dinsdag 26 december 2017

‘Het litteken’– Rob Scherjon

Genre: thriller
Uitgever: Uitgeverij Aspekt B.V.
ISBN: 9789463381161
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 158
Uitgave: januari 2017

Met dank aan Uitgeverij Aspekt voor dit recensie-exemplaar.


Achterflap
'De dominee is een vrouw.' Zo begint de spannende thriller “Het Litteken” van Rob Scherjon. De dominee heet Greetje Noordewier. Ze rijdt motor - een Harley-Davidson - en houdt er een minnaar op na, de fotograaf Gerard Tiggelaar. Hij is de hoofdpersoon en tevens de verteller van dit verhaal.
Na een reorganisatie bij Het Vrije Volk, de krant waarvoor hij werkt, wordt Gerard Tiggelaar ontslagen. Hij vestigt zich als zelfstandig fotograaf in een dorp in Zuid-Holland. Als zijn buurman onder verdachte omstandigheden is overleden gaat hij op onderzoek uit, samen met een nichtje van de overledene, Kiki van der Jagt. Het tweetal komt al snel in de problemen. Ze worden gegijzeld, ontvoerd en met de dood bedreigd.
Tijd voor Heaven's Angels, de motorgroep van Greetje Noordewier, om in actie te komen.

De cover van dit boek schept voor mij vertwijfeling. Deze geeft mij helemaal niet de indruk dat het om een thriller gaat. Ook vind ik geen eenheid tussen de titel en de afbeelding.

De achterflap daarentegen spreekt me wel onmiddellijk aan. Hoewel de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat, na het lezen van het verhaal, ik vind dat de achterflap al teveel van de plot prijsgeeft.

De eerst zin van dit boek is een voltreffer, 'De dominee is een vrouw.' Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Jammer genoeg is mijn enthousiasme ook heel snel weer weg. Het boek bestaat uit redelijk korte hoofdstukken. Dit op zich is niet slecht. Maar jammer genoeg lijken de verschillende hoofdstukken alleenstaande opsommingen van feiten. De lijm die de verschillende hoofdstukken met elkaar moet verbinden, lijkt dikwijls te ontbreken.

De auteur heeft een mooie, maar niet helemaal verrassende plot bedacht voor dit verhaal. Ook de uitwerking en het verloop van de plot doorheen de verschillende hoofdstukken verloopt stroef. Scherjon worstelt met teveel details en het gebrek aan details. De verschillende personages en verhaallijnen zijn veel te weinig uitgediept en te weinig gedetailleerd. Daardoor verliezen ze aan geloofwaardigheid. De personages enerzijds komen niet naar voor als echte mensen van vlees en bloed, met echte emoties. Het zijn eerder houterige figuren, zonder diepliggende gedachtegang.

En ook de verhaallijnen zijn dikwijls te gekunsteld. Soms zelfs een beetje te ver gezocht. Er zit geen logische eenheid in. 
Randfiguren en randgebeurtenissen zijn dan dikwijls weer veel te gedetailleerd uitgewerkt. Over de kat van Gerard wordt tot in de kleinste details verteld bijvoorbeeld. En bijvoorbeeld ook dat de hoofdpersonages het allebei letterlijk in hun broek doen tijdens hun ontvoering, is veel te veel detail, zonder enige toegevoegde waarde. Heel het verhaal blijft hierdoor veel te vrijblijvend. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik op het puntje van mijn stoel zat. 

Het boek laat zich wel in één ruk uitlezen. Jammer genoeg is dit niet te danken aan de spanning of aan het feit dat je het niet aan de kant kunt leggen. Het is eerder te wijten aan de korte hoofdstukken, het beperkt aantal pagina’s en de oppervlakkigheid van het verhaal.

Scherjon heeft een kans op een mooie, spannende thriller naast zich laten liggen. De personages zouden met meer zorg en realiteitszin uitgewerkt moeten worden. De verschillende verhaallijnen zouden met meer detail in elkaar verweven moeten worden. En de spanningsboog zou meer moeten opgebouwd worden naar het einde. Dan zou dit een zeer mooie thriller zijn voor op vakantie. Nu blijft het bij een vluchtig verhaal, dat snel uit mijn geheugen verdwenen zal zijn. Ik geef het boek 2 sterren.

Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren


Geen opmerkingen: