donderdag 14 juni 2018

Rudy's wereld .... Enkele gedachten over koning Voetbal








Voetbal is een heikel onderwerp op dit ogenblik, in beide taalgebieden. Het feit dat de Nederlandse nationale voetbalploeg niet deelneemt aan het wereldkampioenschap voetbal en de Belgische nationale ploeg wel, veroorzaakt veel emoties aan weerskanten van de grens. Uiteraard is het voor ons, de zich altijd wat minderwaardig voelende Belgen, best lekker om hiermee een keertje te kunnen schermen. Wij wel, jullie niet. 
Alsof het onze verdienste is.
Niet dus. 






Maakt het trouwens echt zoveel uit? Wat verandert het? Heel weinig. Tenzij je in horeca hebt geïnvesteerd. Of een reclamebureau hebt.
Weet echter ook dat als ons nationale voetbalavontuur in Rusland al eindigt in de voorronde wij Belgen absoluut de eersten zullen zijn om de ploeg met de grond gelijk te maken. Ineens zullen niet wij verloren hebben maar zij. Wij doen alleen mee als zij winnen. Dan zijn wij de winnaars - als jullie nog mee zijn. Want zo zijn we dan ook wel weer. ‘Geen sant in eigen land’ is een basisreflex van vooral Vlamingen. Tenzij we er niet omheen kunnen, natuurlijk: dan doen we mee met de hysterie. Voetbal voor alles. Tot groot jolijt van de bedrijven, die staan te dringen om op de lucratieve kar te springen. Als ze er al niet op zitten. Voetbal is een vehikel geworden voor andere, voornamelijk financiële en politieke doelstellingen.

Ogenschijnlijk gaat het om niet veel meer dan kunstmatig opgeklopte gevoelens van nationalisme. Een fenomeen dat de Nederlanders onder jullie ongetwijfeld bekend moet zijn. (Een geheimpje: dit ongebreideld op zelfvertrouwen geënt chauvinisme van de modale Nederlander staat in de top drie van eigenschappen waaraan de gewone Belg zich mateloos ergert. Dus beste Nederlandse vrienden: als jullie zo’n Belg op z’n paard willen krijgen (kennen jullie die uitdrukking overigens?), zeg hem dan gewoon met veel aplomb en in verminkt Frans dat Nederlanders de beste xxxxx ter wereld zijn. (xxxxx in te vullen naar keuze. :-))

In België doet ondertussen zowat iedereen op beleidsniveau z’n uiterste best om dit van nature niet zo meteen aanwezige nationalisme bij de Belgen aan te zwengelen, daarin voluit gesteund door de grote bedrijven. CEO’s met ogen vol Euro-tekens zwaaien met Belgische vlaggen dat het een lieve lust is. Er is nu tijdelijk zelfs een pils die ‘Belgium’ heet. Politici die al jarenlang de onafhankelijkheid van Vlaanderen of Wallonië propageren, supporteren nu gedurende enkele weken ineens voor de Belgische(!) nationale ploeg. Ze beseffen zeer goed dat dit contradictorisch is, maar hebben geleerd dat voetbal onaantastbaar blijft. Heilig is. Aan het voetbal raken kost je geheid stemmen bij de volgende verkiezingen. Veel stemmen. En dus hangen massa’s Vlaams-nationalisten zowaar een Belgische vlag aan hun gevel. Zolang de ploeg wint, natuurlijk. Anders ‘hadden ze het wel verwacht’. Uiteraard. Kenners genoeg. Politici moeten zich ook niet ongerust maken dat men hen op deze contradictie zal wijzen. De term ‘kiesvéé’ bestaat niet voor niks.






Soms hoor je wel eens iemand zeggen: voetbal is toch maar een spelletje? 
Met mijn excuses, maar voetbal is al een hele tijd geen ‘spelletje’ meer. Voetbal is Big Business. Very Big Business.
In België geldt een andere belastingwetgeving voor voetbalploegen en profvoetballers dan voor normale bedrijven en personen. Ja hoor, ze betalen een pak minder dan jij en ik. Waarschijnlijk omdat ze ook een pak minder verdienen, zeker? (= cynisme, ja.) Geen enkele politicus die daarop zelfs maar kritiek durft te uiten - uitgezonderd die ene kandidaat die weet dat hij toch niet verkozen geraakt. Hoe het er op dat vlak in Nederland aan toegaat, weet ik niet, maar het zou me zeer sterk verbazen als een voetballer daar evenveel belastingen zou moeten betalen als een gewone bediende of fabrieksarbeider. De jongens offeren er ook alles voor op, niet? Jongens, ja. De meisjes in het vrouwenvoetbal verdienen nog geen fractie van wat de jongens krijgen, maar daar hoor je ook zelden iemand over. Daarvoor is geen geld, omdat het minder opbrengt. Logisch, dear Watson. De jongens werken er immers zeer hard voor. 

Vraagje voor de wiskundigen onder jullie: vergelijk het loon van een topleraar met dat van een topvoetballer. Bereken de verhouding. Zou zo’n voetballer ook evenveel keer harder werken dan de leraar? 

Een tweede fenomeen dat zich in het buitenland al een tijdje manifesteert en nu ook massaal in België opduikt is de overname van clubs door allerlei buitenlandse magnaten. Thaise, Japanse, Russische, Chinese, Arabische eigenaars - je kunt het zo gek niet bedenken of ze kopen Belgische ploegen. (Zoals zo vaak leidt het Verenigd Koninkrijk ook op dat vlak de stoet. Zoek maar eens uit wie de eigenaars zijn van de clubs in de Premier League. Je valt gewoon achterover. Engelse ploegen? Jaja...) 

Heb jij je ook al eens afgevraagd waarom dat zo is? Waarom kopen die buitenlandse oligarchen uitgerekend Belgische clubs op? Wat is er in ’s hemelsnaam zo financieel aantrekkelijk aan Belgische clubs? Vaak zelfs clubjes? Van een club in de Premier League kun je nog zeggen dat de roem op de eigenaar afstraalt. Van een clubje als OH Leuven al minder. Tenzij we - negatief als we zijn - ineens moeten denken aan die ene Aziaat die in België bekend is geworden als ‘de gok chinees’. Een man die mensen van een voetbalclub probeerde om te kopen (en ook met de dood bedreigde) om wedstrijden te vervalsen, zodat hij veel winst kon maken door te gokken op de uitslagen van die wedstrijden. Gokken... in Hongkong! De man is zo goed als spoorloos, een aantal bedreigden zijn gestraft en de club is recent failliet verklaard. Jammer, maar helaas. 

Wil ik hiermee ook maar suggereren dat die buitenlandse eigenaars daarom... Neen. Natuurlijk niet. Wie? Ik? Waarom denk je dat in ’s hemelsnaam? Geen haar op mijn hoofd... Positief blijven is de boodschap. Ze investeren vele miljoenen om deze clubs een hart onder de riem te steken, omdat ze de supporters zo sympathiek vinden, omdat ze het een fijne hobby vinden, omdat ze niet weten wat te doen met hun geld, omdat ze België zo’n fijn landje vinden...

Gun ik het ‘onze jongens’ dat ze zoveel geld verdienen? Tuurlijk wel. (Als je zou twijfelen: wat denk je van €600.000 per wéék? Elke week. Genoeg om als ‘veel’ te worden omschreven?) Jaloezie is een virus dat alleen de drager kapotmaakt. Wat me echter wel opvalt bij deze voetballers die uiteindelijk veel geld verdienen omdat ze lekker tegen een bal kunnen trappen en populair zijn, dat er slechts weinig ook maar een fractie van dat geld lijken te besteden aan maatschappelijk zinvolle initiatieven. Ik denk hier bijvoorbeeld aan het jaarlijkse 'Kom Op Tegen Kanker/Iedereen Tegen Kanker'. 






Stel... Gewoon hypothetisch. Stèl dat de drieëntwintig Belgische miljonairs die naar het WK in Rusland vertrekken elk in een vlaag van waanzin zouden beslissen om €100.000 aan de actie te schenken - met de nodige publiciteit, van mij mag dat - dan zou er meteen meer dan twee miljoen meer in de actiekas zitten. (Nu klokte men af op ongeveer 3,6 miljoen. 2,3 miljoen extra zou dus geen druppel op een hete plaat zijn, eerder een aardverschuiving in inzamelland.) Het zou hun populariteit nog groter maken, het zou de strijd tegen kanker vooruithelpen, het zou een heleboel supporters stimuleren om ook te doneren, weliswaar veel kleinere bedragen, maar toch, en het zou hun eigen geweten waarschijnlijk toch een beetje sussen. EN het zou bij heel wat mensen de perceptie over de gang van zaken in de wereld een beetje veranderen.
Euh... Niet dus. Liever zes Ferrari’s in de garage. Of zeven. 
Niet dat het de fabrikanten van nationale vlaggen wat uitmaakt, natuurlijk. Tenslotte gaat het wel over voètbal, Rudy. Van alle onbelangrijke dingen is dat toch het belangrijkste? Dixit de Paus.




Geen opmerkingen: