vrijdag 29 maart 2019

'Dit gun ik iedereen' – Jos Arts


Genre: non-fictie 
Uitgever: Pumbo.nl 
ISBN: 9789082969009 
Uitvoering: hardcover 
Aantal pagina's: 128 
Uitgave: 2019

Met dank aan Jos Arts voor dit recensie-exemplaar










Korte inhoud


‘Echte vrijheid zit ’m niet in materieel bezit, 
maar in het creëren van ruimte 
om ervaringen op te doen’ 


Jos Arts besliste na een lange en mooie loopbaan om zijn bedrijf ODYS stop te zetten en zonder enig doel naar het Zuiden van Frankrijk te vertrekken. Daar aangekomen verbleef hij een kleine zes maanden in het land van de Katharen. Het was niet zo zeer een reis om de streek te verkennen, maar het werd vooral een innerlijke reis om tot rust te komen. Hij heeft er ook alle tijd om na te denken over het leven.
Toen het niet goed ging met zijn oom in Nederland, besloot hij eindelijk om terug te keren naar Nederland. Nu een aantal jaar later, op aanraden van vrienden, beslist hij uiteindelijk om een boek over zijn ervaringen en sabbatical te schrijven.

Conclusie
‘Durven verliezen om te kunnen winnen’


Jos Arts had zijn eigen bedrijf ODYS waar hij vooral bedrijven mee coachte en adviseerde. Het leven vloog aan hem voorbij, hij was altijd druk bezig met zijn job en had bijna geen tijd voor zichzelf. Tot hij bijna een burn-out kreeg. Hierop besluit hij dat hij ‘iets’ moet doen en vertrekt naar Katharenland. Al snel wordt duidelijk dat Jos in Dit gun ik iedereen zijn hart openlegt. Sinds zijn terugkeer uit Katharenland in 2014 coacht hij mensen met vragen over hun loopbaan. In Dit gun ik iedereen schrijft hij openhartig over zijn ervaringen.
Ik reis zeer graag en Carcassonne en zijn omgeving staan bovenaan mijn reis-wenslijstje. Toen ik de korte inhoud van op de backcover las, was ik dan ook onmiddellijk enthousiast. Maar mijn enthousiasme bekoelde al redelijk snel toen ik wat verder begon te lezen en bleek dat het de spirituele kant uit zou gaan. Begrijp mij nu niet verkeerd, ik heb niets tegen het spirituele, integendeel zelfs, maar ik vind dat boeken rond dit thema soms ietwat te zweverig kunnen zijn. Gelukkig heb ik mij daar niet door laten beïnvloeden, want Dit gun ik iedereen is voor mij toch één van de betere boeken waar spiritualisme in voorkomt. Het is niet het hoofdthema maar het komt toch af en toe wel aan bod en dit op een zeer nuchtere manier.

Jos schrijft op een heldere wijze en geeft de lezer een eerlijke inkijk in zijn gevoelens en denkwijze. Door zijn gevoelens neer te schrijven brengt hij onder woorden wat velen van ons wel willen maar niet kunnen en dit in zeer begrijpbare taal. Ik hing letterlijk aan zijn lippen en heb het boek in één ruk uitgelezen. Door zijn persoonlijke ervaringen heen heeft Jos het ook kort over de geschiedenis van Katharen en de omgeving waarin hij zich bevindt, dit is zeker een meerwaarde gezien het je als lezer helpt om alles beter te plaatsen. Het boek op zich is een mooie uitgave. Om te beginnen is er de harde kaft met een kleurenfoto van het Katharenland. De tekst zelf is opgedeeld in verschillende hoofdstukken en een inhoudstabel geeft een handig overzichtje. Bovendien staan er tussen de teksten af en toe enkele foto’s ter illustratie om als lezer alles nog beter te kunnen plaatsen. Alleen al het boek open slaan en er doorheen bladeren is al een plezier.

De titel is zeker ook origineel te noemen. Het verwijst namelijk niet alleen naar de inhoud van het boek, maar is een duidelijke boodschap van de auteur aan zijn lezers. Door reeds een boodschap in de titel van het boek te verwerken en zich zo rechtstreeks tot je lezers te richten, prikkelt de auteur alvast een aantal nieuwsgierigen om het boek op te pakken en te lezen. 

Voor mij was het boek van Jos zeer herkenbaar. Zijn kijk op de wereld, waarom en hoe hij reist, maar ook persoonlijk waren er heel wat raakvlakken. En om het met de woorden van Jos te zeggen, niets is een toeval en misschien is dit wel een teken en wordt het tijd voor mij om er eindelijk werk van te maken om nog een keertje zes maanden naar het buitenland te vertrekken. Wie weet?

Het is voor mij dan ook moeilijk om met sterren te scoren. Laat ik het er dan bij houden dat ik het een boeiend en interessant boek vond. En niet alleen aanrader voor de lezers die een sabbatical willen doen, of interesse hebben in reizen, de Katharen, het spirituele, maar gewoon aan iedereen, want elke lezer zal wel iets vinden in het boek dat herkenbaar is voor hem. Dit maakt voor mij dit boek zeer bijzonder en eentje om te koesteren!

Silke Wimme 
De Perfecte Buren

‘De tweeling van Summerbourne’ – Emma Rous


Genre: roman
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789024581122
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 406
Uitgave: februari 2019

Met dank aan uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Een mysterieuze roman over de geschiedenis van de familie Mayes. Na de dood van haar vader vindt Seraphine een gezinsfoto die ze nooit eerder heeft gezien. Met deze foto komen de vragen los en begint de ontrafeling van een mysterie rondom de familie.

Rous weet prachtige beschrijvingen van de omgeving te geven zonder dat het boek hierdoor traag wordt. Sterker nog, Rous heeft er af en toe een handje van om erg van de hak op de tak te springen. Dit laatste vond ik af en toe een beetje storend. In de ene zin staan twee personages nog te praten en in de volgende zin is één van deze personages in de auto onderweg naar een andere plek. De stukjes die soms worden overgeslagen zijn geen ramp en je volgt het verhaal prima, maar het oogt wel wat slordig en maakt het verhaal her en der wat minder vloeiend.

Wat Rous goed doet is het behouden van het mysterie door het boek heen. Stukje bij beetje krijg je als lezer te weten wat nu de waarheid is. Sommige dingen die met opzet vaag worden gehouden, zijn misschien wat voorspelbaar en toch al eerder in te vullen door de lezer. Andere dingen komen wel meer als een verrassing. Toch is het de goede keuze geweest om ook de wat meer voorspelbare dingen niet meteen te verklappen. De mysterieuze zweem die over het verhaal ligt, blijft op deze manier krachtig en hoe dichter je bij de ontknoping komt, hoe liever je door wilt lezen.

Enkele gebeurtenissen lijken onmogelijk waardoor het verhaal een tikkeltje minder realistisch wordt dan het had kunnen zijn. Toch is dit verhaal het waard om daar doorheen te kijken. De beschrijving van de personages, de omgeving en het leven van Seraphine en Laura, door wiens ogen je dit boek leest, slepen je volledig mee. Juist die afwisseling van heden en verleden maakt dat dit boek je grijpt. Ik heb genoten van deze prachtige roman en geef het graag 4 sterren.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren

‘Darknet’ - Matthew Mather



Genre: technothriller
Uitgever: Karakter
ISBN: 9789045217918
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 344
Uitgave: december 2018

Met dank aan Karakter Uitgevers voor dit recensie-exemplaar

Matthew Mather is een Canadese schrijver en heeft al diverse boeken geschreven die vertaald zijn in meer dan 20 verschillende talen. Hij heeft o.a. gewerkt in de cybersecurity en nanotechnologie en dat is te merken in het boek. Zijn vorige boek Cyberstorm gaat verfilmd worden door 20th century fox.

Het boek vertelt het verhaal van Jake O’Connol, succesvol effectenmakelaar, trekt zich het lot aan van zijn baas die beschuldigd wordt van fraude. Hij raakt onbedoeld betrokken bij de maffia en dan wordt ook zijn beste jeugdvriend vermoord. Als Jake hoort dat er een zogenaamde moordmarkt bestaat waar hij en een computerspecialist onder ander op staan, staat zijn wereld helemaal op zijn kop. Hoe kan hij die wereld het hoofd bieden en zijn familie beschermen?

Het boek start heel erg spannend en gelijk zit je in het verhaal maar het verhaal is allemaal wel erg technisch omdat het zich afspeelt met kunstmatige intelligentie, darkweb, moordmarkten en cryptomunten en chatbots. Het lijkt allemaal wat ver gezocht en onwaarschijnlijk. Het boek is chronologisch opgebouwd en ieder hoofdstuk is duidelijk waar het zich afspeelt en wanneer. Ik heb veel plezier gehad met het lezen van het boek het leest makkelijk weg en doet wel wat denken aan de boeken van Tom Clancy. Toch vond ik het geheel een beetje vergezocht en hier en daar wat onwaarschijnlijk maar misschien komt dat ook omdat ik niet zo thuis ben in deze wereld.

Het was een leuk boek, spannend ook maar toch wel wat onwaarschijnlijk dat dit onze toekomst zou kunnen zijn. Daarom 3,5 ster.  
  
Wilma Hartman - recensent De Perfecte Buren

donderdag 28 maart 2019

Groepsrecensie 'De duistere school' - Sandra J.Paul


Genre: jeugdthriller
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789082893946
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 265
Uitgave: februari 2019

Met dank aan Hamley Books voor de recensie-exemplaren.

Deelnemers leesclub: Savanna Vries, Majonne Twigt, Alex van Damme, Melanie Hoogvliet, Astrid Koelma en Jeanine Feunekes-Both.

Savanna:
De duistere school is een jeugdthriller, maar eigenlijk een boek voor jong en oud. Na een hevige storm staat er ineens een duistere school, midden in het veld. Niemand weet hoe die school daar gekomen is. Quinten en zijn vrienden gaan op onderzoek uit, maar als blijkt dat hun school dicht gaat en ze allemaal naar de duistere school moeten, ontstaat er paniek. Quinten wil absoluut niet naar die school, maar zijn vrienden? Die hebben de koffers al gepakt en gaan er vol enthousiasme heen. Kan Quinten zijn vrienden overhalen om er weer weg te komen? Kunnen ze erachter komen hoe die school hier is gekomen? En waarom is iedereen enthousiast en Quinten juist niet? Wat is er hier toch allemaal aan de hand? 

In eerste instantie verwachtte ik niet heel veel van het boek. Het zag er veelbelovend uit, maar het blijft een jeugdthriller. Nou, dat heb ik dus verkeerd gedacht! Het is een spannend boek dat lekker weg leest voor jong en oud. Er zit een opbouwende spanning in wat het erg prettig maakt om te lezen. Natuurlijk is het niet al te spannend want het blijft voor de jeugd, maar ik heb er zeker van genoten. Vooral van de mysterieuze kant. 
De kaft is erg mooi! Er zitten veel details in en het nodigt je uit om te lezen. Staat ook zeker mooi in de kast. De bladzijdes zijn ook erg mooi, mooie achtergrondplaatjes bij elk begin van een hoofdstuk en erg leuke letters (mooie Q van Quinten). Kortom, het is een mooi boek voor jong en oud waarvan ik vind dat iedereen hem eens gelezen moet hebben!

Majonne:
Wie zegt dat school saai is... Dit boek is stormachtig spannend!
Dit boek is gebaseerd op een verhaal dat schrijfster Sandra J. Paul samen met haar zoon heeft bedacht. Het recept dus voor een goed jeugdboek en dat is het ook geworden. Het verhaal komt ietwat traag op gang, maar al snel wordt het zo spannend dat je al maar door wilt lezen. Het is een spannend boek over een hechte gemeenschap in een klein dorp. En dan vooral over de kinderen. Het verhaal wordt verteld vanuit de twaalfjarige Quinten. Zijn moeder is vier jaar terug overleden tijdens een heftige storm en sindsdien heeft hij nachtmerries. Het verhaal van De duistere school begint ook met een storm. De dag na de storm staat er uit het niets ineens een donker en mysterieus gebouw aan de rand van het dorp. Quinten heeft een gevoel dat er iets niet klopt, maar alle dorpsgenoten zeggen dat het komt door zijn nachtmerries. Het gebouw blijkt een school en alle kinderen gaan daar wonen. Wat gedragen zijn dorpsgenoten en al zijn vrienden zich vreemd. Wat is er aan de hand? Hebben zijn nachtmerries ermee te maken of de storm?

Het boek is prachtig vormgegeven, de kaft en de tekeningen bij elk hoofdstuk geven een donkere sfeer weer die het verhaal goed ondersteunen. De Q bij de naam van Quinten heeft een sierlijke streep en valt hierdoor goed op. Er valt te twisten of de Q mooi is of vervelend. In het begin ergerde ik me eraan maar al snel zat ik zo in het verhaal dat het me niet meer opviel. Door de Vlaamse tekst op de voorkant, was ik bang dat het voor Nederlandse lezers minder prettig zou lezen. Maar gelukkig was dit niet het geval, het boek heeft een prettige tekst in een redelijk grote letter zonder al te vreemde of moeilijke woorden. Hierdoor kan een kind lekker doorlezen in het verhaal, maar ook voor een volwassene is het een fijn boek.

De duistere school is een razend spannend boek, dat vraagt om meer. En dat meer kan een vervolg zijn, hoewel dit boek zeer goed op zichzelf staat. Maar ook een ander verhaal in dit genre of zelfs een verfilming of spannende jeugdreeks kan goed met dit boek.

Alex:
De cover is grijs, donker met een oranje gloed, hij werd gemaakt met een sepia-filter. In het midden staat een huis, op de achtergrond is een bliksemschicht te zien en een kraai zit op een tak van de boom.
Het boek, De Duistere School, is een jeugdthriller. De titel geeft veel en uiteindelijk weinig weg van het boek en is daarvoor heel goed gekozen. Het verhaal speelt zich bijna volledig af op kinderniveau, met kinderen in de hoofdrol. De karakters van de personages blijven vaag, doordat het verhaal zich op enkele dagen tijd afspeelt is het moeilijk om een personage te laten evolueren. Vanaf het begin volg je de actie; Sandra J.Paul schrijft heel vlot, en hoewel het om een jeugdboek gaat, is het boek niet kinderlijk geschreven. De plot is goed in elkaar gezet, het tempo is snel en de lezer wil echt wel verder lezen. De auteur weet de spanning goed op te bouwen. Het boek is net griezelig genoeg voor jonge liefhebbers van dit genre. Sandra J.Paul beschrijft filmisch het dorp, de omgeving van de school en de binnenkant van de school zelf. Actiescènes worden zeer levendig neergepend. Je ziet het allemaal heel duidelijk voor je.
De duistere school is een heel plezant, spannend boek en zou goed thuishoren bij de selectie van de boeken voor de Kinderjury.

Melanie: Wat ik van het boek vind, laten we beginnen met de cover en de titel. De cover is echt prachtig het geeft je gelijk een mooie mysterieuze donkere sfeer die super goed past bij het boek. Door de cover zou ik ook snel het boek oppakken en meenemen. Het enige waar ik wel een beetje over twijfel is de vraag of de cover niet meer aan een YA/volwassen boek doet denken? Ik vind hem niet echt heel kinderlijk maar dus wel prachtig. In Kraaiendorp gebeuren allerlei duistere dingen net als op de duistere school, daarom vind ik de titel van het boek echt perfect gekozen, het sluit super goed aan bij het verhaal.
De personages in het boek Quinten is de hoofdpersoon in het verhaal. Quinten komt al lange tijd met levensechte nachtmerries. In het verhaal is Quinten de grote held die niet aan zijn zichzelf twijfelt, maar duidelijk merkt dat er iets niet klopt op de duistere school. Bertus is een van de andere redelijk grote personages in het boek. Bertus luistert vooral naar zijn zus Colette, maar is hij echt zo verdorven als wij denken? Marin is voor mij ook een personage die er uitsprong. Marin gelooft Quinten in eerste instantie niet, maar zal dat zo blijven in de rest van het verhaal?
Met het verhaal zelf heeft Sandra een ontzettend sterk jeugdboek neergezet in mijn ogen. Het verhaal is namelijk goed opgebouwd, een beetje mysterieus en spannend maar niet te spannend voor jeugdige lezers. Daarnaast komen er mooie thema's aan bod zoals vriendschap, zelfvertrouwen, samenwerken etc. Dat zijn thema's die ik in een jeugdboek ontzettend goed vind passen. Het verhaal blijft ook spannend tot het einde, je weet niet hoe het nu uiteindelijk af zal lopen en daardoor blijf je flink doorlezen. Zoals ik hier boven al schreef maken een aantal personages een sterke ontwikkeling door en daardoor bouw je een goede band op met bijvoorbeeld Quinten en Bertus.
De Perfecte buren en Sandra J.Paul super bedankt dat ik dit boek mocht lezen en mee mocht doen met de leesclub! Ik heb echt enorm van het boek genoten en raad het dan ook alle jeugdige lezers aan om hem te gaan lezen (en stiekem de volwassen mensen zoals ikzelf ook).

Astrid:
De cover laat een triest gebouw zien. Aan weerzijden een dode boom, waar zich een kraai heeft neergezet. De lucht is half duister en half verlicht door een volle maan en bliksemschichten. Het nodigt de griezelfanaten uit om het boek op te pakken en de achterkant te lezen. De tekst, die we hier vinden intrigeert. Vanaf de eerste woorden, die ik las, bleef dat zo. De geheimzinnige manier, waarop het gebouw er opeens stond, de plaats waar het stond, de manier waarop het groter werd.
Al snel maken we kennis met de hoofdpersoon Quinten en zijn vrienden. Wat ik heel treffend vond, was de manier, waarop de Q zich centraal opstelde, door de onderlijn door te laten lopen onder de u, i en de n. Vanaf het begin was het duidelijk, dat Quinten de centrale figuur was. Quinten heeft al het een en ander meegemaakt en heeft last van nachtmerries. Hierdoor gelooft in het begin het vriendenclubje niet helemaal het verhaal van Quinten. Ondanks dit feit is het clubje heel close. Het clubje wordt heel menselijk beschreven, verschillende karakters, die overeenkomen met elkaar. Het zouden kinderen uit je eigen buurt kunnen zijn. Hoe verder je in het boek komt, hoe duidelijker het wordt, dat de titel precies beschrijft waar het over gaat en toch niks verklapt van de verhaallijn. Ook de tekst van de achterflap geeft een mysterie vrij. Net genoeg om nog langer in het boek te willen verder lezen.

Quinten is in eerste instantie de enige, die het allemaal niet vertrouwt. Hij krijgt zelfs geen begrip van zijn vader of andere volwassenen. Alle kinderen gaan vrolijk naar de nieuwe school, die opeens heel uitnodigend lijkt. Gaandeweg in het boek krijgt hij begrip en steun van zijn vriendinnetje Marin. Quinten is een jongen met twijfels en, naarmate de tijd op de school verstrijkt, ook angsten. Niet alleen voor hemzelf, maar juist voor zijn vrienden. Hij ziet ze veranderen, de sfeer in school wordt somberder. Het licht verdwijnt en het duister neemt het over. Hij wil de oorzaak daarvan zoeken. Als hij die vindt, zou hij immers deze verandering weer terug kunnen draaien. Zijn loyaliteit naar zijn vrienden is zo groot, dat hij daar de moed uit put om dwars tegen zijn eigen angsten te vechten. Je voelt het gevecht in hemzelf, de duistere krachten vloeien door de letters van het boek.

Het boek leest vlot, af en toe sieren pentekeningen de achtergrond. De verhaallijn is duidelijk voor de jeugd. Geen moeilijke, ingewikkelde beschrijvingen, maar wel een oplopende spanning. Menig kind zal zichzelf met Quinten identificeren. Ook voor volwassenen is het een prettig boek om te lezen. Een boek, dat je op een vrij uurtje of avondje even laat terugkeren naar het kind in je, dat griezelde onder de dekens verscholen. Ik heb het boek aan een aantal pubers in mijn naaste omgeving aanbevolen.

Jeanine: De duistere school is een jeugdthriller voor tien jaar en ouder, het taalgebruik is hierop afgestemd. Het verhaal is beeldend geschreven, je proeft de duistere en geheimzinnige sfeer. Het verhaal zou uitermate geschikt zijn om verfilmd te worden. Ik was gelijk geïntrigeerd door de cover. De ondertitel: "Als je eenmaal op deze school zit, geraak je er nooit meer weg" geeft nèt dat beetje extra.
Het is een zeer spannend verhaal. Als de kinderen eenmaal op het internaat zitten, blijkt dat er daar vreemde dingen gebeuren. Voor kinderen die van spannende boeken houden, is dit een fantastisch verhaal. Je leeft mee met Quinten die uitzoekt wat er aan de hand is op die geheimzinnige school. Vooral als er kinderen beginnen te verdwijnen, weet Quinten dat er iets helemaal mis is. Ik moest erg lachen om het personage Quinten. Het enthousiasme over de geheimzinnige gebeurtenis werkt aanstekelijk. Aangezien hij beschikt over een enorme fantasie en hij het wel vaker de meest bizarre verhalen verteld, nemen zijn vrienden hem in het begin niet echt serieus.
Gedurende het verhaal is er een terugblik naar de avond vlak voor de grote storm begon. Ik vond deze terugblikken erg boeiend. Je leest wat er die avond en nacht allemaal is gebeurd, hoe zwaar de storm was en voor welke schade hij heeft gezorgd. De geheimzinnigheid en de spanning in het verhaal worden hierdoor goed vastgehouden.

Sandra J. Paul heeft met De duistere school een origineel en zeer spannend verhaal neergezet. De schrijfster wist zelfs mij als volwassene mee te slepen in het verhaal. Via het hoofdpersonage Quinten kom je erachter wat er zich allemaal afspeelt in de geheimzinnige school. Juist door deze onvoorspelbaarheid houdt de schrijfster de spanning goed vast. Als lezer begin je steeds meer verbanden te zien, maar tot het einde blijf je in onzekerheid over de afloop van het verhaal. Het einde van het verhaal is ronduit geniaal en heeft mij nog een tijdje aan het denken gezet.

Beoordeling:
Savanna: 5 sterren voor dit fantastische boek!
Majonne: 4 sterren.
Alex: 3 sterren.
Melanie: Dit jeugdboek van Sandra J.Paul krijgt van mij een dikke 10 of te wel 5 sterren.
Astrid: Van mij krijgt het 4 sterren in het genre jeugd en spanning.
Jeanine: Ik heb volop genoten van De Duistere School en geef het graag 4,5 sterren.

Gemiddeld krijgt De duistere school van deze leesgroep 4,25 sterren.
Ik wil alle lezers hartelijk danken voor de deelname aan deze leesclub! Ik vond het een leuke groep om het boek mee te lezen.

Namens De Perfecte Buren, Jeanine.

Leesclub 'De duistere school' van Sandra J. Paul




Een leesclub is niet alleen gezellig maar je komt ook veel meer te weten over een boek en hoe andere lezers dat ervaren. Deze keer hadden we onder leiding van onze Jeanine een clubje Vlaamse en Nederlandse lezers voor de thriller 'De duistere school'. Benieuwd wat deze groep van dit duistere boek vond? Lees dan snel verder! Veel plezier met de leesclubvragen. Met dank aan Hamley Books voor het lekkere leesvoer!

Wat vinden jullie van de cover? Zou je het boek bijvoorbeeld oppakken in de winkel als je het zou zien liggen.
Melanie: Ik vind de cover heel goed bij het boek passen en dat vind ik altijd heel erg belangrijk. De "spookschool" is prachtig neergezet vind ik. Dus ja, deze cover zou ik zeker oppakken in de winkel .
Majonne: De cover is prachtig en mysterieus. De maan, de bliksemschicht. Het duistere gebouw en dan de boom en de vogels en vleermuizen, helemaal af. Wat ik zelf minder vind is de Vlaamse ondertekst. Ik zou daardoor toch even twijfelen in de winkel, maar ik zou het toch oppakken en ook kopen.
Mijn dochter van 10 vindt het er uitzien als volwassen boek. Dat ligt vooral aan het gebouw. Dat lijkt niet erg op een school, meer op een huis. Een school is groter. Met een brede deur. Als het meer een getekende zwarte school zou zijn, zou het meer een kinderboek zijn. En als de 2 OO's rood zouden zijn of glimmende oogjes erachter zouden hebben zou ook al leuker en spannender zijn voor kinderen en meer opvallen.
Jeanine: Wat bijzonder dat je dochter er zo anders tegen aan kijkt 🙂
Majonne: Ja, grappig hè. Ik moest wel even doorvragen waarom ze het meer een volwassen boek vond. Toen ik er beter naar ging kijken vond ik wel dat ze op één punt wel gelijk heeft, het is meer een huis dan een school.
Astrid: De cover geeft weer dat het een boek een mysterie bevat verweven met magie. Voor een fantasylezer nodigt 't al van de plank af om het te kopen.
Alex: Ik zou het boek zeker vastpakken als ik op de cover afga. Die cover is donker met een oranje gloed die iets sinister heeft.
Savanna: Onwijs mooie cover! Heel veel details en ziet er erg mysterieus uit. Dit zal vast veel mensen/kinderen trekken. (Hier in ieder geval wel want mijn neefje doet al pogingen om hem te stelen 😅 hij mag hem lezen nadat ik hem heb gelezen) het is ook een mooie eyecatcher in de kast!
Jeanine: Ik was gelijk geïntrigeerd door de cover. Ik vind het kleurgebruik, sepia, goed passen. De ondertitel: "Als je eenmaal op deze school zit, geraak je er nooit meer weg" geeft nèt dat beetje extra.

Wat zijn jullie verwachtingen van het boek voor het lezen?
Alex: Ik verwacht een spannend boek en hopelijk niet te kinderlijk.
Majonne: Een spannend boek dat wel een goed einde heeft.
Alex: Ik denk dat ook want ik vermoed dat dit een eerste deel is.
Melanie: Ja, ik denk er ook precies het zelfde over.
Savanna: Ik denk dat het een spannend jeugdboek is. Niet al te spannend wegens de leeftijdscategorie. Het lijkt mij een goed verhaal dat niet langdradig is met een goed eind. Het boek trekt sowieso al mensen door het mooie uiterlijk!
Astrid: Ik denk dat 't een spannend boek is met onverwachte wendingen. Een boek, dat onder jeugd valt maar waar menig volwassenen ook graag in leest.
Jeanine: Ik verwacht een spannend kinderboek, goed leesbaar voor de leeftijdscategorie en ik hoop dat het ook voor volwassenen leuk is om te lezen, aangezien het taalgebruik simpeler zal zijn dan bij boeken voor volwassenen. Ik verwacht in ieder geval een gesloten einde, kinderen houden niet zo van cliffhangers heb ik gemerkt toen ik nog les gaf op de basisschool.

'De verhalen van Auruco 1: Een koninklijk verraad' - Sebastiaan Koen

 
Genre: fantasy
Uitgever: Zilverbron
ISBN: 9789463081429
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 301
Uitgave: november 2018

Met dank aan Sebastiaan Koen voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
De gebroeders Staalhart zijn er klaar voor om het gevecht op te pakken tegen zowel koning Millius Goudader als Felkon Demonos. De gebroeders willen de koning afzetten en Felkon doden. Ze hebben het idee dat Felkon niet lang stil zal blijven en gauw andere steden zal gaan aanvallen. De groep komt tot een concreet plan, dat echter moeilijk zal zijn om uit te voeren. De groep vertrekt gezamenlijk naar de grootste stad van Auruco, Argentum, om daar de eerste stappen van het plan in werking te zetten. Het wordt een zware tocht. De snelste route voert door het Daldor gebergte heen waar de Banderlingen zich leven. De Banderlingen zijn verstoten mensen die tussen mismaakte en bijna onnatuurlijke dieren leven. Ze staan erom bekend dat ze andere mensen verslinden die te dichtbij komen en geen gevangenen maken. Ook tovenaars en magiërs hebben zich bij hen aangesloten.
Nadat belangrijke zaken zijn besproken in Argentum besluit de groep zich op te splitsen om het gemaakte plan beter te kunnen uitvoeren. Elisia en Skjald reizen gezamenlijk naar de hoofdstad Ciriarth om daar een kwestie af te handelen die de groep zal helpen om de koning te kunnen afzetten en de rest van de groep besluit om naar Vatthar te reizen om een goed beeld te kunnen krijgen wat er precies aan de hand is met de stad Istongyr en hoe zij Felkon kunnen stoppen voordat hij meer gebied in handen krijgt.