maandag 18 maart 2019

‘De zegen van weemoed’ – Theo Monkhorst



Genre: Roman/literatuur
Uitgever: In de Knipscheer
ISBN: 9789062659890
Uitvoering: paperback (gebrocheerd in omslag met flappen)
Aantal pagina's: 547
Uitgave: Oktober 2018


Met dank aan In de Knipscheer voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

De dubbel roman, onderdeel van een trilogie in wording, De zegen van weemoed is mijn eerste kennismaking met de schrijver Theo Monkhorst. Direct tijdens het lezen van het eerste hoofdstuk wist ik dat ik al zijn romans wilde gaan lezen. Zijn manier van schrijven maakte dat hij mij het boek introk en de personages in mijn hoofd bleven steken.

Het is 1984 als Pieter Fransman, journalist, besluit een boek te schrijven. Een boek over zijn leven, geschreven uit het perspectief van een 75 jarige, terwijl hij op dat moment 45 jaar is.

ik heb mijzelf geen eenvoudige opgave gegeven. Als het al feitelijk onmogelijk is het verleden en het heden exact te beschrijven, voor de toekomst is het nog een stukje moeilijker.”

We lezen over zijn twijfel, over zijn, innerlijke, afkomst. Over zijn grote liefde Trix, haar overlijden en hun zoon Sax. Over zijn worsteling het grote verlies te boven te komen.

Deel één van deze dubbel roman is een familiekroniek, die soepel overloopt in het bijna thrillerachtige deel twee. Waarin Pieter met Lena, de ex-vrouw van zijn vriend Leo, diens raadselachtige dood onderzoekt. Leo Löb, een Joodse filosoof, hield zich voor zijn dood bezig met artificiële intelligentie. Heeft zijn dood te maken met dit onderzoek?

Conclusie  
Het eerste deel van deze dubbelroman is prachtig geschreven, Theo Monkhorst nam mij mee in zijn boek. Ik voelde zijn vreugde, twijfel en verdriet alsof het dat van mij was. Deel twee is spannend, soms ongemakkelijk omdat de lasten van het ouder worden er zo realistisch worden omschreven. Maar ook daardoor, prachtig… Het heeft mij smachtend naar deel drie achtergelaten.

Een prachtig boek voor wie er van houdt om mee te worden genomen in de psyche van de mens. Voor wie houdt van luisterrijke taal en zich kan vinden of verliezen in zinnen als:

“in mijn breinsoep spelen zich vreemde gebeurtenissen af. In diepe pan, waar alle herinneringen en ervaringen zijn opgeslagen als slierten spaghetti, glijden ze door elkaar en klonteren steeds tot nieuwe recepten, die in slaap als dromen bovenkomen.”

Ik geef dit boek vier sterren de vijfde bewaar ik voor het laatste deel van de trilogie.
  
Natascha Tielemans-Oosterbaan – gastrecensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: