dinsdag 30 april 2019

Suzanna Esther blogt..... Zwart-Wit



De mens is een vat vol tegenstrijdigheden. In mijn geval word ik daar wel eens helemaal gek van. Gek in de zin dat ik mezelf soms behoorlijk in de weg zit. Zo ben ik een grote fan van nieuwe avonturen. Onder nieuwe avonturen versta ik nieuwe ervaringen die vaardigheden naar boven halen die ik in mij heb, maar die al lange tijd liggen te verstoffen; die vaardigheden zitten angstig in een ‘hoekje van mijn ‘persoonlijkheid’ te wachten tot ze aan de beurt zijn.

Persoonlijkheid is psychologisch niet goed uitgedrukt want de oorspronkelijke ‘persoonlijkheid’ van de mens is vaak anders dan wat we daadwerkelijk laten zien. In de kern ben ik een vrijbuiter, een avonturier, een ontdekkingsreiziger. Niet van het soort dat zich focust op één onderwerp, waardoor je dus een specialist wordt in het ‘gedrag van primaten’ of ‘de ultieme beleving van het bergbeklimmen'.Nee, ik ben in de kern een vrije onafhankelijke geest, die alle kanten opwaait. Hoe weet ik dat? Omdat tijdens mijn jonge jaren mijn ouders en omgeving me zeer moeilijk in het gareel kregen. Toch hebben veel kanten van mijn oorspronkelijke ‘persoonlijkheid’ zich tijdens mijn levensreis teruggetrokken. Zo werkt dat in het leven. Vandaar het vat vol tegenstrijdigheden.
Zo kan het gebeuren dat ik gek ben op feestjes, onverwachte bezoeken, spontane party’s en hardrockconcerten, maar deze toch uit de weg ga, omdat de muziek vaak te hard staat waardoor ik hoofdpijn krijg en ik de volgende dag nog een schrille piep in mijn oren hoor, ik meestal te veel drink waardoor ik twee dagen misselijk ben, of van iets anders last krijg wat lang doorwerkt. Ik ga wel, maar in gedoseerde afgemeten ‘porties’.

Ik ben gek op autorijden; de handelingen, het gevoel van vrijheid, de snelheid, maar in Nederland is autorijden één grote stressfactor.  Het verkeer in Nederland lijkt op een mierennest waar iemand het dak van heeft verwijderd – Het ingenieuze gangenstelsel dat de mierenkolonie heeft gebouwd, met individuele kamertjes voor elke mierenbaby verandert in een doolhof waar alle mieren in wilde paniek - redden wat er te redden valt - tegen elkaar aanbotsen zonder te beseffen dat er geen nooduitgang is.

Zo ben ik ‘verslaafd’ aan de lichte buzz die het drinken van bier teweegbrengt, maar heb ik een hekel aan dronken zijn. Tipsy zijn is heerlijk, maar waar ligt die magische grens?
Een schoon en gestructureerd huis is elke dag mijn streven, terwijl ik van nature behoorlijk ‘chaotisch’ ben. Ik heb wel een soort opbergstructuur, maar die wisselt vaak waardoor ‘een logische opbergplek’ na een week niet meer logisch is en ik continu zaken kwijtraak.

Ik houd van nadenken, analyseren, en bedenk plots, columns en zelfs hele thrillers, zonder ze op te schrijven omdat ik daarvoor rustig moet gaan zitten en geduldig een verhaal zich moet laten ontvouwen… Ik houd van schrijven, maar ben rusteloos.
Helder nadenken is belangrijk voor me, ik word gelukkig als mijn brein scherp werkt, openstaat voor ingevingen, maar ik houd ook enorm van mijn ‘niks box’. Gewoon zijn, niet nadenken, een beetje stoned (nee, ik gebruik geen drugs) voor me uitstaren en alles om mij heen intens ervaren.
Ik wil niet te veel tijd besteden (verspillen) aan mijn uiterlijk, maar ben wel ijdel en wil er – niet per se voor de buitenwereld – voor mezelf goed uitzien. Gaat niet goed samen dus…

De wereld, de maatschappij en alles wat daarin plaatsvindt is een bron van verhalen en elke dag verwonder ik me over alle gebeurtenissen op onze planeet, maar het is ook een bron van ellende, pijn en het wekt ook frustratie en boosheid op. Soms volg ik dagenlang het nieuws op alle kanalen om me daarna een periode volledig af te sluiten voor het wereldleed. Het is fijn om aandacht te krijgen, maar in principe word ik er ook heel zenuwachtig van. Eigenlijk wil ik onzichtbaar in het middelpunt van de belangstelling staan, maar helaas heb ik geen magische ring of mantel.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar het wordt inmiddels saai en daar ben ik allergisch voor. Saai, sleur, standaard, normaal. Toch ben ik dat. De mens is een vat vol tegenstrijdigheden en ik ben een mens.

Suzanna Esther

‘Pan’- Maes & Wade


Genre: (misdaad)thriller
Uitgever: Houtekiet
ISBN: 9789089245465
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 291
Uitgave: februari 2017

Dank aan Uitgeverij Houtekiet voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Antwerpen wordt opgeschrikt door de brute moord op pastoor Geeraerts in de Christus Koningskerk. Hij wordt gevonden door een van zijn parochianen en zij slaat alarm. Tom Beckx is wetsdokter en is het gewend om plots opgeroepen te worden. Het heeft zo zijn charmes, die onvoorspelbaarheid en de spanning. Dit maakt zijn beroep tot een blijvende uitdaging voor hem. Tom is door de recherche benaderd en is snel ter plekke. In de kerk aanschouwt hij het bloederig tafereel en wordt meteen aangeklampt door de onderzoeksrechter. Het is Tom meteen duidelijk dat de moord op de pastoor groot nieuws zal zijn, voor onrust zal gaan zorgen en de nodige druk zal geven op het onderzoek. 

Samen met rechercheurs Suzanne Jacobs en Raoul De Vuyst gaat Tom aan het werk. Maar ze zijn nog maar amper aan de slag of een volgende moordzaak dient zich aan. En vervolgens nog een aantal. Het is meteen duidelijk, ze hebben hier te maken met dezelfde modus operandi en dus is het zeer waarschijnlijk dat het dezelfde sadistische moordenaar betreft. De bloedige handtekening die de dader achterlaat door de plaats delict te ondertekenen met ‘Pan’ doet iedere twijfel daarover verdwijnen. Er is een seriemoordenaar actief in het Antwerpse en dat heeft een ongunstig effect op de samenleving. De druk van bovenaf is groot, de media voert deze verder op met speculaties en dat is merkbaar aan de lokale politiek waar het onderzoeksteam direct last van ondervindt. Het is van essentieel belang dat ze deze gek snel te pakken krijgen, des te eerder keert de rust terug. 

Terwijl het ene na het andere slachtoffer valt, proberen ze te achterhalen wat Pan drijft en of er een connectie is tussen de slachtoffers. Vooralsnog krijgen ze geen echte grip op het onderzoek, zien ze iets over het hoofd? De samenwerking met de recherche loopt niet geheel naar wens en Tom is zelfs van mening dat ze van bovenaf steken laten vallen. Hij besluit dan ook om zelf de lijntjes nog eens te volgen en ontdekt dat hij bijval krijgt vanuit een onverwachte hoek. Tom is vooral gebrand meer te weten te komen over de drijfveer en denkwijze van deze moordenaar die zichzelf Pan noemt, wat heeft ‘De God van het Woud’ nog meer in petto?

Het schrijversduo Maes&Wade heeft met Pan een meer dan aardige politiethriller geschreven. Het is niet een verhaal dat je van je stoel blaast qua spanning maar het kat en muisspel en de psychologische elementen die je leest door middel van de gedachten vanuit het dadersperspectief zijn goed uitgediept en neergezet. Tom zit privé niet lekker in z’n vel en dat geeft frustratie waardoor een heldere kijk op zaken haast onmogelijk lijkt, bij Suzanne vindt hij een luisterend oor. Ook bij Raoul is niet veel nodig om tot uitbarsting te komen en hij is ronduit lomp en kort door de bocht, waarom precies wordt gaandeweg duidelijk. Voor het verhaal levert dat vermakelijke situaties op en geeft het wat onderlinge spanning maar hierdoor komen hun werkzaamheden niet authentiek over, ook het gebrek aan mankracht bij zo’n onderzoek is niet aannemelijk, althans dat is mijn beleving. Je voelt wel dat er meer speelt maar de auteurs laten het na om hier verder op in te gaan en dus blijf je met vragen zitten.

Het Vlaams daarentegen is leuk en heeft z’n charmes. De schrijfstijl is gemoedelijk en toegankelijk maar zoals gezegd heb ik geen echte spanning ervaren. Zelfs de mysterieuze passages hebben dat niet kunnen bereiken. Halverwege zakt het verhaal wat in maar het herstelt zich vervolgens gelukkig wel. De beeldende vertelvorm laat niet veel aan de fantasie van de lezer over.

Al bij al is Pan een fijn boek om te lezen, de invalshoek is die van een typische politiethriller/misdaadroman maar de personage Pan geeft het geheel wel wat extra’s. Daarbij zorgen de korte en snelle hoofdstukken dat je het boek zo uit hebt. Wat echter mist is de verdieping in de personages. Je leest dat er van alles speelt maar écht daarop ingaan, doen de auteurs niet en daardoor krijg je niet echt binding met de hoofdpersonen. Deze hebben meer in hun mars dan wat we nu te zien hebben gekregen.
Dat Pan me toch heeft verrast, heeft vooral te maken met de opbouw van het verhaal en de uiteindelijke plotwending, die is goed gevonden en maakt het verhaal ook echt ‘af’. Toch is er een vervolg met het recent verschenen Meester dood en hopelijk gaan we daar antwoorden krijgen die nu zijn uitgebleven. Recensie volgt binnenkort!

Maes&Wade verdienen voor Pan van mij drie mooie sterren. Wat een prachtige cover trouwens!

Patrice
De Perfecte Buren

‘Nice’ – Kiki van Dijk


Genre: thriller
Uitgeverij: Xander uitgevers
ISBN 9789401610100
Aantal pagina’s: 282
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: april 2019 

Met dank aan Uitgeverij Xander voor het leesexemplaar.

Jacky werkt als parfumeur bij het familiebedrijf, ze is geboren in Nice, heeft daar haar eerste kinderjaren doorgebracht. Zelf woont ze alweer jaren in Nederland maar haar zusje Christine woont weer in Nice waar ze een baan als makelaar heeft. Christine blijkt een lelijke smak gemaakt te hebben en ligt in coma. Jacky reist halsoverkop af naar Nice om haar zusje bij te staan. Eenmaal in Nice aangekomen wordt ze in haar taxi overvallen door een jeugdbende, gelukkig raakt ze niets kwijt. 

In Nice lijkt het steeds gekker te worden, er wordt brandgesticht bij haar tijdelijke appartement, ze wordt achtervolgd door een man die een merkwaardige leergeur achterlaat. Bovendien wordt Jacky overspoeld door herinneringen aan haar eerst zo gelukkige jeugd. Een jeugd die echter wreed werd verstoord door de zelfmoord van haar moeder. Omdat hun vader daarna kennelijk zijn verantwoordelijkheden niet wilde nemen, zijn Jacky en Christine opgevoed door hun tante. Gelukkig komt Christine bij uit haar coma en kunnen de zusjes opgelucht ademhalen, Christine kan zich niets herinneren van haar val.

Maar dan blijkt dat Nice niet met zich laat spotten! Is het de Russische maffia of is het toch hun ongelukkige familiegeschiedenis die de gebeurtenissen in stroomversnelling brengt? Zowel Christine, zelfs in het ziekenhuis, als Jacky zijn hun leven niet meer zeker. Gelukkig krijgen ze hulp van Xavier, de vriend van Christine en van hun oude vriend Albert. Uit Nederland arriveert onverwacht ook hulp, Jacob, de broer van de Tomas, de overleden echtgenoot van Jacky. Tante Aimee blijft in Nederland om te zorgen voor de kinderen van Jacky. De politie van Nice is dan al ingeschakeld maar ook hun hulp kan niet voorkomen dat de situatie steeds verder escaleert. Waar ligt toch de oplossing? In het heden of toch in het verleden? De auteur werkt naar een mooie climax waarin alle losse eindjes samen worden vervlochten.

Mijn mening: Een heerlijk verhaal om aan één stuk te lezen. Kiki van Dijk houdt er de vaart goed in, de ene keer een brandje, de andere keer een inbraak, Jacky wordt achtervolgd door rampspoed. Als lezer word je meerdere malen op het verkeerde spoor gezet, de uiteindelijke ontknoping echter is verrassend! Al met al een heerlijk boek om op vakantie te lezen. Vier sterren.

Jeannie Bertens
De Perfecte Buren

maandag 29 april 2019

'De Solist' – Rob Waumans


Genre: roman
Uitgever: Atlas Contact
ISBN: 9789025452650
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 222

Uitgave: 2019

Dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar van dit prachtige
boek.

Nadat de Russen Berlijn hebben ingenomen, keert de joodse musicus Valentin Grossman na jarenlange onderduik terug naar huis. Zijn geliefde Elise is tijdens de zware bombardementen van april in verwarde toestand gevlucht en spoorloos verdwenen. Tegen het decor van een kapotgeschoten stad waarin de Russen het voor het zeggen hebben, gaat hij naar haar op zoek. Als snel beseft hij dat er maar een manier is om haar te vinden: via hetzelfde pad dat hen bij elkaar bracht, de muziek. In een wereld waar niemand veilig is en geweld regeert, probeert hij het onmogelijke: de Berliner Philharmoniker samenbrengen en een concert geven in de ruïnes van een stad die zichzelf sneller bijeenraapt dan voor mogelijk werd gehouden.

De Solist is een roman zoals ik ze graag heb. De thematiek van het verhaal is  zwaar beladen: de oorlog. Rob Waumans heeft het verhaal zo geschreven dat fictie en werkelijkheid in elkaar overlopen. De personages mogen dan fictief zijn, maar de gevoelens die zij hebben, de angsten die ze uitslaan, zijn echt. In het boek volg je Valentin Grossman, een joodse muzikant. Na jarenlang ondergedoken te hebben gezeten, keert Valentin terug naar Berlijn. Voor het eerst ziet hij wat voor schade Berlijn heeft opgelopen na alle bombardementen. In zijn buik heeft hij de vlinders fladderen en hoopt hij op een weerzien met zijn geliefde Elise. Noodgedwongen moesten zij in de tijd van de oorlog het contact verbreken, omdat het te gevaarlijk werd.

De Russen hebben Berlijn ingenomen. Ze hebben geleden en ze zijn uit op wraak en verlichting van hun leed. Ze plunderen huizen, verkrachten vrouwen, martelen mensen op straat en hebben executies. In deze ellende gaat Valentin op zoek naar zijn huis, zijn vrouw. Eenmaal aangekomen bij zijn huis wordt hij teleurgesteld: zijn huis is leeggeroofd en Elise is verdwenen. Hij gaat op bezoek bij zijn pianodocent en die vertelt hem dat Elise bij het laatste bombardement in shock is weggelopen. De zoektocht naar Elise begint. Hij start met het opnieuw samenbrengen van de Berliner Philharmoniker. Hoe kan hij haar beter vinden, dan door gebruik te maken van hun gezamenlijke liefde voor muziek.

Rob Waumans heeft met deze roman een ontroerend verhaal geschreven. Hij schrijft zeer beeldend en realistisch. De hoop die de personages voelen tijdens het verhaal, voel je als lezer ook. Hoop is een van de hoofdthema’s in dit verhaal, daar het hoofdpersonage de hoop houdt dat hij Elise kan vinden. Het terugbrengen van de Berliner Philharmoniker geeft de Berlijnse mensen hoop. De Nazi’s zijn verslagen en wij kunnen onze stad weer opbouwen. Door de muziek in het verhaal, komt het verhaal nog meer binnen.

Chapeau Rob Waumans. Het is een heel goed en ontroerend boek. Het is een boek voor mensen die willen lezen over de oorlog en over de hoop die de afloop van de oorlog met zich meebrengt. Het boek heeft een goede verhaallijn en zorgt er zeker voor dat je je gaat inleven in de personages, in wat zij meemaken. 

Nogmaals, chapeau Rob. Dit boek is een meesterwerk.Vier welverdiende sterren voor dit prachtige meesterwerk.

Ingrid,

Gastrecensent De Perfecte Buren

'De Beloning' - Fikry El Azzouzi


Genre: roman
Uitgeverij: De Geus 
ISBN: 9789044539752
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Verschijningsdatum: 28 Maart 2019 

Met grote dank aan Uitgeverij De Geus voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Zakaria wordt geboren in België en heeft Marokkaanse ouders. Hij leert van zijn moeder dat goede manieren essentieel zijn om uiteindelijk succesvol te kunnen worden. Het leven van Zakaria heeft anders bepaald. Het verhaal vertelt zijn ‘roadtrip’ dat leven heet. 

Mijn mening
Het boek ziet er eigentijds uit. Als muziekliefhebber word ik direct getriggerd door het Michael Jackson-hoedje op de omslag. Het hoedje speelt de rol van rode draad in dit magnifieke boek.
Misschien wel de meest lastige recensie om te schrijven voor mij als recensent. Liefst had ik het halve boek als citaat aan deze recensie toegevoegd. Wat een taalvirtuoos is deze auteur en wat weet hij op hilarische wijze zijn verhaal te doen. Hij schreef al zes romans en diverse theaterstukken en columns maar met De Beloning verdient hij, wat mij betreft, een groot leespubliek. Zijn taalgebruik is van nu en recht voor de raap. Laat u zich afschrikken door woorden als ‘bitch’, dan kunt u dit boek beter laten liggen. Ik niet. 

Daar waar menig auteur worstelt om passende namen te geven aan zijn personages; Fakry El Azzouzi geeft er zonder enige moeite een handvol aan ieder personage. En daar zitten enkel uitermate verrassende tussen. Zoals Cristiano Ronaldo en Lionel Messi. Maar ook Tupac Shakur (2Pac), Remspoor en Jihaad. 
De eerste hoofdstukken uit het boek lijken te bestaan uit korte verhalen die worden verbonden door de belevenissen van Zakaria. De verhalen over de ruzie tussen zijn ouders, het verhaal van de Reusachtige Verpleegster en de beschouwingen van de Sprinkhaan zijn los van het doorlopende verhaal van epische schoonheid. Andere vondsten zijn klein van formaat en van grote schoonheid. Ik wil er een voorbeeld van geven. Een personage geeft aan een ‘old school gangsta’ te zijn. Hij zegt: ’Ik steel geen muziek van internet. Ik ga naar platenzaken om daar mijn muziek te stelen. Zo old school ben ik’. Vele vormen van satire en wrange humor passeren de revue. 

De auteur is ook een Vlaming met Marokkaanse ouders en dat maakt het verhaal over Jihaad de hond naast bijtend humoristisch ook schrijnend. Om als een hond te worden behandeld in een westers land, sterkt het gevoel dat het niet eenvoudig is om niet blank te zijn in deze cultuur. Dat wordt ook aangestipt in het extreem gewelddadige ‘inburgeringsritueel’ in de tweede helft van het boek. Het gevoel nergens bij te horen wordt dan ook vol symboliek maar glashelder onder de aandacht gebracht. Een Vlaming met Marokkaanse ouders is geen Belg. En ook geen Marokkaan. En dat gevoel van nergens echt bij te horen, en nergens een thuis te hebben en te voelen is een groot probleem. Voor omstanders en het meest voor de mensen die het betreft. En daarmee zijn deze mensen altijd op zoek naar aandacht, liefde en een écht thuis. En is het belangrijk dat dit wordt gevonden. En waar dit wordt gevonden. Want wanneer het op de verkeerde plek wordt ervaren, ligt radicalisering op de loer. 

Eindoordeel
De Beloning is een boek met het grootste contrast dat ik ooit heb gelezen. De eerste helft van het boek heb ik het meest keihard gelachen, het tweede deel heb ik me keihard verbaasd om uiteindelijk verdwaasd en in shock achter te blijven. Deze roman toont aan dat niets is wat het lijkt en dat niemand slecht geboren wordt maar dat externe factoren het lot bepalen. Van jezelf en vele anderen. 
Wanneer in het leven van een kwetsbaar hoofdpersonage, ieder stukje toekomst nieuwe stukjes teleurstelling brengt, transformeert het verhaal van bespottelijk grappig naar afgrijselijk beklemmend. En dat is zo geraffineerd gedaan en zo zonder opsmuk onder woorden gebracht, dat ik moet vaststellen dat Fakry El Azzouzi met dit boek momenteel in mijn persoonlijke top drie van 2019 staat. De podiumplekken worden pas in december vergeven maar De Beloning is voor mij een vijfsterren boek. 

Mijn persoonlijke songtekst
‘I see no changes, 
wake up in the morning 
and I ask myself:

"Is life worth living?
 Should I blast myself?".


Peter van Bavel
De Perfecte Buren

'Melkboer' – Anna Burns


Genre: literaire roman
Uitgeverij: Prometheus
ISBN: 9789044640793
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 368
Verschijningsdatum: 22 maart 2019

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Melkboer is een bijzonder boek over het (over)leven in het politiek verdeelde Noord-Ierland van de jaren zeventig, gezien door de ogen van de middelste zus. Ze groeit samen met haar broers en zussen op bij een depressieve vader en een moeder die zich met hand en tand vasthoudt aan ‘hoe het hoort’, om als gezin maar niet op te vallen binnen de traditionele gemeenschap waarin ze wonen.  
Middelstezus voelt aan alle kanten dat er geen ruimte is voor haar eigen ideeën en sluit zich emotioneel af voor de mensen om haar heen, zelfs voor soortvanverkering, haar vriend die ze niet aan haar moeder wil voorstellen om te voorkomen dat ze tot een huwelijk met hem gedwongen wordt. Ze leidt een zo onopvallend mogelijk leven, tot de dag dat Melkboer in haar leven komt: een oudere, getrouwde man met een beruchte reputatie. Melkboer begint middelstezus te stalken en zet daarmee gebeurtenissen in gang die niet alleen het leven van middelstezus, maar ook die van haar familie en de hele gemeenschap op zijn kop zetten.

Dit boek vereist de nodige concentratie omdat niemand, behalve Melkboer, bij zijn of haar naam wordt genoemd. Dit leest wat ongemakkelijk. Bovendien wordt het verhaal alleen verteld door middelstezus, waardoor je niet anders kan dan meegaan in haar gedachtegang, haar neiging tot eindeloos associëren en haar doorlopende twijfel over bijna elk onderwerp wat er wordt aangestipt. Vooral in de eerste drie hoofdstukken roept dat een gevoel van ongeduld op. Je wilt als lezer weten waar het naar toe gaat en òf het wel ergens naar toe gaat. In combinatie met lange zinnen die soms een halve pagina beslaan en weinig alinea’s geeft dat amper adempauze, terwijl dat juist nodig is om je af en toe te onttrekken aan de spraakwaterval van middelstezus.
Pas halverwege hoofdstuk vier beginnen er dingen te gebeuren; in dat hoofdstuk licht middelstezus oudstevriendin in over het stalken door Melkboer en wordt zij zich er voor het eerst van bewust dat ze, door zich te onttrekken aan de gemeenschap, juist degene is geworden op wie alle aandacht gericht is. “Het begon tot me door te dringen hoe angstaanjagend het was om niet verdoofd door het leven te gaan, maar bewust te zijn, om de feiten op een rijtje te hebben, feiten hoog te houden, aanwezig te zijn, volwassen”, zegt ze zelf hierover. 

Vanaf dat moment wordt het verhaal echt interessant en beginnen er veranderingen plaats te vinden in de manier waarop middelstezus het leven tegemoet treedt, waardoor het lange wachten op wat vaart in het verhaal eindelijk wordt beloond. Vervolgens krijg je ook oog voor de humor die de auteur tot haar beschikking heeft en hoe ze dat inzet om de dramatische gebeurtenissen van luchtigheid te voorzien. Een voorbeeld hiervan is het voorval in een bar, waar zwaar bewapende mannen binnenvallen die door geen enkele bezoeker serieus worden genomen. Iedereen wordt echter doodsbang als pillengriet, een gestoorde buurtbewoner, de bar betreedt. 

Misschien is Melkboer zo’n boek dat je meerdere keren moet lezen om de kracht ervan goed te laten doordringen. Anna Burns kan absoluut schrijven; ze schept een wereld die je luid en duidelijk voor je ziet, maar kauwt niet alles voor. Zo gaat ze ervan uit dat de lezer het nodige weet over de geschiedenis van Ierland. Voor de lezer die daar niet of nauwelijks bekend mee is, vormt dat een extra belemmering om een beetje vlot door te lezen. 
De onderwerpen die in Melkboer worden aangesneden zijn boeiend en geven stof tot nadenken. Qua leesbaarheid zou dit boek echter makkelijker te verteren zijn met meer vaart en minder uitweidingen in de eerste helft van het boek. Het zou namelijk zonde zijn als iemand het lezen halverwege opgeeft, terwijl in de tweede helft duidelijk wordt wat de auteur qua talent in huis heeft. Ik geef Melkboer daarom drie sterren. 

Carlita van Rossum
De Perfecte Buren

vrijdag 26 april 2019

‘Amalia’s erfenis' – Marianne en Theo Hoogstraaten



Genre: (historische) roman
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461093653
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 300
Uitgave: 9 april 2019
Dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor dit mooie boek.
Winter 1620 - Koningin Elizabeth en haar echtgenoot Frederik, Koning van Bohemen moeten hun paleis verlaten. Het is oorlog en Frederik is aan het front wanneer het niet langer veilig is in Praag. Via een verlaten gehucht in Brandenburg komt Elizabeth, later ook wel bekend als de winterkoningin, met haar gevolg in Den Haag aan. Dankzij de gastvrijheid van haar neven Maurits en Frederik van Oranje krijgen ze onderdak en kunnen ze de oorlog afwachten. In het gezelschap van Elizabeth begeeft zich ook de zeventienjarige Amalia, gravin van Solms. Amalia is hofdame en vertrouwelinge van Elizabeth en er is sprake van een hechte band tussen de twee.
Wanneer Frederik Hendrik van Oranje, bekend als vrijbuiter, zijn oog op de mooie Amalia laat vallen lijken alle partijen daar voordeel mee te doen. Maar Amalia neemt geen genoegen met zijn voorstel óf een gearrangeerd huwelijk omdat dat iedereen goed uitkomt, nee. Ze weet precies wat ze wilt en gaat daar ook voor. Tot ieders verbazing blijkt de rustige jonge vrouw veel meer in haar mars te hebben dan tot op dat moment gedacht. Het is een kwestie van een lange adem zodat ze haar zin kan krijgen.
Amalia’s erfenis speelt zich voornamelijk af in Den Haag. Vanaf het moment dat ze Frederik Hendrik van Oranje- Nassau leert kennen laat ze zich niet verleiden door zijn mooie praatjes. Ze heeft plannen voor haar toekomst en ook voor hem. Amalia droomt van het koningschap maar het politieke klimaat gooit vooralsnog roet in het eten. Is er continu sprake van oorlog waardoor Frederik Hendrik veel weg is. Hun status hangt af van wat er op de slagvelden gebeurt. Er is sprake van flinke nederlagen maar ook zeges. In hun huwelijk krijgen ze ook erg veel voor hun kiezen, het is met vlagen erg zwaar, voor beide. Maar Amalia blijft sterk, bewonderenswaardig zelfs. Al lukt niet alles wat ze in gedachten heeft, haar huwelijk en hun kinderen zijn haar grootste motivatie om door te blijven zetten. Ze ontwikkelt zich al snel tot een geduchte concurrent van andere belangrijke vrouwen, waaronder Elizabeth. Met soirees, feesten, dure jurken en aanzien stak men destijds elkaar de ogen uit. Er is sprake van jaloezie, verraad, oorlog, corruptie en onverwacht verdriet. Maar wat er ook gebeurt, Amalia verliest haar doel niet uit ogen.
Wát een prachtig geschreven historische roman toch weer van het echtpaar Hoogstraaten! Wederom weten ze me vanaf het prille begin aan hun boek te kluisteren. Er zijn maar weinig auteurs die zulke historische romans kunnen schrijven, die vanaf het begin zowel intrigeren als fascineren. Het feit dat het om de stammoeder van ons koninklijk huis gaat speelt daarin, voor mij althans, geen grote rol. Het is gewoon het geheel, de opbouw van het verhaal, de mix van waargebeurde feiten en fictie. Soms is het onwaarschijnlijk moeilijk om te filteren wat nu echt is en wat niet. Je loopt in dit verhaal jarenlang mee aan het hof van de Oranjes en het is echt genieten.
Het boek is beeldend en aannemelijk geschreven, de dialogen zijn sterk, net als de hoofdpersonages. Er is sprake van subtiele verwijzingen naar gebeurtenissen die we wellicht wel kennen maar waarvan we niet het fijne weten. Bijvoorbeeld de slag om Breda maar ook het sluiten van een verstandshuwelijk met de Stuarts van Engeland. Alles is zo realistisch geschreven dat Google soms uitkomst moest bieden om me te vertellen hoe het nou echt zat. Wie zegt dat geschiedenis saai is moet duidelijk maar eens een boek als dit gaan lezen. Deze roman bevat alle elementen om je helemaal te verliezen in de rompslomp van een ambitieus plan waarin Amalia afhankelijk is van een aantal belangrijke factoren. Neem bijvoorbeeld de Staten Generaal, de spreekwoordelijke vinger in de pap, voor wat betreft Amalia’s plannen zat aan die hand. Het is met vlagen zelfs spannend te noemen, want gaat het haar lukken, gaat ze niet te ver en is haar huwelijk bestand tegen haar plannen? Amalia is een pittige tante, niet op haar mondje gevallen, iets dat het verhaal ook wel een knipoog geeft. De auteurs hebben dat met klasse in het verhaal verweven terwijl ze geen enkel moment het idee geven dat het niet zo kan zijn gegaan en hebben tradities in ere gehouden.
Doordat het in chronologische volgorde verteld wordt is alles gemakkelijk te volgen. Reële problemen passeren de revue waardoor alles nog echter aandoet. Neem de botsingen tussen protestanten en katholieken, ziektes, handreikingen en oorlogen. Als je het verhaal zo leest besef je ineens dat onze Nederlandse geschiedenis niet altijd over rozen is gegaan, eerder over stekelige doornen. Ondanks dat, of misschien juist dankzij die feiten, heb je continu het gevoel in een film te zitten. Je kijkt als het ware naar een sterke vrouw, vol overtuiging en doorzettingsvermogen. Soms getergd door tegenspoed of tegenwerking, geduld dat zwaar op de proef wordt gesteld. Is de drang naar erkenning en een vorstelijke status alles waard? Wat is uiteindelijk de erfenis die Amalia haar kinderen nalaat?
4 dikke sterren, een absolute aanrader!
Patrice
De Perfecte Buren

'Kom je spelen' - M.J.Arlidge


Genre: thriller
Uitgever:  Boekerij
ISBN: 9789022584163
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 512
Uitgave: 2 maart 2019

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie-exemplaar.

Korte inhoud
Kassie wandelt gehaast de straat op en botst tegen Jacob. Zij raakt volledig over haar toeren en wil Jacob waarschuwen voor iets. Maar Jacob wil niet luisteren, loopt snel door en Kassie wordt opgepakt door de politie omdat zij Jacob aangevallen zou hebben. Later wordt Jacobs lichaam zwaar mishandeld teruggevonden door de politie en onmiddellijk komt Kassie terug in beeld. Heeft zij iets te maken met de moord op Jacob?

Ze moet van de politie in therapie bij Adam, die haar verhaal ook maar moeilijk kan geloven. Hij luistert wel naar haar en komt zo in diskrediet bij zijn collega’s en de politie. Tijdens een van hun sessies loopt Kassie zomaar een drukke baan over waarbij zij haar leven riskeert. Wanneer Adam vraagt waarom zij dit deed, legt zij hem uit dat zij niet bang hoefde te zijn, gezien zij weet dat hij haar zal vermoorden. Dan wordt er ook nog een tweede lichaam gevonden. Alweer blijkt er een link te zijn naar Kassie, Rochelle was namelijk haar maatschappelijk begeleidster. 
Heeft Kassie een handlanger met wie zij samen de moorden beraamde? Is zij echt wel zo onschuldig als ze zelf zegt? Misleid zij de politie? Ook Adam twijfelt aan Kassie maar wil haar een kans geven zichzelf te bewijzen. Dit verloopt echter niet zonder grootse gevolgen. 

Conclusie
M.J.Arlidge heeft verschillende scripts geschreven voor onder andere Monarch of the Glen en Mistresses, maar hij is vooral gekend als Brits thrillerauteur. Zijn boeken met inspecteur Helen Grace in de hoofdrol zijn stuk voor stuk bestsellers. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar zijn nieuwe thriller Kom je spelen, die een stand-alone is. De tekst op de achterflap werkt zeer prikkelend. Je weet onmiddellijk al dat Kassie voorspelt dat Adam haar zal vermoorden waardoor je als lezer onmiddellijk het boek wilt verslinden.

Kom je spelen is geschreven in de kenmerkende schrijfstijl van M.J.Arlidge, eenvoudig, snel en zonder al te veel franje. Altijd to-the point dus. Door de korte hoofdstukken komt er dan nog eens meer vaart in het verhaal, waardoor je als een hoge snelheidstrein door het boek heen raast. Hierdoor mist het boek wel heel wat diepgang. De personages blijven oppervlakkig en daardoor doen ze handelingen die niet logisch lijken. Mocht er hier wat dieper op ingegaan zijn, zou het heel wat meer helderheid brengen in hun denken. Zoals wanneer Kassies moeder plots vertrekt en alle contact verbreekt. Het lijkt me ondenkbaar dat een moeder haar kind in de steek laat wanneer deze haar net het meest nodig heeft. En dan is er nog Kassie, een zelfstandige tiener zonder vrienden, meestal rondzwervend op straat, die het dan niet ziet zitten om alleen te wonen in het huis van haar moeder wanneer deze vertrekt. Ik kan het mij niet voorstellen, dat een opstandige en zelfstandige tiener het niet leuk zou vinden om een tijdje alleen te wonen.
Mits er een betere en diepere uitwerking van de personages was geweest dan zou je als lezer bepaalde handelingen beter begrijpen en minder onrealistisch vinden. Deze lijn trekt zich echter verder door het hele verhaal heen... 

Er zijn heel wat wendingen die niet lijken te kloppen en ongeloofwaardig lijken. Dit komt omdat het verhaal aan de oppervlakkige kant blijft en weinig diepgang lijkt te hebben. Bovendien had ik ook het gevoel dat er wendingen aan het verhaal toegevoegd waren om tot de uiteindelijke plot te kunnen komen. Op deze manier blijf ik ook met heel wat vragen zitten. Zo begrijp ik niet dat Kassie er alles aan doet om de slachtoffers van de moordenaar te waarschuwen om haar eigen ‘vloek’ te verbreken, maar haar enige twee vrienden waarschuwt zij dan niet en probeert zij ook niet te redden? Het redden van hen zou ook de vloek kunnen verbreken.

Had het verhaal beter uitgewerkt geweest zou het mij zeker meer bevallen. Het paranormaal elementje vind ik origineel en spreekt mij aan. Er zijn denk ik weinig thrillerauteurs die daar gebruik van maken hoewel het wel af en toe voorkomt in thrillerseries op televisie. Op vlak van originaliteit scoort M.J.Arlidge, net als in zijn Helen-Grace serie, weer hoog. Ik had hoge verwachtingen van deze thriller, misschien ook wel te hoog, maar ik bleef op mijn honger zitten. Bovendien blijf ik nog met teveel vragen zitten en zijn er teveel wendingen die mij ongeloofwaardig lijken. Maar omdat ik het toch origineel vond, geef ik het boek nog een 2.5 sterren. 

Silke Wimme
De Perfecte Buren