vrijdag 31 mei 2019

‘Kat voor de deur’, Alfie 3 – Rachel Wells



Genre: feelgood
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 0287 3
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 254
Uitgave: 26 maart 2019
  
Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

“Als drempelkat heb ik een groot aantal mensen die ik als mijn gezin beschouw. Ik ga bij meerdere huizen naar binnen en heb dus ook meerdere ‘baasjes’. Naast Claire en Jonathan ga ik ook regelmatig naar Polly en Matt en hun twee kinderen, Henry en Martha en mijn Poolse familie, Franceska, grote Tomasz en hun kinderen, Aleksy en kleine Tomasz. Ik heb het er maar druk mee.-blz.7-

Alfie is nog altijd stapelverliefd op de kat van de buren, Sneeuwbal. En sinds ze zijn gevoelens heeft beantwoord kan zijn geluk niet op. Maar dan krijgen ze vreselijk nieuws te horen, Sneeuwbal haar baasje kan een hele goede baan krijgen, het begint er goed uit te zien voor het gezin. Want ook de kinderen kunnen naar een andere, betere school. Dit betekent alleen wel dat ze moeten verhuizen en dan niet naar een straat of zelfs een paar straten verderop. Nee, ze gaan verhuizen naar een hele andere stad. Een heel eind uit de buurt. Sneeuwbal en Alfie zijn ontzettend verdrietig en willen helemaal niet uit elkaar gehaald worden, ze zijn juist zo gelukkig samen. Maar dit is een probleem dat zelfs Alfie niet kan oplossen.

“Het enige wat ik hoorde toen de mensen ons gerust probeerden te stellen, was
het geluid van mijn hart dat brak.” Blz.38-

Alfie is de liefde van zijn leven kwijt, althans zo voelt het voor hem. Hij is ontroostbaar. Zijn baasjes vinden het verschrikkelijk hem zo te zien en willen dan ook alles eraan doen om hem weer gelukkig te maken. Zo gaat Alfie eerst een weekendje weg naar Franceska en haar gezin, even een andere omgeving, kijken of dat goed voor hem is. Alfie kijkt er stiekem best naar uit, niet dat zijn verdriet over is of zijn hartzeer is verdwenen, maar nee ook hij weet wel dat het best kan helpen om niet de hele tijd geconfronteerd te worden met het lege huis naast dat van hun, zo denkt hij misschien niet de hele tijd aan dat hij Sneeuwbal zo mist. Hij heeft dan ook best een leuk weekend, de kinderen waren door het dolle dat Alfie bleef logeren en hij werd dan ook flink verwend. Zo kan hij af en toe toch nog eventjes zijn zorgen opzij zetten. Alfie weet dat als hij weer naar huis gaat hij wat moet gaan veranderen, hij kan niet eeuwig blijven rouwen om  het vertrek van zijn geliefde Sneeuwbal. Hoe moeilijk dat ook is. Alfie wordt thuis gebracht en wat hem daar te wachten staat had hij absoluut niet verwacht.

“Mooi was dat. Ik had een heerlijk weekendje weg gehad en nu zat ik gevangen met een kitten. Hij mocht dan schattig zijn, maar toch…Ik wilde dit niet. Absoluut niet. Maar mijn ongenoegen kenbaar maken kostte energie en ook al had Claire mijn vreselijke leven zojuist erger gemaakt, ik hield nog steeds van haar.”-Blz.58-

Claire heeft een kitten in huis gehaald, hij heet George, ze hoopt dat hiermee de pijn in het hart van Alfie geheeld zal worden. Want een nieuw vriendje erbij, dat zou toch wel helpen om zijn gebroken hart te helen, hoopt ze. Gaandeweg begint Alfie te wennen aan George en begint hij vaderlijke gevoelens voor hem te krijgen. Natuurlijk ergert hij zich rot aan het kattenluikje dat nu dicht zit, want George is nog te klein om naar buiten te mogen, maar hij begint hem al meer en meer als zijn kitten te zien en Alfie wil hem leren hoe de wereld in elkaar steekt en hoe hij een goede en sterke kat wordt. En als George oud genoeg is gaat dat kattenluikje ook wel weer de gehele dag open. Naast de gebruikelijke ergernis die een nieuwe kitten een volwassen kat kan geven, brengt George ook heel veel plezier en zorgt voor vrolijkheid. Iedereen van Edgar Road is weg van hem. Maar dan zien de katten buiten steeds meer foto’s van katten op de lantaarnpalen buiten verschijnen, wat zou dat toch te betekenen hebben? Sommige katten denken dat het voor de een of andere modellenshow is die er voor katten wordt gehouden of een schoonheidswedstrijd, maar Alfie en Tijger denken er zo het zijne van en gaan dan ook op onderzoek uit. Dit beloofd dan ook weer een nieuw avontuur.

“Alle katten kwamen om me heen staan en ik trok mijn snorharen op. ‘Ja. De posters op de lantaarnpalen gaan niet over een schoonheidswedstrijd. Het betekent dat ze vermist zijn.’ ‘Vermist?’ vroeg Rocky geschokt. ‘Ja, de baasjes hebben foto’s opgehangen met de vraag of iemand hun kat gezien heeft. Wat betekent dat ze niet thuis zijn.”-blz.96-

En zo belande ik bij het derde boek uit de ‘Alfie’ serie van Rachel Wells. Ik was heel erg benieuwd wat Alfie dit keer allemaal zou gaan beleven. In het begin was ik net zo verdrietig als hijzelf toen zijn lieve Sneeuwbal ging verhuizen, maar gelukkig zou Alfie, Alfie niet zijn als hij hier niet weer bovenop zou komen en zo nam hij mij weer mee in zijn avonturen. Rachel heeft ook met dit derde deel een heerlijke feelgood weten neer te zetten. Weer kon ik even uit de realiteit verdwijnen en in de wereld van Alfie verschijnen, heerlijk vond ik dat. Wederom een hartverwarmend verhaal en in dit deel is Alfie misschien zelfs wel avontuurlijker dan ooit! Een ware mustread voor elke katten- en dierenliefhebber. Hier kun je toch gewoon geen genoeg van krijgen?! 

En ook met dit boek krijgt Rachel van mij een 5 sterren beoordeling, niet per se omdat het over katten gaat, al zijn katten natuurlijk wel enorm belangrijk in mijn leven maar ook haar schrijfstijl is wederom heerlijk vlot, vloeiend en beeldend. Ze heeft me ook met dit boek achtergelaten met een heerlijk fijn gevoel. En laten we eerlijk wezen, dat hebben we allemaal toch wel eens nodig in ons leven? Ik hoorde dat er in deze serie sowieso nog een boek is uitgekomen, dus ik ben dan ook razend benieuwd naar hoe dat boek gaat zijn. Alfie heeft een plek in mijn hart veroverd en ik zal er zeker geen genoeg van krijgen om over zijn leven te lezen.

Bren de Wit
De Perfecte Buren

Lees HIER deel 1 van Alfie 'Kat over de drempel'
Lees HIER deel 2 van Alfie  'Kat over de vloer' 

‘Cari Mora' – Thomas Harris



Genre: thriller
Uitgever: Volt
ISBN: 9789021417929
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 311
Uitgave: 16 mei 2019
Met dank aan uitgeverij Volt voor dit recensie-exemplaar.
Korte inhoud
Cari Mora is in Amerika terecht gekomen nadat zij vluchtte uit haar thuisland Colombia voor de FARC. Om te kunnen overleven heeft ze verschillende jobs,
waaronder die van huisbewaarster in het oude huis van Pablo Escobar. Het komt echter ter ore bij verschillende criminelen dat er 25 miljoen goud verborgen is onder het huis. Zowel Hans-Peter Schneider als Don Ernesto proberen het goud te pakken te krijgen, maar dit is buiten Cari Mora gerekend, die meer dan haar mannetje kan staan. Wanneer Hans-Peter Cari in het oog krijgt, opent hij niet alleen de jacht op het goud maar ook op haar. Cari moet er alles aan doen om uit de handen van de dodelijk Hans-Peter te blijven, maar zal haar dit wel lukken?

Conclusie
Thomas Harris (79 jr) was in het verleden misdaadverslaggever in de Verenigde Staten en Mexico. Bovendien was hij ook nog verslaggever voor Associated Press in New York. Maar we kennen hem allemaal beter als de auteur van Silence of the Lambs en zijn boeken over de kannibaal Hannibal Lecter. Hij startte zijn carrière als auteur reeds in 1975 met het boek Black Sunday. Van zijn vijf reeds uitgebrachte boeken is dit de enige die niet over Hannibal Lecter gaan. Over Thomas zelf is maar weinig geweten, zijn laatste interview dateert van 1981 en hij is ook niet actief op sociale media. Er hangt een zweem van mysterie rond hem.

Eindelijk, dertien jaar na zijn laatste verschenen boek komt hij met een nieuw verhaal: Cari Mora. Voor velen is dit zijn langverwachte zesde misdaadroman. Ook ik keek reikhalzend uit naar zijn nieuwste boek. De verhalen over Hannibal Lecter zijn gewoonweg briljant, waardoor hij één van de beroemdste fictieve misdadigers werd. Mijn verwachtingen waren dan ook zeer hoog.

Na het lezen van Cari Mora wist ik eerst niet zo goed wat ik moest denken. Het verhaal is niet zoals zijn voorgaande boeken, er is geen Hannibal Lecter in de hoofdrol, maar een vrouwelijke protagonist en het monster Hans-Peter Schneider heeft weinig persoonlijkheid. Niet alleen het uitgangspunt van het verhaal is anders, maar ook de schrijfstijl. In het begin was het toch even wat wennen. De schrijfstijl deed mij af en toe wel denken aan deze van L.S.Hilton gekend van de Maestra trilogie. Thomas hanteert een zeer eenvoudige schrijfstijl zonder veel franje waardoor het verhaal en vooral de personages heel wat diepgang misten. In heel wat fragmenten wordt bovendien de gruwel overdreven. Op deze manier wordt het geheel nogal ongeloofwaardig.

Jan-Peter Schneider, het monster, is een man zonder veel persoonlijkheid. Hij moordt zonder medelijden en op gruwelijke wijze. We komen bitter weinig te 
weten over hem in het boek en zijn personage leek mij wat oppervlakkig neergezet, wat voor mij toch wel teleurstellend was. Over Cari Mora, het hoofd personage, die ook de titel van het boek gekregen heeft, komen we veel feiten te weten. Maar door de weinige diepgang leren we haar karakter en hoe zij is niet echt kennen. Bovendien heeft de auteur zijn research ook niet ten gronde verricht. Zo is het niet mogelijk om van Colombia met de bus naar Amerika te vluchten. De grens tussen Colombia en Panama is enkel te voet door de jungle Darién bereikbaar, of met het vliegtuig of per boot. Het is héél onwaarschijnlijk dat Cari Mora te voet door de jungle ging om de Panamese grens te bereiken wanneer zij op de vlucht was voor de FARC (de schuilplaats voor de FARC was destijds in deze jungle).

Maar, hoewel het verhaal diepgang en uitwerking mist, boeit het wel. De hoofdstukken zijn kort en je vliegt doorheen het verhaal. Je wil steeds maar
weten hoe het verder gaat met Cari. Een positief element zijn de verschillende sociale thema’s die de auteur verwerkt in zijn verhaal: kindsoldaten, immigratie van vluchtelingen, opvang van gewonde zeevogels aan de kust van Miami, … . Vooral het verhaal over Cari’s verleden greep mij. Hoe zij als kind soldaat gerekruteerd werd, waarna zij vluchtte, hoe zij in Amerika terecht kwam en er probeerde te overleven.

Hoewel het boek mijn verwachtingen niet invulde qua stijl, kon ik het toch niet opzij leggen en bleef het mij boeien. Daarom scoor ik het toch nog een 3 sterren.
Silke Wimme
De Perfecte Buren


donderdag 30 mei 2019

Gewoon Anne-Laure ... Hokjes





Hokjes…

Groot nieuws!
Enfin, voor mij toch.
Dit najaar verschijnt Louise.
Zoals mijn vorige boeken (Maurice en Justine) zal ook Louise een mix van suspense en humor bevatten. Een passende omschrijving van het ‘hokje’ waarin mijn boeken horen, heb ik nog niet meteen gevonden. Het was dan ook een lange zoektocht om een genre te vinden waarin ik mijn ‘ei’ kwijt kon.

Als adolescent waagde ik me aan poëzie, maar dat verzandde al te vaak in pathos, waar de wereld niet echt beter van werd. Ik besloot dus om wat vrolijker uit de hoek te komen. Mijn eerste poging tot manuscript, een tiental jaren geleden, was een ‘chicklit’. Dat was toen in de mode. Al snel botste ik op een aantal beperkingen. Ik ben niet romantisch aangelegd en het genre draait voornamelijk rond dat thema. Het werd duidelijk dat ik een andere richting moest opgaan.

Ik verdiepte me dus in het thrillergenre. Sommige thrillers waren ‘spannend’. Anderen waren ronduit gruwelijk. Perversiteiten en bloedspatten bleken hip. Om ter walgelijkst, zo leek het wel.

Dat schepte nieuwe obstakels:
1/Ik vond geweld niet tof.
2/Ik wilde iets met humor erin.
3/Gruwel was voor mij geen thema waarop je een boek baseerde.

Een misdaadschrijfster die niet van gore martelscènes houdt. Kon dat wel?
Zou ik ooit ernstig genomen worden als ik misdaad en humor zou combineren?
Hoe kon ik ernstige thema’s op een luchtige manier aan bod laten komen?

Bij gebrek aan concrete antwoorden, besloot ik om de wijze woorden van Pipi Langkous op te volgen: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

De toon moest vrolijk blijven. Dus geen uitgetrokken vingernagels, niemand opknopen met zijn dikke darm en stenigen/villen mocht ook niet. Of toch niet al te expliciet. Dus schiep ik een Teletubbieland waar er vrolijke misdaden plaatsvinden. Of het realistisch is? Nee, dat denk ik niet. Of het leuk is? Hopelijk wel.

Enfin, met Louise heb ik ook datzelfde pad gekozen, al heb ik nu de humor wat beter proberen doseren. Het genre? Een feelgood-misdaad met een relevant thema, zeg maar. Het blijft vrolijk en netjes. Geen gruwel. Welja, hooguit wat functioneel bloed hier en daar.

Anne-Laure Van Neer





‘Het weeskind’ – Pam Jenoff



Genre: roman
Uitgever: Karakter
ISBN: 9789045218038
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 380
Uitgave: 25 april 2019

Met dank aan Uitgeverij Karakter voor dit recensie-exemplaar.

Korte inhoud
1944, de zestienjarige Noa uit Nederland verwacht een baby van de Duitse bezetter. Haar vader is razend en zet haar de deur uit. Ze komt in Duitsland terecht waar ze verplicht wordt haar baby af te staan. Zij vindt werk als poetsvrouw in een klein stationnetje. Op een dag hoort zij huilende baby’s en wanneer zij uitzoekt vanwaar het geluid komt, ontdekt zij een goederenwagon vol huilende baby’s. Enkele van hen zijn zelfs reeds overleden. Instinctief neemt ze een baby op en redt zo zijn leven.

Ingrid werd enkele jaren geleden verliefd op een Duitse soldaat. Ze besloten te trouwen en ze ging samen met hem naar Berlijn. Hierdoor heeft ze haar familie achtergelaten en haar leven als beroemde circusartieste. Echter enkele jaren later kwam er een eind aan haar huwelijk want Hitler verplichtte alle soldaten die getrouwd waren met een Joodse vrouw te scheiden. Gelukkig werd zij opgenomen door Herr Neuhoff, directeur van het concurrerende circus. Hier is zij nog altijd en werkt ze als trapeze artieste.

Noa wordt samen met Theo in het bos nabij Darmstadt gevonden door Peter, clown van het circus Neuhoff. Peter redt haar en brengt haar naar het circus, waar ze onderdak vindt en zich kan schuilhouden op voorwaarde dat zij samen met Ingrid (die zich nu Astrid noemt) de trapeze doet.

Conclusie
Pam Jenoff is docent rechten aan de universiteit en heeft reeds meerdere bestsellers geschreven. In 1996 werkte zij onder andere aan de Amerikaanse Ambassade van Krakow, Polen. Tijdens deze periode werd haar interesse gewekt in Pools-Joodse relaties en de Holocaust. Ze werkte onder andere me aan het behoud van Auschwitz en de teruggave van Joodse bezittingen in Polen. Haar boeken bevatten dan ook meestal de thema’s Joden en WOII.

Voor Het Weeskind baseerde zij zich op de verhalen van het Duitse circus Althoff dat de Joodse Irene Danner en haar familie opgenomen had en beschermde tijdens WOII. Opmerkelijk hierbij was dat Irene afstamde van een andere concurrerende circusfamilie. Ook baseerde zij zich op een artikel over baby’s die weggerukt werden door de nazi’s van hun Joodse families en in een goederenwagon naar concentratiekampen gedeporteerd werden. Boeken gebaseerd op waargebeurde feiten geven voor mij het verhaal een extra dimensie en ik keek dan ook reikhalzend uit naar Het Weeskind.

Het verhaal wordt afwisselend geschreven vanuit twee perspectieven: Astrid en Noa. De verschillende hoofdstukken waar ze elk op hun beurt aan het woord zijn, volgen elkaar op een snel tempo op. Hierdoor ga je met een vaart doorheen het verhaal. Gezien afwisselend Noa en Astrid aan het woord kwamen, zou je denken dat de personages goed uitgewerkt zijn, maar het bleef allemaal nogal vaag. Ik miste diepgang bij beide personages. Pam maakt gebruik van eenvoudige woorden zonder veel franje en details. Door de oppervlakkige schrijfwijze blijf ik nog met heel wat vragen en onduidelijkheden zitten. In haar nawoord geeft Pam Jenoff wat extra uitleg over haar research en hoe zij op het idee kwam om over een circus tijdens de Tweede Wereldoorlog te schrijven. Op deze manier krijg je als lezer extra achtergrondinformatie over het verhaal en op wie het verhaal gebaseerd is.

Wanneer een verhaal gebaseerd is op waar gebeurde feiten, kunnen deze wel aangevuld worden met de fantasie uit de pen van de auteur, maar alles dient nog te kloppen en juist te zijn. Maar Het Weeskind bevat heel wat toevalligheden om tot bepaalde plotwendingen te komen. Hierdoor komen bepaalde stukken in het verhaal onrealistisch en incorrect over. Bovendien lijkt de research van de auteur onvoldoende uitgebreid te zijn gebeurd. Zo vind ik het bijzonder hoe de zestienjarige Noa, die niet veel onderwijs kansen heeft gekregen zowel de Duitse taal als de Franse taal spreekt. In een bepaalde
passage staat dat het een mythe is dat artiesten hun publiek niet kan zien wegens de belichting. Hiermee had ik het ook wat moeilijk omdat ik uit persoonlijke ervaring weet dat dit geen mythe is, enkel de eerste rij van het publiek kan een artiest, die op een podium staat, zien. En dan is er nog Astrid, dat lijkt mij een zeer kranig vrouwtje te zijn: op haar leeftijd (rond de 100) uit een verzorgingstehuis in Amerika ontsnappen en op eigen houtje naar een tentoonstelling in Parijs gaan, lijkt mij ook wat vergezocht en onwaarschijnlijk. Om spoilers te voorkomen zal ik hier geen verdere voorbeelden geven. Verschillende belangrijke aspecten in het verhaal worden vaak miniem uitgewerkt, terwijl andere onbelangrijkere aspecten, zoals hoe men een trapeze oefening dient uit te voeren, herhaaldelijk worden omschreven.

Het Weeskind is een mooi verhaal maar op een teleurstellende manier verteld. De schrijfstijl is eenvoudig, de research niet uitgebreid genoeg, ongeloofwaardige plotwendingen met veel toevalligheden en verschillende onrealistische feiten. Het boek is niet goed uitgewerkt en van een verhaal gebaseerd op ware feiten verwacht ik toch minstens dat de inhoud correct is, ook al is deze ontsproten uit de fantasie van de auteur. Ik geef dit boek dan ook maar een twee sterren.

Silke Wimme
De Perfecte Buren

Boek van de maand - Roelant meets ... Inge Ipenburg






Inge Ipenburg is een veelzijdige vrouw. Naast actrice is ze ook auteur en spreekt ze luisterboeken in. Ze heeft een prachtige stem. Menig boek door haar voorgelezen, heb ik beluisterd op Storytel. We hebben afgesproken in een luxe privéclub voor kunstenaars in Amsterdam. Inge geeft me eerst een rondleiding en laat zien waar ze regelmatig haar baantjes trekt in het zwembad op het dak (the roof-top pool) met een fantastisch uitzicht over de stad.


Inge: ‘Er is hier van alles. Naast restaurant en diverse bars is er ook een fitnessruimte, waar ik vaak te vinden ben. Het is een Engels concept vorig jaar overgewaaid naar Amsterdam op deze prachtige locatie. Toen ik in London woonde, ben ik lid geworden en dan kun je overal ter wereld waar de club zit, terecht. Heel erg leuk. Je mag hier alleen geen foto’s maken.’

Erg jammer is dat, want het had prachtige plaatjes opgeleverd: Inge uitkijkend over de stad. De foto’s moeten wachten. Eerst op zoek naar een rustig plekje voor ons gesprek.

Roelant: ‘Bij het grote publiek ben je vooral bekend als actrice, met name Goede Tijden, Slechte Tijden. Maar ondertussen heb je al vier boeken geschreven. Ogenschijnlijk een tegenstelling: bij het acteren werk je samen en ben je van heel veel anderen afhankelijk, bij het schrijven ben je alleen met jezelf bezig en heb je verder niemand nodig.’

Inge: ‘De basis van beide is voor mij dezelfde: verhalen vertellen. Zelfs met de beperkte bandbreedte die je hebt als acteur, omdat je een geschreven script hebt en een regisseur met duidelijke ideeën, probeer ik er altijd iets persoonlijks, iets eigens in te leggen; een verhaal te vertellen en me niet alleen als instrument te laten gebruiken. Aan de ene kant is die beperking van acteren ook wel fijn. Het is fijn om grenzen te hebben. Iemand die zegt: zo is het goed, of zo juist niet. Met het schrijven ben ik begonnen met cabaretteksten en liedjes vertalen. Dat was nog op de academie. Ook daar vond ik het fijn om je aan een metrum te houden: er moest muzikaliteit inzitten, geen lange zinnen; bijna mathematisch was dat soms. Als er een grens aan je fantasie wordt gebracht, is dat niet vervelend. Dat vond ik best wel bedreigend met boeken schrijven. Dat is onbegrensd.’

Roelant: ‘Voor een actrice die daardoor heel veel met dialoog te maken heeft, zou je verwachten dat daar ook haar boek mee vol zou staan. Dat is niet zo. Dat viel me echt op. Heel weinig dialoog zit erin, het is vooral beschouwend en observerend. Je beschrijft meer de gedachten van de hoofdpersoon dan dat je haar laat praten.’

Inge: ‘Het heeft er wel ingezeten. Er zaten in de oorspronkelijke versie meer dialogen, met name tussen Max en Wil. Puur dialoog waarin ik verder ook niks uitleg als: “ze kijken elkaar aan”, of “hij zegt/zij zegt”. Gewoon pure dialoog. Soms erg grappig omdat ze dan net het verkeerde woord eruit pikken. Maar dat is niet gebruikelijk in het genre [thriller]. Deze zijn er later grotendeels weer uitgefilterd omdat het de vaart uit het verhaal dreigde te halen. Omdat ik me heel vrij voel om “los” te schrijven, is het fijn dat er een eindredacteur is. Dialoog is alleen leuk als het de boel in de war schopt, niet als het dingen verduidelijkt. In Nederland hebben we de neiging om met woorden te vertellen wat we te zeggen hebben. De Britten vertellen met woorden wat ze willen verzwijgen. En dat is interessanter.’

Roelant: ‘Als we terug in de tijd gaan. Je zat samen met Simone Kleinsma op de Amsterdamse Kleinkunst Academie.’

Inge: ‘Ik ben daar naartoe gegaan omdat ik alles wat ze daar aanboden leuk vond: dansen, zingen, toneelspelen en ik schreef. Dus dat leek me de ideale opleiding. Achteraf had ik eigenlijk voor acteren moeten kiezen: toneelschool Amsterdam of Maastricht. Toen ik al een jaar (betaald) gewerkt had, heb ik me daarvoor aangemeld. Eigenlijk te laat. Want ze vonden dat ik niet meer goed in het schoolsysteem paste daardoor. Toen heb ik heel hard aan mijzelf gewerkt, door middel van extra workshops en dergelijke, om Shakespeare en de Grieken te kunnen spelen. Ik ben onder meer naar New York gegaan om daar method-acting te leren. Daarna naar Engeland om die methode wat minder strikt toe te passen. Ik heb altijd heel erg de neiging gehad om kennis te vergaren. Ik wou gewoon zo goed mogelijk dat vak uitoefenen. Het voordeel van kennis is dat je heel bewust dingen kunt laten. Het is altijd beter om iets wel of niet te doen vanuit macht, vanuit vermogen, dan vanuit onmacht. Ik wil gewoon goed zijn in wat ik doe. Ik heb niet voor niets heel lang gewacht met mijn eerste boek. Een beetje het probleem in Nederland is dat ik niet echt in een hokje pas, niet als actrice maar ook niet als schrijver. Want het is natuurlijk geen “vrouwenthriller”. Eergisteren stond ik bij de presentatie van een ander boek [Camilla Läckberg] opeens bij het groepje blonde thrillerschrijfsters. Ik besefte opeens dat ik dan toch bij een groepje hoor: de blonde thrillerschrijfsters. Maar de enige verwantschap die we hebben is dat we vrouw zijn, blond en spannende boeken schrijven. Boeken die op geen enkele manier met elkaar te vergelijken zijn.’





Roelant: ‘Dus als Tomas Ross het heeft over de schrijvende trutjes, de witte wijn schrijfsters…’

Inge: ‘Ik heb ook boeken van Tomas Ross voorgelezen en hij moest zich schamen. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Kwaliteit en smaak hebben niks met elkaar te maken. Hij doet heel gewichtig over zijn eigen boeken, combineert vaak fictie en non-fictie, doet veel research, maar zijn de boeken daarom beter? Als je voorleest, zie je de schroeven en moeren. Herken je de trucs. Ook bij hem. Niks mis mee, maar ga niet badinerend doen over collega’s die op een andere manier, maar net zo vakmatig het genre beoefenen. En vakvrouwen als trutjes bestempelen? Aiaiai, het zegt vooral heel veel over hemzelf. Het is waar dat vrouwen vaak een liefdeslijn in hun spannende boeken verwerken. Dat gezinnen centraal staan. Vind je dat getut? Prima. Lees ze niet. En als je ze niet leest, oordeel dan niet over de kwaliteit en gooi ze allemaal op dezelfde hoop. Ik ben dus ook een blonde vrouw die spannende boeken schrijft. Met meestal een vrouw als hoofdpersoon. En er wordt aardig wat wijn gedronken in mijn boeken. Maar daarmee houdt elke overeenkomst op. Zelfstandig levende mensen zijn mijn hoofdpersonages zonder frustraties ten aanzien van geen relatie hebben. Het is geen onderwerp in hun leven, net zoals het geen onderwerp is in mijn leven. Ik hou van mensen, hoe ze met elkaar omgaan vind ik razend interessant. Interessanter dan gedoe met de liefde. Daar wordt genoeg over geschreven trouwens door heel veel andere al dan niet blonde vrouwen en heel veel mannen. Mijn leven is anders, dus schrijf ik anders.

Roelant: ‘Je vertelde in een eerder interview dat je vooral moet schrijven vanuit bekende situaties. Jij bent zelf een happy single dus jouw hoofdpersoon is dat ook. Vriendschap is een veel belangrijker thema voor jou.’

Inge: ‘Sommige mensen, vooral vrouwen, hebben weleens de neiging om mij te beklagen of medelijden met me te hebben omdat “het niet gelukt is met de liefde”. Pardon, zeg ik dan, hoezo? Het is heel goed gelukt met de liefde. Ik hou van het leven, van mijzelf en van mijn vrienden. Dat lijkt me een prachtige combinatie. Veel van die vrouwen die vinden dat ik het slecht getroffen heb, zijn in feite juist jaloers op het leven dat ik leid. Mannen zijn niet meer afhankelijk van vrouwen voor zorg, vrouwen zijn niet meer afhankelijk van mannen voor geld. Ik denk dat dat mensen reuze in de war brengt. Vriendschap, zelfstandig keuzes maken in je leven. En schrijf over wat je kent, ja.’

Roelant: ‘Op het eind van het boek mag Wil toch weer mee naar boven bij Max. [we lachen beide hartelijk] Maar je beschrijft de mannen niet als jager.’

Inge: ‘Nee, ach die mannen zijn er wel, zoals bijvoorbeeld die Il Labbro, de Siciliaan. Die heeft dat meer. Maar zo strikt kun je dat niet meer zeggen. Ik heb zelf meer mannelijke vrienden, dan vriendinnen. Als vrouwen een relatie krijgen wordt hun wereld vaak kleiner. Die relatie wordt al snel bezien als hun Magisch Centrum waar alles om draait. Ze praten vaak over die mannen; als er kinderen komen gaat het natuurlijk alleen maar daarover. [gelach alom] Het is heel erg generaliserend, maar dat gebeurt gewoon veel eerder dan bij mannen. Met de meeste mannen kan ik gewoon gezellig gaan eten zonder dat het alleen maar over die vriendin gaat. En ik krijg maar één keer een foto van de kinderen te zien…. Ik vind het enig allemaal, hoor, maar het is goed om eens een ander geluid te laten horen. Sowieso heb ik niet zo veel vrienden van mijn leeftijd. Die hebben nogal eens de neiging om met een soort nostalgie aan vroeger te denken. “Weet je nog toen…” Ik heb niet zo veel talent voor nostalgie. Ik leef heel erg in het nu. Er zijn heel veel jongere mensen om me heen die ook in het nu leven.’

Roelant: ‘Je hebt veel gereisd, op veel verschillende plekken gewoond, London, Rome…’

Inge: ‘Ja, ik weet nog wel dat ik op een gegeven moment in Cuba was om de salsa te leren. Daar zou ik ook best een tijdje hebben willen wonen. Ik vind het prettig om op verschillende plekken te wonen, heb ik ook vaak gedaan. In mijn eentje een maand in een klein dorpje zitten. Heerlijk is dat. Je gaat bij zo’n gemeenschap horen, als je tenminste niet op een toeristen plek zit. Alleen door het acteren is dat best wel beperkt. Het is pas iets van de laatste tijd dat Nederlandse acteurs ook in het buitenland aan de slag kunnen. Ik trek me nu ik schrijf graag een paar keer per jaar in mijn up terug in een dorp. En dan alleen als toeschouwer. Ik praat met niemand, ik observeer. Diverse mensen uit dat dorpje gebruik ik in mijn boek en dan moet je vooral niet met ze gaan praten, want dan kan je niet meer vrij over ze fantaseren.’

Roelant: ‘Ik wil graag een opmerkelijk citaat uit jouw boek noemen:

"Onteigenen, dat is dus wat verkrachting doet… En elke aanraking, ontdaan van enige seksuele bijbedoeling, geeft het terug aan de eigenaar."

Roelant: ‘Een mooie gedachte.’

Inge: [aarzelend] ‘Ja. In het volgende boek komt daar nog een gedachte overheen. Het is natuurlijk niet niks, zoiets. Die ervaring draag je nog wel even mee. [lange stilte waarin opeens Inge’s ogen vol met tranen lopen] Ja, wil je weten of ik seksueel geweld heb meegemaakt? Ja, dat heb ik. En los daarvan ben ik ook heel vaak seksueel benaderd omdat ik zo zelfstandig door het leven ging. Ik weet nog wel dat ik vroeger dacht dat als ik een kind zou krijgen het hopelijk geen meisje zou worden, want shit, je kan daar zo weinig tegen beginnen. Meiden hebben zo’n lastige, kwetsbare positie. Vergis je niet, alle meisjes maken dat mee. Daarom is die Me-Too zó belangrijk. We moeten met z’n allen bewust worden dat dat niet normaal is.’





Roelant: ‘Terug naar je boek. Je brengt de twee delen van jouw Siciliaanse kronieken kort na elkaar uit. Er zitten maar een paar maanden tussen. Hoe komt dat?’

Inge: ‘Dat is op verzoek van mijn nieuwe uitgever, Pepper Books. Die vonden het een goed idee om de twee boeken met maximaal enkele maanden ertussen uit te brengen net voor de zomervakanties beginnen. Bij de presentatie van dit boek, Moordenaars Storm, was ik voor drie kwart in mijn hoofd bezig met deel twee, en dat is raar. Je kan niet even denken: hè, hè, het is afgeleverd.’

Roelant: ‘Maar het is een afgerond verhaal, op die cliffhanger op het eind na…’

Inge: ‘Er komen heel veel personages, die soms een beetje zijdelings in boek één aanwezig zijn, terug in boek twee. In boek één zitten allerlei ingrediënten die het verhaal gaan vertellen voor het tweede boek.’

Roelant: ‘Er staat “thriller” op de kaft van jouw boek. Waarom niet “Psychologische thriller”?

Inge: ‘Dat is een soort besmet woord geworden, heb ik begrepen. Er is een soort hardnekkig gerucht dat dat etiket op boeken geplakt wordt die slecht geschreven zijn, niet spannend en waar het plot van rammelt. Niemand wil dat nu nog op zijn boek hebben. Het jammere in Nederland is dat er zo in hokjes gedacht wordt. Dat was zo bevrijdend in Engeland. Daar bestaan geen hokjes op smaak, zoals thriller of literaire roman, maar op kwaliteit. In Nederland wordt er tegen thrillers anders aangekeken dan tegen literatuur. Ik snap dat nooit. Al die boeken die over een moeilijke jeugd gaan…. [gelach alom] Waargebeurd is ook zo’n hype geworden. Fantasie staat niet heel hoog aangeschreven. Ik ben een aantal jaren geleden voorzitter geweest van de Gouden Strop. Dat is heel inspirerend voor mijn eigen schrijven geweest. Met name de slechte boeken. Dan denk je bij jezelf, als dit uitgegeven wordt, waar ben ik dan zo bang voor? Ik weet dat ik zelf hoge eisen stel, maar misschien moet ik eerst maar eens mijn gang gaan. Ik heb sowieso een levendige fantasie. Als kind vond ik de waarheid en mijn eigen fantasie even interessant.’

Roelant: ‘Een beroemde uitspraak van een schrijver is: Laat de waarheid een goed verhaal nooit in de weg staan.’

Inge: ‘Precies. Daar ben ik het heel erg mee eens. Door die Gouden Strop jury deelname ben ik heel veel crime boeken gaan lezen. Mijn fantasie ging meteen die kant op. Als ik op een straathoek twee mannen zag praten, dacht ik dat ze een moord stonden te beramen. Ik heb er lang over gedaan om mijn eerste boek te schrijven. Ik wilde vrij zijn in mijn geest, de ruimte hebben om dingen die in mijn hoofd zitten, die nergens bij horen, alleen maar bij mij, te kunnen schrijven. En crime bleek voor mij een ontzettend fijn haakje om dat aan op te hangen.’

Dank je wel, Inge, voor dit ontzettend fijne gesprek.

Roelant de By - vliegende reporter De Perfecte Buren.

De winnaars van de bookflash van dit boek zijn: Jenny Brands - Sofie De Smedt - Irene Beckers 
Proficiat en het boek komt zo snel mogelijk jullie kant uit!

woensdag 29 mei 2019

Blogtour 'King 2 - De affaire' – Olivia Lewis



Genre: new adult / erotische roman
Uitgever: Ellessy Relax
ISBN: 9789086603794
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 340
Uitgave: 8 april 2019


Dank aan Uitgeverij Ellessy voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.
In het eerste deel van dit vierluik hebben we kennis kunnen maken met de familie King. In ‘King – Spelen met vuur’ ging het verhaal voornamelijk over Benjamin en Luci King. Twaalf jaar samen, twee kinderen, alleen maar aan het werk en veel geld verdienen. Geen tijd voor elkaar en daarmee sluipt het gevaar in de relatie. Luci is niet gelukkig en ook Benjamin zit niet lekker in zijn vel. Wanneer Josh, de broer van Benjamin, na jarenlange afwezigheid verschijnt is Benjamin de enige die hem opvangt. Luci protesteert tegen de komst van het zwarte schaap van de familie maar beseft dat Benjamin dit per se wil doen. De sfeer in huis verandert wanneer blijkt dat Luci en Josh als magneten naar elkaar worden toegetrokken, hier valt niet tegen te vechten en dus geven ze toe. Het huwelijk van Benjamin en Luci komt hiermee op scherp te staan maar dat is niet hun enige zorg.
Affaire gaat verder waar Spelen met vuur eindigt. Olivia Lewis heeft voor nieuwe lezers een subtiele en gemakkelijk te lezen samenvatting tussen de regels door geschreven. Al moet ik eerlijk zeggen dat het jammer zou zijn wanneer je Spelen met vuur zou laten liggen. De voorgeschiedenis is belangrijk én te leuk en spannend om niet te lezen.
SPOILER!
De emoties lopen hoog op. Benjamin, Luci en Josh voelen zich alle drie verscheurd door de situatie die is ontstaan. Toch lukt het Luci en Josh niet om van elkaar af te blijven en beseffen al snel welke wending hun leven neemt. De erotische scenes zijn vol hartstocht, je voelt als lezer dat de twee elkaar nodig hebben. Lewis heeft zich niet laten verleiden tot ‘seks om de seks’ maar beschrijft de sensuele passages met klasse en gedoseerd. Precies dit maakt dat zij zich onderscheidt van vele anderen in dit genre. Je krijgt een gedegen verhaal te lezen waarin spanning wordt afgewisseld met ondeugende momenten. Ook de humor is gelukkig weer aanwezig.
Terug naar het verhaal: Benjamin ziet de relatie tussen zijn vrouw en zijn broer veranderen. Hij beseft dat hij Luci niet kan bieden wat ze nodig heeft maar twijfelt of Josh degene is die dat wél kan. Josh deelt die twijfel en wanneer Luci hem de liefde verklaart raakt hij in paniek. Dit heeft een diepere oorzaak en daar neemt Lewis ook de ruimte voor. Op deze manier leer je ook Josh heel goed kennen. Wanneer de boel escaleert heb je het oprecht met hem te doen. Intussen jongleren ook Benjamin en Luci met hun problemen. Het is fascinerend om te lezen hoe deze relaties zich ontwikkelen en hoeveel moeite het iedereen kost om overeind te blijven.
Olivia Lewis laat de puurste menselijke emoties mooi tot bloei komen. De rivaliteit tussen Benjamin en Josh betreft oud zeer maar ook de huidige omstandigheden bemoeilijken hun relatie. Benjamin merkt dat hij met de rug tegen de muur staat en die frustratie is voelbaar. Maar dat geldt eigenlijk voor alle drie de hoofdpersonages. Ze vechten allemaal met hun verwarring, loyaliteit en twijfels. Dat hebben ze met elkaar gemeen. Dat Affaire zoveel meer is dan een romantisch, sexy verhaal blijkt uit de impact die de oplopende spanning in Huize King teweeg brengt. De communicatie is verstoord, schuldgevoelens spelen op, de twijfel hakt er flink in. Maar het is vechten tegen de elementen. Luci en Josh vinden op persoonlijk level hun gelijke in elkaar, ze kunnen volledig zichzelf zijn ondanks de emotionele bagage die ze met zich meedragen. En dat maakt ieder gevecht meer dan waard.
De persoonlijke verhaallijn van Josh is erg heftig en hoe deze tot ontploffing komt zorgde voor een brok in de keel. Na alle tegenslagen in zijn leven twijfelt hij enorm aan zichzelf, kan hij de vurige Luci bieden wat zij nodig heeft? Het is zijn ‘saaie’ broer immers ook niet gelukt rust te creëren. Deze uitersten in hun karakters zijn mooi uitgewerkt. Maar er speelt meer, je zou haast vergeten dat er ook twee kinderen zijn, maar die maken ook indruk! Benjamin heeft ook zijn dingen en zijn gevecht begint pas. Je leeft enorm met iedereen mee en voor alles valt wel wat te zeggen.
De schrijfstijl  van Olivia Lewis is vlot en toegankelijk en doet niet onder voor de grote internationale bestsellerauteurs in dit genre. De emotionele diepgang, de personages met hun individuele verhaallijn verliest ze niet uit het oog en ze weet een goede balans te vinden met erotiek in een heftig verhaal. De reis van Benjamin, Luci en Josh is pas begonnen. Nu de kaarten op tafel liggen is het een gok in welke richting deze reeks gaat. Ik kijk uit naar deel 3, dat vast ook explosief, sexy, grappig en heftig zal zijn!
Affaire krijgt net als voorganger Spelen met vuur 4 sterren.
Patrice 
De Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van Spelen met vuur, het eerste deel van King.

‘Kat over de vloer’, Alfie 2 - Rachel Wells



Genre: feelgood
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 0286 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 254
Uitgave: 26 maart 2019

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

“Ik zweer dat die kat alles begrijpt wat we zeggen,’ zei Claire terwijl ze me oppakte zodat we samen Polly naar de voordeur konden brengen. Mijn hemel, ik hou van mijn mensen, maar soms zijn ze echt een beetje dom. Natuurlijk begrijp ik alles. Ik begrijp sowieso alles.”-blz.21-

Kat over de vloer is het tweede deel uit de Alfie serie van Rachel Wells. Het eerste boek vond ik echt geweldig en ik was dan ook reuze benieuwd of dat ook voor dit deel zou gelden. Hierbij dan ook mijn recensie en mening over het
tweede deel in de ‘Alfie’ serie.

Alfie woont alweer een tijdje in Edgar Road en is erg gelukkig. Buiten zijn mensen en verschillende huizen heeft hij ook aardig wat kattenvrienden in de straat gemaakt. Zijn beste kattenvriendinnetje is Tijger, ze woont iets verderop in de straat en samen trekken ze veel met elkaar op. Als ze dan ook een late nachtwandeling maken zien ze dat er op nummer 48, het huis naast dat waar Alfie woont, wat aan de hand is, ze kijken wat beter en wat blijkt… het lijkt erop dat er nieuwe bewoners komen te wonen. Dit vinden ze wel heel erg vreemd, want op deze tijd, zo diep in de nacht, slapen mensen toch normaal gesproken? Dus wat is dit voor iets raars om midden in de nacht te gaan verhuizen? De dagen erna houden Alfie en zijn kattenvrienden het huis goed in de gaten, er zijn inderdaad nieuwe bewoners, maar wie ze zijn dat weet niemand. De nieuwe mensen zijn heel erg op zichzelf en laten zich amper tot niet zien. De bewoners van Edgar Road vinden het maar vreemd, zou er iets illegaals aan de hand zijn? Want, zo denken de buurtroddelaars, er moet wel iets niet kloppen aan het gezin want waarom zou alles zo geheimzinnig moeten gaan en houden ze zich naar het lijkt bijna verborgen voor de andere buren? En waarom komt er af en toe politie aan de deur? Dit kan niet pluis zijn, zo wordt er gedacht. Alfie en Tijger besluiten eens een kijkje te nemen via de tuin, misschien komen ze zo meer te weten over hoe, wat en wie.

“Wie zijn jullie en wat doen jullie in mijn tuin?’ siste een onvriendelijke stem. Ik
durfde mezelf niet meer te verroeren en staarde naar de allermooiste kat die ik
ooit in mijn leven had gezien.”-blz.43-

Daar ontmoeten ze de poes Sneeuwbal, de kat van de nieuwe bewoners. Alfie is op slag verliefd en wil maar wat graag vrienden met haar worden, hoe vaak Sneeuwbal hem ook laat weten dat niet te willen. Alfie zou dan ook Alfie niet zijn als hij niet van opgeven zou weten en alles op alles zou zetten om erachter te komen wat er aan de hand is met de nieuwe bewoners. Wat kan hij doen om Sneeuwbal tot een vriendin, of misschien wel meer dan alleen een vriendin, te mogen beschouwen? Nog een gezin dat Alfies hulp maar wat goed kan gebruiken, als ze het nou maar eens in zouden zien dat hij ze wil en kan helpen. De katten zetten een plan in werking. Gaat het Alfie ook dit keer lukken een gezin uit de problemen te helpen en gaat zijn liefde voor Sneeuwbal ook beantwoord worden? Ondertussen moet Alfie natuurlijk ook niet zijn aandacht voor zijn eigen gezinnen laten verslappen, hij is er maar druk mee allemaal.

“Ik heb gehoord dat katten meteen vanaf de geboorte kunnen lopen, terwijl dat
bij mensen veel langer duurt en daarom vraag ik me elke keer af waarom ze toch
zeggen dat mensen slimmer zijn dan katten. Ik kan een heleboel argumenten
geven waarom dat eigenlijk andersom is en dan heb ik het niet alleen maar over
lopen.”-blz.25-

Rachel Wells heeft me ook met dit tweede deel weer weten mee te trekken in de wereld van Alfie. In dit deel beleeft hij weer allerlei avonturen, maar ook
dingen die onze eigen katten thuis ook kunnen meemaken. Het is werkelijk zo leuk om dat dan op deze manier te lezen, vanuit de ogen van Alfie zelf. Ik zei het al over het eerste deel dat ik het geweldig vind hoe Rachel dit heeft gedaan en daar ben ik het nog steeds mee eens. Haar schrijfstijl is heerlijk vloeiend en beeldend waardoor je je al snel in Alfie's wereld waant en met iedereen meevoelt en leeft. Ik las ook dit boek in een vrij rap tempo uit omdat het gewoon heerlijk verslavend leesvoer is. Ik betrapte me er ook steeds vaker op om eens naar mijn eigen katten te kijken om te zien of ze toevallig ook alles begrepen zoals de katten in deze reeks. Begin er toch steeds meer en meer van overtuigd te raken dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn, hahaha. Zoals ook in het eerste deel van deze serie kon ik alles even loslaten zodra ik begon met lezen in dit boek, je vergeet even alles om je heen en laat je meevoeren in het verhaal. Ik vind het geweldig, hou hier echt van zo af en toe. Ik lachte en huilde mee met Alfie en zijn mensen, ik kan deze boeken echt iedereen aanraden. Het leest zo fijn weg, geeft je een fijn gevoel van binnen en geeft je er een kat om van te houden bij. Wat wil een dierenliefhebber nog meer toch? Ook voor dit boek 5 sterren, want soms heeft iedereen gewoon even een Alfie nodig.

“Er is geen kat ter wereld waar ik zo dol van word als van jou. Je bent nog erger dan Tijger. Maar je bent ook de mooiste kat die ik ken en als ik bij je ben, voel ik dat ik leef. Dan word ik een betere kat. Ik wil heel graag weten of jij hetzelfde voelt.”-blz.253-

Bren de Wit
De Perfecte Buren

Lees HIER 'Kat over de drempel' - Alfie 1




Blogtour ‘Bonuszoon’ – Antoinette Kalkman



Genre: thriller
Uitgeverij: Godijn Publishing
ISBN: 9789492115850
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 315
Verschijningsdatum: mei 2019

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar t.b.v. deze blogtour.

In Bonuszoon vormt Lauren samen met Mark en hun kinderen uit vorige relaties een samengesteld gezin. Hoewel Lauren en Mark gek op elkaar zijn, begint de relatie tussen hen barsten te vertonen. Wat daarbij niet helpt, is dat Mark zich als vaderfiguur opwerpt voor de zoon van de buurvrouw, Bart, die vaak bij hen over de vloer komt. De moeder van Bart, Ellen, is een wat aparte vrouw die het contact met Lauren afhoudt, maar wel een zwak heeft voor Mark. Lauren is jaloers op de aandacht die Mark voor Bart heeft en de ‘bonuszoon’ is steeds vaker de aanleiding voor ruzies in huis. Op een dag verlaat Lauren boos het huis en als zij in haar auto wegscheurt, blijkt opeens dat ze iemand heeft aangereden. Die iemand blijkt Bart te zijn en hij heeft het ongeluk niet overleefd. Vanaf dat moment komt Lauren in een nachtmerrie terecht, waarbij zij wordt beschuldigd van het met opzet doodrijden van een kind.
Overmand door ongeloof en schuldgevoel probeert Lauren overeind te blijven, terwijl ze aan alles merkt dat er meer aan de hand moet zijn. Het verhaal klopt niet. Maar hoe bewijst ze dat? En hoe kan ze voorkomen dat ze in de tussentijd haar gezin en zichzelf kwijtraakt?
Bonuszoon houdt je vanaf de eerste paar bladzijden in zijn greep. Er wervelen duizend-en-een vragen door je hoofd waar je het liefst meteen antwoord op zou willen krijgen, maar de auteur vraagt het uiterste van je geduld door op een zeer geraffineerde manier steeds een tipje van de sluier op te lichten. Ondertussen neemt zij de tijd om de achtergronden van Lauren en Ellen er doorheen te weven en uit te diepen, waardoor je steeds beter leert begrijpen waarom de vrouwen zijn zoals ze zijn. Het verhaal wordt om en om verteld door Lauren en Ellen en hun verschillende karakters komen heel natuurgetrouw over, zodat je op een gegeven moment al weet wie het woord voert zonder dat je hoeft na te denken over wie het hoofdstuk gaat. Omdat je ze zo goed leert kennen, ga je met ze meeleven; wat bijzonder is, aangezien beide vrouwen niet echt hoog scoren op de sympathieladder. Lauren is echter wel heel menselijk en herkenbaar, terwijl Ellen vooral afstand probeert te houden en daar goed in slaagt.
De auteur is verbonden aan de Thrilleracademie en dat is goed te merken. Elke zin heeft een functie, de puzzelstukjes komen langzaam bij elkaar en de spanning wordt tot aan het eind toe vastgehouden. Het realiteitsgehalte in Bonuszoon is hoog. Het proces van aanhouding, de gesprekstechnieken bij justitie en de sfeer in de rechtszaal worden waarheidsgetrouw weergegeven en ook zo gedetailleerd beschreven dat het is alsof je erbij aanwezig bent. Ik heb geprobeerd om wat opbouwende kritiekpunten aan deze recensie toe te voegen, maar het enige wat ik kan bedenken is dat ik graag nog meer pagina’s had willen lezen. Wat ik vooral mooi vind aan dit boek is de onderliggende laag, die eigenlijk gaat over het verlangen naar liefde en hoever je bereid bent hier voor te gaan. Bonuszoon zit qua schrijfstijl, afwisseling, spanning en psychologie zo goed in elkaar, dat ik alleen maar heel benieuwd ben naar het volgende boek van deze auteur. Vijf sterren voor Bonuszoon!
Carlita van Rossum
De Perfecte Buren

dinsdag 28 mei 2019

'Boem Boem 1' - Jan Van Der Cruysse



Deel 1 van een tweeluik
Genre: thriller/misdaad
Uitgever: Angèle
ISBN: 9789022336137
Uitvoering: paperback (ik las het boek op A4-formaat)
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: 28 mei 2019
Met dank aan Jan Van der Cruysse voor de ‘mooie’ bundel A4-papier in afwachting van het fysieke boek.
Jan Van der Cruysse kennen we van de trilogie Bling Bling. In 2016 won hij met Bling Bling 1 de Hercule Poirotprijs. Begin 2017 won het boek ook de Diamanten Kogel. Nooit eerder won een boek beide prijzen. In Nederland werd aan Bling Bling 1 de Schaduwprijs toegekend, de Nederlandse prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut. In juni 2017 verscheen Bling Bling 2. Het haalde de shortlist voor de Hercule Poirotprijs 2017 en was ook genomineerd voor de Gouden Strop in Nederland. De verwachting voor dit nieuwe tweeluik van zijn hand zijn hoog. 
Boem Boem 1 is het eerste deel van een tweeluik en speelt zich afwisselend af in Antwerpen, België en Duitsland. Hoewel de titel erg strategisch gekozen is komt hij wel degelijk voor in het verhaal. Van der Cruysse laat twee verhaallijnen naast elkaar lopen. De ene speelt in het jaar 2020 en voor het andere moeten we terug naar 1986. In dat jaar was België in de ban van CCC en de Bende en in Duistland was er de Baader-Meinhof groep.
1986
Moon Kroon en Korneel De Backer zijn beiden sergeant in het Belgische leger en tewerkgesteld bij de munitiecompagnie in Lüdenscheid, Duitsland. Als ze
onderweg zijn met een konvooi krijgt hun camion – volgeladen met granaten - panne. Na overleg zit er niets anders op dan de kistjes handgranaten over te laden in een andere vrachtauto. Door een stom toeval komen vier kistjes met granaten terecht bij Moon & Korneel. Wat moeten ze daarmee aanvangen? Dit krijgen ze niet verkocht aan hun overste. Dus komt Moon met een plan. Alleen loopt dat plan heel anders dan verwacht.
2020
Honderd jaar na datum – de eerste marathon dateert van de Olympische spelen 1920 in Antwerpen – staat Antwerpen op zijn kop voor de jubileum editie van de marathon. Wat een groot feest had moeten worden eindigt in mineur als een 
granaat afgaat tussen de lopers. Als de hulpdiensten terplekke zijn gaat een volgende granaat af, en nog één. Vrij snel na de aanslag eist IS die op, maar even vlug is men het erover eens dat de aanpak niets te maken heeft met de modus operandi die IS hanteert. Het onderzoeksteam zit met de handen in het haar en blijven in het duister tasten naar een mogelijke dader of daders. Als
Alexandra Vierendeel – ooit legerofficier van de munitie eenheid in Lüdenscheid - aanklopt bij de onderzoekers om haar verhaal te doen, verschijnt er een lichtje in de tunnel en vallen er verschillende stukjes op hun plaats. Maar het einde is nog lang niet in zicht!

Waar velen onder ons bewust of onbewust bang voor zijn laat Van der Cruysse werkelijkheid worden in Boem Boem 1. Een aanslag tijdens een groot event. Het decor: Antwerpen. De auteur laat het je beleven alsof je er middenin zit. De chaos, de paniek, de eerste hulp die arriveert. Het is erg levendig en realistisch neergezet. Daarna komt de vraag wie en waarom? Zoals we gewend zijn van Jan schrijft hij met kennis van zaken. Dat Lüdenscheid gekozen is als uitvalbasis voor zijn verhaal is geen toeval, om de simpele reden dat hij daar zelf zijn legerdienst heeft gedaan. Daardoor is dit verhaal niet enkel levensecht qua setting, maar ook exceptioneel filmisch.
De karakters zijn - naargelang hun rol in het geheel - goed uitgewerkt. Jan heeft het weer geflikt een verhaal to the point en zonder omwegen neer te zetten. Beide verhalen zijn uitgewerkt tot in detail en komen naar de plot - min of meer - samen. De sfeerschetsen zijn expressief en de zalige schrijfstijl zorgt voor optimaal leesplezier. Hoewel het thema wel erg dicht aan de werkelijkheid leunt, zorgt de scherpzinnige ‘Van der Cruysse’-humor dat je van tijd tot tijd met een big smile op je gezicht zit.
Dat Van der Cruysse een vlotte pen heeft is weer maar eens bewezen. Het verhaal blijft boeien en verveelt geen moment. De plot is er eentje die je niet ziet aankomen en ik moest nog eens teruglezen of ik het wel goed had begrepen. Hoewel de opbouw redelijk complex in elkaar zit – twee verhaallijnen elk in een andere tijd en verschillende plaatsen – blijkt het weer een goed geconstrueerd verhaal te zijn.

Van der Cruysse heeft het weer geflikt. Een vlot verhaal, overtuigend en helder neergezet en het zakt geen moment in elkaar. Nu we kennis hebben gemaakt met de personages, ben ik heel benieuwd naar deel twee. Want buiten het feit dat er een heleboel zaken om opheldering vragen blijft ook de vraag hoe het verhaal verder gaat…. We zullen het meemaken in Boem Boem 2!
Voor nu 4,5 knallende sterren.

Karin
De Perfecte Buren