vrijdag 28 september 2018

WIN ‘Rusteloos’ van Damen & Vandermeeren







Gisteren verscheen bij Van Halewyck Rusteloos.
Rusteloos is een thriller die Hilde Vandermeeren samen schreef met Walter Damen en is het eerste deel van een trilogie.

Als klap op de vuurpijl mogen wij - dankzij Van Halewyck en New Book Collective - zomaar 3 exemplaren weggeven. 

Hoe kun jij Rusteloos winnen? Heel eenvoudig :-)

Weet jij het antwoord op onderstaande vraag stuur dan als de bliksem een mailtje naar perfecteburen@gmail.com met daarin je antwoord.

Wat doet Walter Damen in het dagelijkse leven? 
Maw, wat is zijn beroep?

- zet in het onderwerp ‘Vandermeeren & Damen’
- verstuur je mail vóór zondag 7 oktober middernacht
- vermeld in je mail je adresgegevens EN je gebruikersnaam op Facebook
- om kans te maken op een exemplaar moet je lid zijn van onze BESLOTEN groep op Facebook
- nog geen lid bij ons? Dat is gefikst is een KLIK 

Deze ochtend verscheen Nancy's recensie op ons blog. 
Nog niet gelezen? Klik dan vlug op de link en lees mee.

Succes en Go Go Go !




‘Chaos’ – Elsbeth de Jager



Genre: Chicklit
Uitgever: Tinteling Romance
ISBN: 9789492507082
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s:350
Uitgave: juni 2018

Dank aan Uitgeverij Tinteling Romance voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Lara is alles behalve happy. Ze bespreekt dit met haar vriendin want bij haar vriend Rutger krijgt ze geen duidelijkheid. Waarom het niet lekker loopt tussen Lara en Rutger is voor haar genoeg aanleiding om zich even terug te trekken op haar geliefde Texel. Ze overdenkt daar hun relatie en de fase waarin ze zich nu begeven. Het lijkt alsof Rutger zich steeds verder in zichzelf terugtrekt en Lara heeft geen idee wat er speelt. Dat er dan allerlei gedachten opdoemen is niet zo vreemd. Op Texel hoopt ze wat rust te vinden om te kunnen nadenken. Eenmaal ter plaatse ontmoet ze Marius. Ook hij heeft het nodige te verwerken en het is misschien dat wat hen verbindt. Deze onbekende man houdt haar een confronterende spiegel voor over haar leven alsof ze elkaar al jaren kennen. Hij overrompelt haar en ze beseft daardoor wat ze mist in haar leven. En dan is Marius weer net zo snel uit haar leven verdwenen. Maar niet zonder een belangrijke boodschap. Ze moet zorgen voor wat meer rimpels in haar leven.
Eenmaal thuis dringt ze aan bij Rutger op duidelijkheid. En dan is er chaos. Lara is boos en teleurgesteld, voelt zich voor gek gezet. In die boosheid doet ze echter nog een ontdekking waardoor Rutger nooit echt uit haar leven zal verdwijnen.

Deze kennismaking met de boeken van Elsbeth de Jager is een aangename. Ze beschikt over een luchtige, prettige schrijfstijl waardoor het boek aangenaam en vlot leest. Het verhaal begint in eerste instantie niet echt vernieuwend maar je voelt dat er iets broeit. Ze zet de personages heel menselijk neer en de emoties en twijfels van Lara zijn heel gemakkelijk te herkennen. Dat zorgt ervoor dat je het echt met haar te doen hebt. Haar boosheid en frustratie zijn heel begrijpelijk in een dergelijke situatie. Het verhaal doet in eerste instantie een beetje aan als een gewone gemiddelde feelgoodroman, maar een verbazingwekkende omslag maakt dit Chaos tot iets totaal vernieuwends. Dit thema is een zeldzaamheid in de romans die tot nu toe onder mijn ogen kwamen en dat siert de auteur enorm. Je lezer weten te verrassen met een dusdanig originele wending verdient lof.

Maar er zijn ook een paar puntjes die ook benoemd moeten worden. Wanneer je eenmaal bekomen bent van die ene heftige verrassing is de afloop vervolgens lichtelijk voorspelbaar. De niet alledaagse situatie had gevoelsmatig meer diepgang kunnen krijgen en daarmee had de auteur écht een knal kunnen maken. Door wat op de vlakte te blijven mist ze daarmee een kans de situatie én de personages als krachtige en veerkrachtige mensen te kunnen neerzetten, maar dat is mijn mening. Juist vanwege de originele inslag was meer uitdieping een mooie kans een maatschappelijk taboe te kunnen aankaarten en op de kaart te zetten. Nu gaat het een beetje ten onder in de rest van het verhaal en dat is jammer. Gedurfd is het zeker, een bijzonder moeilijke gezinssituatie aankaarten. Maar de sympathieke personages en de menselijke emoties maken dit boek tot een meer dan fijn boek, een aanrader.

Chaos is een lekker boek uit de stal van Tinteling Romance, dat sowieso heerlijk romantisch leesvoer uitgeeft. 3,5 dikke ster

Patrice – Team De Perfecte Buren
   

 

'Rusteloos' - Damen & Vandermeeren



Genre: thriller
Uitgeverij: Van Halewyck
ISBN: 9789461317681
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 336
Uitgave: 27 september 2018

Met dank aan Uitgeverij Van Halewyck voor dit vooruitlees-exemplaar.

Over de auteurs
Hilde Vandermeeren (1970) schreef meer dan veertig kinder- en jeugdboeken, waarvan vele werden bekroond met Nederlandse en Vlaamse literaire prijzen. Sinds haar jeugd verslindt ze thrillers en spannende romans. Met haar eerste psychologische thriller ‘Als alles duister wordt’ begon haar carrière als thrillerschrijfster en won ze meteen de Hercule Poirot publieksprijs 2013. Ook werd ze genomineerd voor de Diamanten Kogel 2013. Een van haar korte verhalen is verschenen in het bijzonder prestigieuze Ellery Queen Mystery Magazine en genomineerd voor de Derringer Award 2017 voor beste korte verhaal. Voor haar thriller Schemerzone won ze de Hercule Poirot Prijs 2017 en werd ze genomineerd voor de Bookspot Gouden Strop 2018.

Walter Damen (1971) is topadvocaat en strafpleiter. Hij studeerde rechten aan Ufsia en de universiteit Leuven en behaalde nog bijkomende certificaten in gerechtelijke geneeskunde, bemiddelen bij conflicten en jeugdrecht. Inmiddels bouwde hij zelf een succesvol kantoor uit, waarbinnen ook specialisering in andere rechtsgebieden dan strafrecht bereikt kon worden. Naast zijn werk als advocaat, heeft Walter Damen als coauteur reeds verschillende boeken uitgebracht. 

Samenvatting van het verhaal
Kirsten Hartogs is een achtentwintigjarige advocate die nu in Lissabon samenwoont met haar verloofde Tomás. Tien jaar geleden heeft ze België vaarwel gezegd om aldaar rechten te gaan studeren en het is een plaats waar ze haar hart heeft verloren. Kirsten heeft van jongs af aan altijd de intentie gehad om zich daar te vestigen.

Sinds een half jaar werkt ze bij het prestigieuze advocatenkantoor Fontes & Associados. Bij haar sollicitatie waren ze allen onder de indruk van haar uitmuntende studieresultaten, referenties van haar vorig kantoor en haar uitvoerige talenkennis. In het kantoor werken zo’n dertig advocaten en Kirsten werkt op de afdeling Strafrecht. Haar baas, Antonio Fontes, eist perfectie van zijn personeel en dus ligt de druk hoog om geen fouten te maken.

Dan is er plots een verontrustende verdwijning. De eenentwintigjarige Mariana Sá Pimentel is vermist. Zij is de dochter van Carlos Jorge Sá Pimentel, de partijvoorzitter van de Partido Socialista. Zijn populariteit is immens en dit nieuws slaat in als een bom. Al snel wordt er een verdachte opgepakt en Fontes roept Kirsten bij zich. Zij moet de verdachte, Marnick Tanghe, bijstaan in deze zaak. Tanghe, eveneens een Vlaming en een projectontwikkelaar, woont al acht jaar in Lissabon maar heeft iemand gevraagd die hem in zijn moedertaal kan bijstaan. Hij is aangehouden op verdenking van betrokkenheid bij de verdwijning maar beweert bij hoog en bij laag dat hij daar niets mee te maken heeft.

Het is Kirstens eerste grote zaak die ze krijgt toegewezen en het is dan ook een grote eer voor haar. Anderzijds zal het niet gemakkelijk worden om Tanghe bij te staan. Het onderzoek zal niet van een leien dakje lopen omdat de verdachte zijn verleden al breed wordt uitgesmeerd in zowel de Vlaamse als Portugese kranten. Hij is al aan de schandpaal genageld voordat hij veroordeeld wordt. Het is zonder enige twijfel dat deze hele zaak enorm veel persbelangstelling zal krijgen!

Miguel Rodrigues is journalist bij Público en wil meer te weten komen over Mariana. In de media wordt ze afgeschilderd alsof ze Moeder Theresa is. Instinctief weet Miguel dat dit te mooi is om waar te zijn. Hij krijgt van zijn informant een niet te mis verstane boodschap dat het hele zaakje stinkt. Miguel gaat op zoek naar meer informatie en wil per sé met Kirsten spreken maar die wil voor geen geld met de pers praten. In zijn eentje moet hij dieper gaan graven maar hij begeeft zich op een gevaarlijk pad, Carlos is een machtig man.
Kirsten moet goed overwegen hoe ze deze zaak gaat aanpakken en het wordt haar ook al niet in dank afgenomen dat ze Tanghe verdedigt. Door de media-aandacht weet nu ook iedereen in Portugal wie ze is. Ook is dit iets wat ze liever niet had gewild en daar heeft ze zo haar redenen voor.

“Ze zal haar pittigheid hard nodig hebben, bedacht hij. De advocate had nog geen idee van het wespennest waarin ze zich had begeven.”

De hamvraag die het hele land in zijn ban houdt is nu: “Waar is Mariana”? Iemand weet het antwoord en het is aan Kirsten en Miguel om ieder op hun eigen manier achter de waarheid te gaan. Maar dit gaat niet gepaard zonder gevaar!

Conclusie
Rusteloos is het eerste deel van een trilogie. Hilde Vandermeeren is samen met meester Walter Damen in dit project gestapt op vraag van de uitgeverij. Dit is een collectief schrijfmanschap waar heel wat werk is ingestoken en wat dan ook een prachtig resultaat oplevert. Je merkt dit aan de bekende en vertrouwde schrijfwijze van Hilde en bij Damen wat de regels rond de advocatuur zijn en wat die met zich meebrengen. Er wordt goed in het boek uitgelegd hoe alles bij een zaak hoort te verlopen en nog meer. Velen onder ons kennen Vandermeeren al zowel in Vlaanderen als in Nederland. Walter Damen is misschien niet bekend in Nederland maar in Vlaanderen is hij een heel bekend strafpleiter.

Het verhaal wordt uit het perspectief van Kirsten en Miguel verteld. De verhaallijn loopt simultaan en zo krijgen we een kijk op ieders leven, verleden en wat de zaak met hen doet. Kirsten heeft niet alleen een drukbezette baan maar moet ook nog met andere factoren rekening houden en dit alles legt een heel zware druk op haar schouders. Miguel is onderzoeksjournalist en heeft ook zo op zijn eigen manier af te rekenen met demonen uit het verleden. Meer kan ik hier niet over zeggen omwille van het spoilergevaar!

Het verhaal speelt zich af in Lissabon en Hilde heeft ook weer in dit verhaal leuke weetjes gestoken. Ze is zelf naar de Portugese hoofdstad afgereisd en heeft heel wat beschrijvingen in het boek verwerkt. Historische info, architectuur, de levensstijl van de Portugezen en nog andere dingen zijn mooi in dit verhaal verweven.

In dit eerste deel komen heel wat elementen aan bod die van dit boek een echte thriller maken. Ontvoering, macht, misbruik, wraak en doodsbedreigingen zijn ingrediënten die in dit verhaal verwerkt zijn. Als lezer beleef je dit alles in een rotvaart met verrassende wendingen en cliffhangers om U tegen te zeggen. Ook hier weer is het hoge psychologische aspect aanwezig zoals we dat ondertussen van Hilde gewoon zijn.

Een trilogie schrijven dat is niet niks, de lat ligt tamelijk hoog voor de volgende delen. Het moet geloofwaardig blijven en het is noodzakelijk dat het verhaal je in de ban blijft houden. Damen & Vandermeeren zijn al met dit eerste deel in hun opzet geslaagd! Ik kijk al reikhalzend uit om deel twee Bodemloos te lezen. Rusteloos is een meeslepende thriller en een dikke aanrader. 4 sterren!

Nancy – Team De Perfecte Buren










donderdag 27 september 2018

Een leuk nieuwtje naar aanleiding van publicatie 'Rusteloos' - Damen & Vandermeeren





Vandaag verschijnt het eerste deel Rusteloos van een trilogie waar Hilde Vandermeeren en Walter Damen samen aan werken. 

Uitgeverij Van Halewyck geeft 2 persvoorstellingen en vanavond is Antwerpen aan de beurt. De 2e heeft plaats op woensdag 3 oktober in Loppem. 


De Perfecte Buren zullen bij beide boekvoorstellingen aanwezig zijn!  

Wij wensen de auteurs en de uitgeverij veel succes met deze publicatie! 

‘Paradijs bij het dashboardlicht’ - Robert van Eijden


Genre: Being of Age-roman
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
ISBN: 978 90 388 0449 1
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 353
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Nijgh & Van Ditmar voor dit recensie-exemplaar.

Het leven van Jan de Vries (1966 -   )

Als Jan op een ochtend - vlak voor zijn 51ste verjaardag - voor de spiegel staat ziet hij iets wat hem niet bevalt.

"Ik ben een oude olifant, dacht hij, een oude, vermoeide olifant die niet meer in staat is te vluchten als de stropers komen met hun jachtgeweren. Dik, traag en gerimpeld, dat ben ik"

Jan de Vries is IT ‘er en met zijn 51 jaar het opaatje van zijn afdeling. Gezien hij de drijvende kracht is achter Prohycus, een project dat al jaren loopt, lijkt hij onmisbaar. Tot zijn chef hem vertelt dat een van de stagiairs onderzoek doet naar de 'houdbaarheidsdatum' van dit project. Een broekie van amper twintig gaat zomaar even beslissen over zijn baan.

"Jan dacht aan hoe Ruud Gullit na het doelpunt van Grün vol frustratie de bal tegen het net schopte terwijl de Belgische spelers over elkaar heen doken van vreugde. Alles voorbij"

Daarnaast is Jan - samen met zijn vriend Chris - een bruilofts-dj. Vooral Jan ziet dit groots en hoopt ooit op een doorbraak. Op een verplicht verjaardagsfeestje bij de buren staan de buurmannen te mijmeren over die goede oude tijd toen feestjes niet na middernacht begonnen, er nog gedanst werd en het geen 'opgefokte' bende was. Jan ziet zijn kans om wereldberoemd te worden. Waarom geen lekker ouderwetse dansavond organiseren voor die leeftijdsgroep met muziek uit die jaren. Net als in die goede oude tijd. Al vlug ziet het groepje buurmannen het helemaal zitten. Een afspraak voor de hele opzet wordt vastgelegd in Jan's mancave, maar enkel de buurman met de snor komt opdagen. 'Jong belegen' is geboren, maar als het er uiteindelijk op aankomt, haakt ook buurman met de snor af en blijven enkel Jan en Chris over voor de hele uitwerking.

Verder is Jan al een eeuwigheid samen met Nathalie die haar dagen slijt op haar werk en thuis het liefst op de bank hangt met de roddelbladen. Hun leven is bovendien een sleur geworden met op vaste dagen agenda-seks. 

"Op hetzelfde moment verscheen er een appje van Nathalie op zijn telefoon - of hij naar de slaapkamer wilde komen"


Robert van Eijden brengt met dit boek het verhaal van een vijftiger. Jan is over de helft en maakt de balans op. Zijn leven is in de gekende sleur terecht gekomen en daarbij komt sinds kort de angst om zijn baan kwijt te raken. Waar kan hij op deze leeftijd nog terecht na zijn ontslag? Is dit nu het leven en wat volgt er nog, wat wil hij nog? Van Eijden is er in geslaagd om dit alles op een ludieke manier in een verhaal te gieten. Een aaneenschakeling van herkenbare anekdotes en situaties - die bij deze leeftijdsgroep horen - passeren de revue. 

Op de achterflap staat 'Humor was nog nooit zo treurig' en dat klopt. Jan, Nathalie en Chris worstelen met hun leeftijd, het ouder worden en hun gemiste kansen. Chris is nog steeds bezig met het schrijven van een roman die de wereld op zijn grondvesten zal doen daveren. Nathalie blijft dromen van de actrice die ze zou kunnen zijn en dompelt zich onder in roddelbladen en gin-tonics. En Jan, die was zo graag een echte DJ geworden. Knap hoe de auteur continue flirt op de grens tussen amusant en zelfmedelijden bij de karakters.

Paradijs bij het dashboardlicht - de titel verklapt het - er zal in dit boek vooral muziek uit de eighties passeren. Daarbovenop krijg je een aaneenschakeling naar tv-programma's en reclamespots uit die tijd. Frank Kramer, de film van Ome Willem - lust jij ook een broodje poep - saromapudding en ga zo maar door. Eerlijkheidshalve moet er wel bij gezegd worden dat dit vooral herkenbaar is voor veertigplussers, want wil je dit boek lezen dan is het een must dat je deze periode meegemaakt hebt. 

Toen ik de cover (lees titel) van dit boek zag wist ik dat ik dit boek moest lezen. ‘Bat Out of Hell’ - de LP van Meatloaf - heb ik eind jaren ’70 - begin jaren ’80 grijs gedraaid (en nog!). 'Paradise by the Dashboard Light' was toen DE hit en als we eerlijk zijn doet die het nog steeds goed op feestjes en party's. Ik zing nog steeds alle nummers van dat album mee tot groot jolijt van mijn medebewoners.

De vlotte schrijfstijl gecombineerd met de nodige humor - die van tijd tot tijd een spontane lach op je gezicht tovert - zorgen ervoor dat je dit boek in no-time uit hebt. Ben je 40+ dan zul je zeker een stukje van de route naar je eigen volwassen leven herkennen in Paradijs bij het dashboardlicht. 4 heerlijke nostalgische sterren.

Dat waren nog eens tijden.... 




Boek van de maand 'Reflectie' - J. Sharp




Genre: thriller
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463081313
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 329
Uitgave: augustus 2018


Met dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.


“Het verleden laat zich niet uitwissen”

Het verhaal
Een groep vrienden besluit voor hun YouTubekanaal een extreem idee uit te voeren, om meer volgers te krijgen en daardoor meer sponsoren. Ze besluiten om Taigo, degene die meestal de bedachte plannen uitvoert en daardoor het gezicht van het kanaal is, levend te begraven. Hij wordt 24 uur in de kist onder de grond opgesloten en zal alles filmen. De groep bevindt zich op het Portugese eiland Madeira, op een berg op bijna 2 km hoogte.

Als Taigo eenmaal onder de grond ligt, beginnen er vreemde gebeurtenissen plaats te vinden op het eiland. De weg naar het dorp is versperd door water, terwijl het al dagen niet heeft geregend. Het blijkt zelfs zeewater te zijn, de zeespiegel is uit het niets om onverklaarbare wijze gestegen tot 1700 meter. Alleen de bergtoppen steken nog boven het zeewater uit. Dit zou betekenen dat de rest van de wereld ook onder water staat. De situatie waarin de groep vrienden zich bevindt – met name voor Taigo - wordt steeds benarder. Er is geen stroom, geen eten en drinken meer en contact met de buitenwereld is ook niet mogelijk.

Ook een hoteleigenaar en zijn gasten (waaronder een Nederlands gezin) die in een hotel boven in de bergen zitten krijgen te maken met het bizarre fenomeen. De hele situatie is beangstigend, niemand weet wat er aan de hand is en al helemaal niet hoe lang het zal gaan duren voordat er hulp is. De gestegen zeewaterspiegel is echter niet de enige vreemde en beangstigende gebeurtenis.

Mening/conclusie
Ten eerste mijn complimenten voor de cover. Ik zou dit boek zeer zeker oppakken in de winkel vanwege de felle kleur geel met zowel boven als onder op de cover zwarte bomen. Het boek trekt direct je aandacht.

De openingszin is heel sterk en pakt je direct. J. Sharpe heeft, net als in zijn andere boeken, een aangename en vlotte schrijfstijl. Als je eenmaal begint te lezen, kun je nauwelijks stoppen. De sfeer wordt beeldend beschreven, soms heb je echt het gevoel erbij te zijn. Daarnaast hebben enkele hoofdstukken prachtige cliffhangers, waardoor je snel verder wilt met het verhaal. Het tempo blijft gedurende het verhaal hoog. Gelukkig zijn er met regelmaat rustige scènes, een soort van adempauzes, zodat je een moment krijgt om je gedachten te ordenen over wat er aan de hand zou kunnen zijn. Maar ook gedurende deze scènes blijf je een onbehaaglijk gevoel houden, de spanning is continu aanwezig.

Je leest het verhaal vanuit het perspectief van meerdere personages. De vreemde en beangstigende gebeurtenissen worden alleen maar spannender tot aan eng toe. Geen enkel moment zakt het verhaal in. Hoe vreemd de gebeurtenissen in de loop van het verhaal ook worden, het wordt niet té bizar. In het begin spelen vooral de vreemde gebeurtenissen een grote rol en blijven de personages wat vlak. In de loop van het verhaal leer je hen echter steeds beter kennen en worden hun karakters goed verdiept. Je begint dan ook langzamerhand een idee te krijgen wat er zich zou kunnen afspelen.

Wat ik erg knap vind is dat J. Sharpe mij compleet mee wist te slepen in het verhaal. Hij wist mijn aandacht goed vast te houden en mij een unheimisch gevoel te geven tijdens het lezen. Alles voelt zo onwerkelijk, net als voor de personages met wie ik enorm meeleefde. Ik ben gek op verhalen met enge en onverklaarbare zaken en ik kreeg af en toe echt rillingen van dit boek. Je vraagt je continu af wat er nou toch aan de hand kan zijn. De angst, paniek en het ongeloof van de personages zijn goed voelbaar, ik kreeg het regelmatig zelf benauwd tijdens het lezen. Het verhaal is zó ongelooflijk spannend en mysterieus. Ik ben niet gauw bang, ik lees graag horrorverhalen voor mijn plezier, maar er was één bepaalde scène in dit boek waar ik toch even flink kippenvel van kreeg en die mij niet losliet. Waarschijnlijk vanwege het feit dat ik dit stuk 's nachts heb gelezen, in een donkere slaapkamer met alleen een nachtlampje aan. Ik was aangenaam verrast dat de schrijver mij zo een onaangenaam gevoel wist te geven, ik heb ervan genoten dat ik zo de kriebels kreeg. Het is lang geleden dat ik dat tijdens het lezen heb gehad.

Reflectie heeft mij enorm in zijn greep gehouden en ik had het boek in no time uit. Wat een geweldig spannend verhaal, een absolute aanrader. Dit boek heeft iets dat me niet losliet tijdens en na het lezen. J. Sharpe heeft mij daarna zelfs nog weten te verrassen met de epiloog en even was ik stil.


Ik geef het Reflectie graag 5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both 
Recensente De Perfecte Buren

UITSLAG WINACTIE

We kregen heel wat mailtjes binnen voor de winactie.
De gelukkige die een exemplaar van Reflectie van J. Sharpe in haar bus mag verwachten is:

Marian Bouwens

Proficiat !!!
Graag jouw gegevens ASAP naar perfecteburen@gmail.com en het boek komt zo snel mogelijk je kant uit.



woensdag 26 september 2018

Annemarie plukt de dag


'Alleen als je loslaat heb je de handen vrij om het leven te omarmen en het nieuwe te verwelkomen'.

Soms kom je zinnen tegen die je aan het denken zetten en in je hoofd blijven zitten. Loslaten!! Slechts een paar letters maar samen een woord vormend dat als een rode draad door het leven loopt. Als ik aan loslaten denk, denk ik aan de geboorte van onze kinderen. Op het moment dat ik ze op mijn buik had liggen begon het loslaten. Losgemaakt uit de veilige omgeving van de baarmoeder. Als ouders begint de taak om je kind weerbaar te maken in een hectische wereld. Vallen en weer opstaan, tegenslagen incasseren, oplossingen zoeken. Er is mij ooit gezegd dat kinderen geen bezit zijn en dat je ze in bruikleen hebt. Loslaten is niet gemakkelijk maar in de diverse stadia tijdens de opvoeding word je ermee geconfronteerd. Door los te laten geef je je kind de kans zich te ontwikkelen. Hoe vaak waren er bij mij de twijfels of ik het wel goed deed? Hoe vaak heb ik gewild dat ik mijn ouders nog om advies kon vragen? De puberteit waarin onze dochter regelmatig een andere weg insloeg dan wij als ouders voor ogen hadden. Geen gemakkelijke tijd maar ook hier zijn we sterker uitgekomen. Verkeerde keuzes qua opleiding, verliefdheden, samenwonen en uiteindelijk toch weer thuis komen wonen inclusief de kat. Levenservaringen die haar gevormd hebben tot de mooie jonge vrouw die ze nu is, doelgericht met haar opleiding bezig is, daarbij werkt en een eigen bedrijfje heeft opgezet. Het komend schooljaar staat voor onze beide kinderen in het teken van een stageperiode van een half jaar. 'Mam, hoe zou je het vinden als ik in het buitenland probeer een stageplaats te vinden, bijvoorbeeld in Australië? ' 
Mijn eerste gedachte was waarom het zover weg moest zijn maar ik reageerde: 'Als jij dit graag wilt en de mogelijkheid hebt dan moet je ervoor gaan. Het zal een ervaring zijn die niemand je af kan nemen.' Weer kwam het loslaten om de hoek kijken... Door bemiddeling van familie Down Under is er contact gelegd met een bedrijfje in Sydney. Op een maandagmorgen had ze om 7 uur via Skype een sollicitatiegesprek en is aangenomen. Over 5 weken vertrekt ze tot februari. Ze heeft regelmatig contact met Nederlandse leeftijdsgenoten die daar momenteel voor stage zijn en als au pair werken. Ze is de dagen aan het aftellen. Wat gun ik het haar, wat zal zij zich verder kunnen ontwikkelen. Loslaten.... maar met een onzichtbaar draadje zal zij altijd met mij verbonden blijven.

´Weekendje weg´ - José van Winden



Genre: roman
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 9789492115263
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 269
Uitgave: mei 2017

Dank aan Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Hoe moeilijk moet het zijn om tussen alle hectiek van het dagelijks leven een datum te prikken om met vijf zussen er even tussenuit te kunnen? Een paar dagen meiden onder elkaar en de sores van het thuisfront te laten voor wat het is. Heerlijk even met je zussen bijkletsen, lekker eten, lachen, janken en veel drinken. Gewoon omdat het kan én nodig is om even de boel de boel te laten. Hoe bijzonder is dat! Maar is het feit dat je zussen bent ook garantie dat je vriendschappelijk met elkaar omgaat en alles deelt dat daarbij hoort?

Iris, Sylvia, Karin, Els en Tara hebben ieder hun leven. Ze zijn totaal verschillend, het is soms moeilijk te geloven dat het zussen zijn. Toch zijn ze op een bepaalde manier een geheel, vullen ze elkaar aan. Dat ze dat zelf niet altijd (willen) zien is een ander verhaal. Alle vijf hebben ze op hun eigen unieke manier invulling gegeven aan hun leven, met of zonder carrière, partner en gezin. Ze zien elkaar niet te vaak, onderling gaan ze meer met de ene om dan met de ander, maar ze lopen de deur bij elkaar niet plat en zien elkaar soms tijden niet. Maar dit weekend houden ze vast, dit is een traditie.

Het hele jaar hebben ze maandelijks een bedrag gestort en een planning gemaakt om ook dit jaar een weekend samen weg te kunnen. Niet fancy maar gewoon even back to basic. Eenmaal op locatie aangekomen ben jij als lezer ‘de zesde aanwezige’, heel grappig is dat gevoel. De auteur weet je heel subtiel als extra gast in het huisje mee naar binnen te smokkelen waardoor je getuige bent van alles wat er gebeurt. En dat is nogal wat want je bent niet de enige die voor verrassingen komt te staan! Vanaf het moment van vertrek is dat eigenlijk al zo. De grote verschillen tussen de zussen zijn meteen duidelijk, al zit er vast wel een zus tussen waarmee je je als lezer kunt identificeren. De zussen zelf zien dat anders en zien vooral elkaars verschillen. Het is al jaren zo dat de taken onuitgesproken zijn verdeeld, dit aan de hand van aannames en ieders karakter, en dat herhaalt zich als een vanzelfsprekend iets. Maar wat als die persoon die rolverdeling zat is, of vanwege omstandigheden niet bij machte om aan die verwachting te voldoen? Dan is er meteen sprake van een verstoring van de gevestigde orde binnen die muren van dat vakantiehuisje. 

Omdat lang niet iedereen meteen het achterste van haar tong laat zien zijn er nogal wat momenten waarop de wel of niet geëpileerde wenkbrauwen fronsen, wat is er met haar aan de hand, wat doet zij raar, weet jij wat er aan de hand is? Je ziet de onderlinge vragende blikken zo voor je en dat is zowel grappig maar ook ontroerend. De zussenband blijkt een apart iets. De twijfels die ontstaan laten ook meteen zien dat de zussen elkaar te weinig zien om écht te kunnen weten wat er in hun individuele levens speelt. Want dát is meteen al duidelijk, ze hebben geen enkel óf het verkeerde idee over het leven van hun zussen en dat zorgt behalve voor onbegrip ook voor het nodige tumult. Dat resulteert in een turbulent weekend, waar grappige incidenten en pittige gesprekken elkaar in rap tempo afwisselen.

José van Winden heeft met Weekendje weg een heel fijn en warm verhaal geschreven. Vriendschap en vertrouwen zijn niet zo vanzelfsprekend in het leven en dat blijkt bij zussen niet anders. Zelf heb ik geen zus maar het lijkt me heerlijk om, ook met de verschillen die er zijn, omringd te zijn met vrouwen die je verleden delen en kennis hebben van je jeugd, de basis van je leven. De auteur weet de behoefte naar bevestiging en erkenning die de zussen onderling uitdragen heel mooi te verwoorden. Ook al zijn ze niet dagelijks in elkaars leven aanwezig, die zussenband is er nu eenmaal en dat maakt de vijf vrouwen toch tot een front, een eenheid, ondanks de verschillen. En dat aspect maakt dit verhaal niet alleen mooi maar ook fascinerend om te lezen. Vooral wanneer er wél echt met elkaar wordt gepraat, dat ze de tijd afdwingen naar elkaar te luisteren.

Het boek deed me bij vlagen denken aan de boeken van Rita Spijker, Marjan van den Berg en ook de Midlifeclub van Karin Belt waarin heerlijke (familie)beslommeringen elkaar afwisselen waarin onvoorwaardelijke loyaliteit, houden van en acceptatie van elkaars verschillen de revue passeren. De hoofdstukken zijn om en om geschreven vanuit het perspectief per zus. Ieder in haar een eigen, unieke rol. De een zorgzaam, de ander vrijgevochten, creatief, zakenvrouw of onzeker. Een verhaal met een lach, een traan maar vooral ook de nodige knipoog. Een heerlijk boek voor een paar gestolen leesuurtjes.

Van Winden heeft een prettige schrijfstijl. Ze schrijft vlotte en openhartige dialogen maar ook de onderlinge sfeer weet ze goed neer te zetten. Het was een bijzonder aangenaam weekendje weg.

3,5 dikke ster, een meer dan fijn boek.
Patrice – De Perfecte Buren

‘Gestapo opdracht’ – Sven Hassel



Genre: Oorlogsroman
Uitgeverij: Just Publishers
ISBN: 9789089757920
Aantal pagina’s: 349
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: augustus 2018

Met dank aan Just Publishers voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
Sven Hassel, pseudoniem voor Børge Willy Redsted Pedersen, (Frederiksborg, 19 april1917 – Barcelona, 21 september 2012) was een Deens auteur.
Hij meldde zich kort voor de Tweede Wereldoorlog bij de Duitse Wehrmacht. Hij vocht aan alle fronten, behalve die van Noord-Afrika en raakte achtmaal gewond. Het einde van de oorlog maakte hij mee als Russisch krijgsgevangene. Van zijn boeken werden wereldwijd ruim tweeënvijftig miljoen exemplaren verkocht.
Hij schreef veertien romans die vrijwel allemaal in het Nederlands zijn vertaald en gepubliceerd.
Zijn romans beschrijven zijn ervaringen met een sectie soldaten van het 27e (straf)Pantserregiment van de Duitse Wehrmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Inhoud
Het verhaal valt in twee delen uiteen. In het eerste deel volgen we de soldaten van het 27e Pantserregiment bij het zoveelste Russische offensief onder aansturing van Luitenant Ohlsen. In het tweede deel van het verhaal wordt deze luitenant gearresteerd door de Gestapo en volgen we hem in zijn strijd tegen een veroordeling die niet te voorkomen lijkt.

Mijn mening
Het boek is al eerder uitgebracht onder de titel ‘Gestapo’ en werd voor het eerst in de jaren zestig van de vorige eeuw gepubliceerd. Het boek is opgedeeld in tien hoofdstukken die allen een titel dragen. Deze nieuwe editie wordt gepresenteerd als compleet en ongecensureerd. Ik kan de vergelijking met de originele uitgave niet maken omdat dit mijn eerste kennismaking met Sven Hassel is. Ongecensureerd kan ik gevoelsmatig herleiden tot de term expliciet. Want dat is het verhaal. Alles wordt realistisch beschreven en leidt hierdoor regelmatig tot afschuw en koude rillingen.

Wat meteen opvalt, is dat het taalgebruik niet gedateerd is en overkomt alsof het zojuist is geschreven. Het is een verhaal van toen, beschreven door de pen van nu. Ook wanneer je geen ingewijde bent in de militaire hiërarchie en het soldatenjargon, kun je het verhaal uitstekend volgen.

Het verhaal wordt verteld door een van de beste verhalenvertellers die ik tot nog toe heb gelezen. Zijn jarenlange ervaringen hebben in het leger dit talent gevoed. Door het eigenlijke verhaal zitten tientallen anekdotes en smeuïge verhalen verweven, die het verhaal kleuren en luchtiger maken. En dat is nodig. Het eigenlijke verhaal is diep triest en inktzwart. Ik had moeite om het los te laten wanneer ik niet aan het lezen was.

De soldaten hadden gevoelsmatig geen andere keuze en waren zich bewust van de naderende ondergang van Adolf Hitler. Ze probeerden de mensen die er nog in geloofden en er sadistische trekken op nahielden, te saboteren en te elimineren. In een omgeving die geregeerd werd door angst en regels. En waarin niemand vrij was in zijn mening.

Er was onderlinge strijd, grenzend aan haat en nijd tussen bijvoorbeeld de Wehrmacht en de SS. Er werd gehandeld in allerhande smokkelwaar en er waren overal spionnen en verraders. Wanneer je ergens uitsprak twijfels te hebben over de ideologie van Hitler, was de kans groot dat je werd opgepakt, veroordeeld en geëlimineerd. In deze laatste periode van de oorlog telden mensenlevens niet meer en werden kinderen als frontsoldaat de dood ingejaagd.

Aan de hand van de sectie soldaten die je als lezer volgt, ben je getuige van al deze afschuwelijke gebeurtenissen. En dat is niet altijd gemakkelijk. Ik merkte dat er, tijdens het lezen, emoties ontstonden als sympathie, verdriet, ongeloof en haat. Want net als bij de Nederlanders en Vlamingen, waren er ook in de Duitse gelederen zowel goeden als slechten.

En ik heb weer veel bijgeleerd, zowel gevoelsmatig als feitelijk. Het Duitse leger bestond bijvoorbeeld niet louter uit geboren Duitsers. De auteur was als Deen hierop al een uitzondering, ook doet er een Legionair mee in het verhaal, die als moslim vanuit het Vreemdelingenlegioen participeert in het Germaanse leger. En dat wist ik niet.

Eindoordeel
Net als de eerste keer dat ik een begraafplaats bezocht van Duister slachtoffers van de Tweede wereldoorlog, voelde het aanvankelijk een beetje vreemd om deze vreselijke periode uit de geschiedenis te zien vanuit het perspectief van de strijders van het Derde Rijk. Aan de hand van meesterverteller Sven Hassel was dit een turbulente en relativerende reis. Het heeft mij uiteindelijk geholpen om mijn tot dusver vlijmscherpe mening te laten verworden tot een meer genuanceerd beeld. Ik ga zeker nog meer lezen van deze auteur. Ik geef dit boek drieënhalve ster.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
Ich will frei sein,
frei wie der Wind, wenn er weht.
Ich will frei sein,
frei wie ein Stern, der am Himmel steht.
Ich will frei sein
(Xavier Naidoo – Freisein)

dinsdag 25 september 2018

'Ik weet niet of ik van je houd'- Christina Lauren



Genre: roman 
Uitgever: Xander uitgevers B.V. 
ISBN: 9789401609265 
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina’s: 320 
Uitgave: juli 2018 

Dank aan Xander uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Leidt een toevallige ontmoeting tot ware liefde? Holland heeft een heimelijke crush op de aantrekkelijke straatmuzikant Calvin. Ze helpt hem met een auditie voor een musical en mooie kansen liggen voor hem in het verschiet. Maar dan blijkt dat zijn studentenvisum verlopen is en hij illegaal in het land verblijft… Holland biedt impulsief aan met hem te trouwen, zodat hij in Amerika kan blijven. Calvin weet niets van haar gevoelens en ze worden, puur vriendschappelijk, huisgenoten. Of houden ze elkaar voor de gek en is het zakelijke huwelijk misschien het begin van een minder zakelijke liefde?

Voor dit boek had ik nog nooit iets van het schrijversduo Christina Lauren gelezen, maar ik had wel al positieve reacties over hun vorige boeken gehoord. Ik was dan ook heel benieuwd naar dit boek en toen ik de cover zag met het felle roze en groen kreeg ik nog meer zin om in ik weet niet of ik van je houd te beginnen. In eerste instantie had ik een andere omslag gezien en deze trok ook al mijn aandacht, maar de uiteindelijke cover heeft toch echt mijn voorkeur, simpel, vrolijk en opvallend.

Het verhaal zelf is origineel, maar toch moest ik er even inkomen. Ik had nog niet meteen het wow-gevoel en dat stelde mij toch een beetje teleur. Toch verdween deze teleurstelling al snel naarmate ik vorderde in het boek. Uiteindelijk werd ik echt enthousiast tijdens het lezen. Wat een heerlijke schrijfstijl hebben deze vrouwen. Niet alleen beide hoofdpersonages worden knap neergezet, maar ook de ooms van Holland zijn geweldig beschreven. Als lezer werd ik bijna jaloers dat het mijn ooms niet zijn.

Na het lezen van het boek was ik dan ook voldaan. Het gehele plaatje klopte. Je leerde op het juiste moment nieuwe details over de personages, maar ook de setting paste bij het geheel, of de scène zich nu afspeelde in het station, de schouwburg of het appartement van Holland. Ik zag het geheel haarscherp voor me en dit bleef in hoge kwaliteit zichtbaar. Ik vind dit vooral bewonderenswaardig omdat er sprake is van twee schrijfsters, maar dit merk je totaal niet terug in het boek. Ik zou dan ook echt niet kunnen opmaken hoe de taken verdeeld waren.

Kortom Christina Lauren heeft er een fan bij. Ondanks dat ik de eerste pagina’s even moest doorbijten, heb ik echt genoten van het geheel. Het verhaal zat voor mijn gevoel een beetje tussen een roman en een new adult verhaal. Hierdoor kon ik me als eind twintiger goed inleven in het karakter van Holland, zonder de vele seksscènes waar een new adult om bekend staat. Tuurlijk ontbraken deze niet in dit verhaal, dat zou vreemd zijn wanneer je twee volslagen vreemden die tot elkaar aangetrokken zijn laat trouwen. Maar het was niet overheersend en gaf het verhaal juist een extra dimensie. Je voelde als lezer de worsteling die Holland had met haar gevoelens. 

Ik beoordeel het boek dan ook met 4 sterren en ik ben heel benieuwd naar de overige boeken van dit schrijversduo.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

‘Operatie Hanokmin’ – Ronnie Rokebrand



Genre: Thriller
Uitgever: Uitgeverij Letterrijn
ISBN: 9789491875526
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina's: 268
Uitgave: mei 2018

Met dank aan Uitgeverij Letterrijn voor dit recensie-exemplaar.

Achterflap
De Nederlandse journalist Mike is er in Senegal getuige van dat een vrouw op gruwelijke wijze om het leven wordt gebracht. Het zijn beelden die hem in zijn dromen blijven achtervolgen.
Wanneer hij na anderhalf jaar naar Rwanda reist is zijn beroep nog slechts een dekmantel voor zijn deelname aan een geheime internationale missie in samenwerking met de geheime diensten van Israël en Frankrijk. Het doel van deze samenwerking is het voorgoed uitschakelen van een van de gevaarlijkste mannen op het Afrikaanse continent en het vernietigen van een opleidingskamp van de terreurorganisatie Al-Qaida.
Als een vliegtuig met daarin de Rwandese president Habyarimana en de president van Burundi Ntaryamira met twee SAM 7 raketten wordt neergeschoten, werkt dat als lont in het kruitvat en laait de stammenstrijd tussen Hutu's en Tutsi's weer op.
Een bloedstollend spannende thriller en de ontrafeling van een complex en onvoorstelbaar complot.

Operatie Hanokmin is het thrillerdebuut van Ronnie Rokebrand (1954), een man die in het dagelijkse leven reisondernemer en reishandboekenschrijver is. Hoewel het verhaal fictief is, zijn er gelijkenissen met bestaande personen en gebeurtenissen.

Al vanaf de eerste zinnen is het duidelijk dat Rokebrand er een zeer directe schrijfstijl op na houdt. Er is geen ruimte voor ellenlange omschrijvingen of lyrische gedachtegangen. Het is zeer rechttoe, rechtaan, maar daarom niet minder goed. Deze schrijfstijl tilt het boek naar een hoger niveau. Dit verhaal vraagt om deze stijl.

Rokebrand blijft oog voor detail hebben in zijn debuutthriller. In deze spannende thriller mengt hij fictie met vele feiten. Vaak gruwelijk, soms angstaanjagend, maar steeds pijnlijk realistisch. Het boek is geschreven met een grote kennis van zaken, dit maakt wel dat het af en toe moeilijk wordt om te volgen, gezien de grote hoeveelheid aan namen en groeperingen. Pen en papier (en google) kunnen hierbij helpen.

In de eerst helft van het verhaal is Mike, het hoofdpersonage, nog redelijk stuntelig en soms zelfs een beetje ongeloofwaardig. Maar na zijn training, verandert hij in een zeer actief en dynamisch personage, wat het verhaal alleen maar ten goede komt.

In het boek zijn verschillende thema’s mooi in elkaar verweven. Rassenhaat, wraak, dood en verdriet, maar gelukkig is er ook een vleugje romantiek.
Verder gebruikt Rokebrand zijn achtergrond van reisboekenschrijver zeer mooi door het boek heen. Met enkele goed gekozen zinnen weet hij het landschap te beschrijven, of deelt hij een beetje achtergrondinformatie mee. Hij doet dit op zo een knappe wijze, dat het nooit de vaart uit het verhaal haalt, maar dat je je toch onmiddellijk aanwezig waant in de regio of de omgeving waar het verhaal zich afspeelt.

Wat er duidelijk primeert in het verhaal is de actie en het geweld, deze krijgen alle aandacht. Daarbij komen dan de feiten en de omgeving, en op de laatste plaats de uitwerking van de personages. Dit lijkt mij een bewuste keuze van de auteur, hij wil geen tijd verliezen in het uitdiepen van de personages, hij wil de lezer confronteren met de gruwelijkheden, de wreedheden en de feiten. Hij slaagt hier zeer goed in.

Het is een mannenboek, dat staat buiten kijf. Maar ook van dit mannenboek, heb ik als vrouw kunnen genieten. Ik geef het boek graag een zeer verdiende 3,5 ster.

Peggy Van Aert - recensent De Perfecte Buren


‘Maffiamoeders’ – Alex Perry


 
Genre: non fictie (geschiedenis & politiek)
Uitgever: Nieuw Amsterdam
ISBN: 9789046823699
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: juni 2018

Dank aan Uitgeverij Nieuw Amsterdam voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.
 
Lea Garofalo was geboren als 'maffiaprinses', dochter van de aristocraten van de lokale maffia genaamd 'ndrangheta in Calibrie. Een clan van 141 oude families die zich onverwoestbaar waande. Ze was zestien toen ze trouwde met Carlo. Op het moment dat ze getuige was van zijn daden vluchtte Lea met haar dochtertje weg en hield dat dertien jaar vol. Maar Lea kon de druk niet meer aan en in ruil voor bescherming besloot ze haar man, en daarmee andere maffiosi, aan te geven bij de Italiaanse justitie. Hiermee verbrak ze de ‘omertà’, een ongezworen eed om te zwijgen. Dit onacceptabele verraad zorgde voor een prijs op haar hoofd. Het altijd achterom moeten kijken en geen echte vrijheid te kennen voor Denise hadden Lea volledig uitgeput en paranoïde gemaakt. In het belang van de toekomst voor haar dochter besluit ze om in 2009 nog eenmaal met Carlo te praten. Lea komt niet meer terug. Antwoorden blijven uit en de naam van haar moeder werd nooit meer genoemd, alsof ze nooit had bestaan. Lea was een zogenaamde lupara bianca.

Alessandra Cerreti wil maar één ding en dat is de maffia aanpakken. Opgegroeid in een ‘maffia-regio’, waar men gebukt ging onder de praktijken van deze organisatie wist ze waar ze aan begon. Ze studeerde rechten en verdiepte zich in hun modus operandi. Op haar 41e is ze magistraat van Calabrië en kruipt ze dichter op de huid van het misdaadsyndicaat dat haar acties argwanend afwacht. 24 uur per dag bescherming, geen gezin om zichzelf niet kwetsbaarder te maken, ze heeft er alles voor over. Het verhaal van Lea staat niet op zichzelf en dat weet Alessandra. Maar dat motiveert haar des te meer, de onderdrukking van vrouwen moet afgelopen zijn, net als de criminele activiteiten van de maffia. Als het aan Alessandra ligt deelt ze gevoelige tikken uit, ze heeft niet de illusie de hele organisatie weg te kunnen vagen. Ze heeft hulp nodig, het liefst van binnenuit. Lea is verdwenen en daarmee een kroongetuige. Alessandra beseft heel goed wat ze vraagt en wat de gevaren zijn, maar iemand die durft te praten én de broodnodige kennis heeft moet te vinden zijn. Achter iedere belangrijke man staat tenslotte een sterke vrouw. Dé achilleshiel van mannen in dit soort organisaties. Lukt het haar om een sterke vrouw te vinden die net als Lea de omertà verbreekt, om zich vervolgens nooit meer veilig te wanen?

"Vrouwen waren eigendom van de organisatie en de draagsters van de eer. En al maar gelang de plicht dat vereiste dienden die vrouwen gekoesterd of uit de weg geruimd te worden."

De 'ndrangheta staat bekend minstens zo bloeddorstig te handelen als Boko Haram en IS. Volgens experts is de ‘ndrangheta het machtigste misdaadsyndicaat ter wereld maar meteen ook een van de grootste mysteries. Ondoorgrondelijk, groot en ongrijpbaar zijn ze in meer dan 50 landen politiek, crimineel en economisch actief met witwassen, wapenhandel en vooral drugs. Zelfs de politieke omslag en vervolgens de klopjacht op maffiakopstukken in Italië veranderde dat niet. Ze lijken onaantastbaar. Een onafhankelijke wereldwijde industrie gedreven door criminelen, in alle lagen van de bevolking. Koelbloedig gedreven familiebedrijven die een bedreiging vormen voor miljoenen mensen. Vooral omdat hun activiteiten de economie zo sterk beïnvloeden. De maffia zit overal.  


Maffiamoeders is een helder geschreven en goed gestructureerd verhaal waarin duidelijk wordt gemaakt dat jaren van onderzoek, afluisteren, achtervolgen en infiltratie aan de ene kant plaatsvonden, terwijl het moorden en de intimidatie aan de andere kant gewoon doorgang vonden. De bedreigingen, de werkdruk en frustratie van het wachten, opbouwen van dossiers en het voorzichtig handelen is haast tastbaar. Er komen namen en gebeurtenissen voorbij, onbekende of juist wel bekende uit het nieuws. Bijvoorbeeld de moorden op de legendarische Siciliaanse aanklagers Falcone (mei 1992) en Borsellino (juli 1992) in Palermo, destijds wereldnieuws. Maar ook de kwetsbaarheid van zowel de maffiamoeders als van Alessandra. Het verhaal is bovenal menselijk. De uitleg vanuit justitie is meer dan interessant maar pittig. Toch is het verhaal op geen enkel moment langdradig of minder boeiend. Het fascineert van A tot Z, de katern met foto’s zijn een mooie toevoeging, de gezichten uit dit verhaal komen tot leven. En je kunt maar niet stoppen met lezen.

Alex Perry heeft zich niet laten intimideren door de doodsbedreigingen en heeft net als de vrouwen uit dit opzienbarende verhaal zich de mond niet laten snoeren. Maffiamoeders is een verhaal om kippenvel van te krijgen, kwaad te worden en zo nu en dan een traan weg te pinken. Het is allemaal te bizar voor woorden maar de keiharde waarheid. Er is online zoveel over te lezen en daarom ook is het bewonderenswaardig dat het Alex Perry is gelukt de verhalen te vertellen die in dit boek zijn verwerkt. Niets dan respect voor Alessandra, bekend als ‘The women who took on the mafia’, maar zeker ook voor de auteur en vooral de betrokken maffiamoeders.

Een boek dat zo heftig is ‘belonen’ met sterren lijkt wellicht ongepast maar Maffiamoeders is nu eenmaal een pageturner en vertelt een verhaal dat niet verzwegen mag worden. Daarom 5 sterren.

Patrice van Trigt – Team De Perfecte Buren



maandag 24 september 2018

‘Het meisje zonder naam’ – Diney Costeloe


Genre: roman
Uitgeverij: De Fontein
ISBN 9789026146299
Aantal pagina’s: 494
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: augustus 2018


Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.


Lisa Becker woont met haar ouders en blinde broertje Martin in Hanau, Duitsland. In november 1938 wordt zij met haar broertje en haar moeder verdreven uit haar ouderlijk huis. Dit omdat de oma van Lisa Joods is, het hele gezin wordt daardoor als Jood aangemerkt. Haar vader wordt diezelfde nacht opgepakt en niemand weet waar hij is. Eerst gaat Lisa met haar moeder en broertje inwonen bij een tante. De situatie in Duitsland wordt steeds penibeler en Lisa’s moeder besluit tot een opmerkelijke daad: ze zet haar dochter op kindertransport met de trein. De kinderen zullen in Engeland opgevangen worden.

Lisa belandt dan in het gezin van Dan en Naomi Federman in Londen. Ze gaat er weer naar school, heeft heel veel moeite om zich aan te passen maar zet door. Dat is immers wat haar moeder wilde. Lisa probeert contact te krijgen met haar ouders maar dat lukt helaas niet, ze zijn van het vorige adres vertrokken en niemand weet waar ze gebleven zijn. Een vriend uit Hanau heeft ze nog: Harry Black (Heinrich Schwarz), hij is wees en met hetzelfde kindertransport vertrokken.
De Duitsers komen daarna in oorlog met Engeland. De hoofdstad wordt voortdurend in de nacht door hen gebombardeerd: de Blitz. Op een mooie zaterdagmiddag is Lisa met Harry op ontdekkingstocht in Londen, ze gaat met de bus naar huis omdat ze met een vriendinnetje heeft afgesproken.
Dan gaat het luchtalarm. Lisa durft niet naar de schuilkelders maar blijft op straat. Het bombardement is hevig, Lisa overleeft het doordat een vriendelijke man, die zich over haar heeft ontfermd, haar met zijn lichaam beschermt. Ze is wel gewond, ook aan haar hoofd en als ze wakker wordt, weet ze niet meer wie ze is. Men geeft haar de naam Charlotte Smith omdat de vriendelijke man Smith heette. Charlotte gaat naar een kindertehuis.

Dan en Naomi zijn uiteraard vreselijk ongerust en gaan naar Lisa op zoek, ze zou naar haar vriendinnetje Hilda gaan, maar het huis waarin Hilda woonde is weggevaagd in het bombardement, met het hele gezin daarin. Aangenomen wordt dat Lisa erbij was. Naomi en Dan zijn verdrietig maar moeten door. Harry is ook intens verdrietig en wordt bovendien opgepakt omdat hij Duitser is en wellicht spioneert. Zal Charlotte zich ooit herinneren dat ze eigenlijk Lisa heet? En kunnen de Londenaren waaronder Dan en Naomi de Blitz overleven? En hoe gaat het verder met Harry Black die zo graag wil vergeten dat hij als Heinrich Schwarz is geboren?

Mijn mening: De auteur vertelt over het Londen van de Tweede Wereldoorlog, de verschrikkingen die de inwoners moeten doorstaan van de voortdurende bombardementen. Parallel daaraan loopt het verhaal van de Duitse vluchtelingen, gevlucht voor de gruwelen van Hitler maar niet geaccepteerd door hun nieuwe landgenoten. De keuze tussen goed en fout lijkt ook niet zo makkelijk te zijn in oorlogstijd, ook dit gegeven verwerkt de auteur in het boeiende verhaal over Lisa Becker. Een verhaal over doorzettingsvermogen en veerkracht, over goed en kwaad maar bovenal over liefde. 

Vier sterren.


Jeannie Bertens, recensent De Perfecte Buren