dinsdag 10 juli 2018

‘Het sneeuwmeisje’ – Rene Denfeld


Genre: Roman
Uitgever: Harpercollins
ISBN: 9789402700824
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: maart 2018

Dank aan Uitgeverij Harpercollins voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Vijf jaar geleden gebeurt er iets afschuwelijks. Iets wat al jarenlang een traditie was en zo normaal, het uitzoeken van een kerstboom in het bos, blijkt het begin van een periode vol wanhoop en angst. Een gezin verliest hun vijfjarig dochtertje Madison even uit het oog in het besneeuwde gebied van Oregon, en het meisje lijkt van de aardbodem verdwenen. Er is alles aan gedaan om haar te vinden, maar het grillige gebied met metershoge sneeuw en verraderlijke bergen maakt het zoeken haast onmogelijk. Het is vroeg donker en het weer kan ineens omslaan. Ondanks de zoekacties lijkt ieder spoor weggevaagd en Madison wordt niet gevonden. Nu, jaren later zien de ouders van Madison een lichtpuntje. Ze hebben gehoord van de zogenaamde ‘Kindvinder’ en nemen contact met haar op, zij is hun laatste en misschien wel enige hoop.

Naomi heeft door bijzondere omstandigheden uit haar jeugd een zesde zintuig ontwikkeld. Het gaat om een niet alledaagse intuïtie, je zou het ook een overlevingstactiek kunnen noemen, waarmee ze veel opzien baart. Het is haar al vaker gelukt om onvindbare kinderen op te sporen, zodat hun ouders en familie verder kunnen. Of dat nou gaat om de vondst van een levend of overleden kind. Naomi gaat puur intuïtief te werk en gaat geen enkele uitdaging uit de weg. Gedreven door de drang om ouders rust te geven en de kinderen te vinden heeft ze zich als een echte natuurkenner ontwikkeld. Ze is onverstoorbaar wanneer ze eenmaal aan het zoeken gaat en kan zich op dit gebied een echte deskundige noemen. Een betiteling waar het de bescheiden Naomi helemaal niet om te doen is. Ze is een ‘loner’, vertrouwt eigenlijk alleen zichzelf maar heeft daar dan ook een hele goede reden voor. De drang naar vrijheid, die voor de verdwenen kinderen én voor zichzelf is haar grootste drijfveer. Ze is niet te stoppen en dat is niet altijd zonder gevaar.

Wat meteen opvalt aan dit verhaal zijn de passages die door het sneeuwmeisje zijn geschreven. Indringende en kinderlijk geschreven en met enorme overeenkomsten met het Russisch sprookje ‘Het sneeuwmeisje’. Dit gaat over het dochtertje waar de Winterkoningin altijd van gedroomd maar nooit gekregen heeft. “Wanneer de Sneeuwgeest de Winterkoningin een dochter van sneeuw schenkt en tot leven wekt, is zij dolblij maar tegelijk ook bang dat haar sneeuwkind haar weer wordt afgenomen. Wanneer de Sneeuwgeest haar inderdaad ontvoert, breekt dat het hart van de Winterkoningin. Het meisje weet te ontsnappen en verdwaalt. Al dwalend door het onherbergzame gebied wordt ze door een jongen gevonden die haar weer bij haar moeder terugbrengt.” Dit sprookje, dat echt bestaat, houdt het echte Sneeuwmeisje uit de passages mentaal overeind en geeft haar de drang te overleven in de situatie waarin ze zit, om terug te kunnen keren naar haar moeder, net als het echte Sneeuwmeisje. Het is dan ook snel duidelijk van wie deze passages zijn. Een optelsom van de omstandigheden maakt de conclusie niet al te moeilijk.

Het verhaal is in een bijzondere vorm gegoten. We hebben te maken met een duidelijk gedreven jonge vrouw, een Bear Grylls variant, die in nagenoeg alle weersomstandigheden kan functioneren om verdwenen kinderen te vinden. Soms neemt ze beslissingen die onverantwoord zijn en waar dan een toevallige Ranger aan te pas moet komen om haar te helpen. Die stukjes maken het verhaal soms wat ongeloofwaardig, want hoe doet ze dat dan anders? Is er altijd hulp paraat? Gezien haar drang om alles alleen te doen komt dat niet geloofwaardig over. Maar dat zal alleen een scherp oplettende lezer opvallen, het verhaal trekt enorm aan en fascineert van begin tot eind.

De persoonlijke verhaallijn van Naomi is best schrijnend te noemen. Deze jonge vrouw heeft nogal wat te verwerken en haar ervaringen maken de keuze voor het bijzondere beroep, of is het een roeping?, wel duidelijk. Ze heeft moeite met een paar basiselementen in het leven, zoals vertrouwen en liefde, maar die zijn volkomen te begrijpen gezien haar verleden waar je steeds meer over te weten komt. Toch is ze tot een bepaalde grens inlevend, maar haar gevoel voor de realiteit verliest ze nooit uit het oog. Ze weet wat de uitkomsten kunnen zijn. De auteur heeft dat allemaal mooi verwerkt, laat niet het achterste van de tong zien en geeft het toch al dramatische verhaal daarmee extra cachet. Dat gebeurt ook door een derde personage in het verhaal te introduceren die aan het sneeuwmeisje is gelinkt. Meer kan ik daar niet over vertellen want dat zou de clou weggeven. Zelf lezen dus!

Niet alles in ‘Het sneeuwmeisje’ is even duidelijk. Het verhaal speelt in verschillende periodes, op wisselende locaties en vanuit meerdere perspectieven. Het is niet altijd meteen duidelijk waar, of bij wie, je als lezer bent beland. Het is even wennen aan deze stijl, maar daarna gaat het prima. Het heeft een verrassende uitwerking wanneer je tóch in een ander scenario blijkt te zitten, dan je in eerste instantie dacht. Had de auteur daar gebruik gemaakt van een ander lettertype, dan was die verwarring ondervangen. Een detail, maar toch.

Conclusie is dat ‘Het sneeuwmeisje’ van Rene Denfeld je met vlagen koude rillingen bezorgt. Personages die leven tussen realiteit en dromen, waar de dood op de loer ligt, onvoorspelbaarheid van mens en natuur een vast element zijn en er eigenlijk maar één ding echt telt; gevonden worden. Hoe, wanneer en door wie is daaraan eigenlijk ondergeschikt. Naomi heeft dit alles nodig om een verloren deel van zichzelf te hervinden en zoekt intussen naar de verdwenen kinderen. De vraag is of zij wel gevonden willen worden?

‘Het sneeuwmeisje’ is een mooi en indringend verhaal met heftige gebeurtenissen waar iedereen potentieel verdacht is of de reddende engel kan zijn. Er is continu sprake van het al dan niet vertrouwen en vervolgens proberen te overleven in de breedste zin van het woord. Een modern, ijzig sprookje waarin niet altijd alles goed afloopt. Vier mooie sterren, een aanrader!

Patrice – Team De Perfecte Buren
 


Geen opmerkingen: