vrijdag 22 juni 2018

Gewoon Anne-Laure





De bloggersblock.


Eerst en vooral, sorry. Ik heb al een hele tijd geen blog geschreven. Hoe dat komt? Een bloggersblock, denk ik.

De laatste maanden werkte ik aan mijn volgend boek. Dat ging moeizaam, zoals gewoonlijk. Ondertussen zag ik iedere maand op mijn kalender dat ik een blog hoorde in te leveren. Iedere keer opnieuw vroeg ik me af waarover ik zou kunnen schrijven.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn tonnen dingen die ik wil vertellen. Het probleem ligt vooral aan de toon. Meestal probeer ik in mijn blogs (en in mijn boeken) een grappige relativerende kijk op de wereld te bieden.

De laatste maanden keek ik naar de wereld en kon niets grappigs vinden om over te schrijven.

Wereldleiders die hun nucleaire knoppen vergelijken en uitspraken doen als ‘ik heb de grootste’. Hoewel het op een of andere manier grappig zou kunnen zijn, kon ik er niet om lachen.

Kleuters die op stranden aanspoelen terwijl er verderop toeristen, cocktail in de hand, vanop hun strandstoeltjes toekijken. Nee, ik zie daar de humor niet van in. Kinderen gescheiden van hun ouders en opgesloten in kooien? Mijn hart breekt.

Het kapsel van een Belgische voetballer is de headline van een krant terwijl die kinderen daar in die kooi zitten. Ik wil van de wereldbol afspringen.

We kijken toe, maar ondernemen niets. Zitten we vastgeroest in het ‘bystanderseffect’, waarin iedereen wel ziet wat er gebeurt, maar niemand reageert omdat men denkt dat een ander het wel zal oplossen. Ondertussen wordt de ellende alleen maar erger.





U hoort het, de toon is niet te vergelijken met wat ik meestal schrijf. Dat wilde ik jullie oorspronkelijk besparen, want de gemiddelde mens wordt al genoeg lastiggevallen met berichten waar hij niet vrolijker van wordt.

Welk verschil kan ik als kleine Belgische schrijfster maken door een blogje de wereld in te sturen, vroeg ik me dus af. Ik ging twijfelen aan mezelf, aan het nut van wat ik doe als auteur. Kan ik een steen in de rivier verleggen, zodat het water anders gaat stromen? Kan ik met mijn woorden iets veranderen?

Ik dacht na over wat mijn oorspronkelijke doel was. De situatie was toen niet veel anders. Overal rondom was miserie en ik werd gek van de nieuwsberichten. Ik wilde met mijn woorden de mensen weer laten lachen. De grijze werkelijkheid weer wat kleur geven met salvo’s -zwarte- humor. Lezers meenemen naar een maffe wereld, ver weg van de harde realiteit. Hoe dan ook, depressieve blogs schrijven waardoor mensen zich spontaan van een brug zouden gooien, stond niet in mijn plan.

Uiteindelijk besef ik dat het steentje dat ik bijdraag klein is, maar misschien, als ik hard probeer, kan ik het beekje wat vrolijker laten kabbelen. Een glimlach op iemands gezicht laten verschijnen is niet veel, maar het is iets. In mijn volgende blog. Beloofd.

Anne-Laure Van Neer

Geen opmerkingen: