dinsdag 17 juli 2018

Boek van de maand 'Manzanilla' - José Kruijer






Genre: Roman
Uitgeverij: Nederlandse Auteurs Uitgeverij (NAU)
ISBN: 9789491535819
Aantal pagina’s: 278
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: 6 juli 2018

Met dank aan NAU Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
José Kruijer (1972) is een Nederlandse auteur uit Noord-Holland die naast een nagenoeg zilveren jubileum als juf op een basisschool, zeer bedreven bleek in het schrijven van slagzinnen, liedjes en teksten. In 2017 maakte zij haar debuut als auteur met haar roman ‘Verzwegen’. Binnen een jaar is hier haar tweede roman met de titel ’Manzanilla’.

Inhoud
Hester is enerzijds een gelukkig mens met een fijne man, twee schatten van kinderen, een invalbaan als juf op een basisschool, een hartsvriendin en voldoende geld. Anderzijds heeft ze te kampen met een eigenzinnige zus, een bemoeizuchtige tante en nicht, overgewicht en bovenal een groot geheim uit haar jeugd. En juist dat afschuwelijke verleden brengt alles wat mooi is, aan het wankelen. Het boek bevat naast een proloog en een epiloog, een zestigtal korte genummerde hoofdstukken.

Mijn mening
De omslag van het boek oogt als een oude botanische prent die afgezet met houten stokken werd opgehangen in de schoolklas. Ik ontdek pas nadat ik begin te lezen dat er qua visuele uitstraling raakvlakken zijn met de grote passie van zowel hoofdpersoon als auteur voor het onderwijs. De titel Manzanilla kon ik niet plaatsen en heb ik gegoogeld, voordat ik ben gaan lezen. Achteraf bezien heb ik door dit kleine vooronderzoek min of meer mijn eigen spoiler gecreëerd. Mijn tip is dan ook, om je als lezer te laten verrassen. Want dat zal gebeuren.

José Kruijer kiest, in tegenstelling tot de setting van haar debuutroman, voor een thuiswedstrijd. Zowel qua locatie als qua professie blijft José in haar vertrouwde omgeving. Haar kennis en kunde van het basisonderwijs in alle facetten, levert kwaliteit op. Het verhaal blijft dicht bij de werkelijkheid en roept herkenning en vertrouwdheid op bij iedereen die kinderen op school heeft of heeft gehad. En dat zonder uitvergroting zoals bijvoorbeeld in de televisieserie “De Luizenmoeder”. Zonder belerend te worden, laat de auteur zien dat er naast de reguliere schooluren nog veel andere taken zijn en dat een functie als juf zeker geen luizenbaan is. De hoofdstukken die zich afspelen op school, bevallen mij daarmee beter dan de gebeurtenissen in de huiselijke omgeving. De schrijfstijl blijft ook daar onverminderd krachtig, heeft vaart en staat bol van rake sfeerbeelden, sterke karakters en doorleefde emoties. De auteur heeft talent voor taal, dat is in iedere zin voelbaar. Vooral de dialogen zijn swingend als een zomerhit. De keerzijde zit wat mij betreft in de herhaling van gebeurtenissen die worden beschreven. Er zijn momenten dat er te weinig gebeurt en dat ik het idee heb, dat het korter kan. Aan het eind van het uiteindelijk spannende verhaal hadden de gebeurtenissen en de verhaallijnen integendeel juist meer tijd en ruimte mogen krijgen.

De personages hebben breed uiteenlopende karaktereigenschappen en wekken de juiste hoeveelheid sympathie dan wel weerstand op. Zo zijn er bijvoorbeeld de hulpvaardige, galante en avontuurlijke echtgenoot, de flirtende en complimenteuze wielrenner en de excentrieke schoolmeester. Een bont gezelschap dat het verhaal tot een kleurrijk geheel maakt.

Mijn sympathie voor de hoofdpersonages wordt wel wat getemperd door het luxe leven dat wordt geleid door de schooljuf en haar van een sabbatical genietende echtgenoot. Een erfenis in combinatie met een leven waarin het allemaal niet op kan, zorgt voor vraagtekens. Een ander punt van verwondering zit in het feit dat de kinderen te pas en te onpas alleen worden gelaten met andere personen dan de ouders. Deze gemakzuchtige houding vind ik niet consistent met andere karaktereigenschappen van beide ouders en met de royale ruimte in tijd die er naast hun professionele leven bestaat.

Het thema ‘pesten’ wordt met deskundigheid onder de aandacht gebracht. Daar waar je als lezer op het punt komt dat je uitschreeuwt “Zeg het nou gewoon”, is het helaas de pijnlijke waarheid dat de persoon die gepest wordt, daarmee niet naar buiten zal of kan komen. Die lijdt ondertussen in stilte. Hierdoor wordt het signaleren, behandelen en voorkomen van pesten bemoeilijkt, en dat wordt in het boek feilloos blootgelegd. Het krijgt de aandacht die het nodig heeft, al vanaf het basisonderwijs. Bij het slachtoffer in het boek ontstaat gelukkig de overtuiging, dat de ware vrede en vrijheid alleen van binnenuit kunnen komen.

Eindoordeel
Een recensie mag eigenlijk niet over de recensent gaan. Eigenlijk, want ik doe het toch. Dit was een boek waarvoor ik als mannelijk recensent buiten de grenzen van mijn comfortzone dacht te moeten gaan. Het tegendeel bleek waar. Als voetballiefhebber zat ik tijdens de WK-uitzending te lezen in dit boek. Ik moest weten hoe het zou aflopen, ik zou de samenvatting wel later bekijken. Iedereen kan dit boek met een gerust hart in de vakantiekoffer meenemen. Je partner kan het immers daarna ook met veel plezier lezen. Dit boek staat garant voor vele uren “Kwalletie tijm”. Ik geef dit boek 3 sterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
“None but ourselves can free our mind
(Bob Marley – Redemption Day)


Geen opmerkingen: