dinsdag 17 juli 2018

‘Vergeet me niet’ – Julia Heaberlin



Genre: thriller
Uitgever: A.W.Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400509542
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 394
Uitgave: 26 juni 2018

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Uitgevers voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

De beroemde Texaanse fotograaf Carl Feldman werd opgenomen in een verzorgingstehuis in Texas, gezien hij lijdt aan dementie.  Een jonge vrouw, wiens zus Rachel twaalf jaar geleden ontvoerd werd, denkt dat Carl haar zus heeft vermoord en dat hij ook weet, waar zij het lichaam kan vinden. Ze geeft zich uit voor de dochter van Carl en brengt hem regelmatig bezoekjes in het verzorgingstehuis. Door de dementie herinnert Carl zich echter weinig en de jonge vrouw besluit om hem mee te nemen op een roadtrip doorheen Texas. Ze brengt hem op plaatsen waar er verschillende vrouwen verdwenen. De jonge vrouw linkt al deze verdwijningen aan Carl en hoopt om zijn geheugen wat op te frissen door naar deze locaties te gaan.

Carl blijft zich maar niets herinneren, maar is dit wel zo? Herinnert hij zich echt niets of speelt hij een slim spelletje? En wij is zij, wat is haar plan?
  
Conclusie

Julia Heaberlin kennen we allemaal van het succesverhaal Black eyed Susans, dat ook ik verslonden heb. Zij is een geboren en getogen Texaanse en vanzelfsprekend vormt Texas dan de setting voor haar verhalen. In het verleden werkte zij als journaliste voor ‘Detroit News’, de ‘Forth Worth Star-Telegram’, en ‘The Dallas Morning News’, ze heeft vooral interesse in misdaden en hoe deze jaren later nog steeds een rol spelen bij de daders en slachtoffers. Dit uit zich ook in haar werk.

Toegegeven, in het begin had ik een paar keer zin om het boek opzij te leggen, maar na het eerste stuk te hebben doorworsteld kon ik het niet meer aan de kant leggen. Hoewel het eerste deel nogal traag vooruit gaat en je jezelf soms afvraagt waar de auteur wel niet naartoe wil, kwam het verhaal goed op gang vanaf het tweede gedeelte en kwam ik er toen pas echt in. Uiteindelijk blijkt dit een intelligent en fenomenaal boek te zijn.

‘Vergeet me niet’  heeft zeker en vast een origineel plot en is goed uitgewerkt, waardoor ook alles klopt. Het verhaal speelt zich af op meerdere plaatsen in Texas. Enkele jaren geleden reisde ik daar rond en ik zag alles zo weer voor me, zoals de straten van Houston en wat een zin kreeg ik in whataburger, yummie!

De personages worden levensecht voorgesteld en je leert hen door en door kennen en begrijpen, dankzij de gedetailleerde schrijfstijl van Julia. Ik ben er nog altijd niet aan uit wat de dementerende Carl zich echt herinnert en wat hij ‘speelt’ dat hij zich (niet) herinnert. Knap van de auteur om de lezer zo op dwaalsporen te zetten en na het lezen van het boek nog met zoveel vragen te laten zitten. Ik vraag me af of zij zelf wel weet wat haar hoofdpersonage allemaal heeft uitgespookt?  

Het boek werd geschreven vanuit het auctoriale perspectief, en pas op het einde van het boek komen we te weten wat de naam van deze vertellende ‘ik-figuur’ is. Het is een sterk personage en je wordt er door gegrepen, wat hebben familieleden wel niet te lijden bij het verdwijnen van een dierbare, vooral wanneer deze nooit meer terug gevonden wordt. Als lezer ga je er toch wel even over nadenken, vooral over mogelijke vragen waar de achterblijvers mee blijven zitten, soms zelfs jaren na een verdwijning. Dit boek gaat dan ook vooral over nabestaanden van mensen die verdwenen zijn en hoe zij die tragische gebeurtenis jaren later nog steeds moeten verwerken. Ik werd er toch even stil van tijdens het lezen.

Het boek is opgedeeld in verschillende delen die telkens een dag voorstellen en de foto waar het allemaal om draait kan je zien tussen elk deel, dit maakt het allemaal ook zeer visueel voor de lezer. De lay-out en de afwerking van dit boek zijn dan ook zeker een meerwaarde. Bovendien ook een dikke pluim voor de vertaler van dit boek. Dat was zeker geen makkelijke klus. Hoewel er in het boek een verwijzing zit naar de Engelstalige titel ‘Paper flies’, stoort het niet dat de Nederlandse titel hier niets mee te maken heeft. In plaats daarvan verwijst de Nederlandstalige titel naar een bloemensoort, net als het voorgaande boek van deze auteur. Alleen jammer dat er op de cover geen vergeet-me-nietjes staan, maar de bladeren van een esdoorn.

Jammer dat ik wat heb geworsteld met het eerste deel, want anders had dit boek van mij zeker een vijf sterren gekregen, maar ik blijf er bij dat dit een slim en fenomenaal werk is. Ik ben al benieuwd naar het volgende boek van deze auteur en vooral naar welk thema de auteur deze keer zal aansnijden. Van mij krijgt ‘Vergeet me niet’  vier sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren










Boek van de maand 'Manzanilla' - José Kruijer






Genre: Roman
Uitgeverij: Nederlandse Auteurs Uitgeverij (NAU)
ISBN: 9789491535819
Aantal pagina’s: 278
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: 6 juli 2018

Met dank aan NAU Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
José Kruijer (1972) is een Nederlandse auteur uit Noord-Holland die naast een nagenoeg zilveren jubileum als juf op een basisschool, zeer bedreven bleek in het schrijven van slagzinnen, liedjes en teksten. In 2017 maakte zij haar debuut als auteur met haar roman ‘Verzwegen’. Binnen een jaar is hier haar tweede roman met de titel ’Manzanilla’.

Inhoud
Hester is enerzijds een gelukkig mens met een fijne man, twee schatten van kinderen, een invalbaan als juf op een basisschool, een hartsvriendin en voldoende geld. Anderzijds heeft ze te kampen met een eigenzinnige zus, een bemoeizuchtige tante en nicht, overgewicht en bovenal een groot geheim uit haar jeugd. En juist dat afschuwelijke verleden brengt alles wat mooi is, aan het wankelen. Het boek bevat naast een proloog en een epiloog, een zestigtal korte genummerde hoofdstukken.

Mijn mening
De omslag van het boek oogt als een oude botanische prent die afgezet met houten stokken werd opgehangen in de schoolklas. Ik ontdek pas nadat ik begin te lezen dat er qua visuele uitstraling raakvlakken zijn met de grote passie van zowel hoofdpersoon als auteur voor het onderwijs. De titel Manzanilla kon ik niet plaatsen en heb ik gegoogeld, voordat ik ben gaan lezen. Achteraf bezien heb ik door dit kleine vooronderzoek min of meer mijn eigen spoiler gecreëerd. Mijn tip is dan ook, om je als lezer te laten verrassen. Want dat zal gebeuren.

José Kruijer kiest, in tegenstelling tot de setting van haar debuutroman, voor een thuiswedstrijd. Zowel qua locatie als qua professie blijft José in haar vertrouwde omgeving. Haar kennis en kunde van het basisonderwijs in alle facetten, levert kwaliteit op. Het verhaal blijft dicht bij de werkelijkheid en roept herkenning en vertrouwdheid op bij iedereen die kinderen op school heeft of heeft gehad. En dat zonder uitvergroting zoals bijvoorbeeld in de televisieserie “De Luizenmoeder”. Zonder belerend te worden, laat de auteur zien dat er naast de reguliere schooluren nog veel andere taken zijn en dat een functie als juf zeker geen luizenbaan is. De hoofdstukken die zich afspelen op school, bevallen mij daarmee beter dan de gebeurtenissen in de huiselijke omgeving. De schrijfstijl blijft ook daar onverminderd krachtig, heeft vaart en staat bol van rake sfeerbeelden, sterke karakters en doorleefde emoties. De auteur heeft talent voor taal, dat is in iedere zin voelbaar. Vooral de dialogen zijn swingend als een zomerhit. De keerzijde zit wat mij betreft in de herhaling van gebeurtenissen die worden beschreven. Er zijn momenten dat er te weinig gebeurt en dat ik het idee heb, dat het korter kan. Aan het eind van het uiteindelijk spannende verhaal hadden de gebeurtenissen en de verhaallijnen integendeel juist meer tijd en ruimte mogen krijgen.

De personages hebben breed uiteenlopende karaktereigenschappen en wekken de juiste hoeveelheid sympathie dan wel weerstand op. Zo zijn er bijvoorbeeld de hulpvaardige, galante en avontuurlijke echtgenoot, de flirtende en complimenteuze wielrenner en de excentrieke schoolmeester. Een bont gezelschap dat het verhaal tot een kleurrijk geheel maakt.

Mijn sympathie voor de hoofdpersonages wordt wel wat getemperd door het luxe leven dat wordt geleid door de schooljuf en haar van een sabbatical genietende echtgenoot. Een erfenis in combinatie met een leven waarin het allemaal niet op kan, zorgt voor vraagtekens. Een ander punt van verwondering zit in het feit dat de kinderen te pas en te onpas alleen worden gelaten met andere personen dan de ouders. Deze gemakzuchtige houding vind ik niet consistent met andere karaktereigenschappen van beide ouders en met de royale ruimte in tijd die er naast hun professionele leven bestaat.

Het thema ‘pesten’ wordt met deskundigheid onder de aandacht gebracht. Daar waar je als lezer op het punt komt dat je uitschreeuwt “Zeg het nou gewoon”, is het helaas de pijnlijke waarheid dat de persoon die gepest wordt, daarmee niet naar buiten zal of kan komen. Die lijdt ondertussen in stilte. Hierdoor wordt het signaleren, behandelen en voorkomen van pesten bemoeilijkt, en dat wordt in het boek feilloos blootgelegd. Het krijgt de aandacht die het nodig heeft, al vanaf het basisonderwijs. Bij het slachtoffer in het boek ontstaat gelukkig de overtuiging, dat de ware vrede en vrijheid alleen van binnenuit kunnen komen.

Eindoordeel
Een recensie mag eigenlijk niet over de recensent gaan. Eigenlijk, want ik doe het toch. Dit was een boek waarvoor ik als mannelijk recensent buiten de grenzen van mijn comfortzone dacht te moeten gaan. Het tegendeel bleek waar. Als voetballiefhebber zat ik tijdens de WK-uitzending te lezen in dit boek. Ik moest weten hoe het zou aflopen, ik zou de samenvatting wel later bekijken. Iedereen kan dit boek met een gerust hart in de vakantiekoffer meenemen. Je partner kan het immers daarna ook met veel plezier lezen. Dit boek staat garant voor vele uren “Kwalletie tijm”. Ik geef dit boek 3 sterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
“None but ourselves can free our mind
(Bob Marley – Redemption Day)


maandag 16 juli 2018

‘De mythe van de dood’ – Mirko Zilahy


 
Genre: thriller
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401608770
Aantal pagina’s: 379
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Commissaris Enrico Mancini heeft moeite om zijn privéproblemen te verwerken. Een paar maanden geleden is zijn vrouw Marisa na een slopende ziekte overleden. Hij was daarbij niet aanwezig omdat hij met een heftige zaak bezig was: een seriemoordenaar maakte Rome onveilig. Hij kan het zichzelf niet vergeven dat hij niet bij haar overlijden was.

Opnieuw wordt Rome echter opgeschrikt door een seriemoordenaar en zijn aanwezigheid bij het onderzoek is dringend vereist. Ditmaal is het een moordenaar met een bijzondere obsessie: de slachtoffers worden na hun dood zodanig gemodelleerd dat ze op standbeelden van mythologische monsters lijken. De moordenaar wordt daarom in de media ‘de beeldhouwer’ genoemd. Mancini gaat ondanks zijn problemen toch met zijn team op jacht. ‘De beeldhouwer’ verplaatst zich door heel Rome en maakt meerdere slachtoffers. In het begin lijkt alle logica zoek en raken Mancini en zijn team steeds verder gefrustreerd.

Maar dan wordt een lid van het team aangevallen, hij raakt levensgevaarlijk verwond en weer voelt Mancini zich schuldig, hij had de aanval wellicht weten te voorkomen. Dan blijkt het belang van een team: zijn teamgenoten geven hem de juiste feedback, Mancini herpakt zich, zijn profilerkwaliteiten maken dat het net rondom de seriemoordenaar zich langzaam maar zeker sluit. Hoe meer de moordenaar in het nauw gedreven wordt, hoe sneller de moorden plaats vinden. In het park van Bomarzo komt het tot een spannende en verrassende ontknoping.


Conclusie
De mythe van de dood is geen makkelijk boek om te lezen, het is geen pageturner maar veeleer een psychologische roman. Het centrale thema is transformatie. Alle hoofdrolspelers in het boek, dat zijn er meer dan je vooraf verwacht, maken op een of andere manier een transformatie door. Rechtvaardigheid en werkelijkheid staan in het boek centraal en ze worden bovendien vanuit wisselend standpunt bezien. Het verhaal wordt dan ook steeds vanuit een ander perspectief verteld. Dat kan verwarrend zijn maar het levert ook prachtige perspectiefwisselingen op. Mirko Zilahy neemt je bovendien mee op speurtocht in een duister Rome waar het regenachtig en koud is. Verwijzingen naar bekende ‘oude’ verhalen zijn er volop, ik heb ervan genoten. Al met al een prachtig boek, een goed vervolg op zijn debuut Schaduw met opnieuw in de hoofdrol Enrico Mancini, een menselijke commissaris die met zijn verdriet worstelt. Vier sterren, geen vijf omdat je het boek toch af en toe weg moest leggen om een aantal zaken te laten bezinken en de grote lijn in het verhaal weer op te pakken.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

vrijdag 13 juli 2018

‘De Kim-dynastie’ – Casper van der Veen



Genre: Non-fictie, geschiedenis
Uitgever: Van Oorschot
ISBN: 9789028280250
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 375
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Van Oorschot voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

Dit boek vertelt de geschiedenis van Noord-Korea vanaf 1945 en legt vooral de nadruk op de Kim-familie die er de touwtjes in handen heeft sinds 1948. Het start bij de opkomst van Kim Il-Sung en hoe hij zijn regime steeds meer en meer liet uitgroeien tot een gesloten en geïsoleerde staat met een bewind dat neigt naar dictatuur. Snel na zijn aantreden in 1948 kreeg hij de Noord-Koreaanse bevolking achter zich en kon hen ook blijvend in het gareel houden. Na zijn dood nam zijn zoon Kim Jong-Il het van hem over. Al snel werd duidelijk dat Noord-Korea nog verder geïsoleerd raakte onder hem.
Momenteel is Kim Jong-Un, de zoon van Kim Jong-Il aan de macht en zijn alle ogen op hem gericht.

“Door meer te kijken naar wat het regime doet in plaats van wat het zegt en hoe het zich presenteert krijg je een beter beeld van wat voor land Noord-Korea is”

We leren het echte Noord-Korea kennen als een machiavellistisch, strategisch systeem en niet als een of ander gestoord bewind. Noord-Korea is enerzijds het land van armoede en enorme voedseltekorten met als gevolg enorme hongersnoden. Anderzijds staat daar hun internationale kernwapendreiging tegenover. Men doet er ook aan geschiedvervalsing om hun eigen bevolking een rad voor de ogen te draaien, zodat ze de regering slaafs blijven volgen.

Conclusie

Casper van der Veen is redacteur van de NRC nieuwsdienst en is freelance journalist. Als buitenlandjournalist is hij gespecialiseerd in Rusland, Noord-Korea en conflictgebieden. ‘De Kim-dynastie’ is zijn debuut, waarmee hij toch wel een pareltje geschreven heeft. Het is niet makkelijk om eender welk geschiedenisboek te schrijven en dat dan zo te brengen dat het toegankelijk is voor het bredere publiek. In dit geval is de auteur daar met glans in geslaagd.

donderdag 12 juli 2018

Boek van de maand 'Manzanilla' - Bookflash en WIN actie !






EEN leesfragment UIT DE SPANNENDE ROMAN ‘MANZANILLA’

Het was buiten nog aangenaam en Hester nam haar dochters mee de achtertuin in. Daar konden ze rustig nog een uurtje spelen voor ze aan het avondeten zou beginnen. Met verse smoothies voor de kinderen en een groot brok chocolade voor zichzelf was dit voor haar het ultieme genieten van hun nieuwe onderkomen. Ze keek bewonderend naar de achterzijde van het klassiek gebouwde huis. De witgepleisterde muren, het rieten dak, de grote ramen met roeden, de balustrade in de royale hal. Ze waren er als een blok voor gevallen toen Koert en zij op zoek waren naar het perfecte familiehuis.
De lokale makelaar had het op de route langs enkele beschikbare huizen eigenlijk niet willen laten zien omdat het maar tot aan het einde van het jaar verhuurd werd. Daarna zou het huis verkocht worden door de erfgenamen die volgens de makelaar in een lange afwikkelingsprocedure waren verwikkeld. Toen de makelaar het prachtige smeedijzeren hek had geopend en ze de oprit waren opgelopen, was Koert echter meteen verkocht.

Het huis lag een paar kilometer van het strand en bij het verhuurde perceel hoorde ook een zomerhuis, verstopt in de diepe achtertuin. Koert wilde als eerste de tuin zien, terwijl Hester liever binnen wilde kijken. De fraaie entree met marmeren vloer omarmde haar als een warme deken. De paneeldeuren, de badkamer met een jacuzzi, de muren die waren afgewerkt met een natuurlijke kalkverf, alles vond ze mooi. De praktische indeling, het rieten dak, het aparte washok en de grote woonkeuken met uitzicht op de riante tuin hadden ervoor gezorgd dat ze haar keuze snel had gemaakt, iets wat normaal niet zo snel gebeurde. Binnen een uur was de huur beklonken.

Koert was de weken erna euforisch geweest omdat de villa hem deed denken aan de lang vervlogen tijden in zijn ouderlijk landhuis en door zijn herinneringen aan lange lome zomers aan het Noord-Hollandse strand en de zee. En eindelijk – hij had het al vele keren tegen Hester gezegd – kon hij zijn oude studievrienden te logeren vragen. In Amsterdam had dat in het smalle grachtenpand nooit gekund. Koerts ogen hadden gestraald toen hij haar had aangekeken en haar beloofde dat het prachtige zomermaanden zouden gaan worden.

Hester had een golf van angst gevoeld toen ze het laatste gedeelte van de tuin, naast het zomerhuis, had gezien. Volgens de makelaar was het een uniek stuk tropische tuin, aangelegd door de toenmalige vrouw des huizes. Ze had naar adem gehapt toen ze grote stekelige cactussen, palmbomen en andere tropische planten zag.

Toen Koert de opkomende tranen in haar ogen had gezien, had ze een smoesje verzonnen dat dit haar aan haar vader deed denken, een tropisch bioloog in hart en nieren. En met een snik in haar stem had ze gezegd dat ze het verschrikkelijk vond dat hij dit paradijsje voorlopig niet zou zien. Hij was diep in het Zuid-Amerikaanse Amazonegebied bezig met een belangrijk plantenonderzoek. Koert was meteen zo begripvol geweest, hij begreep het volkomen dat ze haar vader miste. Maar het was geen verdriet geweest, het was een angstscheut die vanuit haar tenen een weg naar boven probeerde te zoeken.


We mogen zomaar drie exemplaren weggeven van 'Manzanilla' !! 

Vraag: Welk beroep oefent Hester's vader uit en waar bevindt hij zich? 

Stuur een mail met je antwoorden naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp de titel van het boek.

Lees dit ook even door:

- Mail het antwoord voor 22 juli middernacht
- Vermeld in je mail - buiten je eigenlijke naam - je gebruikersnaam op Facebook en je adresgegevens
- Zorg dat je lid bent van onze besloten groep, want enkel dan ding je mee
- Nog geen lid? Gefikst in een KLIK 




'Cody' - Bernice Berkleef




Genre: thriller
Uitgeverij: The House of Books
ISBN 9789044354911
Aantal pagina’s: 244
Uitvoering: e-book
Verschijningsdatum: 12 juli 2018

Met dank aan The House of Books voor het recensie-exemplaar

Jelka wordt ’s morgens verward wakker, het is veel later dan normaal dus ze haast zich uit bed om haar zoontje Cody te gaan verzorgen. Maar Cody ligt niet in zijn bedje. Zou haar man Oscar Cody toch meegenomen hebben? Normaal gesproken gaat Cody op die dag niet naar de crèche maar blijft ie lekker bij Jelka. Jelka probeert Oscar te bereiken maar krijgt geen gehoor, hij blijkt ook niet op zijn werk te zijn en Cody niet op de crèche.

Wanneer na een paar uurtjes de politie voor de deur staat, wordt Jelka’s ergste nachtmerrie waarheid: Cody is dood. Blijkbaar heeft Oscar Cody meegenomen maar is hij Cody vergeten af te zetten op de crèche. Cody is in de auto overleden aan oververhitting. Oscar is voor ondervraging op het politiebureau, hij kan namelijk niet vertellen waar hij de afgelopen uren is geweest.

Jelka staat er niet alleen voor, haar ouders zijn er vrijwel meteen voor haar evenals vrienden en collega’s. Maar Jelka kan niemand om zich heen verdragen, alleen bij Lisette, haar beste vriendin sinds haar jeugd, kan ze zichzelf zijn. Lisette had haar, aan het begin van de relatie met Oscar, al voor hem gewaarschuwd. Ook haar vader heeft de politie verteld dat hij Oscar geen goede echtgenoot vond voor zijn dochter.

In eerste instantie twijfelt Jelka niet aan Oscar, Oscar is een goede echtgenoot en een lieve vader maar er blijft iets spoken in haar gedachten. Heeft ze nou gedroomd, dat Oscar haar wilde drogeren in de nacht voor de verdwijning van Cody of heeft ze dat werkelijk gehoord? En dan komt een collega van Oscar haar ook nog vertellen dat Oscar een verhouding met een jongere vrouw heeft.
Jelka kan het allemaal niet meer aan, langzaam wordt het haar duidelijk dat haar huwelijk niet zo goed was als ze dacht. Zou Oscar dan toch? Of zijn nieuwe vriendin? De auteur houdt je lang in spanning, de ontknoping is verrassend!

Conclusie
Cody is een verrassend boek. Het gaat over Jelka en Oscar die al vele jaren bij elkaar zijn en hun geluk bekroond zagen met de geboorte van Cody. Al lezend kom je erachter dat het huwelijksgeluk van Jelka en Oscar maar zeer relatief was. Oscar bijvoorbeeld had in de afgelopen jaren een behoorlijke depressie, net veertig geworden en niet goed wetend wat hij met zijn leven wilde. Een jonge vriendin, Nadine, heeft hem uit zijn lethargie gehaald, seks met haar was toch van een heel andere orde dan seks met zijn rustige, lieve en vooral onderdanige Jelka. Maar als Jelka zwanger wordt, kiest hij toch voor Jelka.

De auteur bouwt het verhaal goed op. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersonen: Jelka, Oscar, Nadine (uit haar dagboek) en Lena, de moeder van Jelka. Hun verhalen lopen zeer uiteen, maar uiteindelijk komen de verhaallijnen bij elkaar en wordt de ontknoping onafwendbaar maar ook logisch. Een prima boek dat je aan het nadenken zet. Geen pageturner, niet echt spannend maar wel een mooi plot. Voor mij drie sterren, een goed boek.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

woensdag 11 juli 2018

'Zwanenbroeders' - René van Rijckevorsel


 
Genre: thriller
Uitgeverij: Prometheus
ISBN 9789044635829
Aantal pagina’s: 313
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan Prometheus voor het recensie-exemplaar

’s-Hertogenbosch, 8 mei 2018, in de Verwerstraat wordt een moord gepleegd: de eigenaar van een kunsthandel, Lucas van Beyens, komt daarbij om het leven. Veiligheidscamera’s hebben een gedeelte van de moord vastgelegd. De moordenaars zijn twee gemaskerde mannen die na de moord nog een Arabische tekst op het slachtoffer achterlaten. Ze hebben bovendien nog een voorwerp buitgemaakt waarvan men niet weet wat het is. Een team van de Bossche politie onder leiding van Maryem Majoubi gaat op jacht naar de moordenaars.

Stone Town, Zanzibar. De zoon van Lucas, Mattie (Matthijs) van Beyens begeleidt weesjongens onder meer door met hen te voetballen. Hij heeft het daar naar zijn zin, totdat hij bericht krijgt dat zijn vader is vermoord. Hij kan niet geloven, dat zijn vader slachtoffer zou zijn geworden van een ordinaire roofmoord. Hij vliegt terug naar Nederland om zijn vader te begraven. In Nederland wordt hij opgevangen Melly d’Yvoy en zijn vriendin Farah Vafamehr. Melly was de beste vriend van zijn vader. Lucas en Melly waren lid van de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap. Deze broederschap bestaat bijna zevenhonderd jaar, op 15 augustus 2018 zal dat zevenhonderdjarig bestaan gevierd worden. De leden van dit broederschap worden ook wel Zwanenbroeders genoemd. Zou er een verband zijn met de broederschap en de moord op Lucas van Beyens? Maryem Majoubi denkt van wel, maar al snel loopt het spoor naar de moordenaars dood en besluit de chef van Maryem, dat het onderzoek wordt stopgezet.

Matthijs kan dit niet verwerken en besluit zelf achter de moordenaars aan te gaan met de gegevens die hij heeft gevonden in zijn ouderlijk huis. Zijn speurtocht vol gevaren leidt hem door heel Europa.

Ook Maryem besluit om het er niet bij te laten zitten. Ze heeft er persoonlijk belang bij, want haar dochter Lily is vermist en er lijkt een connectie te zijn met Lucas van Beyens. Als ze op non-actief wordt gezet, belet niets haar om op eigen houtje verder te speuren.

Alles lijkt bij elkaar te komen op 15 augustus 2018, bij de viering van het zevenhonderdjarig bestaan van het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap in de Sint-Jans Kathedraal in ’s-Hertogenbosch. Daar volgt een spannende ontknoping van een prachtig verhaal!

Conclusie
René van Rijckevorsel is er prima in geslaagd om de geschiedenis van het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap in een spannende thriller te verwerken. In ’s-Hertogenbosch zijn de Zwanenbroeders nog steeds bekend. Zo was ook de beroemde schilder Jeroen Bosch lid van het broederschap. Het museum Het Zwanenbroedershuis, Hinthamerstraat 94 ’s-Hertogenbosch, is een absolute aanrader voor de bezoekers van deze stad. René van Rijckevorsel beschrijft het centrum van ’s-Hertogenbosch op een onderhoudende manier als onderdeel van zijn thriller. Ik heb dan ook dubbel genoten: een spannende thriller én een beschrijving van het prachtige ’s-Hertogenbosch! Vier sterren voor dit heerlijke boek.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

Lees hier het INTERVIEW met René van Rijckevorsel

In gesprek met ... René van Rijckevorsel






Onze vliegende reporter in gesprek met René van Rijckevorsel

‘Mijn levensmotto is: “hoe meer je doet, hoe meer je kunt”. Discipline, daar gaat het om. “Ask a busy man, when you want something done,” zei Churchill al. Zwanenbroeders is mijn derde boek. En dat schrijven moet naast mijn meer dan volle baan. Dat betekent avonden, weekends en vakantie. Gewoon doorwerken.’

Aan het woord is René van Rijckevorsel. We zitten op zijn werkplek, het redactiekantoor van Elsevier weekblad, vlak bij de Johan Cruyff Arena. Zijn pas verschenen boek Zwanenbroeders speelt zich onder meer af in ’s Hertogenbosch. De nauwkeurige beschrijving van de straten en omgeving doet vermoeden, dat René daar geboren is?

René: ‘Nee, eigenlijk als enige uit de familie kom ik niet uit Brabant. Grote katholieke familie. Ik ben in Den Haag geboren en heb daar op school gezeten. Niet op het Aloysius college [noot Roelant: een bekende rooms-katholieke school in Den Haag, die in 2016 is opgeheven], maar op een openbare school, het Maerlant, waar ook Rutte op gezeten heeft. Mijn ouders lieten me heel vrij in mijn studiekeuze. Dat resulteerde in de keuze voor Nederlands en niet voor rechten of medicijnen zoals de meeste van mijn familieleden. In Utrecht heb ik dat gestudeerd. Ik weet eigenlijk niet meer, waarom ik toen niet voor Amsterdam heb gekozen, hahaha.

Ik wou altijd al in de journalistiek. Het was alleen een beetje slechte tijd om een baan te vinden, toen ik afstudeerde. Dat was 1987. Ik ben toen als freelancer begonnen. Voor bedrijven schrijven en video’s maken. Dat liep wel goed moet ik zeggen. Maar dan ben ik mijn huidige vrouw tegengekomen. Die was diplomaat. Die werd opeens in Tunis geplaatst. Toen ben ik meegegaan. Daar ben ik begonnen als correspondent van de regio.

Dat was een heel spannende tijd, de opkomst van de Fis en bovendien brak de Golfoorlog uit. Op de laatste dag van de Golfoorlog, in 1991, werd een collega van mijn vrouw vermoord, de tweede man van de ambassade. Dat was erg heftig. Die moord is nooit opgelost! Die zomer zijn we terug naar Nederland gegaan. Dat verhaal heeft heel lang in mijn hoofd gezeten. Ik wist niet goed wat ik er precies mee zou gaan doen. Eerst dacht ik aan een non-fictie boek. Maar ik kwam niet achter al die geheimen. Dus dat lukte niet. Toen heb ik even gedacht aan een roman, maar dat ging aanvankelijk ook niet lekker.

Jaren later heb ik iets aan de Bezige Bij laten lezen. Die zeiden: het is heel spannend, waarom maak je er geen thriller van? Toen viel eigenlijk het muntje. Faction, een thriller met waargebeurde elementen was ideaal voor mijn verhaal. Helemaal fictie vind ik niet leuk; daar ben ik toch te veel journalist voor. Ik wil ook dat de mensen na het lezen van mijn verhaal er iets van opgestoken hebben. Dus dat is mijn eerste thriller geworden, die ook Tunis als titel heeft. Ik had Tomas Ross als begeleider. Ze wilden ook een tegenhanger hebben voor al die vrouwelijke thrillerauteurs, de witte-wijn-thrillers zeg maar. Ik heb veel van hem geleerd. Ten eerste: tempo, tempo, tempo. En verder moet de hoofdpersoon de actie zelf uitlokken. Hij moet het zelf uitvinden, het niet aangereikt krijgen. Korte hoofdstukken houden ook het tempo erin. Was erg grappig om hem als begeleider te hebben.’
‘Later, eind jaren 90 zijn we in Zimbabwe geweest. De tijd die we daar doorgebracht hebben, is de basis van mijn tweede thriller geworden, Zim. Een fijne tijd hebben we daar gehad. Het was wel het begin van de downfall van Mugabe. Heel veel witte boeren zijn verdreven. Grappig genoeg heb ik de strijd van vorig jaar tussen de vrouw van Mugabe en de vicepresident Mnangagwa al eerder voorspeld. Dat staat al in mijn boek, terwijl het vorig jaar pas gebeurde. Dat is het leuke van mijn vak. Als journalist zit je goed in de materie en kun je bepaalde zaken aan voelen komen.’






Roelant: ‘Het grote voordeel van schrijver zijn, is dat je overal kunt wonen. Zwanenbroeders speelt zich voor een gedeelte af in Zanzibar, Tanzania. Leuk detail dat je op die plek waar zoveel prachtig houtsnijwerk en versiering is gemaakt, ook in deuren en poorten, een “authentieke vervalsing” laat maken van kerkelijke kunst.’

René: ‘Ik had twee boeken geschreven die zich in Afrika afspeelden. Ik wou ook een linkje naar Nederland, maar ook Afrika erin. Vandaar Zanzibar. Een hele leuke mix van culturen heb je daar. Uiteindelijk heeft mijn vrouw de diplomatie verlaten en zijn we teruggekeerd naar Nederland. Het gesleep met die opgroeiende kinderen werd een gedoe. We wilden de kinderen in Nederland verder laten opgroeien. En ik heb ook veel te leuk werk hier, bij Elsevier. Ik werk hier al sinds ’93-’94 of zo. Een paar jaar ertussenuit geweest naar Zimbabwe, maar daarna mocht ik weer terugkomen.’

Roelant: ‘Toen ik even op je wachtte, heb ik in een willekeurige Elsevier gebladerd die er lag, en mijn oog viel op een artikel over mensen die hun eigen land waren ontvlucht en hier in Nederland politiek asiel hadden gekregen. Diezelfde mensen gingen op vakantie terug naar hun land van oorsprong. Precies hetzelfde beschrijf jij in je boek.’

René: ‘Ja, dat is toch krankzinnig! Af en toe zo’n klein zinnetje in je boek is leuk. Dan laat je dat je hoofdpersoon zeggen en zich daarover verbazen. Dat hoeft dan niet eens precies jouw eigen mening te zijn. Ik werk niet met schema’s of zoiets. Het begin en het eind staan vast. Daartussen mag ik heerlijk losgaan. Dat vind ik de leukste manier van werken.’

Roelant: ‘Dan komen we bij je nieuwe boek, Zwanenbroeders, een genootschap waar je zelf ook lid van bent. Er zijn nogal strenge voorwaarden om daar lid van te worden. Hoe is je dat gelukt?’

René: ‘Mijn hele familie komt al zo’n 200 jaar uit ’s Hertogenbosch. Ik ben al de zesde generatie die lid is van de Zwanenbroeders. Mijn vader, grootvader, overgrootvader enz. Tot mijn 40-ste had ik er niet zoveel oren naar. Maar toen dacht ik: wie ben ik om met die traditie te breken? Ik ben alleen zelf niet zo heel erg religieus. Maar dat aspect valt heel erg mee. Het is ook ontzettend dierbaar om samen met mijn vader, die 84 is, naar een bijeenkomst te gaan. We maken er een uitje van; mooi aangekleed in een rokkostuum, hotel geboekt. Het leuke is ook: het gaat ergens over. Als je elkaar maar een á twee keer per jaar ziet, ga je niet over je nieuwe auto praten, maar zijn het echt goede gesprekken. Hoewel het opgericht is als Mariavereringsgenootschap zijn de gesprekken open en niet dogmatisch. Het gaat over het leven. Sinds 1642 is het oecumenisch. Dat is op zich al heel bijzonder. Dit jaar vieren we ons 700-jarig bestaan. Diverse leden schrokken wel even, toen ze erachter kwamen dat ik een boek ging schrijven waarin een belangrijke rol voor het genootschap is weggelegd. Ik heb dat niet van tevoren gezegd.’

Roelant: ‘Ik vind het een erg goed boek. Het leest als een thriller van Dan Brown.’

René: ‘Ik doe het echt voor de leuk, dat schrijven. Voor het geld is het niet. Je weet hoeveel schrijvers verdienen. Daar hoef ik het echt niet voor te doen. Het is vanwege de ontzettend leuke reacties die ik krijg. Het geeft mij plezier om te schrijven en het doet me veel plezier dat ik er zulke aardige dingen over hoor. Ik schrijf boeken die ik zelf zou willen lezen. Ik heb tot nu boeken geschreven in 2014, 2016 en nu 2018. 2020 ga ik niet halen ben ik bang. Ik heb wel een begin van een idee, maar nog niets op papier. Komende vakantie ga ik daar verder over nadenken. De aandacht voor dit boek is heel prettig; deze week nog een mooie recensie in een landelijk dagblad.’

René, dank je wel voor dit prettige interview.

Roelant de By - vliegende reporter voor De Perfecte Buren

Lees hier de RECENSIE van 'Zwanenbroeders'







dinsdag 10 juli 2018

Boekpresentatie van Diana van Hal, Roelant was erbij!








Afgelopen zaterdagmiddag - 7 juli - was de presentatie van Diana van Hal’s nieuwste boek De Greenwood Moordenaar, het derde deel van de Bennet & Rowley Mysteries. Het eerste deel heet De verzamelaar, en het tweede deel Bloeden zal je. En nu anderhalf, twee jaar later is er deel drie.

In de bovenzaal op een prachtige locatie aan het water in Almere staat een tafel met de schrijfster erachter die geïnterviewd wordt door Patricia Bruens. Na een paar vragen over de totstandkoming van het boek kwam Diana met een interessant verhaal over de FBI. Ze had de stoute schoenen aangetrokken en direct aan de FBI allerlei vragen gesteld. Leuk om te horen hoe daar bijzonder sympathiek op werd gereageerd. Aanvankelijk was ze benauwd dat de FBI haar zou natrekken op internet en dan woorden en zoektermen tegen zou komen als ontbinding, perfecte moord enz.

Na afloop van het vraaggesprek ging Diana nog enkele mensen bedanken en had bloemen voor hen. Toen was het de beurt voor de gasten om hun boek te laten signeren. Diana nam uitgebreid de tijd om zich te laten fotograferen en iets persoonlijks in de boeken te zetten. Op de mooie boekenlegger die in het boek zit, staat een tekst die ik u niet wil onthouden:

“If you only read books everyone else is reading, you can only think what everyone else is thinking.”

Een mooie spreuk waarmee ik dit boek graag aan een ieder wil aanraden.





Roelant de By - interviewer, vliegende reporter en recensent van ‘De Perfecte Buren’

Binnenkort kun je de recensie van Patrice lezen op ons blog !!!

Lees hier de RECENSIE van De Verzamelaar
Lees hier de RECENSIE van Bloeden zal je


‘Het sneeuwmeisje’ – Rene Denfeld


Genre: Roman
Uitgever: Harpercollins
ISBN: 9789402700824
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: maart 2018

Dank aan Uitgeverij Harpercollins voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Vijf jaar geleden gebeurt er iets afschuwelijks. Iets wat al jarenlang een traditie was en zo normaal, het uitzoeken van een kerstboom in het bos, blijkt het begin van een periode vol wanhoop en angst. Een gezin verliest hun vijfjarig dochtertje Madison even uit het oog in het besneeuwde gebied van Oregon, en het meisje lijkt van de aardbodem verdwenen. Er is alles aan gedaan om haar te vinden, maar het grillige gebied met metershoge sneeuw en verraderlijke bergen maakt het zoeken haast onmogelijk. Het is vroeg donker en het weer kan ineens omslaan. Ondanks de zoekacties lijkt ieder spoor weggevaagd en Madison wordt niet gevonden. Nu, jaren later zien de ouders van Madison een lichtpuntje. Ze hebben gehoord van de zogenaamde ‘Kindvinder’ en nemen contact met haar op, zij is hun laatste en misschien wel enige hoop.

Naomi heeft door bijzondere omstandigheden uit haar jeugd een zesde zintuig ontwikkeld. Het gaat om een niet alledaagse intuïtie, je zou het ook een overlevingstactiek kunnen noemen, waarmee ze veel opzien baart. Het is haar al vaker gelukt om onvindbare kinderen op te sporen, zodat hun ouders en familie verder kunnen. Of dat nou gaat om de vondst van een levend of overleden kind. Naomi gaat puur intuïtief te werk en gaat geen enkele uitdaging uit de weg. Gedreven door de drang om ouders rust te geven en de kinderen te vinden heeft ze zich als een echte natuurkenner ontwikkeld. Ze is onverstoorbaar wanneer ze eenmaal aan het zoeken gaat en kan zich op dit gebied een echte deskundige noemen. Een betiteling waar het de bescheiden Naomi helemaal niet om te doen is. Ze is een ‘loner’, vertrouwt eigenlijk alleen zichzelf maar heeft daar dan ook een hele goede reden voor. De drang naar vrijheid, die voor de verdwenen kinderen én voor zichzelf is haar grootste drijfveer. Ze is niet te stoppen en dat is niet altijd zonder gevaar.

maandag 9 juli 2018

‘Breng me terug’ – B.A. Paris



Genre: thriller
Uitgever: Ambo/Anthos
ISBN: 9789026342943
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 327
Uitgave: 26 juni 2018

Met dank aan uitgeverij Ambo/Anthos voor dit recensie-exemplaar

Op de terugweg van hun skivakantie maken Finn en Layla een korte tussenstop bij een benzinestation. Wanneer Finn terugkeert van het toilet blijkt Layla verdwenen te zijn. Hierop wordt Finn aanvankelijk beschuldigd van moord op Layla, maar er zijn geen bewijzen en er is ook geen corpus delicti. In de jaren die volgen probeert Finn er terug bovenop te komen en na een zware depressie gaat hij opnieuw aan de slag. Op deze manier probeert hij zijn leven weer op te bouwen.

Twaalf jaar later heeft hij een relatie met Ellen, Layla’s zus. Na ongeveer een jaar wil hij zich eindelijk terug settelen en vraagt haar ten huwelijk. Maar net nu vindt Ellen iets dat hen weer aan het verleden herinnert. Zal hun relatie dat wel overleven? Is Layla terug? Is er iemand die een spelletje met hen speelt?


B.A. Paris is bekend van Achter gesloten deuren en Gebroken, beide zeer populaire thrillers. Haar boeken zijn zeker origineel te noemen, het zijn niet de traditionele thrillers, waarin er een moord gepleegd wordt en een of andere inspecteur op onderzoek gaat. Bij B.A. Paris wordt er steeds op een andere manier een misdaad gepleegd waardoor lezers telkens op een verkeerd spoor gezet worden. Ik heb enkel Achter gesloten deuren reeds gelezen en enorm van het verhaal genoten, hoewel ik het nogal moeilijk had met de schrijfstijl. En net zoals in haar voorgaande boeken is Breng me terug opnieuw een spannende en originele thriller, waarbij je als lezer de plot totaal niet kunt zien aankomen.

In een eerste deel van het verhaal wordt alles verteld vanuit het perspectief van Finn, via flashbacks wordt er afwisselend gesprongen van het heden naar twaalf jaar geleden, toen Layla verdween. In een tweede deel zijn afwisselend Layla en Finn aan het woord. Op deze manier leer je de personages wel goed kennen en weet je wat er in hen omgaat. De auteur heeft een eenvoudige, oppervlakkige schrijfstijl, soms mis ik dan ook wat meer diepgang in de personages, maar dit kan wel eens opzettelijk zo zijn om geen spoilers te verklappen.

Het verhaal speelt een zins begoochelend spelletje met zijn lezers, niets is wat het lijkt en na het lezen zal je zeker nooit meer op dezelfde manier naar de kleine matroesjka-poppetjes kijken… ! Meerdere keren zat ik dan ook op het verkeerde spoor, dus spanning verzekerd! Het boek leest bovendien als een trein, in geen tijd had ik het uitgelezen. Ik ben dan ook zeker benieuwd naar de komende boeken van deze auteur, en vooral met welk kronkels zij dan de lezer zal verrassen.

Breng me terug is zeker een aanrader voor de thrillerfans die eens iets anders willen dan de bekende klassieke thrillers, maar ook andere lezers die eens iets spannends willen lezen zullen dit boek goed vinden. Het verhaal is weer top, maar de schrijfstijl vond ik iets te oppervlakkig. Daarom krijgt dit boek een score van 4 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren









‘Dansen in diep water’ – Laure van den Broeck



Genre: Young Adult
Uitgeverij: Lannoo
ISBN: 9789401452519
Aantal pagina’s: 283
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan Uitgeverij Lannoo voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
Laure van den Broeck (1977) is een Vlaamse auteur uit Brugge die Nederlandse en Engelse taal en letterkunde studeerde aan de universiteit alvorens zij vertrok naar New England in de Verenigde Staten en vervolgens naar Engeland. In beide landen schreef zij jeugdboeken. Na haar definitieve terugkeer in New England schreef zij “Dansen in diep water’. Tevens heeft ze een roman vertaald naar het Nederlands voor Uitgeverij Lannoo en schrijft ze columns in een hardlooptijdschrift. Hardlopen is naast schrijven haar grote passie.

Inhoud
Na een vliegtuigcrash belanden een elftal meisjes die elkaar niet kennen op een onbewoond eiland. De kennismaking verloopt goed maar al snel treden er onderlinge irritaties op en leidt het wachten op redding tot een hachelijk avontuur waarin overleven centraal staat. Het boek is een tegenhanger van ‘Lord of the flies’ van William Golding uit 1954. Een roman waarin een groep jongens dient te overleven op een onbewoond eiland, na een vliegtuigcrash. Laure verwijst hiernaar in de inleiding van het boek en is benieuwd of meisjes zich anders gedragen dan jongens in een identieke situatie.

Mijn mening
Daar waar de achterflap prachtig geel is en een uitermate uitnodigende korte samenvatting van de inhoud geeft, is de start van het boek allesbehalve eenvoudig. Het eerste hoofdstuk van het boek bevat poëtische, volwassen zinnen waarin veel ruimte wordt geboden aan visualisatie van gedachten. Ieder zelfstandig naamwoord heeft minimaal een bijvoeglijk naamwoord ervoor waardoor de gemiddelde lengte van een zin vier regels beslaat. Dit belemmert dat ik direct het verhaal wordt ingezogen. Het maakt de kennismaking en identificatie met de ik-persoon erg lastig. Ik hoop dat de lezersdoelgroep zich door deze fase heen kan worstelen.

Wanneer een puber neerstort met een vliegtuig en bij bewustzijn komt, vrees ik dat de gedachte ‘Ik keek omhoog, langs de torenende bomen naar de lucht, die zo zuurstofblauw was als de lucht op een postkaart uit de bergen’, niet erg waarschijnlijk is. En daarmee zijn de prachtige dichterlijke volzinnen niet altijd even realistisch. De dichterlijke teksten zijn prachtig en verdwijnen vanaf hoofdstuk twee, van in totaal elf hoofdstukken, definitief uit beeld. Het verhaal krijgt hierdoor meer vaart en is leuker om te lezen. Als lezer ben je benieuwd op welke wijze de tieners worden gered.

Alle elf meisjes hebben Engelse namen en dit verbaasde mij in eerste instantie omdat het om een Vlaamse auteur gaat. Bij onderzoek naar de auteur begreep ik deze keuze beter. De leeftijd van de elf meiden laat zich moeilijk raden. Ik gok zelf een jaar of vijftien. Aan het eind van het boek blijkt één romanfiguur al een auto te rijden, waarbij ik denk dat het om een Amerikaanse tiener gaat. De elf personages zijn vrijwel allemaal verschillend qua karaktereigenschappen en levensinstelling. Houding en gedrag zijn hierdoor fascinerende componenten als gegeven voor een psychologisch intrigerend schouwspel. Ik verheugde mij op een psychologische onderlinge strijd met als persoonlijk doel te overleven. Helaas gebeurt er weinig op dit vlak. Ondanks de gebeurtenissen blijven alle personages muurvast zitten in hun eigen basishouding en gedrag. Omdat deze gebeurtenissen ook tot gevolg hebben dat er meisjes omkomen, is het een vreemde gewaarwording dat dit geen enkel effect heeft op de anderen. Dit vind ik ongeloofwaardig en strijdig met het echte effect van de beschreven gebeurtenissen op meisjes van deze leeftijd. Gemis van familieleden, eenzaamheid en twijfel over de toekomst komen minder aan de orde dan het vervaardigen van schelpenbikini’s. En als vader van een dochter in deze leeftijd kan ik dat niet rijmen met de werkelijkheid.

Het verhaal is wel spannend en zal lezers uit de leeftijd tot zestien jaar kunnen boeien. Het gekozen lettertype en de grote regelafstand zal ook lezers die moeite hebben met lezen, over de drempel kunnen tillen.

Eindoordeel
Het boek ziet er prima uit en de achterflap belooft een spannend verhaal. En dat is het ook. Daarnaast echter blijft het gevoel hangen, dat er meer in zat. Meer aandacht voor emotie passend bij de situatie. Meer gedrag dat past bij de leeftijd van de personages. Meer praten dan doen, zoals meisjes in de puberleeftijd zijn. Ik kreeg een spannend verhaal waarbij ik helaas meer toeschouwer was dan een betrokken deelnemer tijdens het lezen. De auteur heeft zeker potentie. Ik geef dit boek 2,5 sterren

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
“walk on beach, I sleep on sand, I walk in water
Salty sea got a hold on me
Daylight come, be it now or never”
(Kajagoogoo – Islands)