens en het toonbeeld van het opgroeien in een liefdeloze omgeving. Nurture vs nature is hier wel heel erg van toepassing. Rita Vrancken heeft de kern van het verhaal heel klein gehouden, het zijn de traumatische gevolgen die het verhaal groots maken. Door het heden en verleden elkaar te laten afwisselen, soms in hoog tempo, vertelt alles zichzelf. Alles dat in het nu gebeurt wordt gevoed door ervaringen uit het verleden en sluit naadloos op elkaar aan. Het ware gezinsdrama ontrafelt zich. Of je nu wilt of niet, of je het eens bent met de gang van zaken of niet, je ontwikkelt een zekere sympathie voor de betrokkenen. De positie waarin Rozane zich begeeft is hartverscheurend maar haar acties weerzinwekkend. Toen zij hulp nodig had luisterde niemand naar haar, ook haar moeder niet. Waarom zou zij nu degene zijn die naar haar moeder luistert? Wat zijn de consequenties wanneer ze haar besluit te negeren? Genereert dat schuldgevoelens of juist genoegdoening, bestaat dat in dit soort situaties überhaupt?

Rauw, dat is het woord dat blijft hangen. Verdrietig ook. Alles draait om wat is geweest en wat had moeten zijn. Rita Vrancken heeft op een overtuigende wijze een beeldend verhaal geschreven dat aantoont wat trauma’s teweeg kunnen brengen, hoe dat mensen vormt, wat de schade op langere termijn kan zijn als daar geen aandacht aan wordt geschonken. Vanuit het perspectief als kind kun je je niet voorstellen dat je in zo’n gezin zou opgroeien maar vanuit het ouderlijk perspectief geldt dat precies zo, wat zegt het over jou, als mens wanneer je zo tekort schiet? Deze roman roept dan ook veel emoties op en zet je aan het denken.

Het ouderlijk huis vertelt over levens die zó anders hadden kunnen zijn. Het enige dat men had hoeven doen was oprecht bij elkaar betrokken zijn en de moeite nemen naar elkaar te luisteren, zonder vooroordelen maar met acceptatie. Omdat dát is wat ouders zouden moeten doen, onvoorwaardelijk. Wanneer dat niet gebeurt, zoals in dit verhaal, kun je alles verwachten. Dat geldt ook voor Rozane, ze moet haar verhaal kwijt, haar demonen onder ogen komen vooraleer ze verder kan. Het onvermogen tot het uiten van oprechte emoties is bij beide vrouwen voelbaar en dat maakt het zo rauw, zo aangrijpend.

Deze roman laat zich maar moeilijk wegleggen. Het is mooi geschreven, meeslepend en hartverscheurend. Rita Vrancken is Vlaamse en doet haar afkomst eer aan met haar charmante taalgebruik, gelukkig is ze niet té Nederlands gaan schrijven. Het enige minpuntje is de hoeveelheid medische termen. Je moet van goeden huize komen wil je die kunnen rijmen met de gebeurtenissen. Persoonlijk had dat voor mij minder gemogen, het voegt voor een leek niet veel toe aan de intensiteit van het geheel, het zou voor sommigen zelfs als ruis kunnen werken en dat zou jammer zijn.

Op en neer geslingerd worden tussen wens en geweten. Zo zou ik het verhaal in het kort het beste kunnen beschrijven. Het verbijstert en beklijft. Ik geef het dan ook graag 4,5 dikke ster.

Patrice van Trigt
De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie 'Buiten blijft het zondag'. Het debuut waarmee Rita Vrancken de Gouden Lettervreter 2017 won voor de beste roman.