dinsdag 23 januari 2018

Sophie Hannah’ s boekpresentatie bij het AD




In een prachtig gebouw vlak naast het station in Rotterdam is de redactie van het AD gevestigd. Maar liefst 3 verdiepingen met enorme open ruimten vol met bureaus en computers. Indrukwekkend en erg leuk dat er een kleine rondleiding gegeven werd. Voor deze zaterdag middag zat de bovenzaal afgeladen vol met boekenliefhebbers. De eerste vraag die Sophie Hannah van de interviewster kreeg was wat haar lievelingsboek was. “Murder on the Oriënt Express” van Agatha Christie was haar antwoord. Haar motivatie hiervoor was de perfecte eenvoud van de plot. Ze houdt erg van boeken met een origineel idee; iets wat niet eerder gedaan is. Ze noemt dat “the Holy Grail”, de heilige graal. Dat is uiteraard erg lastig om zoiets te vinden Ze heeft zelf ook één boek geschreven waarin ze voelde dat ze daarin haar Holy Grail gevonden had:” Close Casket”.

Waarom Sophie zelf van crime-novels houdt was de volgende vraag. “ Het hele leven staat bol van de mysteries. De meeste mensen zien deze niet, of willen ze niet oplossen. Anderen doen juist een wanhopige poging om deze raadsels van alledag wel op te lossen. Het heerlijke van crime novels is dat deze je het antwoord geven op de vragen die gesteld waren.’.

Daarna vertelde ze wat over haar jeugd. “Als je in een gezin opgroeit waar iedereen bezig is met timmeren en verbouwen dan is het logisch dat je dat zelf ook gaat doen. Bij mij thuis was dat schrijven; mijn moeder schreef ook dus was het logisch dat ik dat ook ging doen.” Sophie Hannah houdt erg van musicals. Ze heeft er zelf ook een geschreven en omschrijft deze als Mathilda meets Murder on the Oriënt Epress, met als titel: “The mystery of Mister E”.



Daarna ging het over haar nieuwe boek. Arizona vindt ze beeldschoon; prachtige natuur. Ook beschrijft ze er de vibe die er heest van rust en relaxed heit met name in een van die zeer luxe wellness resorts. Heerlijk om met een drankje aan het zwembad naar die ongerepte natuur te kijken. Ze besloot om haar nieuwe boek daar te situeren.
“Erg fijn om daar ter plekke je research te doen”, grapte de interviewster. Als Britse vrouw voelde Hannah zich soms als vreemde eend in de bijt. Ze verbaasde zich enorm over de media in de VS. Over lopende zaken waar bijvoorbeeld nog niet eens het lijk gevonden is, wordt er in de media al volop gespeculeerd met naam en toenaam over een mogelijke dader: “The mother is guilty as hell” werd er rustig gezegd over een moeder wiens kind verdwenen was. Dat is in Groot Brittannië niet voor te stellen verklaarde ze. Maar wel erg leuk om in een boek te verwerken. Met dit voorbeeld waarschuwde ze de toehoorders voor de media: “Niet alles wat er geschreven wordt, is waar. Iedereen heeft overal heel snel een mening over. Ik zelf niet. Ik bekijk de dingen het liefste van alle kanten; en dan kom je heel veel tegenstrijdigheid tegen. Dat weerhoudt me om snel mijn mening klaar te hebben. “

Ze besloot haar gesprek met het vertellen hoe haar schrijfproces te werk ging. Eerst het geraamte van het verhaal opzetten, vaak zo’n 100 pagina’s lang, daarna de uitwerking tot compleet boek. Met name deze planning opzetten, het geraamte van een boek maken, vindt ze zeer opwindend.


Daarna was het woord aan Isa Maron die, uit het hoofd, een mooi betoog hield over vrouwen op de schaal van het kwaad. Ze begon met het beschrijven van deze schaal, bedacht door Michael Stone, die variëert van zelfverdediging tot aan de sadistische lustmoordenaar en alles wat daartussen zit. Ze concludeerde dat de daders voor 80-90 % mannen zijn en de slachtoffers een even groot % vrouwen zijn. Ze ging verder met zichzelf de vraag te stellen waarom dat zo was? Zijn de mannen in de huidige samenleving niet meer zo nodig (vrouwelijke zelfstandigheid, emancipatie, IVF)? Zijn ze overbodig geworden misschien? En zijn ze daarom bang geworden van vrouwen? En zet die angst hen aan tot geweld? Ze besloot haar zeer interessante betoog met de vraagstelling hoe de wereld, en de schaal van het kwaad, eruit zou zien als er helemaal geen mannen meer waren…


Tot slot werd er een forum gevormd (waar ook Simone van der Vlugt aanschoof) en ontstond er een discussie. Deze ging voornamelijk over het wel of geen verschil maken van het geslacht als je kijkt naar slachtoffers in onze samenleving. Sophie Hannah bestreed de stelling dat vrouwen meer gevaar lopen dan mannen om vermoord te worden. De gender-issue sprak ze tegen. Het grootste gevaar komt niet van vreemdelingen maar van mensen in onze nabijheid. Een bevriende psychiater had haar verteld dat 99% van de problemen en angsten van haar patiënten kwam door mensen uit de directe omgeving.


Daarop werd de bijeenkomst afgesloten en stond er een drankje met borrelgarnituur klaar. Er stond meteen een lange rij voor de signeersessie waar Sophie Hannah alle tijd voor nam. Een interessante middag.

Roelant De By

Geen opmerkingen: